සිස්ටර් වයිට් ඉක්මනින් පැමිණීමට නියමිත ඉරිදා නීතිය, ක්රි.ව. 66 දී රෝම හමුදා යෙරුසලම වටකොට ගැන්වීමෙන් පූර්වරූපිත කරනු ලැබූ “ලකුණ” ලෙස හඳුන්වා දෙයි; එසේ කිරීම තුළින්, බැලූවත් නොදකින ඇස් ඇතිද, ඇසූවත් නොඅසන කන් ඇතිද යන පන්තියක් ඇය හඳුනා ගනියි.
“අනාදිය අප ඉදිරියෙහි දිග හැරී තිබේ. තිරය ඉක්මනින් ඔසවා දැමීමට ආසන්නය. මෙවන් ගැඹුරු හා වගකීම්පූර්ණ ස්ථානයක සිටින අප, අප වටා ආත්මයන් විනාශ වෙමින් සිටියදී, අපගේ ස්වාර්ථසහිත සැහැල්ලුවට ඇති ප්රේමයට ඇලී සිටිමින්, කුමක් කරමින් සිටිමුද, කුමක් ගැන සිතමින් සිටිමුද? අපගේ හෘදයන් සම්පූර්ණයෙන්ම ගල් වී ගොස් තිබේද? අනෙක් අයගේ ගැළවීම සඳහා අපට ඉටු කළ යුතු කාර්යයක් තිබෙන බව අපට දැනෙන්නට හෝ තේරුම්ගන්නට නොහැකිද? සහෝදරවරුනි, ඔබ ඇස් ඇති නමුත් නොදකින්නෝ ද, කන් ඇති නමුත් නොඇසන්නෝ ද යන පන්තියට අයත් වෙයිද? දෙවියන්වහන්සේ ඔබට තම කැමැත්ත පිළිබඳ දැනුමක් දී තිබීම නිෂ්ඵලවී තිබේද? උන්වහන්සේ ඔබ වෙත අනතුරු ඇඟවීම මත අනතුරු ඇඟවීම එවා තිබීම නිෂ්ඵලවී තිබේද? පොළොව මත පැමිණීමට නියමිත දේවල් පිළිබඳ සදාකාල සත්යයේ ප්රකාශයන් ඔබ විශ්වාස කරනවාද, දෙවියන්වහන්සේගේ විනිශ්චයන් ජනතාව මත එල්ලී තිබෙන බව ඔබ විශ්වාස කරනවාද, එසේ තිබියදීත් ඔබට තවදුරටත් සැහැල්ලුවෙන්, අලසව, නොසැලකිල්ලෙන්, විනෝදයට ප්රිය කරමින් හිඳ සිටිය හැකිද?”
“දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට දැන් තමන්ගේ සෙනෙහස ලෝකයෙහි බැඳ තැබීමට හෝ තමන්ගේ නිධානය ලෝකයෙහි රැස් කර තැබීමට කාලය නොවේ. මුල් ගෝලයන් මෙන් අපටත් නාස්තික හා ඒකාන්ත ස්ථානවල රැකවරණයක් සෙවීමට බල කරනු ලබන කාලය දුර නොවේ. රෝම හමුදාවන් විසින් යෙරුසලම වටලනු ලැබීම යුදයේ ක්රිස්තියානීන්ට පලා යාම සඳහා ලකුණ වූවාක් මෙන්, පාප්කීය සබත බලෙන් ක්රියාත්මක කරන නියෝගය තුළ අපගේ ජාතිය විසින් බලය අත්පත් කරගැනීම අපට අනතුරු ඇඟවීමක් වනු ඇත. එවිට විශාල නගර අත්හැර යාමට කාලය වනු ඇත; එය කුඩා නගර ද අත්හැර, කඳු අතර හුදකලා ස්ථානවල පිහිටි නිහඬ නිවාස කරා යාමට පෙර සූදානමක් වනු ඇත.” Testimonies, volume 5, 464.
