දානියෙල් සහ එළිදරව් පොත්, පැරණි ගිවිසුම සහ අලුත් ගිවිසුමෙන් සමන්විත බයිබලය එක පොතක් වන අර්ථයෙන්ම, එකම පොතකි.
“දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්රයාණන් වූ යේසුස්වහන්සේගේ ජීවිතය, මරණය හා පුනරුත්ථානය පිළිබඳ ඉතිහාසය, පරණ ගිවිසුම තුළ අන්තර්ගත සාක්ෂියකින් තොරව සම්පූර්ණයෙන්ම සනාථ කළ නොහැක. ක්රිස්තුස්වහන්සේ අලුත් ගිවිසුමෙහි ප්රකාශ වන තරමටම පැහැදිලිව පරණ ගිවිසුමෙහිද හෙළි කරනු ලබයි. එකක් එන්නාවූ ගැළවුම්කරුවෙකු පිළිබඳ සාක්ෂි දරන අතර, අනෙක අනාවක්තෘවරුන් විසින් පුරෝකථනය කළ අයුරින් පැමිණි ගැළවුම්කරුවෙකු පිළිබඳ සාක්ෂි දරයි. මිදීමේ සැලැස්ම අගය කර දැනගැනීම සඳහා, පරණ ගිවිසුමේ ශුද්ධ ලියවිල්ල ගැඹුරින් අවබෝධ කරගත යුතුය. අනාවැකිමය අතීතයෙන් බැබළෙන මහත් තේජෝමත් ආලෝකයම ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ ජීවිතයත් අලුත් ගිවිසුමේ ඉගැන්වීම්වත් පැහැදිලිකමෙන් හා සෞන්දර්යයෙන් ප්රකාශ කරයි. යේසුස්වහන්සේගේ ආශ්චර්යයන් උන්වහන්සේගේ දේවත්වයට සාක්ෂියකි; එහෙත් උන්වහන්සේ ලෝකයේ මිදුම්කරුවාණන් බවට ඇති බලවත්ම සාක්ෂි, පරණ ගිවිසුමේ අනාවැකි අලුත් ගිවිසුමේ ඉතිහාසය සමඟ සසඳන විට එහිම දක්නට ලැබේ. යේසුස්වහන්සේ යුදෙව්වරුන්ට මෙසේ පැවසූ සේක: ‘ශාස්ත්රයන් සොයන්න; මන්ද ඒවා තුළ නුඹලා සදාකාල ජීවනය ඇති යයි සිතන්නහුය, මා පිළිබඳ සාක්ෂි දරන්නේ ද ඒවාය.’ එම කාලයේ පරණ ගිවිසුමේ ශාස්ත්රය හැර අන් කිසි ශාස්ත්රයක් පැවති නොවූ බැවින්, ගැළවුම්කරුවාණන්ගේ මෙම ආඥාව පැහැදිලිය.” Spirit of Prophecy, volume 3, 211.
ක්රිස්තුස්වහන්සේ කවුද හා කුමක්ද යන්න පිළිබඳ වඩාත් බලවත් සාක්ෂිය නම්, පරණ ගිවිසුමේ අනාවැකි නව ගිවිසුමේ ඉතිහාසය තුළ ඒ අනාවැකි සම්පූර්ණ වූ ආකාරය සමඟ සසඳා බැලීමේදීය. එසේම, දානියෙල් සහ එළිදරව් පොත්වල අන්යෝන්ය සම්බන්ධතාවයද එසේය.
“එළිදරව් පොත තුළ බයිබලයේ සියලු පොත් එකට එක්වී අවසානයට පැමිණෙයි. මෙහි දානියෙල්ගේ පොතේ පූර්ණතාවය ඇත. එකක් අනාවැකියකි; අනෙක එළිදරව් කිරීමකි.” අපෝස්තුළුවරුන්ගේ ක්රියා, 585.
“සම්පූර්ණ කිරීම” යන වචනයේ අර්ථය පරිපූර්ණත්වයට ගෙන ඒමයි. පැරණි ගිවිසුමේ අනාවැකි ඉටු වීම, ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ “දේවත්වය” පිළිබඳ “වඩාත් ප්රබල” “සාක්ෂිය” වූයේය. දානියෙල්ගේ පොතේ ඇති අනාවැකිවල දේවීයත්වය පිළිබඳ වඩාත් ප්රබල සාක්ෂිය වන්නේ, එම අනාවැකි එළිදරව් පොතෙහි නිරූපණය කර ඇති පරිදි ඉටු වීමයි. දානියෙල්හි ඇති අනාවැකි එළිදරව් පොතෙහි ඉදිරියට ගෙන යනු ලබන අතර, යේසුස් ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව මුද්රාවෙන් මුදා හරිනු ලබන අන්තිම දවස්වලදී ඒවා පරිපූර්ණත්වයට ගෙන එනු ලබයි.
