In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.
දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේදී, දානියෙල්ට බයිබල් අනාවැකිවල රාජධානීන් පිළිබඳ දර්ශනයක් දෙනු ලැබේ; ඉන්පසු, ප්රශ්නයක් හා පිළිතුරක් ලෙස නිරූපිත ස්වර්ගීය සංවාදයක් ඔහු අසයි.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
එවිට එක් ශුද්ධවන්තයෙකු කථා කරනවා මට ඇසුණි; කථා කළ ඒ විශේෂ ශුද්ධවන්තයාට තවත් ශුද්ධවන්තයෙකු මෙසේ කීය: “දෛනික පූජාව ගැනත්, විනාශකාරී අපරාධය ගැනත් වූ ඒ දර්ශනය කොපමණ කලක් පවතින්නේද? ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් පාද යට තලා දැමීමට භාර දෙනු ලබන්නේ කොපමණ කලක්ද?” ඔහු මට මෙසේ කීවේය: “දහස් දෙසිය තුන්සිය දිනක් වන තුරුය; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්ර කරනු ලබන්නේය.” දානියෙල් 8:13, 14.
The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”
පළමු පද දොළහ දර්ශනය නිරූපණය කරයි; තෙළොස්වන හා දහහතරවන පද තවත් දර්ශනයක් හඳුන්වා දෙයි. “ඉවත් කරනු” ලෙසම පරිවර්තනය කරනු ලබන වෙනස් හෙබ්රෙව් වචන දෙකක්ද, “ශුද්ධස්ථානය” ලෙසම පරිවර්තනය කරනු ලබන වෙනස් හෙබ්රෙව් වචන දෙකක්ද ඇති සේම, දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ “දර්ශනය” ලෙසම පරිවර්තනය කරනු ලබන වෙනස් හෙබ්රෙව් වචන දෙකක්ද ඇත.
When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.
“ඉවත් කරනු ලැබේ” යනුවෙන් පරිවර්තනය කර ඇති වචන දෙක සම්බන්ධයෙන් ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ දේවවිද්යාඥයෝ එම වචන දෙකම “ඉවත් කිරීම” යන අර්ථයෙන් තේරුම් ගත යුතු බව තර්ක කරති. “ශුද්ධස්ථානය” යනුවෙන් පරිවර්තනය කර ඇති වචන දෙක සම්බන්ධයෙන් ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ දේවවිද්යාඥයෝ එම වචන දෙකම “දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධස්ථානය” යන අර්ථයෙන් තේරුම් ගත යුතු බව තර්ක කරති. එසේම “දර්ශනය” යනුවෙන් පරිවර්තනය කර ඇති වචන දෙක සම්බන්ධයෙන්ද, ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ දේවවිද්යාඥයෝ නැවත වරක් එම වචන දෙක අතර ඇති වෙනස්කම් අඳුරවා දමති. එම වෙනස දානියෙල්ට එතරම් වැදගත් වූ බැවින්, ඔහු හිතාමතාම ඉතා වෙනස් හෙබ්රෙව් වචන දෙකක් භාවිත කළේය; එබැවින් අපිද එම වෙනස හඳුනාගෙන එය පවත්වා ගත යුතුය. දහතුන්වන පදයේ “දර්ශනය” යන වචනය හෙබ්රෙව් “chazon” යන වචනය වන අතර, එහි අර්ථය සිහිනයක්, එළිදරව්වක්, හෝ දේවවාක්ය ප්රකාශනයක්—එනම් දර්ශනයකි.
The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.
“දර්ශනය” යන වචනය දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දස වරක් පෙනී යයි, එහෙත් එය හෙබ්රෙව් වචන දෙකක් නියෝජනය කරයි. දහතුන්වන පදයේ ඇති “චාසෝන්” යන වචනය පළමු පදයේද, අනතුරුව දෙවන පදයේ දෙවරක්ද, නියත වශයෙන් දහතුන්වන පදයේද, තවද පහළොස්වන, දහහත්වන හා විසි හයවන පදවල එක් වරක් බැගින්ද දක්නට ලැබේ. දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ “දර්ශනය” යන වචනය පෙනී යන දස වරයන්ගෙන් සත් වරක්ම එය “චාසෝන්” යන වචනය වන අතර, එහි සරල අර්ථය “දර්ශනයක්” යන්නයි.
The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?
දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ “දර්ශනය” යන වචනය තවත් වාර තුනකදී දක්නට ලැබෙන්නේ, “දසුනක්” හෝ “පෙනුමක්” යන අර්ථය දෙන හෙබ්රෙව් වචනයක් වන “mareh” ලෙසය. අටවන පරිච්ඡේදයේදී, හෙබ්රෙව් වචනය වන “mareh” එක් වරක් “දර්ශනය” ලෙස නොව, “පෙනුම” ලෙසද පරිවර්තනය කර තිබේ; එමගින් එම වචනයේ අර්ථය වඩාත් නිවැරදිව හඳුනා දෙනු ලැබේ. පරිවර්තකයන් එම වචන එකම වචනයක් ලෙස සැලකෙන තරම් අර්ථයෙන් ඉතා සමීප වූ හෙබ්රෙව් වචන දෙකක් දානියෙල් භාවිත කළේ මන්ද? එය වැදගත්ද?
“Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.
“දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයෙහි ඇති සෑම මූලධර්මයකටම එයට අයත් ස්ථානයක් ඇත; සෑම සත්ය කරුණකටම එයට අදාළ වැදගත්කමක් ඇත. එසේම, සැලසුමෙන්ද ක්රියාත්මක කිරීමෙන්ද සම්පූර්ණ ව්යූහය එහි කර්තෘවරයා පිළිබඳ සාක්ෂි දරයි. එවැනි ව්යූහයක් සංකල්පනය කිරීමට හෝ නිර්මාණය කිරීමට හැක්කේ අසීමිතයාණන්ගේ මනසට පමණි.” Education, 123.
