පානියම් - අංක දහඅට

දැනට අපි දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ දොළොස් වන වාක්‍යයේ සමහර ප්‍රතිඵල සලකා බලමු; ඉන්පසු, ක්‍රි.පූ. 200 දී පානියම් සටනේදී ඉටු වූ එකොළොස් වන වාක්‍යයේ සිට පහළොස් වන වාක්‍යය දක්වා වූ ඉතිහාසයට “250” අවුරුදු තුනේ රේඛා ගෙන එමු. ක්‍රි.පූ. 457 දී ආරම්භ වූ “250” අවුරුදු රේඛාව, රාෆියා සටනෙන් ආරම්භ වී පානියම් සටනෙන් අවසන් වන කාලපරිච්ඡේදයේ මැද භාගයේ, ක්‍රි.පූ. 207 දී අවසන් වේ. නේරෝගේ රේඛාවේ “250” අවුරුදු, 313, 321, හා 330 යන වර්ෂ මඟින් නිරූපිත කොන්ස්තන්තිනුස්ගේ ත්‍රි-පියවර ඉතිහාසය සමඟ අවසන් වේ. එක්සත් ජනපදයේ “250” අවුරුදු 2026 ජූලි 4 දින අවසන් වේ.

නේරෝගේ රේඛාව මෘගයාගේ රූපය පරීක්ෂා කරනු ලබන කාලයේ ඉතිහාසය නියෝජනය කරයි; පළමුව එක්සත් ජනපදයේදී, අනතුරුව ලෝකය තුළදීය. ක්‍රි.පූ. 457හි රේඛාව යුධමය අර්ථයෙන් ට්‍රම්ප්ව සටන් දෙකක් අතර මධ්‍යබිඳුවක ස්ථානගත කරයි. 1776 සිට දිගහැරෙන කාල පරිච්ඡේදයද ට්‍රම්ප්ගේ අවසාන ජනාධිපතිත්වය සඳහා මධ්‍යබිඳුවක් සලකුණු කරයි. මෙම රේඛා නිසි ස්ථානයෙහි තැබීම සඳහා, අපි පළමුව දොළොස්වන පදයද, රුසියාවේ සහ පුටින්ගේ විනාශයද විමසමු. ඉන්පසු “250” වසරවල රේඛා තුනද, අනතුරුව හස්මෝනීය රාජවංශයේ රේඛාවද සලකා බලමු. එම රේඛා ස්ථාපිත කළ පසු, අපි පේතෘස්ව පානියම් සමග සමාන්තරතාවයෙන් ස්ථානගත කරමු. එම රේඛා ස්ථාපිත වූ විට, 2020 ජූලි 18 දින පණිවිඩය කෙසේ නිවැරදි කර ප්‍රකාශ කළ යුතුදැයිද, එය යෝවෙල්ගේ පොතේ පණිවිඩය බවද හඳුනාගැනීමට අපට හැකි විය යුතුය.

රාෆියා යුද්ධයේදී එකොළොස්වන වාක්‍යය ඉටු කළ ඉතිහාසය, උසියා රජුගේ ඉතිහාසයට සමාන වේ. යෙසායා පවිත්‍ර කරනු ලැබ, අග වැසිගේ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කිරීමට බලගන්වනු ලැබූ විට, ඔහුගේ කැඳවීම උසියා මියගිය එම අවුරුද්දේදී පැමිණියේය.

උස්සියාගේ මරණයට පෙර, රාෆියා යුද්ධයේ ජයග්‍රහණයෙන් අනතුරුව වහාම ප්ටොලෙමි ප්‍රකාශ කළ කැරැල්ලට සමාන්තරව හා ඒ සමඟ ගැළපෙන කැරැල්ලක් ඔහු ප්‍රකාශ කළේය. උස්සියා හා ප්ටොලෙමි යන දෙදෙනා, තම සිත උද්ධත වී ඇති දකුණේ රජෙකුගේ සංකේතයෝ වෙති; ඔවුහු රාජ්‍ය අධිකාරිය සභා අධිකාරිය සමඟ ඒකාබද්ධ කිරීමට සොයමින් කැරළි ගසති. උස්සියා සභාව හා රාජ්‍යය ඒකාබද්ධ කිරීමට උත්සාහ කළ විට, ඔහුගේ නළලෙහි තිබූ කුෂ්ඨය මෘගයාගේ ලකුණට ආදර්ශයක් විය.

උස්සියා එවිට සභාව හා රාජ්‍යය ඒකාබද්ධ කිරීමට කළ ඔහුගේ විද්‍රෝහී උත්සාහයේ කාලයෙන් ආරම්භ වන ක්‍රමික මරණයක් නියෝජනය කරයි. එවිට ඔහු අවුරුදු එකොළහක් තිස්සේ තම පුත්‍රයා සමඟ බලහීන සහරාජ්‍ය පාලනයක් නියෝජනය කරයි. උස්සියා තම විද්‍රෝහයෙන් පසු අවුරුදු එකොළහක් ජීවත්විය. ඔහුගේ විද්‍රෝහයේ ආරම්භය සභාව හා රාජ්‍යය ඒකාබද්ධ කරනු ලබන අතර මෘගයාගේ ලකුණ බලපවත්වනු ලබන ඉරිදා නීතිය සංකේතවත් කරයි. අවුරුදු එකොළහකට පසු ඔහු මිය ගියේය; එය තේජසවත් දේශය වූ දකුණු රාජ්‍යය යුදාහි රජු වශයෙන් ඔහුගේ රාජ්‍යකාලයේ අවසානය නියෝජනය කරයි, එම තේජසවත් දේශය එක්සත් ජනපදය වේ.

අනාගතවාදී සම්බන්ධතාවයේදී පටොලමි සම්බන්ධයෙන්, උස්සියා යූදාද, මහිමාන්විත දේශයද, පථභ්‍රෂ්ට ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදයද නියෝජනය කරන අතර; පටොලමි මිසරය නියෝජනය කරයි, එය ඩ්‍රැගන් බලය වන අතර, එහි ආගම ආත්මවාදයයි. මෙම රජුන් දෙදෙනා සමාන්තර රේඛා ලෙස සලකන කල, උස්සියා මහිමාන්විත දේශය පිළිබඳ නිදර්ශනයක් වීම නවතයි; එවිට ඔවුන් එකට ජාතීන් දෙකක සංකේතයක් වෙති. මිසරය සහ යූදා ආත්මවාදය සහ පථභ්‍රෂ්ට ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදය යන ආගම්වල සංකේතයන්ය. ඔවුන් රාජ්‍යය සහ සභාව යන දෙකේ සංකේතයකි. ඔවුන් එක් සංකේතයක් ලෙස පෙළගැස්වූ විට ඔවුන් නියෝජනය කරන රාජ්‍ය-කෞශල්‍යය සහ සභා-කෞශල්‍යය, මේද සහ පර්සියානුවන් වූ ලෙසම, ප්‍රංශයේ මිසරය සහ සොදොම් වූ ලෙසම, එක්සත් ජනපදයේ රිපබ්ලිකන් සහ ප්‍රොටස්ටන්ට් අඟ දෙක ඇති ලෙසම, ඉශ්‍රායෙල් සහ යූදාහි උතුරු සහ දකුණු රාජධානීන් වූ ලෙසම, එසේම අජාතික රෝමය සහ පාප් රෝමය වූ ලෙසම, ජාතීන් දෙකක් අන්තර්ගත කරයි. රාජධානීන් දෙකක සංකේතයක් ලෙස, ඔවුන් දෙදෙනාම යෙරුසලමේ දේවමාළිගාවේ පූජා කිරීමට සෙවූ ස්ථානය වූ යෙරුසලමේ දේවමාළිගාව මගින් අනාවැකිමය ලෙස එකට බැඳී සිටිති. එකම ශුද්ධස්ථානයට විරුද්ධව කැරලි ගසන ජාතීන් දෙකකි.

මෙම රාජාවරුන් දෙදෙනාගේ කැරළිය යෙරුසලමේ දේවමාළිගාවට සම්බන්ධව තිබූ බව සැලකිල්ලට ගැනීම වැදගත්ය; එය දානියෙල් දසවන පරිච්ඡේදයේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දුටු දේවමාළිගාවේ සංකේතයකි. මේ රාජාවරුන් දෙදෙනාගේ ඉතිහාස උක්රේනියානු යුද්ධයේදී එකිනෙකට ගැළපෙන අතර, එසේ කරමින් ඔවුන් 2014 වර්ෂයේ තම සාක්ෂිය ආරම්භ කරති. ඔවුන් දෙදෙනාම එකොළොස්වන පදයේ රාෆියා සටන මගින් නිරූපණය කරනු ලබන යුධ ජයග්‍රහණවලින් උසස් කරනු ලැබූහ. රාෆියා බයිබල් අනාවැකියේ හයවන රාජ්‍යයේ සීමා ප්‍රදේශයද, ඉරිදා නීතියේ ත්‍රිත්ව එක්සත්භාවයද සනිටුහන් කරයි. එය සටන්කාමී සභාව ජයග්‍රාහී සභාව වෙත සංක්‍රමණය වීමේ සීමාවද වේ.

