حقیقت چیست؟ - شماره پنج

تاریخِ نبوتی‌ای که در درون هفت رعد گشوده شده است، تاریخی را که اکنون در آن به سر می‌بریم شناسایی می‌کند. این سرّ پنهان بود تا زمانی که تاریخی که نمایندگی می‌کرد فرا رسید. این همان زمانی است که تسلّی‌دهنده، روحِ «راستی»، آن حقیقتی را آشکار می‌سازد که یوحنا آن را مکاشفهٔ عیسی مسیح نامید، زیرا عیسی مسیح همان حق است. موضوع صرفاً این نیست که واژهٔ «راستی» نمایانگرِ سیرتِ خداست. و نیز صرفاً مکاشفه‌ای از زبان‌شناسِ شگفت‌انگیز نیست که واژهٔ عبریِ «راستی» در سراسرِ کتب مقدّس به شیوه‌هایی چنین عمیق به کار رفته است. بلکه همچنین آن معجزهٔ شگفت‌انگیزی است که چون فهمیده شود، به کلیدِ گشودنِ نبوت‌های کتابِ مکاشفه بدل می‌گردد، و با این کار، تمامِ کتاب مقدّس را می‌گشاید. امّا این تنها برای کسانی است که مایل‌اند آنچه را در آن مکتوب است ببینند، بشنوند، و نگاه دارند، زیرا وقت نزدیک است.

تا انسان‌ها «حقیقت» را به‌گونه‌ای بشناسند که به‌واسطهٔ آن تقدیس شوند، حضور روح‌القدس لازم است. انسان‌ها می‌توانند از لحاظ فکری واژهٔ «حقیقت» را درک کنند و حتی از اهمیت آن در شگفت شوند، اما «حقیقت» باید خورده شود. حقیقت باید درونی گردد و بخشی از تجربهٔ شخص شود، زیرا کلام، قدرت خلّاق خدا را به کسانی منتقل می‌کند که می‌کوشند به صورت مسیح دگرگون شوند. یکی از نقطه‌های آغازینِ پژوهش شخصی من دربارهٔ واژهٔ عبریِ ترجمه‌شده به «حقیقت»، عبرانی‌دانان بودند که آنان نیز به ماهیت شگفت‌انگیز واژهٔ «حقیقت» و کاربرد آن در کتاب مقدّس می‌پردازند. اما دلیلی وجود ندارد که باور کنیم فهم فکری آنان از واژهٔ «حقیقت» ایشان را به مسیح رسانده است.

این حقیقت نبوی که کلام باید با حضور روح‌القدس خورده شود، بازتابِ تعریفِ خواهر وایت از «روغن» در مَثَلِ ده باکره است، و نیز توصیف او از دو طبقه از باکرگانی که در انتظار داماد هستند.

ایک علامت اکثر ایک سے زیادہ معنی رکھتی ہے، اور اس کے معنی کا تعین اُس سیاق و سباق سے ہونا چاہیے جہاں وہ علامت واقع ہو۔ اُس کا تعین نہ تو کسی نحوی ماہر کی لفظی تعریف سے ہونا چاہیے اور نہ اُس تاریخی زمانۂ تحریر سے جس میں وہ لفظ لکھا گیا تھا۔ یہی وہ دو طریقے ہیں جنہیں ایڈونٹ ازم کے الٰہیات دانوں نے “سچائی” کا انکار کرنے کے لیے اختیار کر رکھا ہے۔ ایک علامت کی تعریف اُس سیاق و سباق سے ہوتی ہے جہاں وہ استعمال کی گئی ہو۔ روحِ نبوت کے اندر، دس کنواریوں کی تمثیل میں لفظ “تیل” کم از کم چند مختلف چیزوں کی نمائندگی کرتا ہے، اور یہ اُس مقام کے سیاق و سباق پر منحصر ہے جہاں “تیل” پایا جاتا ہے۔ ایک جماعتِ کنواریوں کے پاس تیل کیوں ہے اور دوسری کے پاس کیوں نہیں؟

باکرہ احمق آنے والے نہایت قریب بحران میں کامیاب ہونے کے لیے درکار سیرت کی مالک نہیں ہیں۔ وہ مسیح کی راست‌بازی سے محروم ہیں۔ لیکن تیل ایک پیغام بھی ہے، اور ’’آخری ایّام‘‘ میں دس باکروں کی تمثیل کا تیل وہ آخری انتباہی پیغام ہے جس کی نمائندگی یسوع مسیح کا مکاشفہ کرتا ہے، اور جسے سنا، پڑھا، اور محفوظ رکھا جانا ہے۔

«روغن» همان پیام نهایی است که بار دیگر، مکاشفهٔ عیسی مسیح می‌باشد. در این عبارت، آنان که می‌خواهند روغن را داشته باشند، باید به درگاه خدا التماس کنند، همان‌گونه که موسی در غار حوریب کرد. اما توجه کنید که اگر بناست «همان‌گونه که موسی التماس کرد» از خدا بخواهیم که جلال خویش را به ما «بنمایاند»، نخست باید روح‌القدس را که تسلی‌دهنده است، درخواست کنیم. اگر چنین کنیم، آنگاه به‌واسطهٔ فرشتگان و دو لولهٔ زرین، از عدالت مسیح بهره‌مند خواهیم شد. اگر گمان کنیم که می‌توانیم دعا و تضرع کنیم تا سیرت مسیح را به دست آوریم، چنان‌که سنّت‌ها و آداب ادونتیسم لائودیکیه‌ای القا می‌کند که باید چنین کرد، و در همان حال پیام مکاشفهٔ عیسی مسیح را رد می‌کنیم، خود را فریب می‌دهیم. عدالت او از طریق «پیام‌های روح خدا» به ما منتقل می‌شود؛ همان پیام‌هایی که به‌وسیلهٔ آن دو مسح‌شده‌ای که در حضور تخت خدا ایستاده‌اند، ابلاغ می‌گردد. هنگامی که پیام او را رد می‌کنیم، عدالت او را رد می‌کنیم.

دو «مسیح‌شده» که «در حضور خداوندِ تمامیِ زمین ایستاده‌اند»، همچنین به‌عنوان دو شاهدِ مکاشفه یازده نیز به تصویر کشیده شده‌اند.

خواه شهادت زکریا را دربارهٔ دو شاهد در نظر بگیریم، یا شهادت یوحنا را، سیاق هر یک از این دو شهادت همان فرایندِ ابلاغی است که نخستین حقیقتِ مطرح‌شده در ارتباط با پیامِ مکاشفهٔ عیسی مسیح در مکاشفه باب یک، آیهٔ یک می‌باشد: از پدر، به پسر، به فرشتگان، به یک نبی، به کلیسا. فرایندی که در آن مسیح با نوع بشر سخن می‌گوید، از جمله مفاهیم اساسی‌ای است که او می‌کوشد در پیامِ هشدار نهایی مکشوف سازد. این امر با تأکیدی که در ارائهٔ پیام‌های فرشتهٔ اول و سوم هر دو دیده می‌شود، مطابقت دارد.

پیامِ فرشتۀ نخست با ویلیام میلر نمایانده می‌شود. میلر دارای چندین ویژگیِ نبوی است که باید شناخته شوند. او «پدر» آن جنبش بود، و این، از حیث آلفا و امگا، اقتضا می‌کند که پسری نیز وجود داشته باشد. او نمایندۀ جنبشی بود که با نام «میلری» شناخته می‌شد، و این واژه نامِ نوعی سنگ است. از او برای تنظیم مجموعه‌ای از قواعدِ کتاب‌مقدسیِ تفسیرِ نبوی استفاده شد. آن قواعد به جزئی اساسی از ابلاغِ پیام‌های روحِ خدا بدل می‌شوند؛ پیام‌هایی که یا رد شدند یا پذیرفته شدند، همان‌گونه که افرادِ نسلِ میلر برگزیدند که یا وضعیتِ ابلهانۀ لائودکیاییِ خود را حفظ کنند یا به فیلادلفیاییانِ حکیم بدل شوند. او به‌عنوان پدرِ پیامِ فرشتۀ نخست، نمونه‌وار جنبشی را مجسم می‌سازد که پیامِ فرشتۀ سوم را اعلام خواهد کرد، و فهمِ آن جنبش از پیام، به‌وسیلهٔ مجموعه‌ای ویژه از قواعدِ کتاب‌مقدسیِ تفسیرِ نبوی هدایت خواهد شد که پیامِ فرشتۀ سوم را به همان استواری‌ای برقرار می‌سازد که میلر برای استوار ساختنِ پیامِ فرشتۀ نخست به کار گرفته شد. خدا هرگز تغییر نمی‌کند؛ عیسی مسیح همان است دیروز و امروز و تا ابدالآباد.

در آغاز یا در پایان ادونتیسم، پیام‌های روح خدا که به‌وسیلهٔ روغن نمادین شده‌اند، از طریق دو شاهد منتقل می‌شوند. در آغاز، نزد میلری‌ها، دو شاهد عهد عتیق و عهد جدید بودند، و در پایان، کتاب‌مقدس و روح نبوت هستند. این همان علتی است که چرا یوحنا، که به کامل‌ترین وجه پایان قوم خدا را در ایام آخرِ داوریِ تحقیقی به تصویر می‌کشد، در جزیرهٔ پطمس بود.

فضای نبویِ پَطمُس دلالت بر آن دارد که یوحنا در حال آزار و جفا دیدن بود. او به سبب دریافت پیام‌های روحِ خدا که مکاشفهٔ عیسی مسیح را از طریق کتاب‌مقدس و روحِ نبوت آشکار می‌سازند، مورد آزار و جفا قرار می‌گرفت.

آزار قوم «ایام آخر» خدا همچنین در مکاشفه باب یازدهم به تصویر کشیده شده است، آن‌گاه که آن دو شاهد در کوچه‌ها کشته می‌شوند و همه مرگ ایشان را جشن می‌گیرند. در باب یازدهم، آن دو شاهد ایلیا و موسی هستند. آنان به مدت سه سال و نیم شهادت خود را ادا کردند و سپس کشته شدند، اما پس از آن قیام کردند.

تمام انبیا دربارهٔ ایام آخر بیش از تاریخ زمان خود سخن می‌گویند؛ پس اگر کتابی باشد که دربارهٔ ایام آخر سخن می‌گوید، آن کتابِ مکاشفه است، جایی که همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. بنابراین، در ایام آخر باید «پیامی» باشد که کشته شود و پس از آن قیام کند. مکاشفهٔ باب یازدهم تاریخ انقلاب فرانسه را به تصویر کشید، اما به‌گونه‌ای مستقیم‌تر، حمله‌ای را بر ضد پیام فرشتهٔ سوم در ایام آخر به تصویر می‌کشد. آن پیام و آن جنبشی که به‌واسطهٔ پیام و جنبش میلر نمونه‌وار نشان داده شده بود، آن حمله را متحمل شد و در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ مرد. بر اساس مکاشفهٔ باب یازدهم، آن حمله به‌وسیلهٔ وحشی که از هاویه برمی‌آید انجام می‌گرفت.

خواهر وایت به ما آگاه می‌سازد که «هاویۀ بی‌انتها» نمایانگرِ تجلّی تازه‌ای از قدرت شیطانی است.

در کتاب مکاشفه سه قدرت معرفی شده‌اند که از هاویه برمی‌خیزند: نخستین قدرت، اسلام است در مکاشفه باب ۹ آیه ۲؛ دومین، الحادِ انقلاب فرانسه است در باب ۱۱ آیه ۸؛ و سومین، رومِ مدرن است در باب ۱۷ آیه ۸. «ظهور جدید» در ایام آخر که نه‌تنها به جنبشی که به‌وسیلهٔ جنبش میلری نمونه‌سازی شده است حمله می‌کند، بلکه به جهان نیز یورش می‌برد، بیداریِ جعلیِ فریادِ نیمه‌شبِ جعلی است که به «وُک‌ئیسم» شناخته می‌شود. وُک‌ئیسم نمایانگرِ «ظهور جدیدی از قدرت شیطانی» است که از سوی ضدّمسیحِ یسوعیِ کنونی پشتیبانی می‌شود و از طریق بازرگانان، رهبران سیاسیِ سازمان ملل متحد، نمایندگان لیبرال در کلیساهای ساقطِ پروتستانیسم در ایالات متحده، و حزب دموکرات، همراه با جمهوری‌خواهانِ RINO که یا همهٔ گونه‌های سبک‌های زندگی منحرفِ جامعهٔ همجنس‌گرایان را ترویج می‌کنند یا اجازهٔ ترویج آن را می‌دهند، پیش برده می‌شود؛ همان‌گونه که در باب ۱۱ این امر با «سدوم» به تصویر کشیده شده است. این سه قدرت همان‌هایی هستند که جهان را به سوی هارمجدون رهبری می‌کنند، و همچنین به‌وسیلهٔ «مصر» نیز نمایش داده می‌شوند، که نماد الحاد و دنیاگرایی است. در بستر هرج‌ومرجِ انقلاب فرانسه، که خود یکی دیگر از عناصر این سه قدرت است که آنچه خواهر وایت «اتحاد شریرانه» می‌نامد را تشکیل می‌دهند، این قدرت‌ها یا مستقیماً وُک‌ئیسم را ترویج می‌کنند یا مجال ترویج آن را فراهم می‌آورند. وُک‌ئیسم جعلِ شیطانیِ بیداریِ ده باکره است. در این زمینه‌ها مطالب بیشتری برای بحث داریم، اما نخست باید پیامدهای قتلی را بررسی کنیم که در کوچه در تاریخ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به انجام رسید.

اور نیز، خوانندهٔ عزیز، لطفاً دریابید که من هیچ حمایتی برای ارائه به حزب جمهوری‌خواه ندارم. هیچ گرایش سیاسی‌ای وجود ندارد که به آن اعتماد داشته باشم. آنچه من صرفاً بدان اشاره می‌کنم، پویایی‌های نبوی‌ای است که در ایالات متحده، سازمان ملل متحد و دستگاه پاپی وجود دارد. این پویایی‌ها به‌طور مشخص‌تر مورد بررسی قرار خواهند گرفت، آنگاه که آغاز کنیم به پرداختن مستقیم به آن دو شاخی که از سال ۱۷۹۸ تا قانون یکشنبه به موازات یکدیگر قرار دارند.

وہ شیطانی ووک ازم جو ایک جعلی نصفُ اللیل کی صدا کی نمائندگی کرتا ہے، حقیقی نصفُ اللیل کی صدا سے پہلے آتا ہے، اور حقیقی نصفُ اللیل کی صدا کے وقت سے پہلے، وہ لوگ جو گلیوں میں ہلاک کیے گئے ہیں، بالآخر یا تو نادان کنواری بن جائیں گے یا دانا کنواری۔ وہ زمانہ اب آ پہنچا ہے جب ہمارے کرداروں کا بندھا جانا یا تو اُس گٹھّر میں ہو رہا ہے جو ہلاکت کی آگ کے لیے مقدر ہے، یا اُس گٹھّر میں جو آسمانی کھتّے کے لیے ہے۔

خواهر وایت تصریح می‌کند که در زمانِ تأخیر، باکره‌گانِ نادانِ تاریخِ میلری به‌گونه‌ای متفاوت از باکره‌گانِ دانا به آزمایشِ ناشی از نومیدی واکنش نشان دادند؛ و بدین‌سان دلالت می‌کند که تا هنگامِ زمانِ تأخیر، منشِ ایشان از پیش تثبیت شده بود. اما شهادتِ ارمیا ما را آگاه می‌سازد که می‌توانیم اختیار کنیم که به سوی خدا بازگردیم، و او نه تنها به سوی ما بازخواهد گشت، بلکه ما را در حالی که در بحرانِ پس از آن به‌مثابه دهانِ او به‌کار گرفته می‌شویم، در برابر شریران و هولناک، حصاری برنجین خواهد ساخت. در همان نقطهٔ نبوی است که عیسی وعده می‌دهد ما را تسلی دهد. این است اهمیتِ چهار فصلِ یوحنا که در درونِ تاریخِ کنونیِ ما قرار داده شده‌اند.

तेल पवित्र आत्मा है; यह चरित्र है, और यह परमेश्वर के आत्मा के संदेश हैं। परमेश्वर का आत्मा “सहायक” है। जैसे परमेश्वर ने जगत से ऐसा प्रेम रखा कि उसने अपना एकलौता पुत्र दे दिया, और जैसे यीशु ने अपने ईश्वरीय स्वरूप का बलिदान करके उस मानवता को, जिसे उसने रचा था, अनन्तकाल के लिए स्वेच्छा से अपने ही अंग के रूप में स्वीकार किया, वैसे ही पवित्र आत्मा, जो इस समयावधि में दिया जाता है, हमारे साथ सदा बना रहेगा।

این فداکاریِ روح در برگزیدنِ این‌که برای همیشه با انسان‌ها ساکن بماند، با فداکاریِ آن دو شخص دیگرِ سه‌گانهٔ آسمانی هم‌سنگ است. شاید به همان اندازه که فداکاریِ روح در آمادگیِ او برای زیستن در درونِ هر یک از نجات‌یافتگان تا ابدیت اهمیت دارد، آمدنِ «تسلی‌دهنده» در این تاریخِ خاص نیز مشخص می‌سازد که قومِ خدا چه زمانی برای ابدیت مُهر می‌شوند.

در تاریخی که در آن وعدهٔ تسلّی‌دهنده به‌گونه‌ای کامل تحقق می‌یابد، یعنی تاریخِ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر، روح در ما «تا ابد» «ساکن» خواهد بود. هر مسیحی‌ای که شرایط انجیل را برآورده ساخت، روح‌القدس را دریافت کرد و از این‌رو «برای روز رستگاری مُهر شده» بود؛ اما آن مُهر شدن صرفاً به زمانی اشاره می‌کند که در همین تاریخِ کنونی، آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر باید مُهر شوند. در افسسیان، آنان که برای روز رستگاری مُهر شده‌اند با کسانی مقابله داده شده‌اند که «روح‌القدس» را «محزون» می‌سازند. ایشان با امتناع از پذیرفتن ابلاغاتِ روح خدا، روح‌القدس را محزون می‌سازند، و بدین‌سان روغنِ زرّین را رد می‌کنند. هنگامی که مسیح وعده می‌دهد که در این دورهٔ ناامیدی، «تسلّی‌دهنده»، یعنی «روحِ راستی» را برای ما بفرستد، او وعده می‌دهد که مُهر خود را بر ما بنهد؛ و مُهر او نمایانگر نگاه‌داشتنِ احکام اوست، به‌ویژه حکمِ سبت، که همان روزی است که یوحنا مکاشفه را دریافت کرد و همان مسئله‌ای است که در شُرُفِ رویارویی با جهان است.

مُهرِ باکره‌گانِ حکیم پیش از آزمونِ قانونِ یک‌شنبه انجام می‌شود، زیرا در آنجاست که شخصیتِ هم حکیمان و هم جاهلان آشکار خواهد شد؛ و شخصیت هرگز در بحران پدید نمی‌آید، بلکه صرفاً آشکار می‌شود. مُهر، از جمله، نمایانگرِ دگرگونی از ذهنِ لاودیکیه‌ای به ذهنِ فیلادلفیه‌ای است. مشکل این است که برای آن‌که این دگرگونی به انجام رسد، نخستین آزمون برای هر یک از ما آن است که صادقانه دریابیم که تا به حال لاودیکیه‌ای بوده‌ایم؛ زیرا به‌عنوانِ لاودیکیه‌ایان، نگرشِ روحانیِ اصلیِ ما این است که همه‌چیز درست است، حال آن‌که در واقع همه‌چیز به‌کلی نادرست است. آن نگرش باید کنار نهاده شود؛ آن یکی از چیزهای پلیدی است که باید از گران‌بها جدا گردد.

“تسلی‌دهنده”ای که عیسی به شاگردان خود وعده می‌دهد، و ایشان را در زمان نومیدی تسلی می‌بخشد، قوم خویش را به تمامی راستی هدایت می‌کند؛ و این از طریق «استقرار یافتن در راستی» است که ما مُهر می‌شویم. «راستی»ای که قوم خدا باید در این مقطع در آن استقرار یابند، همان «راستی»ای است که اندکی پیش از بسته شدن مهلتِ فیض گشوده می‌شود، زیرا «وقت نزدیک است». آن راستی، ساختارِ تاریخِ پنهانِ هفت رعد است، و آن تاریخِ پنهان، تاریخی را مشخص می‌سازد که در آن، مکاشفهٔ عیسی مسیح گشوده می‌شود. تاریخِ پنهانِ هفت رعد دقیقاً در همان زمانی به انجام خواهد رسید که «راستی»ای که به‌صورت آن تاریخِ پنهان نمود یافته است، از حالت مهرشده بیرون آورده شود. گشوده شدنِ «راستی» همان چیزی است که کسانی را که این پیامی را که پیش‌تر مهر شده بود می‌پذیرند، مُهر می‌زند.

خدا کے لوگ اتوار کے قانون کے وقت برہم قوموں کے لرزہ براندام ہو جانے سے پہلے ہی اپنی پیشانیوں پر مُہر کیے جاتے ہیں، اور یوں قومی تباہی کا آغاز ہوتا ہے۔ یسوع مسیح کا مکاشفہ، مکاشفہ کی کتاب کی “نبوت کی باتیں” ہیں، جن پر اب مُہر نہیں کی جانی، کیونکہ وقت نزدیک ہے۔ یہی وہ سچائی ہے جسے اب پڑھا جانا، سنا جانا، اور سب سے بڑھ کر محفوظ رکھا جانا چاہیے، اگر ہمیں مبارک ٹھہرنا ہے۔

برای آنان که پیامی را که در حال گشوده شدن است نگاه می‌دارند، وعده این است که تسلّی‌دهنده «همه‌چیز» را به ما «تعلیم» خواهد داد، یعنی «هر آنچه» عیسی «به شما» گفته است. این همان وعده‌ای است که برای شاگردان عِمائوس و پس از آن برای یازده شاگرد به انجام رسید. هنگامی که مسیح دست خود را از چشمان شاگردان عِمائوس که «بسته نگاه داشته شده بود» برداشت، و سپس «فهم» یازده شاگرد را «گشود» تا بتوانند «کتب مقدّس را بفهمند»، او در حال ثبت وعده‌ای برای کسانی بود که در «ایّام آخر» زندگی می‌کنند؛ کسانی که از نومیدی خود بازخواهند گشت، از وضعیت لائودیکیه‌ای خویش توبه خواهند کرد و «حق» را خواهند پذیرفت. «تسلّی‌دهنده» در «ایّام آخر»، در حالی که «همه‌چیز» را به ما تعلیم می‌دهد، «همه‌چیز را» به «یاد» ما خواهد آورد. و همان‌قدر که به یاد آوردن حقایق گذشته در حالی که او همه‌چیز را به ما تعلیم می‌دهد مهم است، او همچنین «امور آینده را» به ما «نشان خواهد داد».

در این زمان، تسلّی‌دهنده ما را به «راستی» «هدایت» خواهد کرد، «همه چیز» را به ما خواهد آموخت، از جمله «امور آینده» را؛ زیرا در این زمان، عیسی هنوز «بسیار چیزها» دارد که به ما «بگوید». آن امور، خواه چیزهایی از «یادآوریِ» ما باشند، خواه «امور آینده»، یا آن «چیزهای» بسیاری که او «هنوز» دارد به ما بگوید، همان است که ما را برای بحرانِ پیشِ رو مُهر می‌کند. این چنین می‌کند، زیرا حقیقتِ او نمایانگرِ قدرتِ خلّاقهٔ اوست. او پیش از بحرانِ آینده ما را مُهر می‌کند، زیرا قصد او این است که ما از پیش نسبت به عظیم‌ترین دورهٔ جفا بر ضد قومِ او که تاکنون در تاریخِ مقدّس رخ داده است، هشدار یافته باشیم. آن جفا به‌طور مشخص نشان می‌دهد که سخنان و اعمالی که ما در گذشته انجام داده‌ایم به یاد آورده خواهد شد و همان‌گونه که سخنانِ مسیح را بر ضد او تحریف کردند، بر ضد ما نیز به کار گرفته خواهد شد. با این همه، ما باید پیام را به‌عنوان شهادتی بر ضد عصیانِ ایشان، آن‌گونه که در حزقیال و مسیح نمود یافته است، ارائه کنیم.

«روحِ راستی» که «تسلی‌دهنده» است، بر مسیح، که «راستی» است، «شهادت خواهد داد». و «راستی» همان الف و یاء، اول و آخر، ابتدا و انتهاست. تاریخِ پنهانِ هفت رعد، که اکنون مُهرگشایی می‌شود، پیامِ مُهرِ یکصد و چهل و چهار هزار است. در پیامدهای ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ارمیا نمونه‌ای فراهم می‌آورد تا ما بتوانیم بازگشت به سوی او را که نخست ما را محبت نمود، برگزینیم. در به انجام رساندنِ آن کارِ بازگشت، مسئولیت داریم که گران‌بها را از فرومایه جدا سازیم. اگر نجاتِ خویش را با ترس و لرز به انجام رسانیم و آن کار را کامل کنیم، مُهر خواهیم شد و بی‌درنگ وارد بزرگ‌ترین بحرانِ تاریخِ زمین خواهیم گردید. همچنین این امتیاز را خواهیم داشت که تاریخی را تجربه کنیم که انبیا، پادشاهان و مردانِ صالح آرزوی دیدنِ آن را داشته‌اند.

آنان که آن کار را بر عهده گیرند و بازگردند، «در نوری که از تختِ خدا صادر می‌شود، سلوک خواهند کرد»، و «به‌واسطهٔ فرشتگان، ارتباطی پیوسته میان آسمان و زمین برقرار خواهد بود»، که همان فرایند ارتباطی است که در آیهٔ آغازینِ کتابِ مکاشفه شناسایی شده است.

د دې خبرې پېژندل ګټور دي چې دا فقره د هغه فصل پای دی چې د شهادتونو د نهم ټوک په یوولسم مخ کې پیلېږي، او دا د نُه-یوولس استازیتوب کوونکې پېژندل کېدای شي. د دې یادونه هم ګټوره ده چې سرلیک د راتلونکي زوم په اړه دی، او هم د حبقوق هغو لوحو ته اشاره کوي چې له هماغه ځایه پولس هغه آیت واخیست چې د عبرانیانو په کتاب کې یې ولیکه. د فصل پیل هغه تاریخ نښه کوي چې د ۲۰۰۱ کال د سپتمبر په ۱۱مه پیل شو، د نبوت د عهد هغه دوه لوحې چې د اډوېنټېزم په پیل کې ورننوتل شوې، او دا چې سرلیک «وروستی بحران» دی، چې وروستی د نیمې شپې فریاد په ګوته کوي. د فصل پای له پیل سره په بشپړه توګه همغږی دی، ځکه هم پیل او هم پای وروستي بحران ته اشاره کوي.

اگر ہم لوٹ آئیں اور یرمیاہ میں ظاہر کی گئی خدا کے “منہ” ہونے کی بلند دعوت کو قبول کر لیں، تو ہم بہت جلد مقدس تاریخ کی عظیم ترین جمع‌آوری میں شریک ہوں گے۔