එක්සත් ජනපදයේ ළඟදීම පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය, “විශාල නගර අත්හැර, කඳු අතර හුදෙකලා ස්ථානවල පිහිටි නිවෘත්ත නිවාස වෙත කුඩා නගර ද අත්හැර යාමට පෙර සූදානම් වීම සඳහා” යන අනතුරු ඇඟවීමේ සංඥාව (ලකුණ) වේ. ලාඕදීකියානු ඇඩ්වෙන්ටිස්මය, එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතියේ අර්බුදය The Great Controversy හි සඳහන් කර ඇති “ලකුණ” සම්පූර්ණ කරන බව බොහෝ දුරට නොදනී. එය අවුරුදු තුනහමාර ආරම්භයේදී තිබූ “ලකුණ” මඟින් ආදර්ශීකෘත කර ඇත. ක්රි.ව. 66 දී ගෙන ආ යෙරුසලමේ පළමු වටලෑම තුළ සම්පූර්ණ වූ “ලකුණ”ද, ළඟදීම පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී ඔසවා තබනු ලබන “ධජය” ආදර්ශවත් කරයි.
යේසුස් ක්රිස්තුන් වහන්සේ සෑමවිටම යම් දෙයක අවසානය, යම් දෙයක ආරම්භය මගින් දර්ශනය කරන බැවින්, ක්රි.ව. 70 වසරේදී තීතුස් විසින් යෙරුසලමේ සැබෑ විනාශය සිදුකරන ලද අතර, තීතුස්ගේ වටලෑම මුලින්ම ක්රි.ව. 66 වසරේ සෙස්තියුස්ගේ වටලෑම තුළ පූර්ව රූපිත කර තිබුණි. යේසුස් වහන්සේ පලායෑම සඳහා දී තිබූ “ලකුණ” වූයේ තීතුස්ගේ වටලෑම නොව, සෙස්තියුස්ගේ ආරම්භක වටලෑමය. එකක් ආරම්භයේ වටලෑම වූ අතර, අනෙක අවසානයේ වටලෑම විය.
“යෙරුසලමේ විනාශයේදී එක් ක්රිස්තියානුවෙකු හෝ විනාශ නොවීය. ක්රිස්තුස්වහන්සේ තම ගෝලයන්ට අනතුරු ඇඟවීම දී තිබූ අතර, උන්වහන්සේගේ වචන විශ්වාස කළ සියල්ලෝම පොරොන්දු වූ ලකුණ බලා සිටියහ. ‘ඔබ යෙරුසලම සේනා සමූහයන්ගෙන් වටකරනු දක්නේ නම්,’ යයි යේසුස්වහන්සේ කී සේක, ‘එවිට එහි පාළුව ළඟා වී ඇති බව දැනගන්න. එවිට යූදයේ සිටින අය කඳුකරයට පලා යත්වා; එහි මැද සිටින අය ඉවත්ව යත්වා.’ ලූක් 21:20, 21. සෙස්ටියුස් යටතේ සිටි රෝමයෝ නගරය වට කළ පසු, වහාම පහරදීමක් සඳහා සියල්ල අනුකූලව පෙනෙමින් තිබියදීත්, ඔවුහු අහම්බෙන් මෙන් වටලෑම අත්හැර ගියහ. සාර්ථක ප්රතිරෝධයක් කළ නොහැකි බවට නිර්ාශ වූ වටලනු ලැබූවෝ, යටත් වීමට ආසන්නව සිටියදී, රෝම සේනාපතියා කිසිදු පෙනෙන හේතුවක් නැතිව තම හමුදාව පසුබැස ගත්තේය. එහෙත් දෙවියන්වහන්සේගේ කාරුණික ප්රවීණ සැලැස්ම තමන්ගේම ජනතාවගේ යහපත සඳහා සිදුවීම් මෙහෙයවමින් සිටියේය. පොරොන්දු වූ ලකුණ බලා සිටි ක්රිස්තියානින්ට දී තිබුණි; දැන් ගැළවුම්කරුගේ අනතුරු ඇඟවීමට කීකරු වීමට කැමති සියල්ලන්ට අවස්ථාවක් සලසා දී තිබුණි. සිදුවීම් එලෙස පාලනය කරනු ලැබුවේ, ක්රිස්තියානින්ගේ පලා යාමට යුදෙව්වෝ හෝ රෝමයෝ හෝ බාධා නොකළ යුතු වන ලෙසය. සෙස්ටියුස්ගේ පසුබැසීමෙන් පසු, යෙරුසලමෙන් පිටතට පැමිණි යුදෙව්වෝ පසුබසින ඔහුගේ හමුදාව පසුපස ලුහුබැඳ ගියහ; එසේ දෙපාර්ශ්වයේ හමුදාවන් සම්පූර්ණයෙන්ම එම කාර්යයේ නිරතව සිටියදී, ක්රිස්තියානින්ට නගරයෙන් පිටව යෑමට අවස්ථාව ලැබුණි. එම කාලයේදී, ඔවුන්ගේ ගමන් මඟ වළක්වාලීමට උත්සාහ කළ හැකි සතුරන්ද දේශයෙන් ඉවත් වී තිබුණි. වටලෑමේ සමයේදී, යුදෙව්වෝ කූඩාරම් මංගල්යය පවත්වනු පිණිස යෙරුසලමේ රැස්ව සිටියහ; එම නිසා දේශය පුරා සිටි ක්රිස්තියානින්ට කිසිදු කරදරයකින් තොරව පලා යා හැකි විය. ප්රමාදයකින් තොරව ඔවුහු ආරක්ෂිත ස්ථානයක් වන යොර්දානයෙන් එපිට, පෙරේයා දේශයේ පිහිටි පෙල්ලා නගරයට පලා ගියහ.” The Great Controversy, 30.