2014 න් පසු, අතිධනවත් රජු 2015 දී ජනාධිපති ධුරයට තරඟ කිරීමට තම අභිප්‍රාය ප්‍රකාශ කළේය. 2020 දී, රිපබ්ලිකන් අංශය නියෝජනය කළ අතිධනවත් රජු පසුව සුව කරනු ලබන මාරාන්තික තුවාලය ලැබීය. 2022 දී, යුක්රේන යුද්ධය උත්සන්න විය. එවිට ට්‍රම්ප් 2024 මැතිවරණයේදී, දහතුන්වන වාක්‍යයේ ඉටුවීමක් ලෙස, නැවත පැමිණියේය. 2023 ජූලි මාසයේදී, මරුබිමේ හඬක් නාද කරන ලදී. 2023 දෙසැම්බර් 31 දින, ප්‍රොටස්ටන්ට් අංශය නැවත නැගිටුවනු ලැබීය; එසේම 2024 මැතිවරණයේදී ට්‍රම්ප් නැවත පැමිණි විට රිපබ්ලිකන් අංශයද නැවත නැගිටුවනු ලැබීය; ඉන්පසු 2025 දී දේවමාළිගා පරීක්ෂණය පැමිණීමත් සමඟ පදනම් පරීක්ෂණය අවසන් විය.

1989 දී මුද්‍රා ඉවත් කරන ලද්දේ ද්විත්ව සත්‍යයන්ය. ප්‍රතිසංස්කරණ චලනවල අනාවැකිමය සමාන්තරතා සහ දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පද හය එකම කාලයේ මුද්‍රා ඉවත් කරන ලදී. හතළිස්වන පදයේ ආරම්භක පණිවිඩය ස්ථාපිත කිරීමට යොදාගන්නා ලද නිශ්චිත අනාවැකිමය නීති ඇත. එම අනාවැකිමය මැණික් සොයාගනු ලැබූ එම පදයම අඩංගු සැඟවුණු ඉතිහාසය සඳහා දැන් එම සත්‍යයන්ගෙන් සමහරක් ප්‍රධාන යතුර වී ඇත. මම ඔබට උදාහරණයක් දෙන්නෙමි.

1989 දී, දානියෙල්ගේ අවසාන පද හය කුමක් නියෝජනය කළේද යන්න පිළිබඳ අද්වෙන්තිස්ට්වාදය තුළ ඒකාබද්ධ අවබෝධයක් නොතිබුණි. එම ඒකාබද්ධභාවයේ හිඟය දෙයාකාර වූයේය. එනම්, එම පදවල අර්ථය පිළිබඳ එකඟතාවයක් නොතිබුණි. එම පද පිළිබඳ අවබෝධයක් ඇති බව ප්‍රකාශ කළ අය, 1863 කැරැල්ලේදී ඔවුන්ගේ පූර්වජයන්ගෙන් ලැබූ උපන්හිමිකම් උරුමය වූ, භ්‍රෂ්ට ප්‍රොටෙස්තන්තවාදයේ හා කතෝලිකවාදයේ ධර්මවේදය සමඟ මිශ්‍ර කළ මනුෂ්‍ය අදහස් ඉදිරිපත් කළහ; එය යෙරොබොවම්ගේ පදනම්කාරක කැරැල්ලේදී ඔවුන් අනවශ්‍ය විරෝධී අනාගතවක්තෘයාගේ භූමිකාව සම්පූර්ණ කළ අවස්ථාවකි. එම පද කුමක්දැයි පිළිබඳ වූ ඒ ඒ පුද්ගල අදහස්, උපරිම වශයෙන්, පෞද්ගලික අර්ථකථන පමණක් වූහ. එම පද පිළිබඳ ඔවුන්ගේ අදහස් මූලික අනාවැකිමය යෙදුමට විරුද්ධ වූ අතර, බොහෝ විට එම පද පිළිබඳ ඔවුන්ම හඳුනාගත් මූලික පූර්වකල්පනාවට පවා ප්‍රතිවිරුද්ධ වූහ.

අපි එම පදවල දුටුවේ, එම පද හයම පිළිබඳ සංගත වූ අවබෝධයකි. අප දුටු පණිවිඩයේ එම සංගතියම, ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදය මුළුල්ලම මා අවබෝධ කළ දේ ප්‍රතික්ෂේප කරන බව මා දැන සිටියද, මගේ අවබෝධය ඉදිරිපත් කිරීමට මා උනන්දු කළේය. එම පද පිළිබඳ අප අවබෝධ කළ දේ ප්‍රථමයෙන් 1996 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර, එහි ඉදිරිපත් කළ එම අවබෝධය, වසර තිහක් පුරා කාලය ගමන් කළ පරිදි, තව තවත් ශක්තිමත් වී තිබේ!

ඔබ **The Time of the End** නම් සඟරාවේ තිබෙන මුල්ම සන්දර්භය සලකා බලන්නේ නම්, **Testimonies**, volume 9, page 11 යන්න ඔබට හමුවේ. 9/11 ට වසර පහකට පෙර, එම සඟරාව 9/11 න් ආරම්භ වෙයි. මට උනන්දුව හා ප්‍රෝത്സාහනය දුන් එවන් අවබෝධයන්ගෙන් එකක් වූයේ, හතළිස්වන පදයේ “අවසාන කාලයේදී” උතුරේ රජු හා දකුණේ රජු යනු ශාබ්දික බලයන් නොව, ආත්මික බලයන් බව අවබෝධ කරගැනීමයි. එම කාලයේදී, දැනියෙල් සහ එළිදරව් පොත් එකම පොත බවත්, දැනියෙල්හි ඇති අනාවැකි රේඛාවම යොහන් විසින් එළිදරව් පොතෙහි නැවත අතට ගන්නා බවත් Sister White පැවසූ බව මම දැනගෙන සිටියෙමි. 1798 දී අවසාන කාලය ආශ්‍රිත ඉතිහාසයේ ඉටු වූ Revelation eleven හි, එම පරිච්ඡේදය පිළිබඳ Sister White ගේ විවරණය ප්‍රංශය ආත්මික මිසරය වූ බව පැහැදිලිව උගන්වන බවත්, Revelation seventeen හි මෘගයා මත හිඳින වේශ්‍යාව ආත්මික බබිලෝනය බවත් ඇය එතරම්ම පැහැදිලිව පෙන්වා දුන්නාය.

ඒ බලයන් දෙක හඳුනාගැනීම සම්බන්ධයෙන් සහෝදරි වයිට්ගේ ප්‍රකාශනය *The Great Controversy* නම් කෘතිය තුළ ඇත; එම අදහස් යොහන්ගේත් දානියෙල්ගේත් සාක්ෂිය එකට බැඳ තබයි. දානියෙල් පොතේ එකොළොස්වන අධ්‍යායේ “දකුණු දිශාවේ රජු” යනුවෙන් අර්ථ දක්වන්නේ මිසරය පාලනය කරන බලය වන අතර, “උතුරු දිශාවේ රජු” යනුවෙන් අර්ථ දක්වන්නේ බබිලෝනිය පාලනය කරන බලයයි. යම් කරුණක් සනාථ කිරීම සඳහා දානියෙල් සහ එළිදරව්ව එකට ගෙනවිත්, සත්‍යයක් පිහිටුවීමෙහි බයිබලයත් අනාවැකි ආත්මයත් එකිනෙකට සමගාමීව ක්‍රියා කළ විට, එය වැරදි මඟ ගිය කිසිදු දේවවේදියාටවත්, ස්වයංපෝෂිත සේවයක වැරදි මඟ ගිය ස්වයං-නියමිත කිසිදු නායකයෙකුටවත් මම කිසිසේත්ම අත්හැර දිය නොහැකි දෙයක් විය.

රාෆියා සටනේ සංකේතයන් ලෙසත්, ඔවුන්ගේ හදවත් උදාර වූ පසු සිදුවන ප්‍රතිඵලයේ සංකේතයන් ලෙසත් පටොලෙමි හා උස්සියාහ් අවබෝධ කරගැනීම යනු, පටොලෙමි නියෝජිත බලයක් වූ රෝමය පරාජය කරන සර්ප බලය නියෝජනය කරන්නේය යන සත්‍යය මගින් පාලනය වීමයි; එහෙත්, දසවන පදයේද 1989 දීද පටොලෙමි පරාජය කළ එම නියෝජිත බලය විසින් අවසානයේ ඔහු පරාජය කරනු ලැබේ. ඓතිහාසික වෙනස්කම් උದ್ದేశ්‍යමය වන අතර වැදගත්ය.

උස්සියා සභාව හා රාජ්‍යය එකට ගෙන එන්නට උත්සාහ කරන විට සත්වයාගේ ලකුණ ලබයි; උස්සියා වනාහි මහිමවත් දේශයයි, සහ මහිමවත් දේශය 1989 දී පණිවිඩයේ ආරම්භයේදී ප්‍රධාන තර්කයක් විය. මහිමවත් දේශය එක්සත් ජනපදය ද, නැතහොත් සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාව ද? ඒ කාලයේ මහිමවත් දේශය ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාව බව යන වැරදි අදහස දැරූ අය—තවද තවමත් එසේ දරන කවරෙක් හෝ සමඟ—පද හතළිස් පහේ මහිමවත් ශුද්ධ කන්ද පැහැදිලිවම දෙවියන්වහන්සේගේ සභාව බව තර්ක කරනු ඇත; එබැවින් ඔවුන්ට අදහස් වූයේ, කන්දක් සහ දේශයක් එකම සංකේතය බවය. සාමාන්‍ය මනුෂ්‍ය තර්කානුකූල භාවය, මම සිතමි.