The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”
දෙවැනි ප්රශ්නයට පිළිතුර “ඔව්” යන්නයි; එනම්, දානියෙල් එම වෙනස්කිරීම කළේ මක්නිසාද යන්න සැබවින්ම වැදගත් වන බැවින්, දානියෙල් එම වෙනස්කිරීම කළේ ඇයිදැයි අසන පළමු ප්රශ්නය තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කිරීම අනාවැකි අධ්යයනය කරන ශිෂ්යයාගේ වගකීමක් වේ. “ශුද්ධස්ථානය” ලෙස පරිවර්තනය කරන ලද වචනය හා “ඉවත් කරනු ලැබීම” ලෙස පරිවර්තනය කරන ලද වචනය පිළිබඳව ඔහු කළ වෙනස්කිරීම් සදාකාලික ප්රතිවිපාක ඇති කරන්නේ නම්, එසේ තිබියදී “දර්ශනය” ලෙස පරිවර්තනය කරන ලද වචනය සම්බන්ධයෙන් අඩු වැදගත්කමක් යැයි කෙනෙකු අපේක්ෂා කරන්නේ මක්නිසාද? “සෑම සත්යයක්ම” දේව වචනය තුළ “තම බලපෑම” ඇත; එය අනාවැකිමය “ව්යුහය” මතත්, එය “ක්රියාත්මක කරන” විට අනාවැකිය ඉටුවීම මතත් බලපායි.
As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”
අපි අටවන පරිච්ඡේදයේ “දර්ශනය” යන වචනය සලකා බැලීමට ආරම්භ කරන විට, දානියෙල්ගේ සාක්ෂියට “අදාළ” වන එක් “සත්යයක්” නම්, දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහතුන්වන පදයේ ඇති ප්රශ්නයට, “දින දෙදහස් තුන්සියයකට; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්ර කරනු ලබන්නේය” යනුවෙන් පිළිතුරු දුන්නේ කවුද යන්නයි.
There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.
දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයට සෘජුව “අදාළ” වන කරුණු හතරක් තිබේ; ඒවා ගැන මම සලකා බැලීමට අදහස් කරමි. ඒ අතරින් එකක් නම්, උලයි ගංගාව පිළිබඳ දර්ශනය අවසාන දින සඳහා වූ අනාගතවක්යයක් ලෙස හඳුනාගෙන තිබීමය; තවද එය 1798 දී “අවසාන කාලයේ” “මුද්රාව ඉවත් කරන ලද” දානියෙල්ගේ පොතේ “දැනුම” පිළිබඳ සංකේතයද වේ.
“There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.
“දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය ඉතා වඩාත් සමීපව අධ්යයනය කිරීමේ අවශ්යතාවයක් තිබේ. විශේෂයෙන්ම දානියෙල් සහ එළිදරව් පොත, අපගේ කාර්යයේ ඉතිහාසයේ මෙතෙක් කිසිදා නොවූ පරිදි, අවධානයට භාජනය විය යුතුය. රෝම බලය හා පාප්ධුරය සම්බන්ධයෙන්, ඇතැම් අංශවලදී අප විසින් කියනු ලබන දේ අඩු විය හැකි නමුත්, දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන්ගේ ප්රේරණය යටතේ අනාගතවක්තෘවරුන් සහ ප්රේරිතයන් ලියා ඇති දේ වෙත අපගේ අවධානය යොමු කළ යුතුය. ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ, අනාගතවාක්යය දෙන ලද ආකාරයෙහිත්, නිරූපිත සිදුවීම්වලත්, කාරණා එසේ හැඩගස්වා ඇත්තේ, මනුෂ්ය ක්රියාකාරකයා නොපෙනෙන ලෙස තබා, ක්රිස්තුස්වහන්සේ තුළ සැඟවී සිටින ලෙසත්, ස්වර්ගයේ ස්වාමිවූ දෙවිවහන්සේ සහ උන්වහන්සේගේ ව්යවස්ථාව උසස් කරනු ලබන ලෙසත් උගන්වනු පිණිසය.”
“Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.
“දානියෙල්ගේ පොත කියවන්න. එහි නිරූපණය කර ඇති රාජ්යයන්ගේ ඉතිහාසය, කරුණෙන් කරුණ සලකා බලන්න. රාජ්යධූරධාරීන්, මන්ත්රණාසන, බලවත් සෙණග දකින්න; දෙවියන් මනුෂ්යයන්ගේ අහංකාරය පහත් කිරීමටත්, මානව මහත්කම දූළියට දමා තැබීමටත් ක්රියා කළ ආකාරය අවධානයෙන් බලන්න. මහත් යනුවෙන් නිරූපණය කරනු ලබන්නේ දෙවියන් පමණි. අනාවක්තෘවරයාගේ දර්ශනයෙහි, එක් බලවත් පාලකයෙකු පහතට හෙළා තවත් කෙනෙකු උසස් කරන තැනැත්තා ලෙස උන්වහන්සේ දැකගනු ලැබේ. උන්වහන්සේ විශ්වයේ රාජාධිරාජයා ලෙසත්, තම සදාකාලික රාජ්යය පිහිටුවීමට සූදානම් වන තැනැත්තා ලෙසත්—දිනවල පුරාණයාණන්, ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේ, සියලු ප්රඥාවේ මූලාශ්රය, වර්තමානයේ පාලකයා, අනාගතය හෙළිදරව් කරන්නා ලෙසත්—ප්රකාශ කරනු ලැබේ. මිනිසා නිෂ්ඵල දේ වෙත තම ආත්මය උසස් කරගන්නා කල, ඔහු කෙතරම් දුප්පත්ද, කෙතරම් දුර්වලද, කෙතරම් කෙටි ආයුෂ ඇතිද, කෙතරම් වැරදීමට ලක්වන්නාද, කෙතරම් වරදකාරීද යන්න කියවා තේරුම් ගන්න.”
“The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].
යෙසායා තුළින් කථා කරන ශුද්ධාත්මයාණන් අපගේ අවධානයේ ප්රධාන විෂය ලෙස දෙවියන්වහන්සේ වෙත—ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේ වෙත—එනම් ක්රිස්තුස්වහන්සේ තුළ ප්රකාශිත වූ දෙවියන්වහන්සේ වෙත—අපව යොමු කරයි. “අපට ළදරුවෙක් උපන්නා ය; අපට පුත්රයෙක් දෙන ලද්දේ ය. ආණ්ඩුකාරත්වය ඔහුගේ උරහිස මත වන්නේ ය. ඔහුගේ නාමය අද්භුත, උපදේශක, බලවන්ත දෙවියන්වහන්සේ, සදාකාල පියාණන්, සමාදානයේ අධිපතියාණන් යයි කියනු ලබන්නේ ය” [යෙසායා 9:6].