“එළිදරව්ව මුද්රා තැබූ පොතකි, එහෙත් එය විවෘත කරන ලද පොතක් ද වේ. එය මේ පෘථිවියේ ඉතිහාසයේ අවසාන දිනවල සිදුවීමට ඇති අතිවිශ්මයජනක සිද්ධීන් සටහන් කරයි. මේ පොතේ ඉගැන්වීම් නිශ්චිතය; ඒවා අද්භූතවත්, අවබෝධ කළ නොහැකිවත් නොවේ. එහි දානියෙල් තුළ තිබෙන ඒම අනාවැකි රේඛාවම නැවත ගෙන ඇත. දෙවියන් වහන්සේ සමහර අනාවැකි නැවත පැවසූ සේක; එයින් ඒවාට වැදගත්කම දිය යුතු බව පෙන්වනු ලැබේ. විශාල ප්රතිඵලයක් නැති දේවල් ස්වාමීන් වහන්සේ නැවත නොපවසන සේක.” Manuscript Releases, volume 9, 8.
යූදා රජු වූ යෙහෝයාකීම්ගේ රාජ්යයේ තුන්වන අවුරුද්දේ බබිලෝනියේ රජු වූ නෙබුකද්නෙශර් යෙරුසලමට පැමිණ එය වටලාගත්තේය. දානියෙල් 1:1.
දානියෙල් පොතේ පළමු පදය නිවැරදි ලෙස සලකා බලන කල, එහි අනාවැකිමය තොරතුරු සම්භාරයක් ඇත. අපි අපගේ සලකා බැලීම යෙහෝයාකිම්ගෙන් ආරම්භ කරමු.
යූදාහි අවසාන රජවරුන් තුන්දෙනාගෙන් පළමුවැන්නා යෙහෝයාකිම් ය. එබැවින් ඔහු පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය නියෝජනය කරයි. ජෙකෝනියා හෝ කොනියා යන නම්වලින් ද හැඳින්වූ ඔහුගේ පුත් යෙහෝයාකීන්, දෙවැනි දූතයාගේ පණිවිඩය නියෝජනය කළේ ය. යෙහෝයාකීන්ගේ පසුව පැමිණියේ යූදාහි අවසාන රජවරුන් තුන්දෙනාගෙන් අන්තිමයා වූ ශෙදෙකියා ය. ශෙදෙකියා තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය නියෝජනය කරයි. යෙහෝයාකිම් පළමු දූතයාගේ පණිවිඩයේ සංකේතයක් බව ස්ථිර කරන අනාවැකිමය සාක්ෂි කිහිපයක් ඇත. මෙම සාධක තේරුම් ගැනීම වැදගත් ය, මක්නිසාද දානියෙල්ගේ පළමු පරිච්ඡේදයේ පළමු පදය පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය හඳුන්වා දෙන බව එයින් අනාවරණය වන අතර, එම සත්යය පළමු පරිච්ඡේදය එළිදරව් 14 හි පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය ලෙස තේරුම් ගැනීමට ඉඩ සලසන නංගුරමක් වේ. අපි දෙවැනි ලේකම් පොතෙන් ආරම්භ කරමු.
කඩුවෙන් ගැළවී ඉතිරිවූවන් ඔහු බබිලෝනියට ගෙන ගියේය; එහිදී ඔවුහු පර්සියා රාජ්යයේ රාජත්ව කාලය දක්වා ඔහුටත් ඔහුගේ පුත්රයන්ටත් සේවකයෝ වූහ. මෙසේ යෙරෙමියාගේ මුඛයෙන් ප්රකාශ වූ ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය සම්පූර්ණ විය යුතු බැවින්, දේශය තම සබත් දින භුක්ති විඳින තුරු එය එසේම සිදු විය. මක්නිසාද එය පාළු වී තිබූ මුළු කාලය පුරාම එය සබත පවත්වා ගත්තේය, අවුරුදු හැත්තෑව සම්පූර්ණ වන පිණිසය. 2 ලේකම් 36:20, 21.
ලෙවී කථාව විසිපහට අනුකූලව ඉටු නොකළ සබත් දිනවල ප්රීතිය භූමියට භුක්ති විඳීමට හැකි වන පිණිස බබිලෝනියේ වසර හැත්තෑක බැඳී වාසය නියම විය. සබත් වසර හැත්තෑක එකතුව යනු ලෙවී කථාව විසිපහේ උපදෙස් පුරාණ ඉශ්රායෙලය නොසලකා හැර සිටි වසර හාරසිය අනූවකි. වසර හාරසිය අනූක කැරලිකාරකමට පසු වසර හැත්තෑක බැඳී වාසය පැමිණියේය. එම වසර හාරසිය අනූව අවසන් වන විට, නෙබුකද්නෙශර් විසින් රජවරුන් තිදෙනෙකු යටත් කරනු ලැබිය යුතු විය.