උස්සියා යනු මහිමාන්විත දේශය වන අතර, ටොලෙමි යනු මිසරය වේ. මහිමාන්විත දේශය ලෙස උස්සියාට ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදය සහ ජනරජවාදය යන කොම්භ දෙක ඇත. ටොලෙමියේ දේශපාලනික ප්‍රකාශනය කොමියුනිස්ට්වාදය සහ එහි විවිධ ආකාරයන් වන අතර, ටොලෙමියේ ආගමික ප්‍රකාශනය ආත්මවාදය සහ එහි විවිධ ආකාරයන් වේ. ඩ්‍රැගන් බලයේ ලක්ෂණයක් වන්නේ එය සන්ධානයක් වීමය; එහෙත් මහිමාන්විත දේශය වන බොරු අනාගතවක්තෘවරයා කොම්භ දෙකක් ඇති එක් ජාතියකි.

1989 දී සෝවියට් සංගමය පිහිනී ගිය අවස්ථාවේ, දානියෙල් 11:40 විසින් එක්සත් ජනපදය පාප් පදවියේ නියෝජිත බලය වූ බව ස්ථාපිත කළේය. මෙම සත්‍යය හෙළිදරව් 13හි අං දෙකක් ඇති පොළොවේ මෘගයාගේ භූමිකාව සමඟ සමපාත වේ, මක්නිසාද මේ පොත් දෙක එකම ය.

ප්‍රකාශන පොතේ දහතුන්වන පරිච්ඡේදය, පාප්ත්වයේ ප්‍රතිනිධි බලය ලෙස එක්සත් ජනපදය හඳුනා දෙයි; මක්නිසාද, පොළොවෙන් නැඟී ආ මෘගයා, “ඔහු ඉදිරියේ” පැමිණි මුහුදෙන් නැඟී ආ මෘගයාගේ “සියලු බලය ක්‍රියාත්මක කරයි.” දෙවන වචනයෙහි, අනේකදේවවාදී රෝමයේ නාගයා පාප්ත්වයට එහි බලය, ආසනය සහ මහත් අධිකාරය දී තිබුණේය. “බලය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති වචනයේ අර්ථය බලය යන්නම වේ; එහෙත් දොළොස්වන වචනයෙහි “බලය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත්තේ වෙනස් වචනයකි; එහි අර්ථය “පවරා දෙන ලද අධිකාරය” යන්නයි.

එක්සත් ජනපදය වන්නේ පාප්පදවියේ ප්‍රතිනිධි බලයයි. දෙවන වාක්‍යයේ ප්‍රකාශ කර ඇති පරිදි, පාප්පදවියට තම යුධමය හා ආර්ථික සහාය දුන් අජාතක රෝමය එහි ප්‍රතිරූපයක් විය. එසේ කිරීමෙන්, පාප්පදවියේ බලය වෙනුවෙන් අපවිත්‍ර කාර්යය ඉටු කිරීමට තම “රථ, නැව් සහ අශ්ව සൈനිකයන්” ද ලබා දෙන එක්සත් ජනපදය අජාතක රෝමය විසින් පෙර නිරූපණය කරන ලදී.

දහවන, එකොළොස්වන සහ පහළොස්වන පදවල සඳහන් වූ යුද්ධ තුන ඉතිහාසයේ සම්පූර්ණ වූ කල, ඒ ඒ යුද්ධයෙහි සෑම අවස්ථාවකදීම ඇන්ටියෝකස් මැග්නස් සිටියේය. මෙම සත්‍යය මගින් එම යුද්ධ තුනෙන් නිරූපිත බලය මෘගයාගේ නියෝජිත බලයක් බව හඳුනාගත හැක; මක්නිසාද සෑම විටම ඇන්ටියෝකස්ම වන අතර, 1989දී ඇන්ටියෝකස් වූයේ එක්සත් ජනපදයේ නියෝජිත බලයයි.

දහසයවන පදයේ සඳහන් ඉරුදින නීතිය වෙත ගෙන යන සටන් තුන අල්ෆා සහ ඔමේගාගේ ලාංඡනයද, එසේම සත්‍යයේ ව්‍යුහයද දරයි. පළමු සටනෙහිත් තුන්වන සටනෙහිත් සිටින්නේ එක්සත් ජනපදයය; එමගින් පළමු සහ අවසාන සටන්වල අල්ෆා සහ ඔමේගාව හඳුන්වා දෙනු ලැබේ. දහසයවන පදයේ ඉරුදින නීතිය වෙත ගෙන යන සටන් තුන සත්‍යයේ ලාංඡනයද දරයි. නාසි යුක්‍රේනයේ ප්‍රොක්සි බලය මධ්‍යයේ පිහිටි සටන වන අතර, එය හෙබ්‍රෙව් වචනය වන “සත්‍ය” යන වචනයේ ව්‍යුහය තුළ මධ්‍ය මාර්ග-ලකුණේ කැරැල්ල නියෝජනය කරයි. එම සටන් තුන 1989 සිට ඉරුදින නීතිය දක්වා වූ ඉතිහාසය නියෝජනය කරයි; එනම්, ඒවා හතළිස්වන පදයේ “සැඟවුණු ඉතිහාසය” නියෝජනය කරයි.

එළිදරව් 11 වන පරිච්ඡේදයේ 11 වන පදය, අං දෙකම නැවත ජීවමාන කරනු ලබන ස්ථානය වශයෙන් 2023 වර්ෂය හඳුන්වා දෙයි. දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ 11 වන පදයද එම ඉතිහාස කාලපරිච්ඡේදයම හඳුන්වා දෙයි. අභ්‍යන්තර අනාවැකි රේඛාව සහ බාහිර අනාවැකි රේඛාව 2023 දී එකිනෙකට ගැළපෙයි. අභ්‍යන්තර රේඛාව යනු දානියෙල් තේරුම්ගත් “දේ” වන අතර, බාහිර රේඛාව යනු ඔහු තේරුම්ගත් “දර්ශනය” වේ.

දානියෙල් නිදර්ශනය කරන මාලිගා පරීක්ෂණය ආරම්භ වූයේ විසි දෙවන දිනයේදීය; එසේම 9/11 න් වසර විසි දෙකකට පසුව, යෙසායා මාලිගාවට පිවිසි අවස්ථාව ලෙස සඳහන් වන ස්ථානය ඔබව 2023 වසරට ගෙන යයි. යෙසායා, අවුරුදු එකොළහක් කුෂ්ඨ රෝගය සමඟ ජීවත් වූ පසු උස්සියාගේ මරණය 9/11 දී හඳුන්වා දෙයි. මාලිගාව ගොඩනැගීමේ කාර්යය මුලින්ම පදනම තැබීමෙන් සමන්විත වන අතර, ඉන්පසු මාලිගාව ගොඩනඟා අග්‍රශිලාව ස්ථාපිත කරනු ලබයි; එය පසුව ලෙවී කථාව විසි තුනේ රේඛාවේ ශබ්ද නාද මංගල්‍යයෙන් නිරූපණය වන තුන්වන ලිට්මස් පරීක්ෂණයට මඟ පාදයි. සදාකාල සුභාරංචියේ අභ්‍යන්තර කාර්යය බාහිර රේඛාවේ ඉතිහාසය තුළ ඉටු කරනු ලබයි. එකොළොස්වන පදයේදී පුටින්, ටොලමි විසින් ආදර්ශක ලෙස නිරූපිත වී ඇති අතර, උස්සියා රජ ද, යුද්ධමය ජයග්‍රහණ මඟින් උසස් කරනු ලබන දකුණේ රජුගේ නිදර්ශනයට දෙවන සාක්ෂියක් සපයයි; ඉන්පසු ඔහු ආගමික ක්ෂේත්‍රයට තමන්ම ඇතුල් කිරීමට උත්සාහ කරයි.

උරියා ස්මිත් ටොලමි ෆිලෝපාටර්ගේ ඉතිහාසයත්, යෙරුසලමේ මාලිගාවේ බලි පූජා ඉදිරිපත් කිරීමට ඔහු කළ උත්සාහයත් සාකච්ඡා කරයි.

ක්‍රි.පූ. 217 දී රාෆියාහිදී පටොලෙමි ෆිලොපේටර් ලැබූ යුද්ධ ජයග්‍රහණය පටොලෙමිය ශක්තිමත් කළේ නැත; එහෙත් එය “ඔහුගේ සිත උසස්වීමට” හේතු විය. යුක්රේන යුද්ධයේ ජයග්‍රහණය පුටින්ව ශක්තිමත් නොකරනු ඇත; එහෙත් එය “ඔහුගේ සිත උසස් කරනු” ඇත, යුද්ධ ජයග්‍රහණය උස්සියා රජුගේ සිත උසස් කළාක් මෙන්.

