In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:
در انجیل یوحنا، درست پس از شام آخر تا هنگامی که عیسی به باغ جتسیمانی میرود، روایتی طولانی از فصل چهاردهم تا پایان فصل هفدهم وجود دارد. قصد دارم در مقالهٔ بعدی به این فصلها بپردازم. این مقاله بنیانی است برای بنا نهادن فهم آن فصلها. از منظر خط اصلاحیِ تاریخ مسیح، گفتوگوی مسیح و شاگردانش در آن فصلها درست پس از ورودِ ظفرمندانه و درست پیش از صلیب قرار دارد. عیسی وارد اورشلیم شد، سپس آخرین وعدهٔ خود را با شاگردان خورد، آنگاه این روایت رخ میدهد، و پس از آن او به جتسیمانی میرود و در نیمهشبِ همان روز دستگیر میشود و فرایند هفتمرحلهای که به مصلوب شدن میانجامد آغاز میگردد. او و شاگردان بهطور نبوی درست پس از camp meeting اِکستر و درست پیش از ناامیدی بزرگ قرار داشتند، در تاریخی که بهوسیلهٔ جنبشِ ماه هفتم بازنمایی میشود. در روایتی که درست پس از شام آخر آغاز میشود، نخستین چیزی که عیسی میگوید این است:
Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.
دل شما مضطرب نشود؛ به خدا ایمان دارید، به من نیز ایمان داشته باشید. یوحنا 14:1.
Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.
با آگاهی از اینکه یأسی عظیم تنها ساعاتی پیشِ رو بود، عیسی کوشید شاگردان خود را برای بحرانِ پیشِآمده تقویت کند. خطّ پنهانِ نبوت در درونِ چهار نشانهای که رویدادهایی را تشکیل میدهند که بهصورتِ هفت رعد نمادپردازی شدهاند، همان تاریخی است که این سه گامِ روایت در انجیلِ یوحنا در آن رخ میدهد. آن خطّ پنهان، در درونِ هفت رعد، نمایانگرِ تاریخِ نخستین یأس تا واپسین یأس است.
Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.
درست پیش از آنکه عیسی به ایشان بگوید: «دلهای شما مضطرب نگردد»، یهودای اِسخَریوطی ضیافت را ترک کرده بود تا برای سومین و آخرین بار نزد سَنهِدرین برود. هنگامی که او برای سومین دیدار خود ضیافت را ترک کرد، مهلت آزمایش او بسته شد.
In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.
در چارچوبِ خطِ پنهان درونِ نمادِ هفت رعد، ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح، فریادِ نیمهشب را نمایندگی میکند؛ جایی که دو گروه از پرستندگان آشکار میشوند. نشانهٔ نبویِ حرفِ میانیِ عبری که برای ساختنِ واژهٔ عبریِ «حق» به کار میرود، سیزدهمین حرفِ الفبای عبری است. سیزده نمایانگرِ عصیان است، و بهعنوانِ یک نشانهٔ نبوی، فریادِ نیمهشب را نمایندگی میکند؛ جایی که باکرههای جاهل مظهرِ ظهورِ عصیاناند، همانگونه که یهودا نیز در نشانهٔ ورودِ ظفرمندانه چنین است.
“There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.
«در میان گندم، کرکاسها بودهاند و همیشه خواهند بود؛ باکرههای نادان در کنار باکرههای دانا، و آنان که در ظرفهای خود همراه با چراغهایشان روغنی ندارند. در کلیسایی که مسیح بر زمین بنیاد نهاد، یهودای طمّاعی حضور داشت، و در کلیسا در هر مرحله از تاریخ آن نیز یهوداها خواهند بود.» Signs of the Times، 23 اکتبر 1879.
When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.
وقتی یهودا پول را بازگرداند، خیانت خود را نخست به قیافا و سپس به مسیح اعتراف کرد، آنگاه رفت تا خود را به دار آویزد. هنگامی که از تالار داوری بیرون میرفت، با همان کلماتی فریاد برآورد که بیانگر معضل باکرهٔ نادان است، آنگاه که درمییابد روغن را به دست نیاورده است.
“Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.