වහල්කමේ අවුරුදු හැත්තෑව අවසානයේදී, යෙරුසලමට ආපසු ගොස් එය නැවත ගොඩනගාගත හැකි බව ඉශ්රායෙල්ට ප්රකාශ කරන ලද නියෝග තුන නිකුත් කළ රාජවරුන් තුනෙන් පළමුවැනියා වූ සයිරස්ව ස්වාමීන්වහන්සේ උදිත කළ සේක. එම රාජවරුන් තුනෙන් තුන්වැනියා වූයේ අර්තක්ෂස්තාය; ඔහු ක්රි.පූ. 457 දී තුන්වැනි නියෝගය නිකුත් කළේය. තුන්වැනි නියෝගය, දානියෙල් අටවැනි පරිච්ඡේදයේ දහහතරවැනි පදයේ සඳහන් අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියය ආරම්භ කළේය. 1798 දී, කෝපයේ පළමු අවසානය අවසන් විය, දානියෙල්ගේ පොත මුද්රාබිඳී විවෘත කෙරුණි, සහ දේවදූතයන් තුනෙන් පළමුවැන්නා පැමිණියේය. තුන්වැනි දේවදූතයා 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින පැමිණියේය.
යූදාහි අවසාන රජවරු තිදෙනාම නෙබුකද්නෙෂර් විසින් මුහුණ දෙන ලදහ; යෙහෝයකීමගේ වහල්භාවයත් සමඟ අවුරුදු හැත්තෑව ආරම්භ විය. එය බැබිලෝනය විනාශ කරනු ලැබූ තෙක් පවත්නා ලද අතර, බැබිලෝනය විනාශ කළ සේනාධිපතියා වූ (කුරුෂ්), එයින් ඉතා කෙටි කලකට පසුව රජු බවට පත්ව, ආඥා තුනෙන් පළමුවැන්න නිකුත් කළේය. තුන්වන ආඥාව, දූතයන් තුන්දෙනාගෙන් තුන්වන දූතයාගේ පැමිණීමෙන් අවසන් වූ සන්ධ්යා හා ප්රභාත පිළිබඳ අනාවැකිය ආරම්භ කළේය. ක්රිස්තුස් වහන්සේ සෑමවිටම අවසානය ආරම්භය සමඟ සම්බන්ධ කර හඳුනාගන්නා සේක.
හැත්තෑ වසරවල ආරම්භය සිදු වූයේ නෙබුකද්නෙශර් විසින් යෙරුසලමට එරෙහිව කළ පළමු ප්රහාරය සමඟය. හැත්තෑ වසරවල අවසානය බබිලෝනියේ විනාශයෙන් සලකුණු විය. යෙරුසලමේ අවසාන සහ සම්පූර්ණ විනාශය, නෙබුකද්නෙශර් විසින් ප්රහාරයට ලක් කරනු ලැබූ රාජවරුන් තුන්දෙනාගෙන් තුන්වැන්නාගේ කාලයේ පැමිණියේය. යෙරුසලමේ විනාශය ක්රමානුකූල එකක් විය. අවසාන රාජවරුන් තුන්දෙනා එක් අනාවැකිමය සංකේතයක් නියෝජනය කරති; එනම්, ඔවුන් සියල්ලෝම නෙබුකද්නෙශර් විසින් ප්රහාරයට ලක් කරනු ලැබූ බැවිනි. දින දෙදහස් තුන්සියය අවසානයේ දූතයන් තිදෙනා එක් සංකේතයක් වූවාක් මෙන්ම, ඔවුහුද සියල්ලෝම එක් සංකේතයක් වූ නියෝග තුනට ආදර්ශ වූහ.