ක්රිස්තු වහන්සේ එම ඉතිහාසයෙහි සිටි ක්රිස්තියානුවන් සඳහා සටහන් කර තැබූ අනතුරු ඇඟවීමේ “ලකුණ” ක්රිස්තු වර්ෂ 66 දී සෙස්ටියස් විසින් යෙරුසලම වටලනු ලැබීමෙන් සම්පූර්ණ විය; නමුත් ක්රිස්තු වර්ෂ 70 දී ටයිටස්ගේ වටලීම පලා යාම සඳහා කිසිදු “ලකුණක්” නොසැපයීය. එම වටලීමේදී නගරය තුළ කිසිම ක්රිස්තියානුවෙක් ඉතිරිව නොසිටියේය; එම අවසාන වටලීම යෙරුසලමේ විනාශයට පැමිණවූයේය, සහ යෙරුසලමේ විනාශයේදී “එක් ක්රිස්තියානුවෙකු පවා විනාශ නොවීය,” මක්නිසාද ක්රිස්තියානුවන් ඉතිහාසයේ ආරම්භයේදීම පලා ගොස් තිබුණෝය.
සෙස්ටියස් හා ඔහුගේ හමුදාව පසුපස හඹාගිය යුදෙව් බලකායන්, ඔවුන්ගේ පසුපස කොටස මත එතරම් දරුණු ලෙස ප්රහාර කළ බැවින්, ඔවුන් සම්පූර්ණ විනාශයට පත්වනු ඇතැයි තර්ජනය විය. රෝමවරුන්ට තම ආපසු හැරීම සාර්ථක කරගැනීමට හැකි වූයේ ඉතා මහත් දුෂ්කරතාවකිනි. යුදෙව්වරුන් පාහේ කිසිඳු පාඩුවක් නොමැතිව පලා ගොස්, තමන් අත්පත් කරගත් කොල්ලකෑම් සමඟ ජයෝත්සවයෙන් යෙරුසලමට ආපසු පැමිණියහ. එහෙත් මේ පෙනෙන සාර්ථකත්වය ඔවුන්ට ගෙන ආවේ නපුර පමණකි. එය, ඉක්මනින්ම නියමිත විනාශයට ලක්වීමට නියමිත වූ නගරය මත වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැකි විපත ගෙන ආ, රෝමවරුන්ට එරෙහි එම මුරණ්ඩු ප්රතිරෝධයේ ආත්මයෙන් ඔවුන්ව ප්රේරණය කළේය.
“ටයිටස් විසින් ආවරණය නැවත ආරම්භ කරන ලද විට යෙරුසලම පිට වැටුණු විපත්ති භයානක විය. පාස්කා උත්සවයේ කාලයේ, යුදෙව්වන් මිලියන ගණනක් එහි පවුරු ඇතුළත එකතු වී සිටියදී, නගරය වටකරනු ලැබීය.” The Great Controversy, 31.
ක්රිස්තු වර්ෂ 66 වන අවුරුද්දේ කූඩාරම් මංගල්යයේ සිට ක්රිස්තු වර්ෂ 70 වන අවුරුද්දේ පාස්කුව දක්වා අවුරුදු තුනහමාරකි; එය പ്രവචනාත්මකව දින දහස දෙසිය හැටක් වේ. ක්රිස්තු වර්ෂ 66 සිට ක්රිස්තු වර්ෂ 70 දක්වා අන്യජාතික රෝමය ශුද්ධස්ථානය හා සේනාදලය පාගා දමා ඇත; එසේම පාප්වාදී රෝමයද ක්රිස්තු වර්ෂ 538 සිට 1798 දක්වා මාස හතළිස් දෙකක් පුරා ශුද්ධ නගරය පාගා දැමීය.