«یہوداہ نے دیکھا کہ اُس کی منتیں بے سود ہیں، اور وہ یہ پکارتا ہوا دیوان خانے سے باہر دوڑا: اب بہت دیر ہو چکی! اب بہت دیر ہو چکی! اُسے محسوس ہوا کہ وہ یسوع کو مصلوب ہوتے دیکھنے کے لیے زندہ نہیں رہ سکتا، اور مایوسی میں باہر جا کر اپنے آپ کو پھانسی دے دی۔» خواہشِ اعصار، 722۔
Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.
يهودا پيامي كاذب از «فرياد نيمهشب» را چنين به تصوير ميكشد: «با شتاب از تالار بيرون رفت و فرياد ميزد: ديگر دير شده است! ديگر دير شده است!» اين پيام همواره دو طبقه از پرستندگان را آشكار ميسازد، و همانگونه كه در تاريخ ميلريتي ديده ميشود، باكرگان جاهل پس از آنكه پيام راستين فرياد نيمهشب فرا ميرسد، با پيامي كاذب به كار خود ادامه ميدهند. از اينرو، در تاريخ ميلريتي، آن جنبشي را داريم كه ويليام ميلر را بهعنوان رهبر برگزيد، در حالي كه پيام فرشتهٔ سوم را رد كرد و با آن گلهٔ كوچكي كه به دنبال مسيح به مكان اقدس رفتند، به مخالفت برخاست.
“My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
«ذهنم به آینده برده شد، زمانی که این ندا داده خواهد شد: “اینک داماد میآید؛ به استقبال او بیرون روید.” اما بعضی در بهدست آوردن روغن برای پر کردن چراغهای خود تأخیر خواهند کرد، و بسیار دیر خواهند دریافت که شخصیت، که بهوسیلهٔ روغن نمود یافته است، قابل انتقال نیست.» Review and Herald، 11 فوریهٔ 1896.
The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.
سومین نشانۀ راه در تاریخ پنهان، نمایانگر داوری است و با آخرین حرف الفبای عبری نمایش داده میشود. آن حرف «تاو» است، و هنگامی که نوشته میشود، به شکل صلیب است. صلیب نمایانگر داوری است.
From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.
از نخستین نومیدی در تاریخ میلیری تا فریاد نیمهشب، یا از حرف آلفا تا حرف سیزدهم، نشانهای در راه وجود دارد که نمایانگر دورهای از زمان است؛ دورهای که در مَثَلِ ده باکره بهعنوان زمانِ تأخیر شناخته میشود، و همین زمانِ تأخیر همچنین در فصل دوم حبقوق آمده است. از فریاد نیمهشب، یا از حرف سیزدهمِ طغیان، تا نومیدی عظیم، یعنی آخرین حرف الفبا، نیز دورهای از زمان وجود دارد که «جنبشِ ماهِ هفتم» نامیده شد؛ نه از آن رو که هفت ماه به طول انجامید، بلکه زیرا پیامِ فریاد نیمهشب مشخص میساخت که مسیح در روز دهمِ ماه هفتمِ تقویم یهودی، که روزِ کفاره بود، خواهد آمد.
The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.
برای روایتِ از باب چهاردهمِ یوحنا تا باب هجدهم، زمینه در دورهای از زمان آغاز میشود که نمونهوار جنبشِ ماه هفتمِ تاریخِ میلِری را بازمینمایاند. مضمونِ اصلیِ روایتِ انجیلِ یوحنا آن است که شاگردان را برای بحرانِ پیشِ رویِ صلیب (حرفِ «تاو») آماده سازد. ازاینرو، مسیح بیان میدارد که از زمانِ مرگِ او تا هنگامی که نزدِ پدرِ خویش صعود کند و بازگردد، این دوره برای شاگردانش زمانهای از اندوه، بیاطمینانی و ناامیدی خواهد بود. همانگونه که در ویژگیهای نبویِ همهٔ ناامیدیهای نخستین، که در شهادتِ خطوطِ اصلاح نمایانده شدهاند، مشاهده میشود، این ناامیدی مشتمل بر وضعیتی است که از بیاعتنایی به حقیقتی مهم که پیشتر آشکار شده بود پدید میآید. مرگِ مسیح بر صلیب حقیقتی مهم بود و هست، و او بهصراحت به شاگردان گفته بود که مصلوب خواهد شد و قیام خواهد کرد؛ اما بحران چنان عظیم و چنان طاقتفرسا بود که آنچه را میبایست به یاد میداشتند، فراموش کردند.
“When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.