“The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.
දේවන්වහන්සේගෙන් දානියෙල් සෘජුව ලබාගත් ආලෝකය විශේෂයෙන්ම මෙම අන්තිම දවස් සඳහා දෙන ලද්දේය. ෂිනාර්හි මහත් ගංගා වූ උලායි සහ හිද්දෙකෙල් තීරවලදී ඔහු දුටු දර්ශන දැන් ඉටු වීමේ ක්රියාවලියෙහි පවතින අතර, පෙරකී සියලු සිද්ධීන් ඉක්මනින්ම සිදු වී අවසන් වනු ඇත.
“Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.
“දානියෙල්ගේ අනාවැකි දෙන ලද කාලයේ යුදෙව් ජාතියේ තත්ත්වයන් සලකා බලන්න. ඉශ්රායෙල්වරු වහල්භාවයේ සිටියහ; ඔවුන්ගේ දේවමාළිගාව විනාශ කරනු ලැබ තිබිණි; දේවමාළිගා සේවය නවතා දමනු ලැබ තිබිණි. ඔවුන්ගේ ආගම පූජාපද්ධතියේ චාරිත්රවලට කේන්ද්රගතව තිබිණි. සත්ය නමස්කාරයේ ආත්මය ඔවුන්ට අහිමිව තිබියදී, ඔවුහු බාහිර රූපයන්ම සියල්ලටම වඩා ප්රධාන බවට පත් කර තිබූහ. ඔවුන්ගේ සේවාවන් අන්යාගමික සම්ප්රදායන් හා පිළිවෙත්වලින් දූෂිතව තිබුණු අතර, පූජා චාරිත්ර ඉටු කිරීමේදී ඔවුහු සෙවණැල්ලෙන් ඔබ්බට ගොස් සාරය දෙස නොබැලූහ. මනුෂ්යයන්ගේ පාපයන් උදෙසා වූ සත්ය පූජාව වන ක්රිස්තුස්ව ඔවුහු හඳුනා නොගත්හ. බාහිර චාරිත්ර ඔවුන්ගේ ආගමේ සම්පූර්ණ සාරාංශය බවට පත් නොවනු පිණිස, සමිඳාණන් වහන්සේ ජනතාව වහල්භාවයට ගෙන යාමත් දේවමාළිගාවේ සේවාවන් නවතා දැමීමත් ක්රියාත්මක කළ සේක. ඔවුන්ගේ මූලධර්ම සහ පිළිවෙත් අන්යාගමිකත්වයෙන් පවිත්ර කළ යුතු විය. හෘදයාංගම සේවය නැවත ජීවමාන කරනු පිණිස චාරිත්රානුකූල සේවය නවතිණි. ආත්මික දෙය ප්රකාශවීම පිණිස බාහිර තේජස ඉවත් කරනු ලැබිණි.”
“In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.
“ඔවුන්ගේ වහල්කමේ දේශයේදී, ජනතාව පශ්චාත්තාපයෙන් සමිඳාණන් වෙත හැරුණු කල, උන්වහන්සේ තමන්ව ඔවුන්ට ප්රකාශ කළ සේක. උන්වහන්සේගේ සන්නිධානයේ බාහිර නිරූපණය ඔවුන්ට නොතිබුණි; නමුත් ධර්මිෂ්ඨකමේ සූර්යයාගේ දීප්තිමත් කිරණ ඔවුන්ගේ මනස හා හෘදයන් තුළට ප්රකාශ වූයේය. ඔවුන් තමන්ගේ නම්රතාවය හා පීඩාව තුළ දෙවියන් වහන්සේට හඬගැසූ විට, උන්වහන්සේගේ අනාගතවක්තෘවරුන්ට දර්ශන දෙන ලද්දේය; ඒවා මඟින් අනාගතයේ සිදුවීම්—දෙවියන් වහන්සේගේ ජනතාව පීඩකයන්ගේ පරාජය, මිදුම්කරුවාණන්ගේ පැමිණීම, සහ සදාකාල රාජ්යයේ පිහිටුවීම—විවෘත කරනු ලැබුවේය.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.
The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”
උලායි ගංගාවේ දර්ශනය අවසාන දවස් සඳහා දෙන ලද්දේය යන “සත්යය” අනුව, එම දර්ශනයෙන් නිරූපිත සිදුවීම් පිළිබඳව එය පෙරකියා ඇති දේ අවබෝධ කරගැනීමට භවिष्यවාණි ශිෂ්යයෙකු උත්සාහයක් දරිය යුතුය. උලායි ගංගාවේ දර්ශනයට සම්බන්ධ භවिष्यවාණිමය “කාරණා” “ශුද්ධාත්මයාණන්” විසින් “භවिष्यවාණිය දීමේදීත්, නිරූපිත සිදුවීම්වලදීත්” “හැඩගස්වා” තිබුණි. භවिष्यවක්තෘවරයෙකු දර්ශනයක් ලබන විට ඔහු සමඟ සිදුවෙමින් තිබූ දෙයත්, එම භවिष्यවක්තෘවරයා හඳුනාදක්වන භවिष्यවාණිමය සිදුවීම්ත් අධ්යයනය කළ යුතුය; මන්ද, ඒ දෙකම අවසාන දවස්වල සම්පූර්ණ වන දේවල්වල භවिष्यවාණිමය නිරූපණයක් බව දැනගෙනය. පෙර උද්ධෘත කොටස අවධාරණය කරන්නේ දානියෙල් “සත් වරක්” වූ වහල්භාවය තුළ සිටි බව අප හඳුනාගත යුතු බවය.
Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”
දානියෙල් නිරූපණය කරන්නේ ප්රකාශනය එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ දින තුනහමාර අවසානයේදී තමන්ගේ වහල්භාවය හඳුනාගන්නා, එවිට පසුතැවිල්ලෙන් ස්වාමීන්වහන්සේ වෙත හැරී, ලෙවී කථාව විසිහයහි යාච්ඤාව සම්පූර්ණ කර, අගනා දේ නීච දේයෙන් වෙන්කරන අයයි; එවිට ස්වාමීන්වහන්සේ තමන් විසිර ගිය අය රැස්කරන බවට දුන් තමන්ගේ පොරොන්දුව ඉටුකරන්නේ, තමන්වහන්සේ ඔවුන්ට ප්රකාශ කරමින්ය. එවිට ඔවුන්ගේ “අවධානයේ ප්රධාන විෂයය” වන්නේ “ක්රිස්තුස්වහන්සේ තුළ ප්රකාශිත දෙවියන්වහන්සේ” ය.
