අවසාන ලිපිය අපි අවසන් කළේ එළිදරව් 14හි දූතයන් තුන්දෙනාම තම අතෙහි පණිවිඩයක් රැගෙන සිටින බව හඳුනාගනිමින්ය. දෙවන හා තෙවන දූතයා, තම පණිවිඩය සමඟ පහළට එළඹෙන විට, ඔවුන් සමඟ “ලියවිල්ලක්” ඇති අය ලෙස හඳුනාගනු ලැබේ. සෑම දූතයෙකුම එක් පණිවිඩයක් නියෝජනය කරයි, සහ සෑම පණිවිඩයකම පැමිණීමක් ප්රතිඵලයක් ඇති කරයි. පළමු දූතයා 1798 දී පැමිණියේය. එම පණිවිඩය මුද්රාවෙන් මුදාහැරිනි, සහ ළඟා වන විනිශ්චය පිළිබඳ දැනුම වැඩිවීමක් ඇති විය. එම දැනුම් වැඩිවීම නමස්කාරකයන්ගේ පංති දෙකක් නිපදවීය. දෙවන දූතයා පැමිණි විට, ප්රොටෙස්ටන්ට්වරුන්ගේ වැටීම පිළිබඳ පණිවිඩය මුද්රාවෙන් මුදාහැරිනි, දැනුම වැඩිවීමක් ඇති විය, සහ පංති දෙකක් නිපදවිනි. 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින මධ්යරාත්රී හඬ පණිවිඩය පැමිණි විට, එය Exeter කඳවුරු රැස්වීමේදී මුද්රාවෙන් මුදාහැරිනි, දැනුම වැඩිවීමක් ඇති විය, සහ කන්යාවන්ගේ පංති දෙකක් නිපදවිනි. 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින තෙවන දූතයා පැමිණි විට, තෙවන දූතයාගේ පණිවිඩය සහ එය නියෝජනය කරන සියල්ල මුද්රාවෙන් මුදාහැරිනි, දැනුම වැඩිවීමක් ඇති විය, සහ පංති දෙකක් නිපදවිනි.
දූතයන් තුළ දැකිය හැකි තවත් එක් ලක්ෂණයක් දූතයාගේ පණිවිඩයන් බලගැන්වීමට සම්බන්ධය. පෙර ලිපියෙන් පෙන්වා දුන් පරිදි, දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩය මධ්යරාත්රියේ හඬේ පණිවිඩය මගින් බලගන්වනු ලැබුවේය; එහෙත් මධ්යරාත්රියේ හඬ තනි දූතයෙකුගෙන් නිරූපිත නොවී, බොහෝ දූතයන්ගෙන් නිරූපිත වේ. දෙවන දූතයාට හා මධ්යරාත්රියේ හඬට අනුරූප වූ ඉතිහාසය පෙන්වන්නේ, මධ්යරාත්රියේ හඬ එයට එක් වූ විට දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩය බලගන්වනු ලැබූ බවය. එම පොතේම අපට මෙසේ දන්වා ඇත:
“ස්වර්ගයේ දූතයන් ඉක්මන්ව එහා මෙහා යන අයුරින් මම දුටුවෙමි. ඔවුන් පොළොවට බැස එමින්, නැවතත් ස්වර්ගයට නැගී යමින්, කිසියම් වැදගත් සිදුවීමක ඉෂ්ටවීම සඳහා සූදානම් විය. ඉන්පසු, පොළොවට බැස එන ලෙස පත්කරනු ලැබූ තවත් බලවත් දූතයෙකු මම දුටුවෙමි; ඔහු තුන්වන දූතයා සමඟ තම හඬ එක්කර, ඔහුගේ පණිවිඩයට ශක්තියත් බලවත්කමත් දෙන ලෙස පත්කරනු ලැබුවේ ය. ඒ දූතයාට මහත් බලය හා මහිමය දෙනු ලැබීය; ඔහු බැස එන විට, ඔහුගේ මහිමයෙන් පොළොව ආලෝකවත් විය. මේ දූතයාට පෙර ගියද, ඔහුට පසුපසින් ගියද වූ ආලෝකය, ඔහු මහත් හඬින් බලවත්ව හඬ නඟමින්, ‘මහා බැබිලෝනිය වැටී ඇත, වැටී ඇත; එය දේවදූෂකයන්ගේ වාසස්ථානයක්ද, සෑම අපවිත්ර ආත්මයකම ගුහාවක්ද, සෑම අපවිත්ර හා පිළිකුල් පක්ෂියෙකුගේ කූඩුවක්ද වී ඇත’යි කියන කල, සෑම තැනකම විනිවිද ගියේ ය. දෙවන දූතයා විසින් දෙන ලද බැබිලෝනියේ වැටීම පිළිබඳ පණිවිඩය, 1844 සිට සභාවන් තුළට ඇතුළුවෙමින් තිබෙන දූෂණයන් එක් කිරීම සමඟ නැවත දෙනු ලැබේ. මේ දූතයාගේ කාර්යය නියමිත කාලයේ පැමිණෙමින්, එය