යුද්ධ ජයග්‍රහණවලින් ඔවුන්ගේ සිත් උඩඟුකමින් උසස්ව ගිය දකුණු දෙරජු, එකම මාලිගාවට ඇතුළු වී, පූජකයෙකුට පමණක් කිරීමට අවසර තිබූ පූජා ඔප්පුවක් පිරිනැමීමට උත්සාහ කළහ. එම අවස්ථා දෙකමහි, එසේ කිරීමට උඩඟු රජවරුන් කළ උත්සාහයට පූජකයෝ ප්‍රතිරෝධය දැක්වූහ. එවිට එක් රජෙකු යුදෙව්වන්ට එරෙහි ප්‍රතිප්‍රහාරයක් ආරම්භ කළේය, අනෙකාගේ නළල කුෂ්ඨරෝගයෙන් පහර ලැබීය.

2014 දී, යුරෝපයේ ගෝලීයවාදීහු සහ ඔබාමා පාලනය යුක්රේන් ජාතිය මත වර්ණ විප්ලවයක් ආරම්භ කළහ. 2022 දී රුසියාව ආක්‍රමණයක් ආරම්භ කළේය; එය අවසානයේ පුටින්ටත් රුසියාවටත් ජයග්‍රහණයකට ගෙන යනු ඇත; එය දකුණේ රජුන් වන පටොලෙමි සහ උස්සියා මගින් නිරූපිතය. දොළොස්වන පදය පවසන්නේ, පුටින්ගේ ජයග්‍රහණයෙන් පසු, “ඔහුගේ සිත උසස්වනු ඇත; ඔහු දහස් දහස් ගණනක් බිඳ දමන්නේය: නමුත් එයින් ඔහු ශක්තිමත් කරනු නොලබන්නේය” යනුවෙනි. එවිට ඉතිහාසය ඔහුගේ රාජ්‍යයේ ක්‍රමික පරිහානියක් සටහන් කරයි.

ක්‍රමයෙන් වර්ධනය වූ පරිහානිය ඔහුගේ මරණයට නායකත්වය දුන් අතර, රාෆියාහි තම අහිමිවීම වෙනුවෙන් අන්තියෝකස් මහා රජු ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කරන කාලය වන විට, අන්තියෝකස් තවදුරටත් පටොලෙමි ෆිලොපේටර් සමඟ සම්බන්ධ වී නොසිටියේය; එම අවස්ථාවේ අන්තියෝකස් මුහුණ දෙමින් සිටියේ එවකට මිසරයේ පාලකයා වූ කුඩා දරුවෙකුටය. දරුවෙකු යනු අවසාන පරම්පරාව සංකේතවත් කරන සංකේතයකි; එබැවින්, එක් මට්ටමකදී, පැනියම්හි අන්තියෝකස් විසින් ජය ගනු ලබන එම දරුවා වූ රජු දකුණේ රාජ්‍යයේ අවසාන පරම්පරාව වේ. ප්‍රායෝගික මට්ටමෙන්, එම දරුවා වූ රජු අන්තියෝකස්ගේ ශක්තියට සාපේක්ෂව දුර්වලත්වය නියෝජනය කරයි.

රුසියාවේ අවසාන පියවරයන් සටහන් කිරීම යනු, අනාවැකිමය දකුණේ රජුගේ අවසාන පියවරයන් සටහන් කිරීමයි. 1798 දී අවසාන කාලයේදී අනාවැකි ඉතිහාසයට පැමිණි ආත්මික දකුණේ රජුගේ අනාවැකිමය ලක්ෂණයක් වන්නේ—ඔහුගේ අවසානයට පැමිණෙන ආකාරයයි. එය උතුරේ රජුගේද, බොරු අනාගතවක්තෘගේද අනාවැකිමය ලක්ෂණයකි. ලෝකය අර්මගෙද්දෝන් වෙත ගෙනයන බලයන් තුනෙන් එක් එක් බලයේ අවසානය දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ විශේෂයෙන් හඳුන්වා දී ඇත. පුටින්ට සහ රුසියාවට සිදුවන කුමක් වුවද, එය දකුණේ රජුගේ අතීත රේඛාවන් මගින් පෙර-ප්‍රතිරූපී කර දක්වා ඇති දෙයක් වනු ඇත.

ආත්මික දකුණේ රජුගේ විනාශය පිළිබඳ උදාහරණ, විප්ලව කාලය තුළ නාස්තික ප්‍රංශය වූ ප්‍රථම ආත්මික දකුණේ රජුගේ විනාශය මඟින් පූර්වරූපණය කරන ලදී. දකුණේ රාජ්‍යයේ විනාශය තුළ දකුණේ රජුගේ විනාශයද අන්තර්ගත වේ. නපෝලියන්ගේ විනාශය ප්‍රංශයේ විනාශයට අනුරූප වන අතර, එය ඊළඟ දකුණේ රාජ්‍යයේ, එනම් රුසියාවේ, විනාශය සමඟද සමපාත වේ. නූතන දකුණේ රජු ලෙස රුසියාව විප්ලවයකින් ආරම්භ වූයේ, දකුණේ රජු ලෙස ප්‍රංශයද විප්ලවයකින් ආරම්භ වූ පරිදි ය.

විප්ලවය දකුණු රජුන්ගේ සංකේතය වන මකරාගේ ලක්ෂණයකි. දකුණු රජුගේ ප්‍රධාන සංකේතය වන මකරා සාතන්ය; සහ ඔහු සහස්‍රකය අවසානයේ විප්ලවයක් කිරීමට උත්සාහ කරන විට, ස්වර්ගයෙන් ගිනි බැස এসে ඔහු ගිලදමයි. ආරම්භයේදී ස්වර්ගයේ ඔහු කළ කැරැල්ල, සහස්‍රකයේ අවසානයේ ඔහුගේ කැරැල්ලේ අල්ෆාව විය.

1798 දී, ප්‍රංශය ප්‍රංශ විප්ලවය අතරතුර අනාගතවාදී අර්ථයෙන් දකුණේ ආත්මික රජු වශයෙන් සිහසුන අල්ලා ගත්තේය. එම විප්ලවය යුරෝපයේ ජාතීන් අතරින් ප්‍රබල ලෙස ව්‍යාප්ත වී, අවසානයේදී රුසියානු විප්ලවය දක්වා ළඟා වූ අතර, එයට ඉක්මනින්ම එම වර්ෂයේදීම බොල්ෂෙවික් විප්ලවය අනුගමනය කළේය.

1917 රුසියානු විප්ලවය ප්‍රධාන අදියර දෙකකින් සමන්විත විය: පෙබරවාරි විප්ලවය (එයින් සාර්වාදී රාජාණ්ඩුව පෙරළා දමන ලද අතර, ඒකාධිපති පාලනය අවසන් කර, සෝවියට් සමඟ ද්විත්ව බලය පැවති කාල පරිච්ඡේදයක් මධ්‍යයේ තාවකාලික ආණ්ඩුවක් පිහිටුවන ලදී) සහ ඔක්තෝබර් විප්ලවය (බෝල්ෂෙවික් විප්ලවය ලෙස ද හඳුන්වන මෙහිදී, ලෙනින්ගේ නායකත්වය යටතේ බෝල්ෂෙවික්වරු කූ දේතා ක්‍රමයෙන් බලය අල්ලා ගත් අතර, එය සෝවියට් පාලනය පිහිටුවීමටත් සමාජවාදය/කොමියුනිස්ට්වාදය කරා යන මාර්ගයටත් හේතු විය).

ඓතිහාසික විශ්ලේෂණයන්හිද විප්ලවවාදී සिद्धාන්තයෙහිද (විශේෂයෙන් ට්‍රොට්ස්කි, ලක්සම්බර්ග් සහ සමානතා අඳුනන වෙනත් මාක්ස්වාදී දෘෂ්ටිකෝණයන්ගෙන්), ප්‍රංශ විප්ලවය (1789–1799) බොහෝවිට රුසියානු සිදුවීම්වල ගමන්මාර්ගය සඳහා ආදර්ශයක් හෝ සැකිල්ලක් සපයන්නක් ලෙස සැලකේ. මෙම රුසියානු අදියරයන්ගේ ආදර්ශය වූ ප්‍රංශ විප්ලවයේ පියවර දෙක මෙසේය:

මෙම සමාන්තරතා විප්ලව බොහෝවිට අනුගමනය කරන රටාවක් අවධාරණය කරයි: පැරණි පාලන ක්‍රමයට එරෙහිව වූ ආරම්භක පුළුල් ජනඋද්ඝෝෂණයක් (මධ්‍යස්ථ/බුර්ජුවා බලවේගයන් විසින් නායකත්වය දෙන ලද), එයට පසුව අර්බුද මධ්‍යයේ විප්ලවය ‘ගලවාගැනීමට’ සහ එය තවදුරටත් ගැඹුරු කිරීමට අතිවാദීන් විසින් බලය අත්පත් කරගැනීම. බොල්ෂෙවික්වරුන්ම ද ප්‍රංශ ආදර්ශය සචේතනව ආශ්‍රය කළ අතර, ප්‍රතිවිප්ලවය වැළැක්වීමටත් විප්ලවයේ සම්භාවිතාව සම්පූර්ණ කිරීමටත් අත්‍යවශ්‍ය දෙයක් ලෙස ඔවුන්ගේ ඔක්තෝබර් උද්ඝෝෂණය යාකොබින් බලප්‍රතිපත්තියට සමාන එකක් ලෙස සලකා බැලූහ.