The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.
උලායි ගඟ පිළිබඳ දර්ශනයේ “භාරය” සහ එය ක්රිස්තුස් විසින් “සැලසුම්” කරන ලද භවද්වචනීය පණිවිඩයේ “ව්යුහයට” කෙසේ දායක වන්නේද යන්න, අපි කෙටියෙන් සලකා බැලූ පළමු “සත්යය” වේ. උපුටා දැක්වූ එම ඡේදය අනුව, අපගේ ප්රධාන අරමුණ විය යුත්තේ “ක්රිස්තුස් තුළ හෙළි කරනු ලැබූ” දෙවියන්වහන්සේගේ එළිදරව්වය. දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ, යෙසායා විසින් ක්රිස්තුස්ගේ “නාමය අරුමපුදුම, උපදේශක, බලවන්ත දෙවියන්වහන්සේ, සදාකාල පියාණන්, සමාදානයේ අධිපතියා” යනුවෙන් කැඳවනු ලබන බව හඳුන්වා දුන් අයුරින් ක්රිස්තුස් ඉදිරිපත් කරනු නොලැබේ. දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ, දෙවියන්වහන්සේ ක්රිස්තුස් තුළ Palmoni ලෙස හෙළි කරනු ලැබේ; එහි අර්ථය නම් අරුමපුදුම ගණන්කරන්නා, හෝ රහස් ගණන්කරන්නා යන්නයි.
That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.
එම “සත්යය” අනුව “පල්මෝනි” යන නාමයේ “අර්ථභාරය” කුමක්දැයි, තවද එම නාමය අනාවැකියේ “ව්යුහයට” සහ “සැලැස්මට” කෙසේ දායක වන්නේදැයි සොයා බැලිය යුතුය. දානියෙල් පොතේ අටවන අධ්යායයේ හඳුනාගත යුතු තුන්වන “සත්යයක්” නම්, මිලර්වාදී ව්යාපාරයේ මධ්යම මූලධර්මික ස්ථම්භය ඉදිරිපත් කරනු ලබන්නේ එම අධ්යායයේ බවයි. මිලර්ගේ දීප්තිමත්ම මැණික හමුවන්නේ දාහතරවන පදයේය; එබැවින්, දැන් ඉටු වීමේ ක්රියාවලියෙහි පවතින උලායි ගංගාවේ දර්ශනය සම්බන්ධයෙන්, එම “සත්යය” කුමන “අර්ථභාරයක්” දරන්නේදැයි අප සොයා අවබෝධ කරගත යුතුය.
In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”
මිලර්ගේ සිහිනයේදී, පෙට්ටිය ඔහුගේ කාමරයේ මැද පිහිටි මේසය මත තැබූ විට, එය සූර්යයාගේ දීප්තියෙන් බැබළුණි; එහෙත් අවසාන දවස්වල එම පෙට්ටිය වඩා විශාල වන අතර, මුලින්ම මිලර්ගේ මේසය මත තැබූ විට බැබළූ ප්රමාණයට වඩා දසගුණයක් වැඩි දීප්තියෙන් බැබළයි. මිලර්වාදී ව්යාපාරයේ මධ්යම ස්ථම්භය ඇතුළත් උලයි ගඟේ දර්ශනය පිළිබඳ කුමක්ද, එය අවසාන දවස්වල එම ධර්මයේ ආලෝකය දසගුණයකින් වැඩි කරන්නේ? 1798 දී අවසානයේ කාලයේදී හෙළි නොකළ, අවසාන දවස්වල හෙළි කරනු ලබන්නේ කුමක්ද? උලයි ගඟේ දර්ශනයේ “සිද්ධීන්” යනු කුමක්ද, සහෝදරි වයිට් පවසන පරිදි, ඒවා “දැන් ඉටුවීමේ ක්රියාවලියේ පවතින්නේ” කියා?
If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.
අප මෙම ප්රථම සත්ය තුන (උලායි දර්ශනය, ක්රිස්තුස්වහන්සේ පල්මෝනි ලෙස ප්රකාශවීම, හා මූලික සිද්ධාන්තික ස්ථම්භය) අවංකව එකට ගෙන සලකා බලන්නේ නම්, උලායි ගංගාවේ දර්ශනය පිළිබඳ අපගේ අධ්යයනයට බලපාන සරල මූලික උපකල්පනයක් පිළිගැනීමට අප සූදානම් විය යුතුය. එකට සම්බන්ධ වූ එම සත්යයන්, දැකීමට කැමති අයට, 1798දී මුද්රාව ඉවත් කරන ලද පණිවිඩය “කාලය මත අත්හිටුවන ලද” පණිවිඩයක් වූ බව දන්වයි. පූර්වකාල්පනික කාල අනාවැකි යන අංගය නොතිබුණේ නම්, මිලර්ගේ පණිවිඩය පැවතිය නොහැකිව තිබෙනු ඇත.
The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.
මෙම අධ්යායයට සම්බන්ධ වන සිව්වන “සත්යය” නම්, මිලර්වාදීන් ප්රකාශ කළේ අනාවැකිමය කාලය මත පදනම් වූ පණිවිඩයකි යන්නයි. මෙම සත්යය අවධාරණය කිරීම පිණිස, දහතුන්වන සහ දාහතරවන පදවල ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළින් දෙවියන් වහන්සේ ප්රකාශ කරනු ලැබුවේ අද්භූත සංඛ්යාකරු (Palmoni) ලෙසය. දර්ශනයේ අර්ථය දාහතරවන පදයේ ඇති දින දෙදහස් තුන්සියය 1844 ඔක්තෝබර් 22 දිනෙන් අවසන් වන බව හඳුනා ගැනීම පමණක් බවට සිතීම නම්, ක්රිස්තුස් වහන්සේ තුළින් Palmoni ලෙස දෙවියන් වහන්සේ ප්රකාශ වීමේ එළිදරව්ව මත සිසිල් ජලය වත් කිරීමක් වේ.