“එස්රාගේ සත්වන පරිච්ඡේදයේ එම ආඥාව දක්නට ලැබේ. 12-26 වාක්යයන්. එය සම්පූර්ණතම ස්වරූපයෙන් නිකුත් කරන ලද්දේ පර්සියාවේ රජ වූ අර්තක්ෂස්තා විසින් ක්රි.පූ. 457 දී ය. එහෙත් එස්රා 6:14 හි යෙරුසලමේ ස්වාමීන්වහන්සේගේ ගෘහය ‘කුරුෂ්, දාරියුස් හා පර්සියාවේ රජ අර්තක්ෂස්තාගේ අණ [අන්තර්ලිපියේ ‘ආඥාව’] අනුව’ ගොඩනඟන ලද බව පවසනු ලැබේ. මේ රජවරු තිදෙනා, එම ආඥාව ආරම්භ කිරීමෙන්ද, නැවත ස්ථිර කිරීමෙන්ද, සම්පූර්ණ කිරීමෙන්ද, අනාවැකියේ සඳහන් අවුරුදු 2300 ආරම්භය සලකුණු කිරීමට අවශ්ය වූ සම්පූර්ණත්වයට එය පැමිණවූහ. ආඥාව සම්පූර්ණ කරන ලද කාලය වූ ක්රි.පූ. 457, එනම් එම අණ දෙන ලද දිනය ලෙස ගත් කල, සති හැත්තෑව සම්බන්ධ අනාවැකියේ සෑම විශේෂ සඳහන් කිරීමක්ම ඉටු වී තිබෙන බව දක්නට ලැබිණ.” The Great Controversy, 326.
සොයුරිය වයිට් පෙන්වා දෙන්නේ එම අනාවැකියේ පරිපූර්ණත්වය සඳහා එම ආඥා තුන අවශ්ය වූ බවය. ඇය ඒවා එකිනෙකාට ඇති සම්බන්ධය නිර්වචනය කරමින්, එසේ කිරීමේදී, හෙබ්රෙව් වචනය වන “සත්යය” හි ව්යාකරණමය ලක්ෂණ හඳුනා දෙයි. ඇය පවසන්නේ පළමු ආඥාව ආරම්භ කළේය, දෙවන ආඥාව නැවත තහවුරු කළේය, තෙවන ආඥාව “සති හැත්තෑව සම්බන්ධ අනාවැකියේ සෑම විශේෂ නියමයක්ම” සම්පූර්ණ කළේය යන්නය. හෙබ්රෙව් වචනය වන “සත්යය” හෙබ්රෙව් අක්ෂරමාලාවේ පළමු, තෙරහවැනි හා අවසාන අක්ෂර එකට සම්බන්ධ කිරීමෙන් නිර්මාණය වේ. පළමු ආඥාව ආරම්භ කළේය, දෙවන ආඥාව නැවත තහවුරු කළේය, අවසාන ආඥාව අනාවැකිය සම්පූර්ණ කළේය. එම ආඥා තුනෙහි අල්ෆා හා ඔමෙගාගේ අත්සන අන්තර්ගත වන අතර, තුන්වන ආඥාව අවුරුදු හැත්තෑව අවසන් වූ පසු බොහෝ කලකට පසුව පැමිණි නමුත්, ඒවා බබිලෝනියේ වහල්භාවය පිළිබඳ අවුරුදු හැත්තෑවක අනාවැකියේ අවසානයේ ඉටු කරන ලදී. එම ආඥා තුන ප්රගතිශීලී වූ අතර, ඒවා ආඥා තුනක් වූ නමුත්, තවමත් එක් අනාවැකිමය සංකේතයක්ව පැවතුණි.
පළමුවන දූතයා 1798 දී පැමිණියේය; දෙවන දූතයා 1844 වසන්ත සමයේ පැමිණියේය; තෙවන දූතයා 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින පැමිණියේය. එම දූතයන් තිදෙනා එක් අනාවැකික සංකේතයකි; එය එළිදරව් පොතේ දහහතරවන පරිච්ඡේදයේ සදාකාල ශුභාරංචිය නියෝජනය කරයි.
“පළමු හා දෙවන පණිවිඩ 1843 හා 1844 වර්ෂවල දී දෙන ලද අතර, අප දැන් සිටින්නේ තුන්වන පණිවිඩයේ ප්රකාශනය යටතේය; එහෙත් එම පණිවිඩ තුනම තවදුරටත් ප්රකාශ කළ යුතුය. සත්යය සොයන අයට ඒවා නැවත නැවතත් ප්රකාශ කරනු ලැබීම පෙර කවරදාටත් වඩා දැන් ද අත්යවශ්යය. ලේඛනයෙන් හා වාචිකයෙන් අප විසින් එම ප්රකාශනය නාද කළ යුතුය; ඒවායේ අනුක්රමයත්, අපව තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය වෙත ගෙන එන අනාවැකිවල ප්රයෝගයත් පෙන්වමින්ය. පළමුව හා දෙවැනුව නොමැතිව තුන්වැනුවක් තිබිය නොහැක. අප විසින් මෙම පණිවිඩ ලෝකයට ප්රකාශන මඟින් හා දේශන මඟින් දිය යුතුය; අනාවැකි ඉතිහාසයේ ධාරාව තුළ සිදු වී ඇති දේවල්ද සිදු වීමට ඇති දේවල්ද පෙන්වමින්ය.” Selected Messages, book 2, 104, 105.