«هنگامی که مسیح، امیدِ اسرائیل، بر صلیب آویخته شد و همانگونه که به نیقودیموس گفته بود، برافراشته گردید، امیدِ شاگردان نیز با عیسی مرد. آنان نمیتوانستند این امر را توضیح دهند. آنان نمیتوانستند همه آنچه را که مسیح پیشاپیش درباره آن به ایشان گفته بود، درک کنند.» Faith and Works, 63.
The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.
بارِ تمامیِ روایت در آن چهار فصل از یوحنا که بدانها میپردازیم، این بود که عیسی شاگردان خود را برای دورهٔ نومیدیای که از زمانِ دستگیریِ نیمهشبِ او آغاز میشد و تا هنگامی که پس از صعود نزد پدر خویش بازمیگشت ادامه مییافت، آماده سازد. در آن چهار فصل از یوحنا، آن بازهٔ زمانی که مسیح از شاگردان دور بود، نمایانگرِ زمانی از درنگ است. از لحاظ تاریخی، آن دورهٔ زمانی که من آن را زمانِ درنگ مینامم، پس از بحرانِ صلیب واقع شد. در آن چهار فصلی که در آستانهٔ بررسیِ آنها هستیم، اینها بهگونهای نبوی زمانِ درنگی را به تصویر میکشند که با نخستین نومیدی آغاز میشود، نه پس از نومیدیِ عظیمِ صلیب.
Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.
¿Por qué estoy sugiriendo que el último chasco para el cual Cristo estaba preparando a Sus discípulos tipificaba el primer chasco que, en la línea de reforma de Cristo, fue la muerte de Lázaro? Esta cuestión debe resolverse antes de que podamos ver la narrativa de los cuatro capítulos de Juan a la luz que sostiene las verdades que ahora están siendo deselladas en relación con la historia oculta de los siete truenos.
In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.
در تاریخِ مسیح، دورهٔ زمانیِ میان مرگ و قیامِ ایلعازر با زمانِ تأخیر مطابقت دارد. سپس مسیح برای ورودِ پیروزمندانهٔ خویش به اورشلیم میرود. مسیح در یوحنا ۱۴ با شاگردانِ خود در خلالِ تاریخی سخن میگوید که تاریخِ آنچه جنبشِ ماهِ هفتم میبود، به شمار میآید؛ جنبشی که زمانی آغاز شد که زمانِ تأخیر، با فرارسیدنِ پیامِ نِدای نیمهشب که آغازکنندهٔ جنبشِ ماهِ هفتم بود، پیشاپیش به پایان رسیده بود.
To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.
برای درک اینکه واژهٔ عبریِ «حقیقت» چگونه شناساییِ تاریخِ پنهانی را که از دلِ تاریخِ نمادینِ هفت رعد گشوده شده است تأیید میکند، نیاز به تحلیلی دقیق از پیامی است که مسیح در آن هنگام در یوحنا باب چهاردهم تا باب هفدهم به شاگردان خود میداد. نمونهای از بهکارگیریِ نشانهٔ راهِ نومیدیِ عظیم برای توضیحِ نشانهٔ راهِ نخستین نومیدی را میتوان در تجربهٔ شاگردان در راهِ عمائوس مشاهده کرد.
What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.
آنچه زمانِ تأخیر را در تاریخ میلریتی پایان داد، اصلاحِ پیشگوییِ پیشتر ناموفقِ ۱۸۴۳ بود. کارِ ساموئل اسنو در پرورشِ پیامی که جنبشِ ماهِ هفتم را، که با ناامیدیِ عظیم پایان یافت، آغاز کرد، از لحاظ تاریخی با دنبال کردنِ رشدِ فهمِ ساموئل اسنو از خلالِ نوشتههای منتشرشدهاش و ارائههای عمومیِ او که به گردهماییِ اردوییِ اکستر منتهی شد، قابل پیگیری است. تفسیرِ الهامشده به آن تحول به شیوهای متفاوت از صرفِ تحولِ تاریخیِ پیامِ نهاییِ اسنو میپردازد. خواهر وایت به ما اطلاع میدهد که آن پیام زمانی شناخته شد که خداوند دستِ خود را از خطایی در ارقامِ جدولِ ۱۸۴۳ حبقوق برداشت.