The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.
අඩ්වෙන්ටිස්තවාදයේ දේවවේදඥයෝ, අඩ්වෙන්ටිස්තවාදයේ මධ්යස්ථ ස්ථම්භය සමඟ සම්බන්ධ සත්යයන් පිළිබඳව කැසෙන කන් ඇති අශික්ෂිතයන් සැලකිලිමත් වීමෙන් වැළැක්වනු ඇතැයි තමන් තීරණය කර ඇති ප්රබන්ධවල කෑමට අවශ්ය රසය උත්පාදනය කිරීම සඳහා, දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ තෙරොස්වන වගන්තියේ ප්රශ්නයේ වැදගත්කම භූමදානය කිරීමට මහත් උද්යෝගයෙන් කටයුතු කර ඇත.
“The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.
අනෙකුත් සියලුම ශුද්ධ ලේඛන වචනවලට අතීතව, ඇඩ්වෙන්ට් විශ්වාසයේ පදනමද මධ්යස්ථ ස්ථම්භයද වූයේ, “දහස් දෙසිය තුන්සිය දින දක්වාය; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්ර කරනු ලබන්නේය” යන ප්රකාශයයි. [දානියෙල් 8:14.] මේ වචන ස්වාමින්වහන්සේගේ ඉක්මන් පැමිණීම විශ්වාස කළ සියල්ලන්ට හුරුපුරුදු වූවකි. දහස් ගණනකගේ තොල් මඟින් මේ අනාවැකිය ඔවුන්ගේ විශ්වාසයේ මුරපදය ලෙස නැවත නැවත උච්චාරණය කරනු ලැබීය. එහි පූර්වකථිත සිදුවීම් මතම ඔවුන්ගේ අතිප්රභාමත් අපේක්ෂාවන්ද අතිශයින් ආදරයෙන් රැකගත් බලාපොරොත්තුන්ද රඳා පවතින බව සියල්ලෝම අනුභව කළහ. මේ අනාවැකිමය දින 1844 වර්ෂයේ ශරත් ඍතුවෙන් අවසන් වන බව පෙන්වා දී තිබුණි. ක්රිස්තියානි ලෝකයේ අනෙක් අය සමඟම, ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වරු ඒ කාලයේදී භූමිය, හෝ එහි කිසියම් කොටසක්, ශුද්ධස්ථානය බව පිළිගත්තෝය. ශුද්ධස්ථානය පවිත්ර කිරීම යනු අවසාන මහත් දවසේ ගිනි මඟින් භූමිය පවිත්ර කරනු ලැබීම බව ඔවුහු තේරුම් ගත්තෝය; එය දෙවැනි ආගමනයේදී සිදු වන බවද ඔවුහු විශ්වාස කළහ. ඒ අනුව ක්රිස්තුස්වහන්සේ 1844 දී භූමියට ආපසු පැමිණෙනු ඇතැයි යන නිගමනයට ඔවුහු පැමිණියහ.
“But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.
“නමුත් නියමිත කාලය ගතවී තිබුණි, ස්වාමින්වහන්සේ ද ප්රකාශව නොපැමිණි සේක. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය අසාර්ථක විය නොහැකි බව විශ්වාසීහු දැන සිටියහ; අනිවාර්යයෙන්ම දෝෂය තිබිය යුත්තේ ඔවුන්ගේ අනාවැකිය පිළිබඳ අර්ථකථනය තුළය; එහෙත් වැරැද්ද තිබුණේ කොතැනද? බොහෝ දෙනෙක්, අවිචාරවත් ලෙස, 2300 දින 1844 දී අවසන් වූයේ යැයි ප්රතික්ෂේප කිරීමෙන් එම දුෂ්කර ගැටලුව කපා දැමූහ. මේ සඳහා කිසිදු හේතුවක් ඉදිරිපත් කළ නොහැකි විය, ඔවුන් උන්වහන්සේ බලාපොරොත්තු වූ වේලාවේ ක්රිස්තුස්වහන්සේ නොපැමිණි බව හැර. ඔවුහු තර්ක කළහ: අනාවැකිමය දින 1844 දී අවසන් වී තිබුනේ නම්, එවිට ක්රිස්තුස්වහන්සේ ගින්නෙන් පොළොව පවිත්ර කිරීම මගින් ශුද්ධස්ථානය පවිත්ර කිරීමට නැවත පැමිණෙන්නට තිබුණි; එසේම උන්වහන්සේ නොපැමිණි බැවින්, එම දින අවසන් වී තිබිය නොහැකි ය.”
“To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.