එහෙත් දේවමාළිගාවෙන් පිටත ඇති අංගණය අත්හැර දමන්න; එය මිනුම් නොකරන්න; මක්නිසාද එය ජාතීන්ට දී තිබේ. ඔවුන් ශුද්ධ නගරය මාස හතළිස් දෙකක් පාදතලයෙන් පීඩනය කරමින් යටත් කරගනු ඇත. එළිදරව් 11:2.
අනාගමික රෝමයත් පාප්වහන්සේගේ රෝමයත් දවස් එක්දහස් දෙසිය හැටක් (අවුරුදු) පුරා යෙරුසලම පාදතලයට යට කළහ; එමගින් අවසාන දවස්වල ආත්මික යෙරුසලම නූතන රෝමය විසින් සංකේතාත්මක දවස් එක්දහස් දෙසිය හැටක කාලයක් පුරා පාදතලයට යට කරනු ඇති බව හඳුනාගත හැකිය. එම සංකේතාත්මක කාලය, මාරක තුවාලය සුව වූ විට, එක්සත් ජනපදයේ ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය සමඟ ආරම්භ වනු ඇත.
තවද, ඔහුගේ හිස්වලින් එකක් මරණයට තුවාල වූවාක් මෙන් තිබෙන බව මම දුටිමි; එහෙත් ඔහුගේ මරණකාරී තුවාලය සුව කරන ලද්දේය. එවිට මුළු ලෝකයම මෘගයා පසුපස විස්මයට පත්ව ගියහ. තවද මෘගයාට බලය දුන් මහ සර්පයාට ඔව්හු නමස්කාර කළෝය; මෘගයාටද නමස්කාර කරමින්, “මෘගයාට සමාන කවුද? ඔහුට විරුද්ධව යුද්ධ කරන්නට හැක්කේ කාටද?” යයි පැවසූහ. තවද මහ දේවල්ද අපහාසාත්මක වචනද කථා කරන මුඛයක් ඔහුට දෙන ලද්දේය; සතළිස් දෙමසක් කාලයක් ක්රියා කිරීමටද බලය ඔහුට දෙන ලද්දේය. එළිදරව් 13:3–5.
පාප්ය පීඩනයේ සංකේතාත්මක මාස හතළිස් දෙක වන්නේ ඉරිදා නීතියේ අර්බුදයේ “පැය” ය. එම “පැය” “ලකුණක්” (ධජය) සමඟ ආරම්භ වී, “ලකුණු” සමඟ අවසන් වේ. ඉරිදා නීතියේදී ධජයේ එම “ලකුණ” තවමත් බබිලෝනියේ සිටින කිසිම ක්රිස්තියානියෙකු වූවත්, අනෙක් කඳු මතට වඩා උසස් කරනු ලැබූ (ඉහළට ඔසවා තැබූ) මහිමාන්විත ශුද්ධ කන්ද වෙත පලා යාමට හේතු වනු ඇත.
අන්තිම දවස්වලදී, සමිඳාණන්ගේ ගෘහයේ කන්ද කඳු මුදුනේ ස්ථාපිත කරනු ලැබේ; එය කඳු හෙල්වලට වඩා උසස් කරනු ලැබේ; සියලු ජාතීන් එයට ගලා එනු ඇත. බොහෝ ජනතාව ගොස් මෙසේ කියනු ඇත: එන්න, අපි සමිඳාණන්ගේ කන්දට, යාකොබ්ගේ දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහයට, නැඟී යමු; ඔහු තමන්ගේ මාර්ග ගැන අපට උගන්වනු ඇත, අපිද ඔහුගේ මාවත්වල ගමන් කරන්නෙමු. මක්නිසාද නීතිය සියොන් සිට නිකුත් වන අතර, සමිඳාණන්ගේ වචනය යෙරුසලමෙන් නිකුත් වනු ඇත. යෙසායා 2:2, 3.
ඉරිදා නමස්කාරය බලපැවැත්වූ ආඥාව නිකුත් වූ විට නගරවලින් පලායෑම, ක්රි.ව. 66 වර්ෂයේ ක්රිස්තියානින්ගේ පලායෑමෙන්ද, එමෙන්ම ක්රි.ව. 538 වර්ෂයේ කාන්තාරයට පලාගිය සභාවේ පලායෑමෙන්ද පූර්ව සංකේතවත් කරනු ලැබීය.