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
“من قومِ خدا را دیدم که با انتظارِ شادمانه، چشم به راهِ خداوندِ خویش بودند. اما خدا اراده فرموده بود که آنان را بیازماید. دستِ او خطایی را در محاسبهٔ ادوارِ نبوت پوشانیده بود. آنان که در انتظارِ خداوندِ خویش بودند، این خطا را درنیافتند، و دانشمندترین مردانی نیز که با آن زمان مخالفت میورزیدند، از دیدنِ آن عاجز ماندند. خدا چنین مقرر کرده بود که قومِ او با نومیدی روبهرو شوند. آن زمان سپری شد، و آنان که با انتظارِ شادمانه در انتظارِ نجاتدهندهٔ خویش بودند، اندوهگین و دلسرد شدند؛ حال آنکه کسانی که ظهورِ عیسی را دوست نداشته، بلکه از روی ترس پیام را پذیرفته بودند، خشنود شدند که او در زمانِ موردِ انتظار نیامد. اقرارِ ایشان بر دل اثر ننهاده و زندگی را پاک نساخته بود. سپری شدنِ آن زمان بهخوبی چنان دلهایی را آشکار ساخت. ایشان نخستین کسانی بودند که روی برتافتند و غمگینانِ نومیدشدهای را که حقیقتاً ظهورِ نجاتدهندهٔ خویش را دوست میداشتند، به ریشخند گرفتند. من حکمتِ خدا را در آزمودنِ قومِ خویش و دادنِ امتحانی ژرفکاوانه به آنان دیدم تا آنان را که در ساعتِ آزمایش واپس میکشند و بازمیگردند، آشکار سازد.
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.
«عیسی و تمامی لشکر آسمان با همدردی و محبت به کسانی مینگریستند که با انتظاری شیرین، مشتاق دیدار او بودند که جانهایشان او را محبت میکرد. فرشتگان بر گرد آنان در پرواز بودند تا ایشان را در ساعت آزمایششان تقویت کنند. آنان که از پذیرفتن پیام آسمانی غفلت ورزیده بودند، در تاریکی واگذاشته شدند، و غضب خدا بر ایشان افروخته شد، زیرا نخواستند نوری را که او از آسمان برایشان فرستاده بود بپذیرند. آن وفادارانِ نومیدشده، که نمیتوانستند دریابند چرا خداوندشان نیامد، در تاریکی واگذاشته نشدند. بار دیگر به سوی کتابمقدسهای خود هدایت شدند تا دورههای نبوتی را جستوجو کنند. دست خداوند از روی اعداد برداشته شد، و اشتباه توضیح داده شد. ایشان دیدند که دورههای نبوتی تا 1844 امتداد مییافت، و همان شواهدی که برای اثبات اینکه دورههای نبوتی در 1843 پایان میپذیرفت، ارائه کرده بودند، ثابت میکرد که آنها در 1844 خاتمه مییابند. نور از کلام خدا بر وضعیت ایشان تابید، و زمانِ تأخیری را کشف کردند—«اگرچه آن [رؤیا] تأخیر نماید، برایش انتظار بکش.» در محبت خود به آمدن فوری مسیح، از تأخیر رؤیا غفلت کرده بودند؛ تأخیری که مقدر بود منتظرانِ حقیقی را آشکار سازد. بار دیگر نقطهای زمانی داشتند. با این همه، دیدم که بسیاری از ایشان نمیتوانستند از نومیدیِ شدید خود فراتر روند تا آن درجه از غیرت و نیرو را که مشخصه ایمانشان در 1843 بود، در خود داشته باشند.»
“Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.
«شیطان و فرشتگانش بر آنان چیره شدند، و کسانی که آن پیام را نپذیرفتند، به سبب دوراندیشیِ داوری و حکمتی که، به گمان خود، در نپذیرفتن آن فریب ــ چنانکه آن را مینامیدند ــ داشتند، خویشتن را تبریک گفتند. آنان درنمییافتند که بدینسان، مشورت خدا را بر ضد خویش رد میکنند، و در اتحاد با شیطان و فرشتگانش عمل مینمایند تا قوم خدا را، که آن پیامِ فرستاده از آسمان را به انجام میرساندند، دچار حیرت و سرگشتگی سازند.»
“The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.