“මෙම නිගමනය පිළිගැනීම යනු අනාගතවාක්ය කාලපරිච්ඡේදයන් පිළිබඳ පෙර ගණනය අත්හැරීමය. යෙරුසලෙම ප්රතිෂ්ඨාපනය කිරීම සහ නැවත ගොඩනැඟීම සඳහා ආර්තක්ෂෂ්ට රජු විසින් නිකුත් කළ ආඥාව ක්රියාත්මක වූ ක්රි.පූ. 457 වසරේ ශරත් සමයේදී දින 2300 ආරම්භ වන බව සොයාගෙන තිබුණි. මෙය ආරම්භක ලක්ෂ්යය ලෙස ගත්විට, දානියෙල් 9:25–27 හි එම කාලපරිච්ඡේදය පිළිබඳ දී ඇති විවරණයේ පුරෝකථනය කළ සියලු සිද්ධීන්ගේ අදාළ කිරීමෙහි සම්පූර්ණ සංගතියක් තිබුණි. සති හැට නවය, එනම් අවුරුදු 2300 තුළ පළමු 483, අභිෂේක ලත් තැනැත්තා වන මෙසියා වෙත ළඟා විය යුතු විය; තවද ක්රි.ව. 27 දී ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ බව්තීස්මය හා ශුද්ධාත්මයාණන් විසින් අභිෂේක කරනු ලැබීම, එම නිශ්චිත විස්තරය නිවැරදිව ඉටු කළේය. හැත්තෑවන සතියේ මැදභාගයේදී, මෙසියා කපා දමනු ලැබිය යුතු විය. උන්වහන්සේගේ බව්තීස්මයෙන් වසර තුනහමාරකට පසු, ක්රි.ව. 31 වසරේ වසන්ත සමයේදී ක්රිස්තුස්වහන්සේ කුරුසියේ ඇණ ගසනු ලැබූහ. සති හැත්තෑව, එනම් අවුරුදු 490, විශේෂයෙන්ම යුදෙව්වරුන්ට අදාළ විය යුතු විය. මෙම කාලය අවසන් වූ විට, එම ජාතිය උන්වහන්සේගේ ශ්රාවකයන්ට කළ පීඩනය මගින් ක්රිස්තුස්වහන්සේ ප්රතික්ෂේප කළ බව මුද්රා කළේය; එවිට ප්රේරිතයෝ ක්රි.ව. 34 දී අන്യජාතීන් වෙත හැරුණෝය. මෙසේ දින 2300 අතුරින් පළමු අවුරුදු 490 අවසන් වූ බැවින්, අවුරුදු 1810 ක් ඉතිරි විය. ක්රි.ව. 34 සිට, අවුරුදු 1810 ක් 1844 දක්වා විහිදෙයි. ‘එවිට,’ දූතයා පැවසීය, ‘ශුද්ධස්ථානය පවිත්ර කරනු ලැබේ.’ අනාගතවාක්යයේ පෙර සඳහන් කළ සියලු නිශ්චිත විස්තර, නියමිත කාලයේදී සැකයකින් තොරව ඉටු වී තිබුණි. මෙම ගණනය අනුව, 1844 දී ශුද්ධස්ථානය පවිත්ර කිරීමයට සරිලන කිසිදු සිද්ධියක් සිදු වී ඇති බව නොපෙනුණු බව හැර, සියල්ල පැහැදිලි හා සංගත විය. එම කාලයේදී දින අවසන් නොවූ බව ප්රතික්ෂේප කිරීම යනු සම්පූර්ණ ප්රශ්නය ව්යාකූලතාවයට ඇද දැමීමත්, අනාගතවාක්යයේ නොවරදින ඉටුවීම් මගින් ස්ථාපිත කර තිබූ ස්ථාවරයන් අත්හැරීමත් විය.”
“But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.
“එහෙත් දෙවියන් වහන්සේ තම ජනතාව මහා අඩ්වෙන්ට් ව්යාපාරය තුළින් මඟ පෙන්වා තිබුණි; උන් වහන්සේගේ බලයත් මහිමයත් එම කාර්යය සමඟ තිබුණි, එබැවින් එය අන්ධකාරයෙහි හා බලාපොරොත්තු භංගයේ අවසානයකට පත්වීමට, අසත්ය හා උන්මත්තක උද්දීපනයක් ලෙස නින්දා ලැබීමට, උන් වහන්සේ ඉඩ නොදෙන සේක. උන් වහන්සේ තම වචනය සැකයෙහි හා අනියතභාවයෙහි පටලවා තබා නොහැරින සේක. බොහෝ දෙනෙක් භවিষ්යවචනීය කාලපරිච්ඡේදයන් පිළිබඳ තම පෙර ගණනය අත්හැර දමා, ඒ මත පදනම් වූ එම ව්යාපාරයේ නිවැරදිභාවය ප්රතික්ෂේප කළ ද, තවත් අය ශුද්ධ ලියවිල්ලෙන්ද දෙවියන් වහන්සේගේ ආත්මයාණන්ගේ සාක්ෂියෙන්ද තහවුරු වූ විශ්වාසයේ හා අත්දැකීමේ කරුණු අත්හැර දැමීමට අකමැති වූහ. ඔවුන් විශ්වාස කළේ, භවিষ්යවචන පිළිබඳ තම අධ්යයනයෙහි නිවැරදි අර්ථකථන මූලධර්මයන් ඔවුන් විසින් අනුගමනය කර තිබූ බවත්, දැනටමත් ලැබූ සත්යයන් දැඩි ලෙස අල්ලාගෙන සිටීමත්, ඒම බයිබලීය පර්යේෂණ මාර්ගයම ඉදිරියටත් පවත්වාගෙන යාමත් ඔවුන්ගේ යුතුකම වූ බවත් ය. ඔවුහු උද්ග්ර ප්රාර්ථනාවෙන් යුක්තව තම ස්ථාවරය නැවත සමාලෝචනය කළහ, තම වැරැද්ද සොයාගැනීම පිණිස ශුද්ධ ලියවිලි අධ්යයනය කළහ. භවিষ්යවචනීය කාලපරිච්ඡේදයන් පිළිබඳ තම ගණනය තුළ කිසිදු දෝෂයක් නොදැකිය හැකි වූ බැවින්, ඔවුහු ශුද්ධස්ථානය පිළිබඳ විෂයය වඩා සමීපව පරීක්ෂා කිරීමට මෙහෙයවනු ලැබූහ.” The Great Controversy, 409, 410.
We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.
උලායි ගංගාව පිළිබඳ දර්ශනය හඳුනාගනු ලබන එමම ඡේදයේදී, “දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය වඩාත් සමීපව අධ්යයනය කිරීමේ මහත් අවශ්යතාවක් ඇත” යයි සහෝදරි වයිට් විසින් අපට දැනුම් දී ඇත. දේවවිද්යාඥයෝ The Great Controversy හි පෙර ඡේදයේ “අනාගතවාදී කාලපරිච්ඡේද” යන විෂය ඉදිරිපත් කරනු ඇත; එය සහෝදරි වයිට් සිය අදහස් සීමා කරන්නේ අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියයක අනාගතවාක්යය තුළ නිරූපිත අනාගතවාක්ය පහට බව පෙන්වන්නාක් මෙන්ය. ඇත්තෙන්ම, එම අනාගතවාක්ය හතරක් එම ඡේදයේ විශේෂයෙන් සඳහන් කර ඇති බව ඔවුහු ප්රකාශ කරති. එහෙත්, එම විෂය සම්බන්ධයෙන් “වඩාත් සමීප අධ්යයනයක්” මඟින් පෙන්වන්නේ, සහෝදරි වයිට්ගේ ලේඛනවල බහුවචනයෙන් භාවිත වන “අනාගතවාදී කාලපරිච්ඡේද” යන පදය වඩාත් නිවැරදිව යොමු කරන්නේ 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින ඉටු වීමට තිබූ අනාගතවාක්ය දෙකට බවය.
There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?