යූදාගේ අන්තිම රජවරුන් තුන්දෙනා එකම සංකේතයක් වූහ; මන්ද ඔවුන් සියල්ලෝම බබිලෝනියේ රජු විසින් විවිධ ප්රමාණයන්ගෙන් යටත්කමට පත්කරනු ලැබූහ. යූදාගේ අන්තිම රජවරුන් තිදෙනා, ආඥා තුන සහ දූතයන් තුන්දෙනා, පැහැදිලිව තුනක් වූ නමුත්, එකම අනාවැකිමය සංකේතයක් ලෙසද නිරූපණය කරනු ලැබේ.
අවසාන රජවරු තිදෙනා වහල්භාවයේ අවුරුදු හැත්තෑක අනාවැකියේ ආරම්භයේ අනාවැකිමය පසුබිමේ කොටසක් වන අතර, එබැවින් ඔවුහු වහල්භාවයේ අවුරුදු හැත්තෑක අවසානය නිරූපණය කරන ආරම්භයේම කොටසක් බවට පත්වෙති. වහල්භාවය ආරම්භ වූයේ රජවරුන් තිදෙනෙකුගේ ක්රමානුකූල යටත්කිරීමත් සමඟය; එය අවසානයේ රාජ්යයත් එහි අගනුවරත් විනාශ කිරීමෙන් නිමා විය. මෙම අනාවැකියේ අවසානය, බබිලෝන ජාතිය හා එහි අගනුවර විනාශ වීම සලකුණු කරයි; එය ක්රමානුකූල නියෝග තුන පැමිණීම ද සලකුණු කරයි. අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියයක අනාවැකියේ ආරම්භය ක්රමානුකූල නියෝග තුනකින් සලකුණු කරනු ලබන අතර, එය ක්රමානුකූල පණිවිඩ තුනකින් සමන්විත වන අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියයක අනාවැකියේ අවසානය නිරූපණය කරයි.
දූතයන් තුන්දෙනා සහ ඔවුන්ගේ අදාළ පණිවිඩ තුන, රජුන් තුන්දෙනෙකු සහ ඔවුන්ගේ ක්රමයෙන් ප්රගතිශීලී වූ ආඥා තුනකින් පූර්වරූපණය කර තිබුණි. තම තමන්ගේ ආඥා තුන ප්රකාශ කළ රජුන් තුන්දෙනා, නෙබුකද්නෙෂ්සර්ට විරුද්ධව ඔවුන්ගේ කැරැල්ලේ පණිවිඩ ඉදිරිපත් කළ ක්රමයෙන් ප්රගතිශීලී වූ රජුන් තුන්දෙනෙකුගෙන් පූර්වරූපණය කර තිබුණි. කැරැල්ලේ පණිවිඩ තුන, ආඥා තුනකට පූර්වරූප වූ අතර, ඒවා අනෙක් අතට පණිවිඩ තුනකට පූර්වරූප විය. එකක් අවුරුදු හැත්තෑක අනාවැකිය ආරම්භ කරයි; එය අනෙක් අතට අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියයේ අනාවැකියේ ආරම්භය සමඟ අවසන් වෙයි; එම අනාවැකිය 1844 දී තෙවැනි දූතයාගේ පැමිණීමෙන් අවසන් වෙයි. දේශය තම සබත් විවේකය භුක්ති විඳිය යුතු වූ අවුරුදු හැත්තෑව, 1844 ඔක්තෝබර් 22 වැනි දිනෙන් වෙන් කළ නොහැක.
යෙහෝයාකීම්, කුරුෂ්ගේ පළමු ආඥාවද එළිදරව් පොතේ දහහතරවන පරිච්ඡේදයේ පළමු දූතයාගේ පණිවිඩයද නියෝජනය කරයි. මෙයට අමතරව, යුදායේ අවසාන රජවරුන් තිදෙනාගේ සාක්ෂි තුන, ආඥා තුන සහ දූතයන් තිදෙනාගේ පණිවිඩ තුන, යෙහෝයාකීම්ගේ සංකේතය පිළිබඳ නිරවද්ය තොරතුරු සපයයි; මන්ද දූතයන් තිදෙනාගේ අනාවැකිමය ඉතිහාසය දේවානුභාවයෙන් අතිශයින් සැලකිල්ලෙන් සලකුණු කර ඇත. පණිවිඩ තුනම ඉතිහාසමය පැමිණීමක්ද, ඉන් අනතුරුව ඉතිහාසමය බලගැන්වීමක්ද ඇත.
පළමු දූතයා 1798 දී පැමිණියේය, සහ දිනක් වසරක් යන මූලධර්මයේ ස්ථිර කිරීම සමඟ 1840 අගෝස්තු 11 දින ඔහුට බලය දෙන ලද්දේය.
“1840 වර්ෂයේදී අනාවැකියේ තවත් විශ්මයජනක සම්පූර්ණවීමක් පුළුල් උනන්දුවක් උද්දීපනය කළේය. ඊට වසර දෙකකට පෙර, දෙවන ආගමනය ප්රකාශ කළ ප්රමුඛ සේවකයන්ගෙන් එක් අයෙකු වූ යෝසියා ලිච්, එළිදරව් 9 පිළිබඳ විවරණයක් ප්රකාශයට පත් කරමින්, ඔටෝමාන් අධිරාජ්යයේ පතනය පුරෝකථනය කළේය. ඔහුගේ ගණනය කිරීම් අනුව, මෙම බලය... 1840 අගෝස්තු 11 වන දිනදී පෙරළා දැමීමට නියමිත විය, එනම් කොන්ස්ටන්ටිනෝපලයේ ඔටෝමාන් බලය බිඳ වැටෙනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ හැකි වේලාවෙහි ය. තවද, මෙය එසේයයි සනාථ වනු ඇතැයි මම විශ්වාස කරමි.”
“නිශ්චිත කර තිබූ එම කාලයේම, තුර්කිය, ඇගේ දූතයන් මඟින්, යුරෝපයේ මිත්ර බලවතුන්ගේ ආරක්ෂාව පිළිගෙන, ඒ මඟින් තමා ක්රිස්තියානි ජාතීන්ගේ පාලනය යටතේ තැබුවාය. එම සිද්ධිය අනාවැකිය නිරවද්ය ලෙස සම්පූර්ණ කළේය. මෙය ප්රසිද්ධ වූ කල, මිලර් සහ ඔහුගේ සහකාරයන් විසින් අනුගමනය කරනු ලැබූ අනාවැකි-අර්ථකථන මූලධර්මවල නිවැරදිභාවය පිළිබඳ බොහෝ ජන සමූහයන් විශ්වාසයට පත් වූහ; එමෙන්ම අද්වෙන්ත ව්යාපාරයට අතිවිශිෂ්ට ප්රේරණයක් ලැබුණි. උගත්කමින් හා තත්ත්වයෙන් ප්රමුඛ වූ මිනිසුන්, ප්රචාරණයෙහි මෙන්ම ඔහුගේ අදහස් ප්රකාශයට පත් කිරීමෙහිද, මිලර් සමඟ එක් වූහ; 1840 සිට 1844 දක්වා, මෙම කාර්යය වේගයෙන් ව්යාප්ත විය.” The Great Controversy, 334, 335.
1798 දී විනිශ්චය ආරම්භවීම ප්රකාශ කරමින් පළමු දූතයා පැමිණියේය; එහෙත් එම පණිවිඩය පදනම් වූයේ බයිබල් අනාවැකියෙහි දිනක් වසරක් නියෝජනය කරයි යන විලියම් මිලර්ගේ හඳුනාගැනීමේ වලංගුභාවය මතය. එම මූලධර්මය “1840 අගෝස්තු 11 වන දින” සනාථ කරනු ලැබූ අතර, පළමු පණිවිඩය බලගන්වනු ලැබීය. 1843 බයිබලානුකූල වර්ෂයේ ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ නැවත පැමිණීම පිළිබඳ වූ අනාවැකිය අසාර්ථක වීමත්, එය 1844 වර්ෂය දක්වා දිග්ගැසීමත් සමඟ, එළිදරව්ව දහහතරවන පරිච්ඡේදයේ දෙවන දූතයා පැමිණියේය. 1844 වසන්තයේදී එම අනාවැකිය අසාර්ථක වීමත් සමඟ, ප්රොටෙස්තන්ත් සභා දිනක් වසරක් සඳහා යන මිලර්ගේ නියමය ප්රතික්ෂේප කර, බබිලෝනියේ දූවරුන් බවට පත් වූහ. ඉන්පසුව 1844 ග්රීෂ්ම කාලයේදී එම පණිවිඩය බලගන්වනු ලැබුවේ, එය මධ්යරාත්රියේ හඬ පණිවිඩය සමඟ එක්කරනු ලැබූ විටය. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින මධ්යරාත්රියේ හඬ පණිවිඩය සම්පූර්ණ වීමත් සමඟ, තුන්වන දූතයා තම පණිවිඩය සමඟ පැමිණියේය.
1863 දී ලාඔදිකේයානු ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ අකීකරුකම හේතුවෙන්, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට පුරාතන ඉශ්රායෙල් ජනතාව වනාන්තරයේ අයාලේ සැරිසැරූ ඉතිහාසය නැවත කරමින් ගමන් කිරීමට නියම කරන ලදී. තුන්වන පණිවිඩයට බලගැන්වීම 2001 සැප්තැම්බර් 11 දක්වා බලා සිටීමට සිදු විය. පණිවිඩ තුනෙන් එකිනෙක ඉතිහාසයට පැමිණෙන අතර, එයින් අනතුරුව බලගන්වනු ලබයි.
යෙහෝයාකීම් සහ කුරුෂ් පළමු දූතයාගේ පැමිණීම නොව, ඔහුට බලය ප්රදානය කිරීම නිරූපණය කරති. යෙහෝයාකීම් යූදාහි අවසාන රජවරුන් තුන්දෙනා අතර පළමුවැන්නා වූවද, ඔහු පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය නියෝජනය කරන බැවින් වූවද, ඔහු ද, කුරුෂ් ද, ප්රකාශ කරන අනාවැකිමය ලක්ෂණ මඟින් ඔවුන් දෙදෙනාම පළමු දූතයාට බලය ප්රදානය කිරීමේ සංකේතයන් වන අතර, පළමු දූතයාගේ පැමිණීමේ සංකේතයන් නොවන බව පෙන්නුම් කරයි. යෙහෝයාකීම්ගේ ඉතිහාසය තුළ පළමු පණිවිඩයේ පැමිණීම වූයේ යූදාහි අවසාන රජවරුන් සත්දෙනා අතර පළමුවැන්නා වූ මනස්සේ ය.
යෙරුසලමේ සම්පූර්ණ හා අවසාන විනාශයට පෙර රජවරුන් සත්දෙනෙක් සිටියහ. එම රජවරුන් සත්දෙනා ක්රමානුක්රමික ඉතිහාසයක් නියෝජනය කරති; 1798 සිට 1844 දක්වා ඔවුන් ආදර්ශවත් කළ ඉතිහාසයද එවැනිම එකක් විය. පළමු දූතයා 1798දී පැමිණියේය, තෙවැනි දූතයා 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින පැමිණියේය. 1798 සිට 1844 දක්වා වූ ඉතිහාසය, පළමු හා දෙවන දූතයන්ගේ ඉතිහාසයයි. තෙවැනි දූතයාගේ ඉතිහාසය 1844දී ආරම්භ විය. සහෝදරි වයිට් එළිදරව්ව පොතේ දසවන පරිච්ඡේදයේ සඳහන් සත් ගර්ජනාවල සංකේතවත් අර්ථය හඳුන්වා දෙන විට, ඇය කියන්නේ එම සත් ගර්ජනා පළමු හා දෙවන දූතයන්ගේ ඉතිහාසය නියෝජනය කරන නමුත්, තෙවැනි දූතයාගේ නොවන බවය.
“යොහන්ට දෙන ලද විශේෂ ආලෝකය, සත් ගර්ජනා තුළ ප්රකාශිත වූ ඒ ආලෝකය, පළමු සහ දෙවන දූතයන්ගේ පණිවුඩයන් යටතේ සිදුවන්නට නියමිත වූ සිද්ධීන්ගේ විස්තරාත්මක ප්රතිරූපණයක් විය.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
ප්රකාශන පොතේ දහවන පරිච්ඡේදයේ සඳහන් හත් ගිගුරුම්වල ඉතිහාසය, 1840 අගෝස්තු 11 දින පළමු දූතයා බලගන්වනු ලැබූ කාලයෙන් 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින ඇති වූ මහත් අසමත්භාවය දක්වා වූ ඉතිහාසය අවධාරණය කරයි; එහෙත් ඒ සමගම එය පළමු සහ දෙවන දූතයන්ගේ සම්පූර්ණ ඉතිහාසයද ඇතුළත් කරයි. හත් ගිගුරුම්වල සාමාන්ය යෙදුම නම්, ඒවා 1798 සිට 1844 ඔක්තෝබර් 22 දක්වා කාලය නියෝජනය කරන බවයි. 1798 සිට මහත් අසමත්භාවය දක්වා පළමු දූතයාගේ පැමිණීමේ ඉතිහාසය, පළමු සහ දෙවන දූතයන්ගේ ඉතිහාසය වන අතර, එය භවिष्यවාණිමය වශයෙන් හත් ගිගුරුම් ලෙස නිරූපණය කර ඇත. හත් ගිගුරුම් යූදාහි අවසාන රජවරුන් හත්දෙනා විසින්ද පූර්වරූපිත කරන ලදී. එම රජවරුන්ගෙන් අවසාන තිදෙනා, අනුක්රමික රජවරුන් පමණක් හඳුනා දෙනවාට අමතරව, එකට ගත් කල පළමු, මැද, සහ අන්තිම යන කොටස්වලින් සමන්විත එක් සංකේතයක් වෙති.