මහත් ගර්ජනයක් බවට වර්ධනය වන තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩයේ අවසාන මහත් කාර්යයට එක් වෙයි. තවද, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ඉක්මනින් මුහුණ දීමට යන පරීක්ෂාවේ පැයේ ස්ථිරව සිටීමට සෑම තැනකම සූදානම් කරනු ලැබූහ. මහත් ආලෝකයක් ඔවුන් මත විරාජමානව තිබෙන බව මම දුටුවෙමි; ඔවුන් ඒ පණිවිඩය සමඟ එක්ව, මහත් බලයෙන්, භය නොවී, තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය ප්රකාශ කළෝය.”
“ස්වර්ගයෙන් පැමිණි බලවත් දූතයාට උපකාර කිරීමට දේවදූතයන් යවනු ලැබූහ; එවිට මම සෑම තැනකින්ම නාද වන බවක් පෙනුණු හඬවල් ඇසුවෙමි: ‘ඇගේ පාපවලට ඔබ සැලකිය යුතු සහභාගීවන්නන් නොවන පිණිසත්, ඇගේ වසංගතවලින් ඔබට නොලැබෙන පිණිසත්, මාගේ ජනතාවෙනි, ඇගෙන් පිටතට එන්න. මක්නිසාද, ඇගේ පාප ස්වර්ගය දක්වා ළඟා වී ඇත; දෙවියන්වහන්සේ ඇගේ අපරාධ මතකයට ගෙන ඇත.’ මෙම පණිවිඩය තුන්වැනි පණිවිඩයට එක් කිරීමක් මෙන් පෙනුණි; 1844 දී මධ්යරාත්රියේ හඬ දෙවැනි දූතයාගේ පණිවිඩයට එක්වුණාක් මෙන්ම එයත් එයට සම්බන්ධ විය. දෙවියන්වහන්සේගේ මහිමය ඉවසිලිවන්තව බලා සිටි ශුද්ධවන්තයන් මත රැඳී තිබුණි; ඔව්හු නිර්භීතව අන්තිම ගෞරවමය අනතුරු ඇඟවීම දුන්හ; බබිලෝනියේ වැටීම ප්රකාශ කරමින්, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට ඇගෙන් පිටතට එන ලෙස කැඳවූහ; එසේ ඔවුන්ට ඇගේ භයානක විනාශයෙන් ගැළවෙන්නට හැකි වන පිණිසය.” Spiritual Gifts, volume 1, 193, 194.
මධ්යරാത്രි හඬ දෙවන දූතයා සමඟ එක්විය; එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ දූතයා තුන්වන දූතයා සමඟ එක්වේ. ඔහු තුන්වන දූතයා සමඟ එක්වන විට, එය අද්වෙන්තිවාදයේ ආරම්භයේදී මධ්යරాత్రි හඬත් දෙවන දූතයාත් එක්වීම නැවත සිදුවීමක් ලෙස ඔහු ප්රකාශ කරන්නේය. සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකුගේ සాక్షිය මත, එනම් දෙවන හා තුන්වන දූතයා මත, සෑම දූත පණිවිඩයකටම එය බලවත් කරන ද්විතීය පණිවිඩයක් ඇති බව පෙනේ. පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය ඉතිහාසයට පැමිණි විට, එම පණිවිඩය පසුව කාලයකදී ද්විතීය පණිවිඩයක් මගින් බලවත් කරනු ලැබිය යුතු ස්ථානයක් පැමිණිය යුතු බව මෙම සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනා උගන්වති. මෙය, නියතවශයෙන්ම, පළමු දූතයා සම්බන්ධයෙන්ද සත්ය විය. අප විසින් දැන් ඉදිරිපත් කළ දීර්ඝ උද්ධෘතයේ පළමු ඡේදයේදී, සොයුරිය වයිට් පළමු දූතයාටද එළිදරව් දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ දූතයාට යොහන් අදාළ කරන ලක්ෂණම අදාළ කරයි; ඇය මෙසේ ප්රකාශ කරන විට: “ඔහුගේ මෙහෙවර භූමිය ඔහුගේ මහිමයෙන් ආලෝකවත් කිරීමත්, දෙවියන්වහන්සේගේ පැමිණෙන කෝපය පිළිබඳව මනුෂ්යයාට අනතුරු ඇඟවීමත් බව මට පවසනු ලැබිණ.” එම උද්ධෘතයේදී ඇය පළමු දූතයාටම යොමු කරමින් සිටින බව පැහැදිලිය.