දානියෙල් සඳහා ගාබ්රියෙල් විසින් හඳුන්වා දුන්, දෙදහස් තුන්සිය වසරවල කොටසක් වන විශේෂිත කාල අනාවැකි පහක් ඇත. පළමුවැන්න, “දුෂ්කර කාලයන්හි වීථි හා ප්රාකාර ගොඩනඟනු ලබන” අවස්ථාව ලෙස, අවුරුදු හතළිස් නවයක් හඳුන්වා දෙයි. දෙවැන්න ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ බව්තිස්මයයි; එය ආරම්භක ලක්ෂ්යය වූ ක්රි.පූ. 457 සිට අවුරුදු හාරසිය අසූ තුනක් ගත වූ පසු සිදු විය. තෙවැන්න උන්වහන්සේගේ කුරුසියේ ඇණ ගැසීම වූ අතර, සිව්වැන්න, විශේෂයෙන් යුද ජාතිය සඳහා වෙන් කර තබන ලද අවුරුදු හාරසිය අනූව අවසානයේ ශුභාරංචිය ජාතිකයන් වෙත යන කාලය හඳුන්වා දුන්නේය. පස්වැන්න, සහ පස්වැන්න පමණක් වූ එම කාල අනාවැකිය, 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින අවසන් විය. පෙර තිබූ කාල අනාවැකි හතරම 1844 ට බොහෝ කලකට පෙර අවසන් වී තිබුණි. එසේ නම්, 1844 දී අවසන් වීමට නියමිත වූ “අනාවැකිමය කාල පරිච්ඡේද” යන බහුවචන ප්රකාශය Sister White භාවිත කරන විට ඇය සැබවින්ම අදහස් කරන්නේ කුමක්ද?
Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:
මිලරයිට්වරුන්ගේ පළමු බලාපොරොත්තුභංගයට අදාලව, ඇය එම ප්රශ්නයට පිළිතුර හඳුනා දක්වයි:
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
“දෙවියන්වහන්සේගේ සෙනඟ තම ස්වාමීන්වහන්සේ දෙස බලාපොරොත්තුවෙන් ප්රීතියෙන් සිටින බව මම දුටිමි. එහෙත් දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන් පරීක්ෂා කිරීමට අදහස් කළසේක. උන්වහන්සේගේ හස්තය අනාවැකි කාල පරිච්ඡේද ගණනය කිරීමෙහි වූ වැරැද්දක් වසා තැබීය. තම ස්වාමීන්වහන්සේ බලා සිටින්නෝ එම වැරැද්ද සොයා නොගත්හ; කාලය විරුද්ධ වූ අතිශයින් උගත් පුරුෂයෝද එය දැකගැනීමට අසමත් වූහ. දෙවියන්වහන්සේ තම සෙනඟට බලාපොරොත්තු කඩවීමක් මුණගැසෙන ලෙස අදහස් කළසේක. කාලය ගෙවී ගියේය; තම ගැළවුම්කරුවාණන් සතුටුදායක බලාපොරොත්තුවෙන් බලා සිටින්නෝ ශෝකයෙන් හා සිත්භಂಗයෙන් පිරුණෝය; එහෙත් යේසුස්වහන්සේගේ ප්රකාශවීම ප්රේම නොකළ, භයෙන් එම පණිවිඩය වැළඳගත් අය, බලාපොරොත්තු වූ කාලයේ උන්වහන්සේ නොපැමිණි නිසා ප්රීති වූහ. ඔවුන්ගේ ඇදහීමේ ප්රකාශය හෘදය ස්පර්ශ කර ජීවිතය පවිත්ර කර නොතිබුණි. කාලය ගෙවී යෑම එවන් හෘදයන් අනාවරණය කිරීමට ඉතා යෝග්ය ලෙස සැලසුම් කර තිබුණි. තම ගැළවුම්කරුවාණන්ගේ ප්රකාශවීම සැබැවින්ම ප්රේම කළ ශෝකග්රස්ත, බලාපොරොත්තු කඩවූ අය වෙත හැරී ඔවුන්ට උපහාස කළ පළමුවන අය ඔවුන් වූහ. දෙවියන්වහන්සේ තම සෙනඟ පරීක්ෂා කිරීමෙහිත්, පරීක්ෂණයේ වේලාවේ පසුබැසී හැරී යන්නෝ කවුරුන්දැයි හෙළි කරගැනීමට ඔවුන්ට ගැඹුරු පිරික්සුමක් දීමෙහිත් තිබූ ප්රඥාව මම දුටිමි.”
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.
“ස්වර්ගීය සෙනඟ සියල්ල සමඟ යේසුස්වහන්සේ, තම ප්රාණයන් ආදරය කළ උන්වහන්සේ දැකීමට මිහිරි අපේක්ෂාවෙන් දිගුකාලයක් සිට අත්ලාශයෙන් බලා සිටි අය දෙස කරුණාවෙන් හා ප්රේමයෙන් නරඹමින් සිටියහ. ඔවුන්ගේ පරීක්ෂාවේ පැයෙහි ඔවුන් ශක්තිමත් කර තබාගැනීම පිණිස දූතයන් ඔවුන් වටා පියාසර කරමින් සිටියහ. ස්වර්ගීය පණිවිඩය පිළිගැනීමට අමතක කළ අය අන්ධකාරයේ තබන ලදහ; මක්නිසාද ස්වර්ගයෙන් උන්වහන්සේ ඔවුන් වෙත එවූ ආලෝකය ඔවුන් පිළිගැනීමට කැමති නොවූ බැවින්, දෙවියන්වහන්සේගේ කෝපය ඔවුන්ට විරුද්ධව ඇවිළුණි. තම ස්වාමියා නොපැමිණියේ මන්දැයි තේරුම්ගත නොහැකිව සිටි, එහෙත් විශ්වාසවන්ත වූ ඒ බලාපොරොත්තු කඩවූ අය අන්ධකාරයේ නොතබන ලදහ. නැවතත් ඔවුහු പ്രവචන කාලපරාසයන් සොයමින් තම බයිබල් වෙත මෙහෙයවනු ලැබූහ. සංඛ්යා රූපයන් වෙතින් ස්වාමීන්වහන්සේගේ හස්තය ඉවත් කරන ලද අතර, දෝෂය පැහැදිලි කරනු ලැබීය. ප්රවචන කාලපරාසයන් 1844 දක්වා ළඟා වන බව ඔවුහු දුටුවෝය; ප්රවචන කාලපරාසයන් 1843 දී අවසන් වූ බව පෙන්වීමට ඔවුන් ඉදිරිපත් කර තිබූ එම සාක්ෂියම, ඒවා 1844 දී අවසන් වන බව සනාථ කරන බවද ඔවුහු දුටුවෝය.” Early Writings, 235–237.