දේවදූතයන් තිදෙනාගේ ඉතිහාසයේ, පළමු පණිවිඩය 1840 අගෝස්තු 11 වන දින බලගන්වනු ලැබූ අතර, යෙහෝයාකීම්ද සයිරස්ද එම සිදුවීමට ආදර්ශවත් විය.
ඊළඟ ලිපියේදී අපි මෙම අතිශය වැදගත් සත්යයන් තවදුරටත් හඳුනාගනු ඇත.
“දැඩි අඛණ්ඩතාවය සෑම ශිෂ්යයෙකු විසින්ම අගය කරනු ලැබිය යුතුය. සෑම මනසක්ම ගෞරවාදරයෙන් යුත් අවධානයෙන් දෙවියන්වහන්සේගේ ප්රකාශිත වචනය වෙත හැරී යා යුතුය. මෙසේ දෙවියන්වහන්සේට ආජ්ඥාකාරී වන අය වෙත ආලෝකයත් අනුග්රහයත් දෙනු ලැබේ. ඔවුහු උන්වහන්සේගේ ව්යවස්ථාවෙන් විස්මයජනක දේවල් දකින්නෝය. පෙන්තකොස්ත දින සිට නොසලකා හරින ලදත් නොදුටුත් ලෙස තිබූ මහත් සත්යයන්, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයෙන් ඒවායේ ස්වභාවික පවිත්රතාවයෙන් බැබළෙන්නට යයි. සැබවින්ම දෙවියන්වහන්සේට ප්රේම කරන අය වෙත ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ මනසෙන් මැකී ගිය සත්යයන් හෙළි කරනවාක් මෙන්ම සම්පූර්ණයෙන්ම අලුත් සත්යයන් ද හෙළි කරන සේක. දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්රයාණන්ගේ මාංසය කන අතර උන්වහන්සේගේ ලේ පානය කරන අය දානියෙල් සහ එළිදරව් පොත්වලින් ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ විසින් ප්රේරණය කළ සත්යය ගෙන එන්නෝය. ඔවුන් මැඩපවත්වන්නට නොහැකි බලවේග ක්රියාත්මක කරවන්නෝය. මනුෂ්යයන්ගේ මනසින් සඟවා තිබූ රහස් ප්රකාශ කිරීම පිණිස දරුවන්ගේ තොල් විවෘත කරනු ලබන්නේය. ප්රඥාවන්තයන් ලජ්ජාවට පත් කිරීම පිණිස ස්වාමීන්වහන්සේ මේ ලෝකයේ මෝඩ දේවල්ද, බලවතුන් ලජ්ජාවට පත් කිරීම පිණිස ලෝකයේ දුර්වල දේවල්ද තෝරාගෙන ඇත.”
“අවිශ්වාසය අතරට සන්ඩ්විච් කර තැබීමට ශුද්ධ බයිබලය අපගේ පාසල්වලට ගෙන ආ යුතු නොවේ. ශුද්ධ බයිබලය අධ්යාපනයේ අත්තිවාරම හා විෂය ද්රව්යය බවට පත් කළ යුතුය. අපි පසුගිය කාලයට වඩා ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය පිළිබඳ බොහෝ වැඩි දැනුමක් ඇති බව සත්යයකි; එහෙත් ඉගෙනගැනීමට තව බොහෝ දේ ඇත. එය ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය ලෙස භාවිත කළ යුතුය; සියල්ලෙහි පළමුව, අවසානය, සහ ශ්රේෂ්ඨතම දෙය ලෙස එය ගෞරවයට පත් කළ යුතුය. එවිට සැබෑ ආත්මික වර්ධනය දැකගැනීමට ලැබෙනු ඇත. ශිෂ්යයෝ දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්රයාණන්ගේ මාංශය අනුභව කර, ලේ පානය කරන බැවින්, සෞඛ්යසම්පන්න ආගමික චරිත වර්ධනය කරනු ඇත. එහෙත් සෝදිසි කර පෝෂණය නොකළහොත්, ආත්මයේ සෞඛ්යය ක්ෂය වේ. ආලෝකයේ මාර්ගය තුළ සිටින්න. ශුද්ධ බයිබලය අධ්යයනය කරන්න. දෙවියන්වහන්සේට විශ්වාසවන්තව සේවය කරන අය ආශීර්වාද ලබනු ඇත. කිසිදු විශ්වාසවන්ත කාර්යයක් ප්රතිඵල රහිතව යාමට ඉඩ නොදෙන තැනැන්වහන්සේ, විශ්වාසභක්තිය හා අඛණ්ඩතාවයේ සෑම ක්රියාවක්ම තම ප්රේමය හා අනුමතියේ විශේෂ ලකුණු මගින් ඔටුන්න පළඳවනු ඇත.” Review and Herald, August 17, 1897.