පළමුවන දූතයාගේ පණිවිඩය 1798 දී පැමිණි අතර, අනතුරුව 1840 අගෝස්තු 11 දින ඔටෝමානු ආධිපත්යය අවසන් වූ කල එය බලගන්වනු ලැබීය. එම අවස්ථාවේදී එළිදරව් 10හි බලවත් දූතයා ස්වර්ගයෙන් බැස ආයේ, එක් පාදයක් ගොඩබිම මතද තවත් එකක් මුහුද මතද තැබීය. ඔහු නියෝජනය කරන්නේ පළමුවන දූතයාගේ බලගැන්වීමයි; එබැවින්ම පළමුවන දූතයාගේ කාර්යය එළිදරව් 18හි දූතයාගේ එම කාර්යයම බව හඳුන්වා දෙන්නේ මෙයයි. දෙදෙනාම තමන්ගේ මහිමයෙන් පොළොව ආලෝකවත් කළ යුතුව සිටියහ; එහෙත් එළිදරව් 18හි දූතයා තුන්වෙනි දූතයා සමඟ එක්වන්නේ, මධ්යරාත්රි හඬ දෙවෙනි දූතයා සමඟ එක්වූ ආකාරයටමත්, එළිදරව් 10හි බැස ආ දූතයා පළමුවන දූතයා සමඟ එක්වූ ආකාරයටමත් ය.
එබැවින්, පළමු දූතයා පැමිණි විට, මුද්රා අරින්න ලද පණිවිඩයක් ප්රකාශයට පත් විය; එය නමස්කාරකයන්ගේ කණ්ඩායම් දෙකක් ඇති කළේය. පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය එළිදරව් 10හි දූතයා විසින් බලගන්වනු ලැබූ විට, ඔහුගේ අතේ යොහන්ට කෑමට අණ කළ කුඩා පොතක් තිබුණේය; එයින් ඔහු පණිවිඩයක් ගෙන ආ බවත්, එය මුද්රා අරින්න ලද බවත්, එය නමස්කාරකයන්ගේ කණ්ඩායම් දෙකක් ඇති කළ බවත් හඳුනාගනු ලැබේ. දෙවන දූතයා, මධ්ය රාත්රි හඬ, සහ තුන්වන දූතයා පැමිණි විට, නමස්කාරකයන්ගේ කණ්ඩායම් දෙකක් පරීක්ෂා කර උපදවාගත් මුද්රා අරින්න ලද පණිවිඩයක් තිබුණේය.
අප සලකා බලන මෙම ඡේදය ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ ඉතිහාසය මිලරයිට්වරුන්ගේ ඉතිහාසය සමඟ සංසන්දනය කරමින්, මිලරයිට් ඉතිහාසයේ සිදුවූ අනුක්රමික පරීක්ෂණ ක්රියාවලිය පුරාතන ඉශ්රායෙලයේ අවසානය වූ ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ දිනවලදීද සිදුවූ බව අවධාරණය කරයි. ආත්මික ඉශ්රායෙලයේ ආරම්භයේදීත් පුරාතන ඉශ්රායෙලයේ අවසානයේදීත් අනුක්රමික පරීක්ෂණ ක්රියාවලියක් සිදුවූයේ නම්, එසේම පුරාතන ඉශ්රායෙලයේ ආරම්භයේදී තිබූ පරිදි, ආත්මික ඉශ්රායෙලයේ අවසානයේදීද අනුක්රමික පරීක්ෂණ ක්රියාවලියක් ඇති වනු ඇත.
මිලරයිට් ඉතිහාසය තුළ මෙය 1798 සිට 1844 ඔක්තෝබර් 22 දක්වා කාලයෙහි දෙවියන්වහන්සේට නමස්කාර කරන්නන්ගේ පංති දෙකක් පරීක්ෂා කර බිහි කළ මුද්රා විවෘත කිරීම් පහක් නියෝජනය කරනු ඇත. යම් පරීක්ෂණයකින් ඔබ අසමත් වුවහොත්, ඊළඟ පරීක්ෂණය ඔබ සමත් නොවන බව මෙම ඡේදය පැහැදිලිව උගන්වයි, මක්නිසාද ඔබ එය උත්සාහ කිරීමට පවා ඉදිරිපත් නොවනු ඇත. තවද ක්රිස්තුස්වහන්සේගේ කාලයෙහි පරීක්ෂා කිරීමේ ක්රියාවලිය ගැළවීමේ සැලැස්ම සම්බන්ධයෙන් කලින් තෝරාගනු ලැබූ ගිවිසුම් ජනතාව සම්පූර්ණ අන්ධකාරය තුළ පවතින තත්වයකින් අවසන් වන බවත් පැහැදිලි ය. දානියෙල් සහ යොහන් නියෝජනය කරන්නේ තමන් පිටුපසින් ඇති හඬට සවන් දෙන අයයි; එනම්, මුද්රාව ඉවත් කර හෙළි කරන ලද සෑම නව සත්යයක්ම පුද්ගලිකව පරීක්ෂා කිරීම අවශ්ය කළ ප්රගතිශීලී පරීක්ෂණ ක්රියාවලියක් තුළින් සමත්ව ගිය අයයි.
දානියෙල්ගේත් එළිදරව්වේත් පොත් එක් පොතක්ය; දානියෙල් සහ යොහන් ඒ එක් පොතේ සාක්ෂි දෙදෙනාය. එක් සාක්ෂියක් එම පොතේ ආරම්භය වන අතර, අනෙක් සාක්ෂිය එම පොතේ අවසානය වේ. සාක්ෂි දෙදෙනාම සංකේතාත්මක ලෙස මරණයත් නැවත නැඟීසිටීමත් අත්දුටුවෝය; එක් අයෙකු මෙදෝ-පර්සියානු රාජ්යය විසින් පීඩා කරනු ලැබුවේය, (එය එක්සත් ජනපදය සංකේතවත් කරමින්) අනෙක් අයෙකු රෝමය විසින් පීඩා කරනු ලැබුවේය, (එය පාප් පදවිය සංකේතවත් කරමින්). යොහන් පීඩා කරනු ලබන්නේ ඔහු සබත්-පාලකයෙකු වන බැවින්ය; එය දානියෙල්ට ඔහුගේ නමස්කාර ක්රියාවලිය වෙනස් කිරීම ප්රතික්ෂේප කළ බැවින් පීඩා කරනු ලැබීම සමඟ එකඟ වේ. ඔවුන් එක්ව ලෝකයේ අවසානයේදී සත් වන දවසේ සබත් දිනට ස්ථානයේ ඉරිදා නමස්කාරය පිළිගැනීමට ප්රතික්ෂේප කරන බැවින් පීඩා කරනු ලබන අය නියෝජනය කරති.
දානියෙල් හා යොහන් විසින් නියෝජනය කරනු ලැබූ ජනතාව යනු මුද්රා තබනු ලැබූවෝය, හෝ මුද්රා තබනු ලබන්නාවූවෝය; මක්නිසාද, රජුගේ “ආඥාව”ට කීකරු නොවීම නිසා දානියෙල් සිංහ ගුහාවට දමනු ලැබූ විට, අරමුණ වෙනස් නොවනු පිණිස රජු විසින් ගල මුද්රා තබන ලදී. මේදියන් සහ පර්සියන්වරුන්ගේ නීති අනුව, රජුගේ ආඥාවද ඔහුගේ මුද්රාවේ බලයද වෙනස් කළ නොහැකි බැවින්, දානියෙල් සදාකාලය සඳහා මුද්රා තබන ලද්දේය. රජුගේ මුද්රාව ගලක් මත තබන ලද අතර දොර වසා දමන ලදී. ඉරිදා නීතියේදී එම දොර වසා දමනු ලැබේ, 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින දොර වසා දමනු ලැබූ ලෙසම, කිසි මනුෂ්යයෙකුටද එම දොර විවෘත කළ නොහැක. මෙය, ප්රකාශිත භවिष्यවාණියක ඉදිරිපත් කර ඇති අනාගතවාණිමය සිද්ධීන් පමණක් නොව, කතාව තුළ අනාගතවක්තෘවරයා දෘශ්යමාන කරනු ලබන විට ඔහු වටා පවතින අවස්ථාද යෙදවීමේ වැදගත්කම සැලකිය යුතුය යන්න පෙන්වන සරල උදාහරණයකි.
එහෙත් මෙය, එම භවिष्यවචනයේම සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකු ලෙස ආරම්භය (දානියෙල්ගේ පොත) සහ අවසානය (එළිදරව් පොත) එකට සලකා බැලීමේ බලය ද පැහැදිලි කරවන නිදසුනකි; මන්ද, බයිබලානුකූල සත්යයක් ස්ථිර කිරීමට අවශ්ය වන්නේ සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකුය. පූර්වකථිත සිදුවීම්ද, එම භවिष्यවචනය සමඟ සම්බන්ධව භවिष्यවක්තෘවරුන්ගේ ක්රියාකාරකම් පිළිබඳ නිදර්ශනයද, දෙකම දේවානුභාවයෙන් ප්රදාන වූවකි.
සියලු ශුද්ධ ලියවිල්ල දෙවියන්වහන්සේගේ ප්රේරණයෙන් දෙන ලද්දකි; එය ධර්මෝපදේශය සඳහාද, දෝෂාරෝපණය සඳහාද, සංශෝධනය සඳහාද, ධර්මිෂ්ඨකම පිළිබඳ ශික්ෂාව සඳහාද ප්රයෝජනවත්ය. එසේ වන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ මනුෂ්යයා සම්පූර්ණව, සියලු යහපත් ක්රියා සඳහා සම්පූර්ණයෙන් සන්නද්ධ කරනු ලැබීම පිණිසය. 2 තිමෝති 3:16, 17.
බයිබලයේ පූර්වකථිත සිදුවීම් ලෝකයේ අවසානය නිරූපණය කරන්නේ නම්, එවිට එම පූර්වකථනය ලබන හා එයට සාක්ෂි දෙන අවස්ථාවේ ප්රොපේතයා සහ ඔහුගේ වටපිටාව පිළිබඳ නිරූපණය ද ලෝකයේ අවසානයේ නිරූපණයකි. එබැවින්, ප්රොපේතයෙකුගේ වටපිටාව සහ ක්රියාකාරකම් ප්රොපේතිකව නිරූපණය කරන විට—එම ප්රොපේතයා ලෝකයේ අවසානයේ සිටින දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ නිරූපණයකි. එම අවබෝධය ස්ථාපිත කරගෙන, මලාකිගේ එලියා පිළිබඳ පූර්වකථනයේ රේඛාව, එළිදරව් පොතේ දාහතරවන හා දහඅටවන පරිච්ඡේදවල රේඛා සමඟ එක්කරන විට, ඒ සියල්ලම අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩයේ ඉතිහාසය පිළිබඳ සාක්ෂි දරයි—එහෙත් ඒවායේ සාක්ෂිය දෙගුණයකි.
මෙම පණිවිඩය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට බාහිර වන පුරෝකථිත සිදුවීම්වලින් සමන්විත වන අතර, ද්විතීය සාක්ෂියක් වශයෙන්, එම පණිවිඩය ලැබීමේදී හා ප්රකාශ කිරීමේදී අනාගතවක්තෘවරයාගේ අත්දැකීම සමන්විත වේ. එම එකම ඉතිහාසයේ බාහිර හා අභ්යන්තර පැති නිරූපණය කරන අනාගතවාණි රේඛා දෙකක් පිළිබඳ අනාගතවාණි සංකල්පය Adventism-හි පුරෝගාමීන් විසින් හඳුනාගෙන, ජනප්රසිද්ධ වාර්තාව තුළ සටහන් කරනු ලැබීය. පුරෝගාමීන් විසින් මෙම යෙදවීම කළ සම්භාව්ය උදාහරණය, මගේ අදහසින්, ඔවුන් එළිදරව් පොතේ සභා සත සහ එළිදරව් පොතේ මුද්රා සත සමාන්තර ඉතිහාසයන් ලෙස හඳුනාගැනීමය; එමගින් සභාවේ අභ්යන්තර හා බාහිර ඉතිහාසය හඳුනාගනු ලැබේ. මුද්රා බාහිර ඉතිහාසය නිරූපණය කරයි; සභා අභ්යන්තර ඉතිහාසය නිරූපණය කරයි.
මලාකිගේ එලියාගේ පණිවිඩය, එළිදරව් පොතේ දහහතරවන හා දහඅටවන පරිච්ඡේද, එළිදරව් පොතේ පළමු පරිච්ඡේදයේ “යේසුස් ක්රිස්තුස්ගේ එළිදරව්ව” ලෙසද සඳහන් කරන, එම අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩයම හඳුනා දෙයි. පළමු පරිච්ඡේදයේදී දෙවියන් පියාණන් එම පණිවිඩය ක්රිස්තුස්ට දුන් අතර, ඔහු එය ගබ්රියෙල්ට දුන්නේය; ගබ්රියෙල් එය යොහන්ට දුන්නේය; එවිට යොහන් එය සභාවන් වෙත යැව්වේය. එලියාගේ පණිවිඩය මෙන්ම, එළිදරව් පොතේ පළමු, දහහතරවන හා දහඅටවන පරිච්ඡේදවලින් නියෝජනය කරන පණිවිඩද, සත්ය වශයෙන්ම එකම පණිවිඩය වේ.
තවද අනාගතවක්තෘවරුන්ගේ ආත්මයන් අනාගතවක්තෘවරුන්ට යටත්ය. මක්නිසාද දෙවියන් වහන්සේ අවුල්භාවයේ කර්තෘ නොව, සමාදානයේ කර්තෘ වන සේක, ශුද්ධවන්තයන්ගේ සියලු සභාවන්හි ඇති පරිදි. 1 කොරින්ති 14:32, 33.
එය සෑමවිටම එකම පණිවිඩය වේ; මක්නිසාද “අනාගතවක්තෘවරු අනාගතවක්තෘවරුන්ට යටත්ය.” එම වාක්යවල “යටත්” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති වචනයේ අර්ථය වන්නේ, “අධීන කරනු; ආත්මීය අර්ථයෙන් කීකරු වීම: – කීකරුකම යටතේ සිටීම (කීකරු වීම), යටත් කරනු, වශී කරනු, (විය, කරනවා) යටත් (වීමට, කරවීමට), යටත්භාවයට (වීමට, පත්කරනු), තමන්ම යටත් වීම” යන්නයි. සියලු අනාගතවක්තෘවරු එකිනෙකා සමඟ එකඟ වෙති, සහ එකිනෙකාට යටත්භාවයෙන් සිටිති; නැතහොත් ඔවුන් දුන් පණිවිඩය ගෝලාරෝපණය ඇති කරන්නේය.
අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩයට අදාළ සියලු අනාවැකිමය දෘශ්යෝපමා එම එකම පණිවිඩයම නිරූපණය කරයි. දානියෙල්ගේ පොත මුද්රාවෙන් විවෘත කරනු ලබන විට “දැනුමේ වැඩිවීම” “තේරුම් ගන්නා” “ඥානවන්තයන්” ලෙසත්, දස කන්යාවන්ගේ දෘෂ්ටාන්තයේ “ඥානවන්තයන්” ලෙසත් හඳුන්වනු ලබන අය, එය මුද්රාවෙන් විවෘත කරනු ලබන විට එම විශේෂ පණිවිඩය හඳුනා ගන්නා ලෙස තිබීම ස්වාමීන්වහන්සේගේ සැලැස්මය. එම හඳුනාගැනීම ඉටු කරනු ලබන්නේ බයිබලය තුළම විශේෂයෙන් හඳුන්වා දක්වා ඇති බයිබලානුකූල අධ්යයන ක්රමවේදය අදාළ කර ගැනීම මඟිනි. එම ක්රමවේදය යෙසායා විසිඅටට අනුකූලව, බයිබලානුකූල විෂයයක් සම්බන්ධයෙන් කථා කරන විවිධ අනාවැකිමය රේඛා නිවැරදි අනාවැකිමය සිදුවීම් ස්ථාපිත කිරීම සඳහා එකිනෙකට සමාන්තරව එක්රැස් කිරීමේ ක්රියාවලිය තුළින් ඉටු කරනු ලබයි.
අපි මෙම ලිපිය මෙතැනින් අවසන් කරන බැවින්, ඔබගේ ඉවසීම විනවමි; මෙම අදහස් ඊළඟ ලිපියේදී තවදුරටත් ඉදිරිපත් කරන්නෙමු.