ایماندارانِ این پیام در کلیساها مورد ستم قرار گرفتند. مدتی، کسانی که نمیخواستند این پیام را بپذیرند، از ترس، از ابراز احساسات دلهای خود بازداشته شدند؛ اما سپری شدنِ زمان، احساسات واقعی ایشان را آشکار ساخت. آنان میخواستند شهادتی را خاموش کنند که منتظران خود را ناگزیر از ادای آن میدیدند، یعنی اینکه دورههای نبوی تا سال 1844 امتداد داشت. ایمانداران با وضوح، اشتباه خود را توضیح دادند و دلایل اینکه چرا در سال 1844 انتظارِ آمدنِ خداوندِ خویش را داشتند، بیان کردند. مخالفانِ ایشان هیچ استدلالی بر ضد دلایل نیرومندِ ارائهشده نمیتوانستند اقامه کنند. با این همه، خشمِ کلیساها برافروخته شد؛ آنان مصمم بودند که به شواهد گوش نسپارند و شهادت را از کلیساها بیرون نگه دارند تا دیگران نتوانند آن را بشنوند. کسانی که جرأت نداشتند نوری را که خدا به ایشان عطا کرده بود از دیگران دریغ کنند، از کلیساها اخراج شدند؛ اما عیسی با ایشان بود، و آنان در نورِ سیمای او شادمان بودند. ایشان برای دریافتِ پیامِ فرشتهٔ دوم آماده شده بودند.» Early Writings, 235–237.
The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.
تاریخی که اکنون بیان شد، در میان امور دیگر، تجربهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را توصیف میکند؛ با این حال، نکتهای که میخواهم شما بدان توجه کنید این است که آن فهمی که بهوسیلهٔ پیام ندای نیمهشب، چنانکه توسط ساموئل اسنو در اجتماع اردویی اکستر ارائه شد، نمایانده میشود، نه بهوسیلهٔ کار تاریخی اسنو، بلکه بهوسیلهٔ عمل دست خداوند نمایانده میشود. دست او اشتباهی را پوشانیده بود، و هنگامی که او دست خود را برداشت، میلریها آنگاه توانستند سرخوردگی خود را درک کنند، و نیز دریابند که در دورهای بودهاند که بهعنوان زمانِ تأخیر به تصویر کشیده شده بود.
The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.
برداشته شدنِ دست او عنصری حیاتی در ماجرای شاگردانی است که در راه عمائوس بودند. این امر نماد پایان دورهای است که به «زمانِ درنگ» معروف است و با آن فهمی به اوج میرسد که در پیامِ «فریادِ نیمهشب» بازنمایی شده است. با این همه، تمثیلِ عمائوس پس از صلیب رخ داد، که نمایانگرِ «ناامیدیِ بزرگ» است، نه نخستین ناامیدیِ ناشی از مرگِ ایلعازر.
And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.
و اینک، دو تن از ایشان در همان روز به دهی میرفتند که عِمائوس نام داشت و تا اورشلیم قریب به شصت اِستادیه فاصله داشت. و آنان با یکدیگر دربارهٔ همهٔ این وقایعی که رخ داده بود گفتگو میکردند. و واقع شد که، در حالی که با هم سخن میگفتند و مباحثه میکردند، خودِ عیسی نزدیک آمده، با ایشان همراه شد. لیکن چشمان ایشان بسته نگاه داشته شد تا او را نشناسند. پس به ایشان گفت: این چیست که در حین راه رفتن با یکدیگر در میان میگذارید و اندوهگین هستید؟ لوقا 24:13–16
The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.
لفظِ «آنکھیں» اس عبارت میں محض ظاہری عضوِ بصارت نہیں بلکہ رُؤیت اور بصیرت کی نمائندگی کرتا ہے۔ لفظِ «روکی گئی تھیں» سے مراد قوت ہے۔ شاگرد صلیب کی رُؤیائی حقیقت کو سمجھنے سے قاصر تھے، کیونکہ مسیح نے صلیب کی نبوی رُؤیا دیکھنے کی اُن کی قدرت کو ڈھانپ رکھا تھا۔ مسیح کا ہاتھ اُس کی قوت کی علامت ہے۔ جس افسردگی کی نشان دہی یسوع نے کی، وہ اُن کی شدید مایوسی کی مظہر تھی۔ مایوس شاگردوں کی مزید گفتگو کے بعد، مسیح نے کلام کرنا شروع کیا۔
Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.