The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.
“අනාගතවාණික කාලපරිච්ඡේද” යනු මුලදී මිලේරයිට්වරුන් 1843 දක්වා පැමිණෙයි යැයි විශ්වාස කළ, නමුත් සැබවින්ම “1844 දක්වා පැමිණි” “අනාගතවාණික කාලපරිච්ඡේද” විය. 1844 දක්වා පැමිණි එම “අනාගතවාණික කාලපරිච්ඡේද” තුනක් වූ අතර, ඒ සියල්ලම හබක්කුක්ගේ පුවරුවල නිරූපණය කර ඇත. එම කාලපරිච්ඡේද තුනෙන් එකක් 1844 වර්ෂය “ස්පර්ශ” කිරීම පමණක් කරන අතර, අනෙක් දෙක 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින දක්වා ළඟා වෙයි. දවස් එක්දහස් තුන්සිය තිස් පහ 1844 වර්ෂයේ පළමුම දිනය දක්වාම ළඟා වූ අතර, එවිටම මිලේරයිට්වරුන්ගේ පළමු බලාපොරොත්තුභංගය පැමිණියේය; එමෙන්ම හබක්කුක් දෙවන පරිච්ඡේදයේද, මතෙව් විසිපහේ දස කන්යාවන්ගේ උපමාවේද, ප්රමාද කාලය ආරම්භ විය.
The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.
දානියෙල්ගේ අටවන පරිච්ඡේදයේ දාහතරවන වාක්යයේ සඳහන් දින දෙදහස් තුන්සියය 1844 ඔක්තෝබර් 22 දක්වා ළඟා වූ අතර, දකුණු යූදා රාජධානියට විරුද්ධව වූ “සත් වාර”හි අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්ස ද එහිදීම අවසන් විය. දානියෙල් 8 හි දහතුන්වන වාක්යයේදී පල්මෝනි තමන් අරුම පුදුම ගණකයා ලෙස හඳුන්වා දෙයි; ඉන්පසු ඔහු ඉදිරිපත් කළ අනාවැකිමය “ව්යුහය” හා “සැලැස්ම” තුළ අන්යෝන්යව සම්බන්ධිත කාල අනාවැකි අවම වශයෙන් දහයක් ඇතුළත් විය.
We will begin to consider these truths further in the next article.
ඊළඟ ලිපියේදී අපි මෙම සත්යයන් තවදුරටත් සලකා බැලීමට ආරම්භ කරන්නෙමු.
“Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.
“ක්රිස්තුස්වහන්සේ ලෝකයට මනස හා ආත්මයෙහි කැටයම්කර තැබිය යුතු පාඩමක් දුන් සේක. ‘ඔවුන් ඔබව, එකම සැබෑ දෙවියන්වහන්සේ වන ඔබවද, ඔබ විසින් එවනු ලැබූ යේසුස් ක්රිස්තුස්වහන්සේවද දැනගැනීමය සදාකාල ජීවනය’ යයි උන්වහන්සේ පැවසූ සේක. එහෙත් සාතන් මනුෂ්ය මනස් මත ක්රියා කරමින්, මෙය හෝ එය කරනු; එවිට ඔබ දෙවිවරුන් මෙන් වන්නහු යයි කියයි. වංචනීය තර්ක මඟින් ඔහු ආදම් සහ ඒව දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය සැක කිරීමට මෙහෙයවීය; එහි ස්ථානයට ඔහු අකීකරුකම හා වරද කිරීමට ගෙනගිය මතයක් තැබීය. ඔහුගේ කුතර්කය අදත් එදෙන් උයනේ කළ දේම කරමින් සිටී. ක්රිස්තුස්වහන්සේ අපගේ ලෝකයට පැමිණි කල, උන්වහන්සේ තම සභාවේ පදනම ලෙස තෝරාගත්තේ නම්ර මසුන් අල්ලන්නන්ය. මේ ගෝලයන්ට උන්වහන්සේ තම රාජ්යයේත් මෙහෙවරේත් ස්වභාවය පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කළ සේක. එහෙත් ඔවුන්ගේ සීමිත අවබෝධය උන්වහන්සේට බාධාවක් පැනවීය. මන්ද ඔවුන් ශාස්ත්රිවරුන්ගේ සහ පරිසිවරුන්ගේ කියුම් අසාගෙන සිටි බැවින්, ඔවුන් විශ්වාස කළ බොහෝ දේ සත්ය නොවීය. තවද ක්රිස්තුස්වහන්සේට ඔවුන්ට කියන්න බොහෝ දේ තිබුණත්, උන්වහන්සේ බෙහෙවින් සන්නිවේදනය කිරීමට ආශා කළ දේවලින් බොහෝ කොටසක් අසන්නට ඔවුන්ට නොහැකි විය.”
“Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.
“මෙම කාලයේ ආගමිකයන්ගේ සිත් විකෘති අදහස්වලින් එතරම් පිරී ඇති බැවින් සත්යයට ඔවුන්ගේ මනස තුළ ඉඩක් නොමැති බව ක්රිස්තුස් දකින්නේය. දෙනු ලබන අධ්යාපනය සමඟ ගුරුවරුන් අවිශ්වාසී ලේඛකයන්ගේ අදහස් මිශ්ර කරති. එසේ ඔව්හු යෞවනයන්ගේ සිත් තුළ කුළුපත් වැපිරූහ. ඔව්හු තරුණයන්ට හෝ මහළුන්ට හෝ කිසිසේත් ඉදිරිපත් නොකළ යුතු අදහස් ප්රකාශ කරති; තමන් කුමන ආකාරයේ බීජයක් වපුරන බවවත්, එහි ප්රතිඵලයක් ලෙස තමන් රැස් කරගැනීමට සිදුවන අස්වැන්න කුමක්ද යන්නවත් කිසිදා සිතා නොබලති.” Review and Herald, July 3, 1900.