මෙම ආදර්ශ-සම්බන්ධතාවය ට්‍රොට්ස්කිගේ *History of the Russian Revolution* වැනි කෘතිවල දක්නට ලැබේ (එහි රුසියාවේ ද්විත්ව බලය පැවති අවධිය ප්‍රංශයේ සමාන ගතිවිධාන සමඟ පැහැදිලිව සංසන්දනය කර ඇත), එසේම රුසියානු සිදුවීම් පිළිබඳ රෝසා ලක්සම්බර්ග්ගේ ලේඛනවලද එය පෙනී යයි. එහිදී ඇය සඳහන් කරන්නේ රුසියානු විප්ලවයේ පළමු අවධිය (මාර්තු–ඔක්තෝබර්) ප්‍රංශ (සහ ඉංග්‍රීසි) විප්ලවයන්ගේ රූප-රචනාව අනුගමනය කරන බවත්, බොල්ෂෙවික්වරුන් බලය අත්පත් කරගැනීම යාකොබින්වරුන්ගේ උද්ගමනයට සමාන්තර වන බවත්ය.

යේසුස් වහන්සේ සෑමවිටම අවසානය ආරම්භය සමඟ නිදර්ශනය කරයි; එබැවින් දකුණෙහි පළමු ආත්මික රාජයා වශයෙන් නැපෝලියන්ගේ පරාජය, විප්ලවයේ ආරම්භයේ තිබූ මාර්ගලකුණු අනුව අනුගමනය වූ අතර, එසේ කිරීම තුළින් සෝවියට් සංගමයේ පරාජය නිරූපණය කළේය.

නැපෝලියන්ගේ ප්‍රගතිශීලී (පියවරෙන් පියවර සිදුවන) පරිභවය, ප්‍රංශ විප්ලවයේ අදියර දෙක විසින් රුසියානු විප්ලවයේ 1917 පෙබරවාරි හා ඔක්තෝබර් අදියර පෙරදැක්වූ ඒම ආදර්ශාත්මක රාමුව තුළම, සෝවියට් සංගමයේ ක්‍රමානුකූල අවපාතය හා 1991 කඩාවැටීම සමඟ ඉතා සමීපව ගැළපෙයි. මෙම සමාන්තරතාවය, උග්‍රවාදී අවධියෙන් පසු ඇතිවන ඒකාග්‍රණ අදියරට (Bonapartism) හා එහි අනිවාර්ය ලෙස සිදුවන විඝටනය දක්වා දිග හැරෙයි. මෙය, සාමාන්‍ය ඉතිහාසික රටාවන්ගෙන් මෙන්ම මාර්ක්සවාදී විශ්ලේෂණයන්ගෙන්ද—විශේෂයෙන් The Revolution Betrayed සහ අදාළ කෘතිවල ට්‍රොට්ස්කිගේ විශ්ලේෂණයෙන්ද—උපුටා ගන්නා ලද්දකි; එහිදී නැපෝලියන් Bonapartism හි ආදර්ශ මූලාකෘතිය ලෙස සලකනු ලැබේ: විප්ලවයක උග්‍රතම උච්චස්ථානයෙන් පසුව උපජනනය වන, පන්ති අතර සමතුලිතතාවයක් පවත්වාගෙන යන, විප්ලවයේ ප්‍රධාන ව්‍යුහාත්මක ජයග්‍රහණ සුරක්ෂිත කරගෙන යන (එහෙත් එහි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ගාමකත්වය මර්දනය කරන), පුද්ගලික/යුධ-නිලධාරී-බ්‍යුරොක්‍රැටික අධිරාජ්‍යයක් ගොඩනඟන, අතිරික්තව විහිදෙමින්, අනතුරුව පැලි පැලිව සිදුවන කඩාවැටීමකට ලක් වී, පැරණි ක්‍රමයේ අර්ධ ප්‍රතිස්ථාපනයකට මඟ පාදන ශක්තිමත් පුරුෂ පාලන තන්ත්‍රයකි.

ජැකොබින් අතිරූඪ අවධියෙන් සහ තෙර්මිඩෝරියානු ප්‍රතික්‍රියාවෙන් (1794) පසු, අස්ථාවර ඩිරෙක්ටරි පාලනය (1795–1799) පැවති අතර, නැපෝලියන්ගේ 18 බෘමැයර් රාජ්‍යකුමන්ත්‍රණය (1799) කොන්සියුලේට් පාලනය ස්ථාපිත කර, අනතුරුව අධිරාජ්‍යය (1804) බිහි කරයි. ඔහු බුර්ෂුවා විප්ලවයේ ජයග්‍රහණ සංග්‍රහගත කර සහ අපනයනය කරයි (නැපෝලියන් නීති සංග්‍රහය, සාමන්ත වරප්‍රසාද අවසන් කිරීම, බලවත් මධ්‍යගත රාජ්‍යය), එහෙත් ඒවා අධිකාරවාදී පාලනයට, යුධ කීර්තියට, සහ නව ප්‍රභූ වර්ගයකට යටත් කරයි.

බෝල්ෂෙවික/ඔක්තෝබර් අතිවාදික අවධිය හා ආරම්භක සෝවියට් අත්හදාබැලීම්වලින් පසුව, පරිපාලනමය පිරිහීම ස්ථාපිත වේ (විශේෂයෙන් 1920 දශකයේ මැද භාගයේ සිට). ස්ටාලින්ගේ බලසංහතිකරණය වාමාංශීය විරුද්ධතාවය පරාජය කරයි, “එක් රටක සමාජවාදය” බලහත්කාරයෙන් ක්‍රියාත්මක කරයි, සහ පොලිස්/යුධ-පරිපාලනමය ඒකාධිපතිත්වයක් නිර්මාණය කරයි. සැලසුම්ගත ආර්ථිකය සහ ජාතිකකරණය කරන ලද දේපළ (ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ මූලික ජයග්‍රහණ) සුරක්ෂිතව තබා ගනු ලබන නමුත්, ජාත්‍යන්තරවාදය අත්හැර දමා, ඒවා වරප්‍රසාදලත් කුලයක මෙවලම් බවට පත් කරනු ලැබේ.

අවස්ථා දෙකේදීම, විප්ලවීය ශක්තිය “ශීතල” කර, එක් පුද්ගලයකු හෝ යන්ත්‍රණයක් යටතේ රාජ්‍ය බලය හා ව්‍යාප්තිය වෙත යළි මඟ හරවා ඇත (ට්‍රොට්ස්කි ස්ටාලින් පාලන ක්‍රමය “සෝවියට් බොනපාර්ටිස්මය” යන ආකාරයක් ලෙස පැහැදිලිව හැඳින්වූ අතර, එය කොන්සියුලේට් පාලනයට වඩා නැපෝලියන්ගේ අධිරාජ්‍යයට වඩාත් සමීප යැයි සඳහන් කළේය).

මෙය මූලික අනුසරණයයි—පිරිහීම යනු එක් අහඹු හදිසි සිදුවීමක් නොව, අතිවිස්තාරය, අභ්‍යන්තර ප්‍රතිවිරෝධතා, සෙබළුන්ගේ මඩගැසීම්, පරිධීය පාලනය අහිමි වීම, අසාර්ථක ප්‍රතිසංස්කරණ, සහ අවසාන විසුරුවා හැරීම/ප්‍රතිෂ්ඨාපනය විසින් මෙහෙයවනු ලබන අනුක්‍රමික ක්ෂයවීම් මාලාවකි.

දෙකෙහිම, “අධිරාජ්‍යය” (ප්‍රංශ මහද්වීපීය ක්‍රමය එදිරිව සෝවියට් නැගෙනහිර කණ්ඩායම/COMECON බලපෑම) බාහිරයෙන් ඇතුළට විඛණ්ඩනය වෙයි, අභ්‍යන්තර ක්ෂය වීම වේගවත් වෙයි, අවසාන අර්බුදයක් එහි හිස්භාවය අනාවරණය කරයි, සහ පැරණි සමාජ බලවේග නැවත තමන්ව තහවුරු කරගනී (රාජාණ්ඩුව/ධනවාදය). ට්‍රොට්ස්කි පවසා ඇති පරිදි—“එහි මුදුන මත සමතුලිත කර තැබූ පිරමීඩයක්”—බොනපාට්වාදය තිරසාර නොවන බව සනාථ කරයි; මන්ද එය, විරුද්ධශීලි බාහිර පීඩන මධ්‍යයේ විප්ලවයේ ආර්ථික පදනම ආරක්ෂා කරමින් (එහෙත් විකෘති කරමින්) සිටින අතරම, එහි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පදනම මර්දනය කිරීම මත පදනම්ව ඇති බැවිනි. දීර්ඝ ඉතිහාස දෘෂ්ටියෙන් බලන විට, සෝවියට් පද්ධතියේ බිඳවැටීම “අකස్మාත්” වූ දෙයක් නොව, ප්‍රගතිශීලී අභ්‍යන්තර කුණුවීමක සම්පූර්ණ විකාසය වූ අතර, නපෝලියන්ගේ අධිරාජ්‍යය ද එක් රැයකින් අතුරුදහන් නොවී, ප්‍රතිස්ථාපනය සිදුවන තුරු අනුක්‍රමික පරාජයන් හරහා ක්ෂය වූවාක් මෙන්ය.