پس او به ایشان گفت: ای بیخردان و کنددل در ایمان آوردن به همه آنچه انبیا گفتهاند! آیا مسیح نمیبایست این رنجها را متحمل شود و به جلال خود درآید؟ و از موسی و جمیع انبیا آغاز کرده، در همه کتب، امور مربوط به خود را برای ایشان تفسیر فرمود. و چون به آن دهکدهای که بدان میرفتند نزدیک شدند، او چنان وانمود کرد که میخواهد فراتر برود. اما ایشان او را اصرارکنان نگاه داشتند و گفتند: با ما بمان، زیرا شامگاه نزدیک است و روز بسیار گذشته است. پس او داخل شد تا با ایشان بماند. لوقا 24:25–29.
Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.
عیسی شاگردان را با بهکارگیری روششناسی «تاریخیگرا» در تفسیر کتابمقدس تعلیم داد و خطوط نبوتی را از موسی به بعد، در امتداد تاریخ مقدّس، پیش آورد تا تاریخ صلیب را شناسایی کند. عیسی از خطوط تاریخ نبویِ گذشته، که نمایانگر راههای کهن و روششناسیِ «خط بر خط» است، برای تعلیم شاگردان نومید استفاده کرد. هنگامی که چنان نمود که میخواهد بدون ایشان به راه خود ادامه دهد، او را به اصرار واداشتند که داخل شود و نزد ایشان بماند. آنان در زمانِ درنگ بودند، و مسیح در آستانهٔ آن بود که دست خود را از چشمان ایشان بردارد. وقتی دست او برداشته میشد، زمانِ درنگ به پایان میرسید، و آنگاه که در تاریکی با شتاب به سوی اورشلیم و نزد آن یازده شاگرد بازمیگشتند، آنان ممثّلِ سرعتِ انتقالِ پیامِ ندای نیمهشب بودند.
And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.
و چنین واقع شد که چون با ایشان بر سفره نشسته بود، نان را گرفت و برکت داد و پاره کرد و به ایشان داد. آنگاه چشمان ایشان گشوده شد و او را شناختند؛ و او از نظر ایشان ناپدید گردید. لوقا 24:31.
Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.
عیسی دست خود را که فهم ایشان را از رؤیای نبوی نگاه داشته بود، برداشت؛ و چون چنین کرد، او را شناختند. عیسی پیامِ فریادِ نیمهشب را برای ایشان آورده بود، و آنان آن را در حالِ خوردن دریافت کردند، زیرا هر پیام باید خورده شود. بیدرنگ «چون موجی خروشان در سراسر سرزمین» شتافتند تا آن را به یازده شاگرد خبر دهند.
And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.
و ایشان به یکدیگر گفتند: «آیا هنگامی که او در راه با ما سخن میگفت و کتابها را برای ما میگشود، دل ما در اندرون ما نمیسوخت؟» و در همان ساعت برخاستند و به اورشلیم بازگشتند، و آن یازده تن و همراهان ایشان را گرد آمده یافتند، که میگفتند: «فیالحقیقه خداوند برخاسته است و بر شمعون ظاهر شده است.» و ایشان آنچه را در راه واقع شده بود بازگفتند، و اینکه چگونه در پاره کردن نان بر آنان شناخته شد. و چون ایشان این سخنان را میگفتند، خودِ عیسی در میان ایشان ایستاد و بدیشان گفت: «سلام بر شما باد.» اما ایشان هراسان و بیمناک شدند، و گمان بردند که روحی دیدهاند. و او به ایشان گفت: «چرا مضطرب شدهاید؟ و چرا در دلهای شما شک پدید میآید؟ دستها و پاهای مرا بنگرید، که خودِ من هستم. مرا لمس کنید و ببینید؛ زیرا روح گوشت و استخوان ندارد، چنانکه میبینید من دارم.» و چون این را گفت، دستها و پاهای خود را به ایشان نشان داد. و چون از فرط شادی هنوز باور نمیکردند و در شگفت بودند، بدیشان گفت: «آیا در اینجا چیزی برای خوردن دارید؟» پس قطعهای از ماهی بریان و شانهای عسل به او دادند. و او گرفت و در حضور ایشان خورد. و به ایشان گفت: «این است آن سخنانی که وقتی هنوز با شما بودم به شما گفتم، که میبایست همه آنچه در شریعت موسی و صحیفههای انبیا و مزامیر درباره من نوشته شده است، به انجام رسد.» آنگاه فهم ایشان را گشود تا کتابها را دریابند. لوقا 24:32–45.
Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.
همانگونه که دربارهٔ شاگردان در راه عمائوس بود، عیسی پیام را با تاریخهای مقدس گذشتهٔ کتابمقدس عرضه میدارد تا تاریخ مرگ و رستاخیز خود را توضیح دهد، و این کار را با ارائهٔ نمونهای از خوردن به ایشان انجام داد. قوم خدا باید پیام را بخورند. در میانِ تردید و اندوه ایشان، عیسی زمانِ درنگی را که از مرگ او تا رستاخیز، صعود و بازگشتش به وقوع پیوست، با گشودن فهم آنان نسبت به پیامِ حقیقتِ حاضر به پایان میرساند؛ پیامی که بر این اساس بنا شده بود که تاریخهای مقدسِ گذشته سطر بر سطر در کنار یکدیگر آورده شوند.
Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.
ازاینرو، آن دو شاگرد در راهِ عِمائوس (که نمایانگرِ فرشتهٔ دوماند که به پیامِ فریادِ نیمهشب ملحق شده و از آن نیرو مییابد) زمانِ تأخیری را که پس از صلیب روی داد، همان زمانِ تأخیری میشناسند که پیش از فریادِ نیمهشب قرار داشت. بنابراین، نومیدیِ شاگردان نمایانگرِ نخستین نومیدی در خطِ نبوتی است، نه نومیدیِ عظیم.
The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.
پس داستان عمائوس با یازده شاگردِ نومید تکرار میشود. عیسی به ایشان میپیوندد، آنان را دربارهٔ تحققِ کلامِ نبوی از طریقِ روششناسیِ «تاریخگرایی» تعلیم میدهد، و سپس در هنگامِ خوردن، فهمِ ایشان را میگشاید. آغازِ داستان، پایانِ داستان را معرّفی میکند. آنگاه عیسی سومین شاهد را بر این حقیقت اقامه میدارد که نومیدیِ صلیب را میتوان بهصورت نبوی بر نخستین نومیدی تطبیق کرد. او با گفتنِ اینکه در اورشلیم بمانند تا از اعلی قدرت یابند، سومین شاهد را بر ساختارِ آن تاریخ ارائه میکند.
And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.
و به ایشان گفت: «چنین مکتوب است، و چنین لازم بود که مسیح رنج بکشد و در روز سوم از مردگان برخیزد؛ و اینکه توبه و آمرزش گناهان، به نام او، در میان همۀ امتها موعظه شود، از اورشلیم آغاز گردد. و شما شاهدان این امور هستید. و اینک، من وعدۀ پدر خود را بر شما میفرستم؛ لیکن شما در شهر اورشلیم بمانید تا هنگامی که به قوتی از اعلی آراسته شوید.» و ایشان را تا حوالی بیتعنیا بیرون برد، و دستهای خود را بلند کرده، ایشان را برکت داد. و واقع شد که چون ایشان را برکت میداد، از ایشان جدا گردید و به آسمان بالا برده شد. و ایشان او را پرستش کرده، با شادی عظیم به اورشلیم بازگشتند؛ و پیوسته در هیکل، خدا را حمد و تسبیح میگفتند. آمین. لوقا 24:46–53.
The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.
تمثیلِ شاگردان در راهِ عمائوس، زمانِ انتظاری را مشخص میسازد که از مرگِ او آغاز شد و تا هنگامی ادامه یافت که او قیام کرد و به سوی پدرِ خود صعود نمود. این زمانِ انتظار برای شاگردانِ عمائوس آنگاه به پایان رسید که پیامِ وقایعِ صلیب، بهوسیلهٔ روشِ گرد آوردنِ خطوطِ تاریخهای مقدّسِ گذشته، سطر بر سطر، استوار گردید. سپس این پیام بهوسیلهٔ شاگردان با نهایتِ شتابی که میتوانستند آن را برسانند، حمل شد. آنگاه عیسی با یازده شاگرد دیدار میکند؛ بار دیگر به خوردنِ غذایی اشاره میشود، برای اثباتِ پیام از سطر بر سطر استفاده میشود، و همانندِ شاگردانِ عمائوس، سپس فهمِ ایشان را میگشاید و میرود. امّا نه پیش از آنکه تاریخِ انتظار در اورشلیم را مشخص سازد، تا آن زمانِ انتظار با فرارسیدنِ روحالقدس در پنطیکاست به انجام رسد.
When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.