ඒ ස්ත්රිය පාළුකරයට පලා ගියාය; එහි ඇය සඳහා දෙවියන් වහන්සේ විසින් සූදානම් කළ ස්ථානයක් තිබුණේය; එහිදී ඔව්හු ඇයට දහසක් දෙසිය හැට දින පෝෂණය කරන පිණිසය. එළිදරව් 12:6.
යෙරුසලමේ විනාශය පළමු වටලෑමෙන් අවසාන වටලෑම දක්වා අවුරුදු තුනහමාරක් පැවති නමුත්, එන විනාශය පිළිබඳ අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩයක් අවුරුදු හතක් පුරා දෙන ලද්දේය; එනම්, පළමු වටලෑමට පෙර අවුරුදු තුනහමාරක්ද, ඉන් පසු අවුරුදු තුනහමාරක්ද ය.
යෙරුසලමේ විනාශය පිළිබඳ ක්රිස්තුස් විසින් දෙන ලද සියලු අනාවැකි අකුරු අකුරටම ඉටු විය. “ඔබ මිනින මිනුමෙන්ම නැවතත් ඔබට මිනිනු ලැබේ” යන උන්වහන්සේගේ අවවාද වචනවල සත්යය යුදෙව්වෝ අත්දැකූහ. මත්තෙව් 7:2.
“ලකුණු ද අද්භූත දේවල් ද ප්රකාශ වී, විපත හා විනාශය පෙර සංकेत කළහ. රාත්රිය මධ්යයේදී දේවාලය සහ වේදිකාව මත ස්වාභාවික නොවන ආලෝකයක් බැබළුණි. සන්ධ්යා කාලයේ වලාකුළු මත, යුද්ධයට එක්රැස්වෙමින් සිටින රථ සහ යුධ පුරුෂයන්ගේ රූප පිළිබිඹුවී තිබුණි. රාත්රියේ ශුද්ධස්ථානයෙහි සේවය කළ පූජකයෝ අභිරහස් ශබ්දයන් නිසා භීතියට පත් වූහ; භූමිය කම්පා විය, සහ ‘අප මෙතැනින් පිටත්ව යමු’ යැයි හඬ නගමින් සිටින බොහෝ හඬවල් ඇසුණි. අතිවිශාල නැගෙනහිර දොරටුව, පුරුෂයන් විසිදෙනෙකුගේ බලයෙන් පවා සම්පූර්ණයෙන් වසා දැමීම දුෂ්කර වන තරම් බර වූද, සහ ඝන ගල් පදිකම තුළ ගැඹුරින් සවි කරන ලද අතිවිශාල යකඩ කම්බිවලින් ආරක්ෂිත වූද, මධ්යරාත්රියේදී පෙනෙන කිසිදු ක්රියාකාරකමක් නොමැතිව විවෘත විය.—Milman, The History of the Jews, book 13.”
“අවුරුදු හතක් පුරා එක් මනුෂ්යයෙක් යෙරුසලමේ වීථිවල ඉහළ පහළ යමින්, නුවර මත පැමිණීමට නියම වූ විපත්වල් ප්රකාශ කරමින් සිටියේය. දවාලේද රාත්රියේද ඔහු මෙසේ අධික ශෝකගීතිය ගායනා කළේය: ‘නැගෙනහිරින් හඬක්! බටහිරින් හඬක්! සතර සුළඟින් හඬක්! යෙරුසලමට විරුද්ධව හඬක්, දේවමාළිගාවට විරුද්ධව හඬක්! මනාලයන්ට විරුද්ධව හඬක්, මනාලියන්ට විරුද්ධව හඬක්! මුළු ජනතාවට විරුද්ධව හඬක්!’—Ibid. මේ විචිත්ර සත්වයා සිරගත කර කසයෙන් පහර දෙනු ලැබුවද, ඔහුගේ තොල්වලින් කිසිඳු පැමිණිල්ලක් පිට නොවීය. නින්දාටත් අපහාසයටත් ඔහු පිළිතුරු දුන්නේ මෙසේ පමණි: ‘අනේ යෙරුසලමට විපතකි!’ ‘අනේ, එහි වැසියන්ට විපතකි!’ ඔහුගේ අනතුරු ඇඟවීමේ හඬ, තමා පුරෝකථනය කළ වටලෑමේදී ඔහු මරා දමන තුරු නතර නොවීය.” The Great Controversy, 29, 30.