ප්‍රංශය හා සෝවියට් සංගමයේ ආරම්භය සහ අවසානය උසියා රජුගේ හා ටොලමිගේ සාක්ෂිය සමඟ අනුකූල වේ. ටොලමි IV ෆිලොපේටර් උතුරේ රජුට (ඇන්ටියෝකස් III) එරෙහිව රැෆියා සටනේදී (ක්‍රි.පූ. 217) තීරණාත්මක ජයග්‍රහණයක් ලබයි; එහෙත් “ඔහු එයින් ශක්තිමත් නොවන්නේය”—ඔහු වාසිය තදින් අනුගමනය කිරීම වෙනුවට සාමය කරයි, ආඩම්බර සුවිසල් භෝගවත්වීම හා ස්වයං උසස් කිරීම කරා නැවත හැරෙයි; ඉන්පසුව (3 Maccabees 1–2 හි සංරක්ෂිත වාර්තාව අනුව) ටොලමි තම ජයග්‍රහණයෙන් පසු යෙරුසලමට පැමිණෙයි. ඔහුගේ සිත උසස්වූ බැවින්, ඔහු අතිශුද්ධස්ථානයට ඇතුළු වී තමන්ම පූජාව ඔප්පු කිරීමට උත්සාහ කරයි—එය සත්‍ය දෙවියන්වහන්සේට එරෙහිව අධිකාරිය පැහැරගැනීමේත් විරෝධතාවයේත් ක්‍රියාවකි. ඔහු දේවීය ලෙස පහර ලැබේ (අංශභාගය), නිග්‍රහයට පත්වෙයි, සහ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට එරෙහි පීඩනය කරා හැරෙයි. ඉන්පසුව ඔහුගේ රාජ්‍යකාලය ක්‍රමානුකූල පිරිහීමක එකක් වේ: සදාචාර දූෂණය, අභ්‍යන්තර කැරලි, සහ ඔහුගේ මරණය දක්වා බලය අහිමිවීම. මෙය යුද ජයග්‍රහණයෙන් පසු whose heart was lifted up උසියා රජුගේ (2 Chronicles 26:16–21) නිවැරදි දර්පණයමය; ඉන්පසු ඔහු ධූප දල්වීමට දේවමාළිගාවට ඇතුළු විය (පූජකයන්ගේ කාර්යය පැහැරගනිමින්), සහ ඔහුගේ නළලෙහි කුෂ්ඨයෙන් පහර ලැබුවේය; එය ප්‍රසිද්ධ, දෘශ්‍යමාන විනිශ්චයක් විය. එතැන් පටන් උසියා මරණය දක්වාම, ක්ෂණික විනාශයකට වඩා මන්දගාමී, දිගුකාලීන අවසානයක් ලෙස, ස්වාමීන්වහන්සේගේ ගෘහයෙන් වෙන්කරනු ලැබ, හුදෙකලාව ජීවත් විය.

උභයදෙනාම දකුණේ රජවරුන් වන අතර, ඔවුන්ගේ අහංකාරය යෙරුසලමේ මන්දිරය තුළට අනවසරයෙන් ඇතුල්වීමකින් ප්‍රකාශ වන අතර, එයට පසුව ක්ෂණික බිඳවැටීමක් වෙනුවට ක්‍රමානුකූල හා ක්ෂයමය අවසානයක් පැමිණේ. මෙය පසුව පැමිණෙන සෑම “දකුණේ රජු” කෙනෙකු සඳහාම ආදර්ශලක්ෂණීය ආකෘතිය වේ.

“අවසාන කාලයේදී” (1798), නාස්තික ප්‍රංශය (ප්‍රකාශනය 11:8හි දක්වා ඇති පරිදි, දෙවියන්වහන්සේව ප්‍රකාශයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම යන මිසරයේ ආත්මික ලක්ෂණ දැන්ම ප්‍රකාශ කර තිබූ බලය) උතුරේ රජුට (පාප්ධූරයට) එරෙහිව තල්ලු කරන්නේ පාප්තුමාව අල්ලා සිරකරගැනීම මගිනි. නැපෝලියන් එම තල්ලුවේ සෙබළමය අවතාරය වේ. 1798දී ප්‍රංශය දකුණේ කිරුළ පැළඳියි, මක්නිසාද එය පුරාණ මිසරය අවතාරණය කළ ඒම නාස්තික ආත්මයම උසස් කරයි.

එහෙත් පටොලෙමියට “තමාගේ ජයග්‍රහණයෙන් උපරිම ප්‍රයෝජනයක් ලබාගැනීමට” නොහැකි වූවාක් මෙන්ම, ප්‍රංශ විප්ලවයේ අතිශයවාදී අවධියට ද තම අත්කරගැනීම් ස්ථිර ලෙස පවත්වාගැනීමට හෝ ඒවා සම්පූර්ණයෙන් බාහිර ලෝකයට අපනයනය කිරීමට නොහැකි විය. නාස්තිකවාදයේ දර්ශනය පරිණත වී නව රාජ්‍ය පාලන හඬක් සොයාගන්නා විට, දකුණේ කිරුළ ඉදිරියට පවරා යයි.

මෙම තුන අහඹු නොවේ; ඒවා ප්‍රගතිශීලී අවසානයන්ය—එකින් එකක් දක්ෂිණයේ රජුගේ තමන්ගේම මන්දගාමී විලයනය කරා යන ගමන්මඟෙහි තවදුරටත් වූ අදියරක් නියෝජනය කරයි. 1798 න් පසු පළමු මහත් සංකේතය නෙපෝලියන්ය. මිසරයේ (සැබෑ දක්ෂිණයෙහි) ජයග්‍රාහකයෙකු වූ ඔහු අතිශයෝක්තියෙන් ඉක්මවා යයි (1812 රුසියානු යුද්ධ ව්‍යාපාරය විනාශකාරී විය), එමගින් ඔහුගේ පරිධීය අධිරාජ්‍යයට පියවරෙන් පියවර අලාභ මාලාවක් ආරම්භ වේ (1813–1814), අවසාන පරාජය විඳින්නේය (වෝටර්ලූ 1815), තවද දෙවරක් නිර්වාසිත කරනු ලැබේ. නෙපෝලියන් ප්‍රගතිශීලී, අදියරගත අවසානයක් නියෝජනය කරයි—පොත්ලෙමී සහ උස්සියාහ්ට හරියටම සමාන ලෙස.

ලෙනින් 1917 ඔක්තෝබර් විප්ලවයේදී කිරුළ අල්ලා ගත්තේය. බොල්ශෙවික් “තල්ලුව” පැරණි ක්‍රමය (ආගමික බලය ද ඇතුළුව) විරුද්ධ යුද්ධය අඛණ්ඩව ගෙන යයි. එහෙත්, අතිරැඩි අවධිය ස්ථාවර විය නොහැක; ලෙනින්ගේම සෞඛ්‍යය ඉක්මනින්ම බිඳ වැටෙයි, සහ පද්ධතිය නිලධාරිවාදීකරණයට පත් වීමට ආරම්භ කරයි.

ස්ටාලින්, සම්මුඛීකරණය කළ අයෙකු ලෙස (සෝවියට් බොනපාටිවාදය), විප්ලවය යුද්ධමය-බියුරෝක්‍රාතික අධිරාජ්‍යයක් බවට “හිමගන්වයි”; එහි මූලික ජයග්‍රහණයන් (ජාතිකරණය කරන ලද ආර්ථිකය—නපෝලියන්ගේ නීති සංග්‍රහයට අධිසම්පන්න වූ ප්‍රති-සමාන්තික සමාන්තරය) සුරක්ෂිත කරයි, නමුත් එම බලය අභ්‍යන්තරයට (ශුද්ධීකරණ) සහ බාහිරයට (විස්තාරණය) හරවයි. එහෙත් හදවත නාස්තිකත්වයෙන් උසස් කරනු ලැබේ; එම ක්‍රමයට සැබවින්ම “තම ජයග්‍රහණයෙන් උපරිම ප්‍රයෝජනය ගත” නොහැක. අතිවිස්තාරණය (නපෝලියන්ගේ රුසියානු ආක්‍රමණයට සමාන්තර වූ ඇෆ්ගනිස්ථානය), ජඩභාවය, අසාර්ථක ප්‍රතිසංස්කරණ (පෙරෙස්ත්‍රොයිකා යනු අවසාන අත්‍යවශ්‍ය උත්සාහය විය), උපග්‍රහ රාජ්‍යයන්ගේ අහිමි වීම (1989–90 = “සහචරයන්ගේ” අහිමි වීම), සහ අවසාන විඝටනය (1991).

සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම හදිසියේ සිදු වූවක් නොවීය—එය ක්‍රමයෙන්, පියවරෙන් පියවර සිදු වූ එකක්ය; නපෝලියන්ගේ අධිරාජ්‍යය පියවරෙන් පියවර කුසලානයට ගොස් පිරිහී ගිය ආකාරයටමද, පතොලෙමි සහ උස්සියාගේ රාජ්‍යකාලයන් ඔවුන්ගේ දේවමාළිගා-අහංකාරයේ මොහොතෙන් පසු මැලවී ගිය ආකාරයටමද එය සිදු විය. දකුණේ “ආත්මික” රජුටද (රාජ්‍ය පාලන ආකාරයකින් පවතින නිර්ඊශ්වරවාදය) තමන්ගේම දිගුකාලීන විනිශ්චය ලැබුණේය: අභ්‍යන්තරයෙන් හිස්කරනු ලැබ, එම බොරුව පවත්වාගෙන යාමට අසමත් වී, උතුරේ රජුගේ ප්‍රති-චලනය තුළ (ඒ හිස්තැන තුළ පාප්සභාවේ යළි උද්භවය) අතුගා දමාගෙන යනු ලැබීය.

ප්‍රංශ විප්ලවය (පියවර දෙකක්) රුසියානු විප්ලවයට (පෙබරවාරි සහ ඔක්තෝබර්/බොල්ශෙවික්) ආදර්ශීය සමානත්වයක් දක්වයි. නපෝලියන් බොනපාර්ට්වාදය සහ ක්‍රමයෙන් සිදුවූ පරිහානිය, ස්ටාලින්වාදී සංග්‍රහණය සහ සෝවියට් ක්‍රමික පරිහානියට ආදර්ශීය සමානත්වයක් දක්වයි. ඒ සියල්ලම දානියෙල් 11හි දකුණේ රජුගේ පෙළපතෙහි නූතන ක්‍රියාත්මක වීමකි—පටොලෙමිගේ රෆියාහි අසාර්ථකත්වය සහ දේවමාළිගාව පිළිබඳ අහංකාරත්වයෙන් ආරම්භ වී, උස්සියාගේ ඒකම පාපය සහ මන්දගාමී අවසානය මඟින් ගමන් කරමින්, 1798දී ප්‍රංශය වෙතත්, එහි නාස්තික උරුමක්කාරයා වූ (ලෙනින්–ස්ටාලින් යුගය) තම ජයග්‍රහණවලින් තමන්ව ශක්තිමත් කරගැනීමට නොහැකි වූ තත්ත්වය වෙතත් පැමිණේ.

ලෙනින් යනු අතිරැඩි ස්ථාපකයා හෝ බලය අල්ලාගත් තැනැත්තාය (ජැකොබින්/බොල්ෂෙවික් උද්ධමනයට සමාන්තර; 1917 න් පසු ඇති “තල්ලු කිරීමේ” අදියර, බෘමේර් පසු නපෝලියන්ගේ මුල් කොන්සියුලේට් සමඟ සමානය). ස්ටාලින් බෝනපාර්ටිස්ට් සංකේන්ද්‍රීකරණකරු විය (සෝවියට් අධිරාජ්‍ය නිර්මාතෘ, පවිත්‍රකරණ, දෙවන ලෝක යුද්ධයේ ජය, ශීත යුද්ධයේ උච්චතම අවධිය; නාස්තිකත්වය තුළ සිත උදිත වුවද, දිගුකාලීනව එම ජය සම්පූර්ණයෙන් “බලවත්” කිරීමට අසමත් වූ අතර—අතිවිස්තාරය ආරම්භ වෙයි).

කෘෂ්චොව් උච්චාවස්ථාවෙන් පසු වූ “දියවීමේ” නායකයා විය (1953–1964): ස්ටාලින්ව (රහස් කථනය, 1956) ප්‍රතික්ෂේප කරයි, යම් දූෂණ කිහිපයක් අනාවරණය කරයි, සීමිත ප්‍රතිසංස්කරණ උත්සාහ කරයි, නමුත් පද්ධතිමය ප්‍රතිවිරෝධතා විසඳීමට අපොහොසත් වේ. මෙය “තර්මිදෝරීය” හෝ අගාධයට යාමේ ආරම්භක අදියරකට සමාන වේ—මූලික නාස්තික ව්‍යුහය තවමත් පවතින අතර භීතිකාව ලිහිල් කරමින්, එහෙත් ගෞරවය ක්‍රමයෙන් කෙලෙසෙයි (උදා., 1962 කුබානු මිසයිල අර්බුදයේ අවමන්වීම, විශාල ඒවාට පෙර නපෝලියන් මුහුණදුන් සුළු පසුබැසීම්වලට සමාන වේ).

ගෝර්බචෝව් 1985–1991 කාලයේදී පෙරෙස්ත්‍රොයිකා (ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම) සහ ග්ලාස්නොස්ට් (විවෘතභාවය) යන දේවල් පද්ධතිය “ගළවාගැනීමට” ගත් අවසාන අසරණ ප්‍රතිසංස්කරණකරුවා විය; එහෙත් ඒවා බිඳවැටීම තවදුරටත් වේගවත් කළේය—නැගෙනහිර කණ්ඩායම අහිමිවීම (1989 බර්ලින් බිත්තිය), අභ්‍යන්තර කැරලි. මෙය වඩාත් පැහැදිලි “ක්‍රමික අවසානය” සලකුණයි: 1814 ආක්‍රමණයට පෙර නපෝලියන්ගේ ප්‍රමාද වූ සංශෝධන ප්‍රයත්නවලට සමානව, හෝ දේවමාළිගා-අහංකාරයෙන් පසු ටොලමී/උස්සියාගේ දිගුකාලීන පරිහානියට සමානව. 1989 දී ගෝර්බචෝව් විසින් පාප් ජෝන් පෝල් II සමඟ (උතුරේ රජු) කළ කොන්කෝර්ඩාට්/හමුවීම ආත්මික පරාජය සංකේතවත් කරයි—දකුණේ රජුගේ නාස්තිකවාදය පාප්වාදී නැවත නැගිටීම වෙත යටත් වීමයි.

යෙල්ට්සින් යනු අවසාන විසුරුවාහැරීමේ චරිතය (1991 සිට ඉදිරියට) වූ අතර, 1991 අගෝස්තු කුමන්ත්‍රණයට එරෙහි ප්‍රතිරෝධයට නායකත්වය දී, රුසියාවේ ජනාධිපති බවට පත්ව, සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම (1991 දෙසැම්බර්), ශොක්-තෙරපි පෞද්ගලීකරණය, හා ධනවාදී ප්‍රතිස්ථාපනය අධීක්ෂණය කළේය. ඔහු විප්ලවයට පෙර පැවති මූලද්‍රව්‍යවල අර්ධ “ප්‍රතිස්ථාපනය”ක් සමඟ (ඔලිගාර්කි ධනවාදය, නපෝලියන්ගෙන් පසු බර්බෝන් වංශයේ නැවත පැමිණීම මෙන්) අවුල්සහගත අවසානය නිරූපණය කරයි. දකුණේ රජුගේ මාලිගාව ඉවත් කර දමනු ලබයි; එමගින් උතුර විසින් සිදු කරන ලද සුළිසුළං-සමාන ජයග්‍රහණය පිළිබඳ දානියෙල් 11:40 හි අනාවැකිය සම්පූර්ණ වේ (ඇමරිකා එක්සත් ජනපද සන්ධානය මඟින් පාප්මණ්ඩලය).

මෙම සංකේත-සමානත්වය අවධාරණය කරන්නේ ක්ෂණික බිඳ වැටීමකට වඩා දිගු වී, පියවරෙන් පියවර සිදුවන විනිශ්චයයි. එය පටොලෙමි IV විසින් රාෆියාහි ලැබූ ජයග්‍රහණය අහංකාරයට, දේවමාළිගාවට අනුචිත අතපත ගැසීමට, දේවීය ප්‍රහාරයට, සහ මන්දගාමී ක්ෂයවීමට මඟ පෑදූ ආකාරය සමඟත්; උශ්ශියා මරණය දක්වා කුෂ්ඨරෝගීව හුදෙකලා කරනු ලැබූ ආකාරය සමඟත්; නැපෝලියන්ගේ අදියර-අදියර වූ පරාජයන් (රුසියාව, ලයිප්සිග්, පාරිස්, එල්බා, වෝටර්ලූ) සමඟත් සමාන වේ. සෝවියට් රේඛාව ස්ටාලින් යටතේ වූ උච්ච බලය හඳුන්වයි; එවිට ක්‍රුෂ්චොව්ගේ thaw කාලයේ පද්ධතියේ බිඳීම් හෙළිදරව් කරන ක්‍රමික අභ්‍යන්තර හිස්වීම ද දක්වයි. ඉන්පසු බ්‍රෙෂ්නෙව් යුගයේ නිරුත්සාහතාවත්, අනතුරුව ගෝර්බචොව්ගේ ප්‍රතිසංස්කරණත් වේගවත්කාරකයන් බවට පත්වේ; යෙල්ට්සින්ගේ යුගය මෙම ස්වීප්කිරීම සම්පූර්ණ කරයි (USSR විසුරුවා හරිනු ලැබේ, නාස්තිකත්වයේ රාජ්‍යමය ස්වරූපය අවසන් වේ). “සිතින් උසස් වීම” යන තත්ත්වය මෙම රේඛාව පුරාම ප්‍රකාශ වේ (නාස්තික අභියෝගය), එහෙත් කිසිවෙක්ද “ජයග්‍රහණයෙන් උපරිම ප්‍රයෝජන ගන්නේ” නැත.