هنگامی که عیسی به شاگردان خود فرمود در اورشلیم بمانند، این پایان داستان راه عِمائوس بود. آغاز این داستان نمایانگر نومیدیای بود، که پس از آن زمانی از درنگ فرا میرسید، و سپس مکاشفهای از حقیقت که نمایانگر پیام فریاد نیمهشب بود. آن مکاشفهٔ حقیقت هنگامی تحقق یافت که مسیح دست خود را، که چشمان شاگردان را «نگاه داشته» بود، برداشت. این آغاز داستان است، و بخش میانی داستان با همان روایت تکرار میشود، آنگاه که مسیح نومیدی را از یازده شاگرد با آشکار ساختن خویش و گشودن فهم ایشان نسبت به کلام خود برطرف کرد. سپس آخرین شاهدِ همان ساختار نبویِ عیناً یکسان میآید که با نخستین نومیدی آغاز میشود، نه با نومیدی بزرگ.
The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”
تاریخِ میانِ عِماؤس تا پَنتیکاست سه شاهد از نخستین ناامیدی، زمانِ تأخیر، و فریادِ نیمهشب فراهم میآورد؛ با این حال، ناامیدیِ واقعیای که نشانهٔ راه در آغازِ هر یک از این سه شاهد است، در حقیقت ناامیدیِ دوم بود، نه نخستین. تشخیصِ این نکته که نشانهٔ راهی که در تاریخِ میلریتی «ناامیدیِ عظیم» است، برای تصویر کردنِ نخستین ناامیدی در تاریخِ میلریتی به کار گرفته میشود، برای فهمِ روایتی که در چهار فصلِ یوحنا مییابیم—فصولی که میانِ خوردنی که در شامِ آخر واقع شد و دستگیری در نیمهشب در باغِ جتسیمانی رخ میدهند—امری اساسی است. شایسته است توجه شود که هنگامی که عیسی بر آن یازده شاگرد ظاهر شد و با ایشان غذا خورد، پرسید: «چرا مضطربید؟ و چرا افکار در دلهای شما برمیخیزد؟»
Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”
سفرِ یوحنا میں آخری عشائیہ تناول فرمانے کے فوراً بعد، جس اقتباس پر ہم غور کرنے جا رہے ہیں وہ مسیح کے ان الفاظ سے شروع ہوتا ہے کہ: “تمہارے دل نہ گھبرائیں۔” پانچ ہی دنوں کے اندر وہ اسی حکم کو بھول چکے تھے۔ یوحنا کی انجیل کے باب چودہ سے باب سترہ تک 18 جولائی 2020 کی پہلی مایوسی کی نمائندگی کرتے ہیں، جو ایک تاخیر کے وقت کو آغاز بخشتی ہے، اور یسوع مسیح کے اُس مکاشفہ تک لے جاتی ہے جو آزمائش کے بند ہونے سے ذرا پہلے کھولا جاتا ہے، اور جو نصف شب کی صدا کے پیغام کی نمائندگی کرتا ہے۔ یہ پیغام ایک ایسے زمانی دور کو آغاز دیتا ہے جس کی تمثیل ساتویں مہینے کی تحریک سے کی گئی ہے، اور جس کی تمثیل عماؤس کے شاگردوں کی رات کی تاریکی میں یروشلیم کی طرف تیز دوڑ سے بھی کی گئی ہے۔ یہی تاریخ ان تین عبرانی حروف سے ممثل کی گئی ہے جنہیں مسیح نے اپنے لیے “حق” کے طور پر استعمال کیا۔
It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.
یہ یوحنا کے ان چار ابواب کے بیانیہ ہی میں ہے کہ جہاں ہم نہ صرف روحُ القدس کے کام کو اُسی کلام کے عین انہی مراحل کے طور پر متعین پاتے ہیں، بلکہ وہیں ہمیں اُن دعوؤں کی تائید کے لیے بہترین ثبوت بھی ملتا ہے جو اب کیے جا رہے ہیں کہ مڈنائٹ کرائی کے پیغام کی آخری تکمیل اب بارہ اگست سے سترہ اگست تک ایکسیٹر کیمپ میٹنگ میں تدریجاً پیش کی جا رہی ہے۔ جب اس پیغام کو بالآخر منتظر مقدسین پہچان لیں گے، تو دنیا سنڈے لا کے بحران میں دھکیل دی جائے گی، جبکہ وہ ایلچی “آخری ایّام” کا آخری انتباہی پیغام ایک مرتی ہوئی دنیا تک پہنچائیں گے۔