ක්රි. ව. 70 දී සිදුවූ සාක්ෂාත් යෙරුසලමේ අවසාන විනාශයට පෙර, “අපදා හා විනාශය” හඳුනා දක්වන “ලකුණු හා අද්භූත දේවල්” තිබුණි. අනතුරු ඇඟවීමේ “ලකුණු” පළමු වටලෑමට පෙර වසර තුනහමාරක් පුරාද, විනාශයට ගෙන ගිය තවත් වසර තුනහමාර පුරාද ප්රකාශිත විය. පැමිණෙමින් තිබූ විනාශය හඳුනා දක්වූ “ලකුණු” (බහුවචනයෙන්) යනු පලා යාම සඳහා වූ අනතුරු ඇඟවීමේ “ලකුණ” නොව, කරුණාවේ කාලය ඉතා සමීපව අවසන් වීමට පැමිණ ඇති බව ප්රකාශ කළ නිවේදනයක් විය.
ක්රිස්තු වර්ෂ 538 සිට 1798 දක්වා ආත්මික යෙරුසලම පාගා දැමීමේ කාලයේ, පලා යා යුතු බවට වූ අනතුරු ඇඟවීමේ “ලකුණ” වූයේ, විනාශයේ අපවිත්රකාරකය දර්ශනය වූ විටය; එනම් “පාපයේ මිනිසා,” “විනාශයේ පුත්රයා” ලෙස “ප්රකාශිත” වූ විටය—“දෙවියන් යැයි කියනු ලබන සියල්ලට, හෝ නමස්කාර කරනු ලබන සියල්ලට විරුද්ධව සිට, තමාම ඒ සියල්ලට වඩා උසස් කරගන්නා; එසේම තමා දෙවියන් මෙන් දෙවියන්ගේ මාලිගාවේ හිඳ, තමා දෙවියන් බව පෙන්වමින් සිටින” තැනැත්තාය.
එබැවින් දානියෙල් නබිවරයා විසින් කියන ලද විනාශකාරී පිළිකුල ශුද්ධ ස්ථානයෙහි සිටින බව ඔබ දකින්නාහු නම්, (කියවන්නා එය තේරුම්ගනිත්වා.) මතෙව් 24:15.
එම ඉතිහාසයේ ක්රිස්තියානින් එම “ලකුණ” හඳුනාගත් විට, ඔවුහු අවුරුදු එක්දහස් දෙසිය හැටක් පුරා වනතරයට පලා ගියහ.
පූජකීය වස්ත්රවලින් වංචාකාරී ලෙස සැඟවී සභාව තුළට ඇතුළත් කළ වංචාවන් හා පිළිකුල්කම්වලට විරුද්ධව, විශ්වාසවන්තව සිටින්නට කැමති වූවන් ස්ථිරව සිටීම සඳහා අතිශය දරුණු අරගලයක් අවශ්ය විය. බයිබලය විශ්වාසයේ ප්රමිතිය ලෙස පිළිගනු නොලැබීය. ආගමික නිදහසේ මූලධර්මය විරෝධාචාරය ලෙස හැඳින්වනු ලැබූ අතර, එය අනුමත කළවුන්ට ද්වේෂ කර, ඔවුන් සමාජයෙන් බැහැර කරනු ලැබූහ.
“දිගු හා දරුණු අරගලයකින් පසු, විශ්වාසවන්ත අල්ප පිරිස ඇය තවදුරටත් අසත්යයෙන් හා රූප වන්දනාවෙන් තමාව නිදහස් කරගැනීමට ප්රතික්ෂේප කළහොත්, එම ධර්මභ්රഷ്ട සභාව සමඟ ඇති සියලු එක්කමභාවය විසුරුවා හැරීමට තීරණය කළහ. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයට කීකරු වීමට නම් වෙන්වීම අත්යවශ්ය අවශ්යතාවක් බව ඔවුහු දුටහ. තමන්ගේම ආත්මයන්ට විනාශකාරී දෝෂ ඔවුන්ට ඉවසා සිටීමට නොහැකි වූ අතර, තම දරුවන්ගේත් දරුවන්ගේ දරුවන්ගේත් ඇදහිල්ල අනතුරට පත් කරනු ලබන ආදර්ශයක් තැබීමටද ඔවුහු සූදානම් නොවූහ. සාමයත් එක්සත්කමත් ස්ථිර කරගැනීම සඳහා, දෙවියන්වහන්සේට විශ්වාසවන්තභාවයට අනුකූල වන ඕනෑම අවසරයක් දීමට ඔවුහු සූදානම් වූහ; එහෙත් මූලධර්ම බලිදීමේ මිලට සාමය මිලදී ගත යුතු නම්, එම සාමය අතිශයින් මිල අධික බව ඔවුහු හැඟූහ. එක්සත්කම සුරක්ෂිත කළ හැක්කේ සත්යය හා ධර්මිෂ්ඨකම සම්මුතියට පත් කිරීම මඟින් පමණක් නම්, එවිට වෙනස තිබේවා, යුද්ධය පවා තිබේවා.” The Great Controversy, 45.
පාප්කීය පීඩනයේ එක්දහස් දෙසිය හැට අවුරුදු කාලය අවසානයට ළඟා වෙමින් තිබූ විට “ලකුණු” (බහුවචනයෙන්) තිබුණේය; සහ අධර්මිස්ථ රෝමය සැබෑ යෙරුසලම පාගාදමමින් සිටි එක්දහස් දෙසිය හැට දිනවල අවසානයේ ඇති “ලකුණු” මෙන්ම, ඒ “ලකුණු” පලා යාමට දෙන ලකුණු නොවීය.
“ගැළවුම්කරු තම පැමිණීමේ ලකුණු දෙන අතර, එයට අමතරව, එම ලකුණු අතර පළමුවැන්න පෙනී යනු ලබන කාලයද ඔහු නියම කරයි: ‘ඒ දිනවල පීඩාවට වහාම පසුව සූර්යයා අඳුරු කරනු ලබන්නේය, චන්ද්රයා තම ආලෝකය නොදෙනු ඇත, තාරකා ස්වර්ගයෙන් වැටෙනු ඇත, ස්වර්ගයන්හි බලයන් කම්පිත කරනු ලබන්නේය. එවිට මනුෂ්ය පුත්රයාගේ ලකුණ ස්වර්ගයේ පෙනී යනු ඇත. එවිට පෘථිවියේ සියලු ගෝත්රයන් විලාප දක්වනු ඇත, ඔව්හු බලය හා මහත් තේජස සමඟ ස්වර්ගයේ වලාකුළුවලින් එන මනුෂ්ය පුත්රයා දකිනු ඇත. තවද ඔහු මහත් හොරණෑ ශබ්දයක් සමඟ තම දූතයන් එවනු ඇත, ඔව්හු ආකාශයේ එක් අගයකින් අනිත් අගය දක්වා, සතර දිශාවන්ගෙන් ඔහුගේ තෝරාගත් අය එකට රැස්කරනු ඇත.’”
“මහා පාප්වරුන්ගේ පීඩනයේ අවසානයේදී, ක්රිස්තුස් ප්රකාශ කළේ, සූර්යයා අඳුරු විය යුතු බවත්, චන්ද්රයා තම ආලෝකය නොදිය යුතු බවත්ය. ඉන්පසු, තාරකා ස්වර්ගයෙන් වැටිය යුතුය. තවද උන්වහන්සේ මෙසේ කියන සේක, ‘අත්තික්කා ගසෙන් උපමාවක් ඉගෙනගන්න; එහි ශාඛාව තවමත් මෘදු වී, කොළ දමන විට, ග්රීෂ්මය ළඟ බව ඔබ දනිති: එසේම ඔබද, මේ සියල්ල දකින කල, උන්වහන්සේ ළඟ, දොරකඩවල පවා සිටින බව දනින්න.’ මතෙව් 24:32, 33, margin.”
“ක්රිස්තුස්වහන්සේ තම පැමිණීමේ ලකුණු දී ඇත. උන්වහන්සේ ප්රකාශ කරන්නේ, උන්වහන්සේ ආසන්නව, දොරකඩම සිටින කල අපට එය දැනගත හැකි බවය. මේ ලකුණු දකින්නන් පිළිබඳව උන්වහන්සේ මෙසේ පවසන සේක: ‘මේ සියල්ල සිදුවන තුරු මේ පරම්පරාව කිසිසේත් පහව නොයන්නේය.’ මේ ලකුණු පෙනී ඇත. දැන් ස්වාමීන්වහන්සේගේ පැමිණීම අතිශය නිසැකවම අත ලඟ බව අපි දනිමු. ‘අහසත් පොළොවත් පහව යනු ඇත,’ යැයි උන්වහන්සේ පවසන සේක, ‘එහෙත් මාගේ වචන කිසිසේත් පහව නොයනු ඇත.’” The Desire of Ages, 631, 632.
පූජක රෝමය විසින් “යෙරුසලම පාදතලයට දමනු ලැබූ අවුරුදු තුනහමාර” අවසන් වෙමින් තිබූ විට, ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ පැමිණීම හඳුනා දක්වා මిల్లරයිට් ඉතිහාසයට දොර අරිමින් “ලකුණු” මාලාවක් ප්රකාශ විය. මල්ලරයිට් ඉතිහාසය අන්තිම දවස්වල හරියටම අකුරක් අකුරක් නැවත සිදු විය යුතුය. “මහා පූජකීය හිංසනයේ අවසානයේදී” ප්රකාශ වූ ඒ “ලකුණු,” ක්රි.ව. 66 සිට 70 දක්වා ජාතික රෝමය විසින් යෙරුසලම පාදතලයට දමනු ලැබූ අවුරුදු තුනහමාර අවසානයේදී ප්රකාශ වූ “ලකුණු” මඟින් පූර්ව රූපිත කර තිබුණි. එබැවින්, සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනාගේ සාක්ෂිය මත, අධුනික රෝමයේ ඉතිහාසයේ පලා යාම සඳහා වන අනතුරු ඇඟවීමේ ලකුණ වන මහා භූකම්පනයේ පැයෙහි ඉහළට නැඟූ ධජයේ “ලකුණක්” පවතිනු ඇත; එසේම, අන්තිම දවස්වල අධුනික රෝමයේ හිංසාකාරී කාලය අවසන් වන විට සිදුවන බහුවචන “ලකුණු” ද පවතිනු ඇත.
අපි මෙම අධ්යයනය ඊළඟ ලිපියේදී තවදුරටත් కొనసాగන්නෙමු.
“ලූක්ගේ 21වන පරිච්ඡේදය කියවන්න. එහි ක්රිස්තුස්වහන්සේ මේ අනතුරු ඇඟවීම දෙයි: ‘ඔබ සැම ගැන සැලකිලිමත් වන්න; නොඑසේ නම් කෑම බීමෙන් අධිකව සතුටුවීම, මත්පැන් පානය, සහ මේ ජීවිතයේ සැලකිලිවලින් ඔබගේ සිත් බරවී, ඒ දවස ඔබ වෙත නොසිතූ අයුරින් පැමිණේවී. මක්නිසාද එය උගුලක් මෙන් මුළු පොළොවේ මතුපිට වසන සියල්ලන් මත පැමිණෙන්නේය. එබැවින් සෝදිසිව සිටින්න, සෑම විටම යාච්ඤා කරන්න; එසේ කළහොත් මේ සියල්ලෙන් ගැලවී යාමටත්, මනුෂ්ය පුත්රයා ඉදිරියෙහි සිටීමටත් ඔබ සුදුසුකරනු ලබන පිණිස’ (ලූක් 21:34–36).”
“කාලයේ ලකුණු අපගේ ලෝකයේ සම්පූර්ණ වෙමින් තිබේ, එහෙත් සභාවන් සාමාන්යයෙන් නින්දට වැටී සිටින අය ලෙස නිරූපිත වී ඇත. ‘මෙන්න, මනාලයා එයි; ඔහුට හමුවීමට පිටතට යන්න’ යන හඬ පැමිණි විට තම පහනවල තෙල් නැති බව දැනගත් මෝඩ කන්යාවන්ගේ අත්දැකීමෙන් අපි අනතුරු ඇඟවීමක් නොගත යුතු ද? ඔවුන් තෙල් මිලදී ගැනීමට ගිය අතරතුර, මනාලයා ඥානවන්ත කන්යාවන් සමඟ විවාහ භෝජනයට ඇතුල් විය, දොර වසා දමන ලදී. මෝඩ කන්යාවන් භෝජන ශාලාවට ළඟා වූ විට, ඔවුන්ට අනපේක්ෂිත ප්රතික්ෂේපයක් ලැබුණි. උත්සවයේ ස්වාමියා, ‘මම ඔබලා නොදනිමි’ යයි ප්රකාශ කළේය. ඔවුහු රාත්රියේ අඳුරු කලුඳුල මැද, හිස් වීථියේ පිටත සිටින ලෙස ඉතිරි කරනු ලැබූහ.” Manuscript Releases, volume 15, 229.