දකුණේ රජවරුන්ගේ අවසානය ප්‍රගතිශීලී වේ; සාතන්ගේ විනාශය කුරුසියේදී ආරම්භ වූ අතර, අවසානයේදී ඔහු අවුරුදු 1,000ක් සඳහා නිර්වාසනයට යවනු ලැබ, එවිට ඔහු මරණයට පත් වෙයි.

අපි ඊළඟ ලිපියේ දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ එකොළොස්වන සිට පහළොස්වන දක්වා වූ වචනවල දකුණු රාජයා පිළිබඳ අපගේ සලකා බැලීම් ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

“අවසාන කාලය” නම් සඟරාව 1996 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර, එය 1989 දී මුද්‍රාභංග කරන ලද දානියෙල් පොතේ අනාවැකිය නියෝජනය කරයි. මෑතකදී එම සඟරාව ChatGPT විසින් කියවා, සඟරාවේ නියෝජිත වන හතළිස්වන පදයේ ඉතිහාසය තුළ යුක්රේනයේ භූමිකාව ඇගයීමට ඉල්ලා සිටින ලදී. පහත දැක්වෙන්නේ වසර තිහක් තිස්සේ පොදු වාර්තාගතව පවතින එම සඟරාවේ විභජනයයි. සඟරාවේ ඇතුළත් Ellen Whiteගේ ලේඛනවලින් පළමු ඡේදය වන්නේ Testimonies, volume 9, 11 ය.

සඟරාවේ දානියෙල් 11:40–45 පිළිබඳ භවिष्यවාණිමය සැලැස්ම තුළ, යුක්රේනය සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම හා පාප්පදවිය (උතුරු රජු) සහ නාස්තික කොමියුනිස්ට්වාදය (දකුණු රජු) අතර වූ අරගලය සමඟ සම්බන්ධ කරමින් සාකච්ඡා කරයි. යුක්රේනය, විශේෂයෙන් යුක්රේන කතෝලික සභාව හා සෝවියට් ආණ්ඩුකාලය යටතේ දශක ගණනාවක් පුරා පැවති මර්දනයෙන් පසු එහි නීතිගත කිරීම සම්බන්ධයෙන්, ප්‍රතිනිධි යුද්ධවල අවසන් අදියරයන්හි ප්‍රධාන ආගමික හා භූදේශපාලනික යුද්ධභූමියක් ලෙස ඉදිරිපත් කරයි.

මෙම සඟරාව ඩැනියෙල් 11:40හි විශාල පරාසයක අනාගතවාණි ප්‍රතිපූර්ණතාවයේ කොටසක් ලෙස යුක්රේනය ඉදිරිපත් කරමින්, වතිකානු–එක්සත් ජනපද සන්ධානයක් මඟින් දකුණේ රජු ගසාගෙන යනු ලැබීම විස්තර කරයි. යුක්රේනය සෝවියට් නාස්තිකවාදයේ දුර්වලවීමත් නැගෙනහිර යුරෝපයේ කතෝලික බලපෑමේ යළි උද්භවයත් පිළිබඳ සාක්ෂියක් ලෙස දැක්වෙයි.

මෙම සඟරාව දකුණේ රජු ලෙස අනාස්ථිකත්වය උගන්වයි; එය මුලින් ප්‍රංශය (1798) තුළද, පසුව සෝවියට් රුසියාව තුළද දේහධාරී විය. උතුරේ රජු පාප්ධූරය වන අතර, දානියෙල් 11:40 1798 දී ආරම්භ වී 1989 දී සෝවියට් සංගමය බිඳවැටීමෙන් පරිපූර්ණත්වයට පැමිණෙන ආත්මික යුද්ධයක් විස්තර කරයි. යුක්රේනය මෙහි මෙම පසුබිම තුළ, දානියෙල් 11:40 ඉටු වීමේදී ගසාගෙන යනු ලබන සෝවියට් කඳවුරේ කොටසක් ලෙස පෙනී යයි. මෙම ප්‍රකාශනය සෝවියට් සංගමය බිඳවැටීම, පාප්ධූරයේ මරණාන්තික තුවාලය සුව වීමේ පළමු පියවර ලෙස (එළිදරව් 13) ඉදිරිපත් කරයි.

මෙම සඟරාවේ සෝවියට් පාලනය යටතේ කතෝලික පීඩනය පිළිබඳ ලෞකික ලේඛනගත සාක්ෂි ඇතුළත් වේ.

ටයිම් සඟරාවෙන්, 1989 දෙසැම්බර් 4:

යුක්‍රේනය කොමියුනිස්ට්වාදය යටතේ කතෝලික ආගම මර්දනය කරනු ලැබූ ප්‍රධාන ප්‍රදේශයක් ලෙස හඳුනාගනු ලැබේ.

යුක්රේන සාකච්ඡාවේ ප්‍රධාන අවධානයක් වන්නේ දිගුකාලයක් තහනම් කර තිබූ යුක්රේන කතෝලික සභාව නීතිගත කිරීමයි.

ලයිෆ් සඟරාවෙන්, 1989 දෙසැම්බර්:

U.S. News & World Report, 1989 දෙසැම්බර් 11 දින අංකයෙන්:

මෙම සඟරාව මෙය දේවනාස්තික පාලනය දුර්වලවීමේද, කතෝලික බලය යළි ස්ථාපිතවීමේද සාක්ෂියක් ලෙස ඉදිරිපත් කරයි. එය වතිකානු රාජ්‍යතාන්ත්‍රික පීඩනයේ සෘජු ප්‍රතිඵලයක් ලෙස හඳුනාගන්නා අතර, ඩැනියෙල් 11:40 ඉටුවීමෙහි සන්ධිස්ථානයක් ලෙස, පැපසිය කලින් කොමියුනිස්ට් භූමිප්‍රදේශවල නැවත බලපෑම ලබාගැනීමේ දෘශ්‍යමාන උදාහරණයක් වශයෙන් යුක්රේනය ප්‍රකාශ කරයි.

කොමියුනිස්ට්වාදයේ බිඳවැටීම හුදෙක් දේශපාලනික වෙනසක් ලෙස නොව, නිරීශ්වරවාදයේ ආත්මික පරාජයක් ලෙසත්, පාප් පදවියේ භූදේශපාලනික ප්‍රගතියක් ලෙසත්, පාප් පදවිය ලෝක අධිපත්‍යය වෙත නැවත පැමිණීමේ ආරම්භය ලෙසත් සැලකේ. යුක්රේනය, සෝවියට් ආගමික මර්දනය විසුරුවා හැරීමේත්, නැගෙනහිර යුරෝපයේ රෝමයේ උපායමාර්ගික ජයග්‍රහණයකත් අධ්‍යයන උදාහරණයක් බවට පත්වේ. එය බලහත්කාරයෙන් පනවා තිබූ නිරීශ්වරවාදයෙන් නැවත ස්ථාපිත කළ කතෝලික අධිකාරිය වෙත සිදු වූ දෘශ්‍යමාන මාරුව නියෝජනය කරයි; යුක්රේන කතෝලික සභාව නීතිගත කිරීම, උතුරේ රජු දකුණේ රජුව “සුළි සුළඟක් මෙන්” වාරිගෙන යමින් සිටියේය යන අනාවැකිමය තහවුරු කිරීමක් ලෙස සලකනු ලැබේ.

යුක්රේනය සෝවියට් නිර්ඇදහිලිවාදය හා යළි ස්ථාපිත කරන ලද පාප්මය බලපෑම අතර සංක්‍රාන්තියේ කොටසක් ලෙස 3–4 අදියරයන්ට ගැළපේ.

අනාගතවාදයේ ආත්මය

世俗报刊

යුක්රේනය පහත සඳහන් කරුණු සමඟ සම්බන්ධයෙන් සඳහන් කරනු ලැබේ:

සෝවියට් නාස්තිකවාදය යටතේ යුක්රේනය මර්දනය කරනු ලැබූ කතෝලිකත්වයේ බලකොටුවක් විය. යුක්රේනියානු කතෝලික සභාව නීතිගත කරනු ලැබීම දකුණේ රජුගේ දුර්වල වීමේ සංකේතයක් විය. යුක්රේනය තුළ වතිකානුවේ බලපෑම පාප් පදවියේ නැවත උද්භවය ප්‍රදර්ශනය කළ අතර, යුක්රේනයේ ආගමික මාරුව දානියෙල් 11:40 ඉටු වෙමින් තිබූ බවට ස්පර්ශ කළ හැකි සාක්ෂියක් ලෙස සේවය කළේය. යුක්රේනය සම්බන්ධ සිදුවීම් පාප් පදවියේ මාරාන්තික තුවාලය සුව කිරීමේ පළමු පියවරේ කොටසක් විය. එබැවින් යුක්රේනය හුදකලා දේශපාලනික සිදුවීමක් ලෙස නොව, දානියෙල් 11 හි අවසාන චලනයන් තුළ ඇති പ്രവචනාත්මක සලකුණක් ලෙස ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ.