The key to rightly dividing verses ten through sixteen of Daniel eleven is found in the basic prophetic applications that were employed over thirty years ago, in 1996, when The Time of the End magazine was published. Thirty years later, the Lord has revealed that another prophetic message is to be formalized as was the Millerite message formalized in 1831. In the omega history of these thirty years the message to be formalized is represented as a correction of a previous message of Islam, as represented by Josiah Litch and also a corrected message of the closed door, as represented by Samuel Snow, which is the symbol of the parable of the ten virgins. A message of Islam, accompanied with a warning of the progressive closing doors of probation as Christ finishes His work of judgment will be proclaimed. The message is twofold, possessing and internal and external line, which in turn represent the first two steps of the three-step testing process that always occurs when a prophecy is unsealed, as was the revelation of Jesus Christ on December 31, 2023.
Furaha si sax ah loogu kala qaybiyo aayadaha tobnaad ilaa lix iyo tobnaad ee Daanyeel kow iyo toban waxaa laga helayaa adeegsiyadii nebiyadeed ee aasaasiga ahaa ee la isticmaalay in ka badan soddon sano ka hor, sannadkii 1996, markii majalladda The Time of the End la daabacay. Soddon sano ka dib, Rabbigu wuxuu muujiyey in farriin kale oo nebiyadeed loo baahan yahay in qaab rasmi ah loo habeeyo, sida farriintii Milleriyiinta loo habeeyey sannadkii 1831. Taariikhda omega ee soddonkaas sano, farriinta la qaabaynayo si rasmi ah waxaa lagu matalaa sixitaan farriin hore oo ku saabsan Islaamka, sida uu u matalayo Josiah Litch, iyo weliba farriin la saxay oo ku saabsan albaabka xidhan, sida uu u matalayo Samuel Snow, taas oo ah astaanta masaalka tobanka bikradood. Farriin ku saabsan Islaamka, oo ay weheliso digniin ku saabsan albaabbada tijaabada nimcada ee si tartiib-tartiib ah u xidhmaya inta Masiixu dhammaystirayo shuqulkiisa xukunka, ayaa la dhawaaqi doonaa. Farriintu waa laba-geesood, iyadoo leh sadar gudaha ah iyo sadar dibadda ah, kuwaas oo iyaguna matalaya labada tallaabo ee ugu horreeya habka imtixaanka ee saddexda tallaabo leh ee had iyo jeer dhaca marka wax sii sheegid la furo, sida ku dhacday muujintii Ciise Masiix 31-kii Diseembar, 2023.
The Time of the End magazine contains the basic overview of the future for America as represented in the last six verses of Daniel eleven which were unsealed at the time of the end in 1989. The magazine has been in the public record for thirty years and no one saw that a main theme of the magazine was the religious struggle between communism and the churches under the influence of Catholicism, especially in the Ukraine. That religious battle from the period of 1989, explains the context of the religious demise of Putin as represented by Ptolemy and Uzziah in the rebellion they both manifested at the temple in Jerusalem. The temple in Jerusalem was Uzziah’s temple, not Ptolemy’s temple. Both Putin and Zelenskyy desecrate the same temple in two different ways; one as an Egyptian and one as a Jew.
Majaladda Waqtiga Dhamaadka waxay xambaarsan tahay dulmar aasaasi ah oo ku saabsan mustaqbalka Ameerika sida uu uga wakiil yahay lixda aayadood ee ugu dambeeya ee Daanyeel kow iyo tobnaad, kuwaas oo la furay wakhtigii dhamaadka sannadkii 1989. Majaladdu waxay ku jirtay diiwaanka dadweynaha soddon sannadood, haddana cidina ma arkin in mawduuc weyn oo ka mid ah majaladdu ahaa halganka diineed ee u dhexeeya shuuciyadda iyo kaniisadaha ku hoos jira saameynta Kaatooligga, gaar ahaan Yukrayn. Dagaalkaas diineed ee ka soo bilaabmay muddadii 1989 wuxuu sharraxayaa macnaha guud ee dhicitaanka diineed ee Putin sida uu uga wakiil yahay Batalamayos iyo Cuziyaah ee caasinnimadii ay labaduba ku muujiyeen macbudka Yeruusaalem. Macbudka Yeruusaalem wuxuu ahaa macbudkii Cuziyaah, ee ma ahayn macbudkii Batalamayos. Putin iyo Zelenskyy labaduba waxay nijaaseeyaan isla macbudkaas laba siyaabood oo kala duwan; mid ahaan Masri, kan kalena Yuhuudi.
The church that was struggling against the king of the south in 1989 was the Catholic church. And why not? Atheism of France delivered the deadly wound to the king of the north in 1798, so why wouldn’t the papacy retaliate against atheism’s long-drawn-out persecution of the Catholic church, especially in the Ukraine? More significant is that this clear testimony about the Ukraine came from a publication in 1996, that was citing the secular historians about the history of 1989. Now that the Lord is unsealing the hidden history of verse forty, He has pointed to the struggle between two orthodox churches to provide the prophetic and historical context of the battle of Raphia and its aftermath, and He had already included the necessary insights in The Time of the End magazine that was published thirty years ago.
Kaniisaddii la halgamaysay boqorkii koonfureed sannadkii 1989 waxay ahayd Kaniisadda Katooliga. Oo maxaa diidaya? Cawaannimadii Faransiiska ayaa dhaawicii dhimashada gaadhsiisay boqorkii woqooyi sannadkii 1798, haddaba maxay papacy-gu uga aarsan weyday silcintii dheeraatay ee cawaannimadu ku haysay Kaniisadda Katooliga, gaar ahaan Yukrayn? Waxa ka sii mudan in markhaatigan cad ee ku saabsan Yukrayn uu ka yimid daabacaad sannadkii 1996 la soo saaray, taas oo soo xiganaysay taariikhyahannada cilmaaniga ah ee ku saabsan taariikhdii 1989. Hadda oo Rabbigu furfurayo taariikhdii qarsoonnayd ee aayadda afartan, wuxuu tilmaamay halganka u dhexeeya laba kaniisadood oo Orthodox ah si uu u bixiyo macnaha nebiyadeed iyo taariikheed ee dagaalkii Raphia iyo wixii ka dhashay dabadiis, wuxuuna horeba ugu daray aragtiyihii loo baahnaa majalladda The Time of the End ee la daabacay soddon sannadood ka hor.
The demise of Napoleon aligns with the progressive demise of Lenin, Stalin and the system of the Soviet Union. When the prophetic southern kingdom moved its capital to Russia there were two major revolutions in 1917. The first is what is called the Russian revolution when the Czar was overthrown, and then in the same year the Bolshevik Revolution followed, which led to the civil war of 1917 unto 1922. In 1922 the Soviet Union was formed.
Burburkii Napoleon waxa ay la jaanqaadaysaa burburka isdaba-joogga ah ee Lenin, Stalin, iyo nidaamkii Midowga Soofiyeeti. Markii boqortooyadii koonfureed ee wax sii sheegidda lahayd ay caasimaddeedii u rartay Ruushka, waxa dhacay laba kacaan oo waaweyn sannadkii 1917. Kii ugu horreeyey waa waxa loo yaqaan Kacaankii Ruushka, markii Tsar-ka la afgembiyey; dabadeedna isla sannadkaas waxa xigay Kacaankii Bolshevik-ga, kaas oo horseeday dagaalkii sokeeye ee socday 1917 ilaa 1922. Sannadkii 1922 ayaa la aasaasay Midowga Soofiyeeti.
The beginning of Russia as the spiritual king of the south represented a two-step revolution that led to civil war, then the formation of a confederacy of countries. The collapse of the Soviet Union was also two steps, beginning with the tearing down of the Berlin wall on November 9, 1989, which then led to the dissolution of the Soviet Union on December 31, 1991. As the last ruler of Russia, the king of the south, Vladimir Putin was typified by the first Russian ruler—Vladimir Lenin.
Bilowgii Ruushku u noqotay boqorkii koonfureed ee ruuxiga ahi waxay ka dhignayd kacaan laba-tallaabo ah oo horseeday dagaal sokeeye, ka dibna samaysankii isbahaysi dalal ah. Burburkii Midowgii Soofiyeeti isaguna wuxuu ahaa laba tallaabo, isagoo ka bilaabmay dumintii Darbigii Berlin 9-kii Noofambar, 1989, taas oo markaas horseeday kala diriddii Midowgii Soofiyeeti 31-kii Diseembar, 1991. Sida taliyihii ugu dambeeyey ee Ruushka, boqorka koonfureed, Vladimir Putin waxaa lagu tusaaleeyey taliyihii ugu horreeyey ee Ruushka—Vladimir Lenin.
Vladimir means “a great leader” and Putin means “the path.” Lenin means “a great river,” but Vladimir Lenin chose the name of Lenin to hide his real name, which was Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich means “son of Elijah,” and Ulyanov means “youthful son of Elijah.”
Vladimir wuxuu ka dhigan yahay “hoggaamiye weyn,” Putin-na wuxuu ka dhigan yahay “jidka.” Lenin wuxuu ka dhigan yahay “webi weyn,” hase yeeshee Vladimir Lenin wuxuu doortay magaca Lenin si uu ugu qariyo magiciisii dhabta ahaa, kaas oo ahaa Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich wuxuu ka dhigan yahay “wiilka Eliyaah,” Ulyanov-na wuxuu ka dhigan yahay “wiil dhallinyaro ah oo Eliyaah ah.”
The great Russian leader on the path, in the history represented by the battle of Raphia in 217 BC, was typified by the first leader of Russia, who as Vladimir Lenin was the great leader of the mighty river, but who hid his name. A name is a symbol of character, and for Vladimir to hide his two names represents a character that chose a great river of political thought, over a character represented by Elijah, which means “God is Jehovah.” The root of atheism is the denial of God, and atheism is a prime characteristic of the king of the south. The second and third given name of Lenin emphasize Elijah and his son, and the end of Russia as the king of the south is represented by Ptolemy IV, who was victorious at the battle of Raphia, but when Antiochus returned in 200 BC at the battle of Panium Ptolemy’s five-year-old son was then ruling. Lenin’s two original names identify Elijah and his son, and align with Ptolemy and his son. Elijah and the message to his children occurs in the latter days, just before “the great and dreadful day of the Lord;” which is where the battles of Raphia and Panium are also located.
Hoggaamiyihii weynaa ee Ruushka ee jidka, taariikhda lagu matalay dagaalkii Raphia sannadkii 217 BC, waxaa lagu sii muujiyey hoggaamiyihii ugu horreeyey ee Ruushka, kaas oo ahaan jiray Vladimir Lenin oo ahaa hoggaamiyihii weynaa ee webiga xoogga badan, hase yeeshee qariyey magaciisa. Magacu waa astaan dabeecadeed, oo Vladimir inuu qariyo labadiisa magac waxay ka dhigan tahay dabeecad dooratay webi weyn oo fikir siyaasadeed ah, halkii ay ka ahaan lahayd dabeecad uu matalo Eliyaah, taas oo macnaheedu yahay “Ilaah waa Rabbiga.” Asalka cawaannimadu waa diidmada Ilaah, cawaannimaduna waa astaanta ugu weyn ee boqorka koonfureed. Magaca labaad iyo kan saddexaad ee Lenin loo bixiyey waxay adkaynayaan Eliyaah iyo wiilkiisa, dhammaadka Ruushkana isagoo ah boqorka koonfureed waxaa matalaya Ptolemy IV, kaas oo ku guulaystay dagaalkii Raphia, laakiin markii Antiochus ku soo noqday sannadkii 200 BC dagaalkii Panium, wiilka shan jirka ah ee Ptolemy ayaa markaas talinayey. Labada magac ee asalka ahaa ee Lenin waxay tilmaamayaan Eliyaah iyo wiilkiisa, waxayna la siman yihiin Ptolemy iyo wiilkiisa. Eliyaah iyo farriinta carruurtiisa loo diro waxay dhacaan maalmaha ugu dambeeya, wax yar ka hor “maalinta weyn oo laga cabsado ee Rabbiga;” taas oo ah meesha ay dagaallada Raphia iyo Panium iyaguna ku yaalliin.
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
Bal eega, waxaan idiin soo diri doonaa Eliiyaah nebiga ka hor imaatinka maalinta weyn oo cabsida leh ee Rabbiga; oo isagu qalbiga aabbayaasha ayuu u jeedin doonaa carruurta, qalbigana carruurtu wuxuu u jeedin doonaa aabbayaashood, si aanan u iman oo aan dhulka habaar ugu dhufto. Malaakii 4:5, 6.
The testimony of Uzziah and Ptolemy align in verse eleven of Daniel eleven, and Uzziah lived for eleven years after his rebellion and leprosy; whereas, Ptolemy ruled for a total of seventeen years, which is the same number of years between the battles of verse eleven and verse fifteen. The 250-year prophecy that began in 457 BC, ended in 207 BC in the middle of those two battles; ten years after Raphia and seven before Panium. Ptolemy IV’s reign began in 221 BC, and he died in 204 BC, so the seventeen years of Ptolemy are not the same line as the seventeen years from Raphia to Panium. Nor are they the same seventeen years that are represented by the conclusion of the 250-year prophecy beginning with Nero in 64 and ending in 313. From 313 to the first Sunday law in 321 is eight years, and nine years later in 330 Constantine divided the kingdom into east and west.
Markhaatiga Cusiyaah iyo Toolemii waxay isku waafaqayaan aayadda kow iyo tobnaad ee Daanyeel kow iyo tobnaad, Cusiyaahna wuxuu noolaa kow iyo toban sannadood ka dib fallaagadiisii iyo baraskiisii; halka Toolemii uu talinayay guud ahaan toddoba iyo toban sannadood, taas oo ah isla tirada sannadaha u dhexeeya dagaallada aayadda kow iyo tobnaad iyo aayadda shan iyo tobnaad. Waxsii sheegidda 250-ka sannadood ee bilaabatay 457 BC, waxay dhammaatay 207 BC bartamaha labadaas dagaal; toban sannadood ka dib Raafiya iyo toddoba ka hor Paaniyuum. Boqortooyadii Toolemii IV waxay bilaabatay 221 BC, wuxuuna dhintay 204 BC, sidaas darteed toddoba iyo tobanka sannadood ee Toolemii ma aha isla xariiqda toddoba iyo tobanka sannadood ee ka bilaabma Raafiya ilaa Paaniyuum. Sidoo kale ma aha isla toddoba iyo tobanka sannadood ee uu matalo gabagabada waxsii sheegidda 250-ka sannadood ee ka bilaabmata Neero 64 kuna dhammaata 313. Laga bilaabo 313 ilaa sharcigii ugu horreeyey ee Axadda ee 321 waa siddeed sannadood, sagaal sannadood dabadeedna 330 Konstantiin wuxuu boqortooyada u kala qaybiyey bari iyo galbeed.
In the very near future Putin and Russia will defeat Ukraine and the footsteps of Ptolemy and Uzziah will begin to repeat in the history represented by verse twelve. The two biblical witnesses place the final crisis for Putin in a church and state crisis. Their rebellion was manifested at the temple in Jerusalem, thus identifying Uzziah’s temple and religion as the point of prophetic reference.
Mustaqbalka aadka u dhow, Putin iyo Ruushku waxay ka adkaan doonaan Ukraine, waxaana taariikhda uu aayadda laba iyo tobnaad matalayso ka bilaaban doona inay dib isu soo celiyaan raadadkii Ptolemy iyo Uziyaah. Labada markhaati ee kitaabiga ahi waxay dhibaatada ugu dambaysa ee Putin ku meeleeyaan qalalaase u dhexeeya kaniisadda iyo dawladda. Kacdoonkoodu wuxuu ka muuqday macbudka Yeruusaalem, sidaas darteedna wuxuu u aqoonsanayaa macbudka iyo diinta Uziyaah inay yihiin barta tixraaca nebinnimada.
Zelenskyy, which means “green,” is the puppet of the globalist bureaucrats of the European Union and the United Nations, whose globalist agenda is aptly represented by the green political movement that worships mother earth. It is fitting that Zelenskyy was an actor, for he is clearly a proxy of other powers, and his name meaning “green” identifies the political philosophy that guides his movements on the chess board of human history. Checkmate is right around the corner for Zelenskyy.
Zelenskyy, oo macnihiisu yahay “cagaar,” waa boombale ay dhaqaajiyaan xafiisyahannada caalamiyeysan ee Midowga Yurub iyo Qaramada Midoobay, kuwaas oo ajandahooda caalamiyeysan si habboon uu u metelo dhaqdhaqaaqa siyaasadeed ee cagaaran ee caabuda hooyada dhulka. Waxaa ku habboon in Zelenskyy uu ahaa jilaa, waayo si cad ayuu wakiil ugu yahay awoodo kale, magiciisuna oo macnihiisu yahay “cagaar” wuxuu tilmaamayaa falsafadda siyaasadeed ee hagta dhaqaaqyadiisa ku dul yaal looxa shaxda ee taariikhda aadanaha. Shah-matku wuxuu u dhow yahay Zelenskyy.
In this final history the rebellion of Uzziah and Ptolemy will once again be acted out, but Ptolemy (Putin) died four years before the battle of Panium, and the last ruler of the king of the south is represented by a five-year-old child who is being handled by a series of corrupt and incompetent regents.
Taariikhdan ugu dambaysa, fallaagadii Cuusaayaah iyo Batalamayos mar kale ayaa la jilayaa; hase yeeshee Batalamayos (Putin) wuxuu dhintay afar sano ka hor dagaalkii Panium, taliyihii ugu dambeeyeyna ee boqorka koonfureed waxaa matalaya ilmo shan jir ah oo ay maamulayaan ilaaleyaal isdaba-joog ah oo musuqmaasuq iyo karti-darro ku sifaysan.
Ptolemy V was only about 5–6 years old when he ascended the throne in 204 BC (after his father’s mysterious death), and the Ptolemaic kingdom was paralyzed by a series of incompetent or corrupt regencies during his reign. The initial regency was from 204–202 BC, after Ptolemy IV’s death was concealed and his mother Arsinoe III murdered. The court favorites Sosibius, a longtime minister under Ptolemy IV, and Agathocles the brother of Ptolemy IV’s mistress Agathoclea, declared themselves regents. They forged or presented a will making them guardians, placed the young king under the care of Agathoclea and her family, and purged potential rivals. Sosibius handled much of the early administration.
Boqor Ptolemy V wuxuu jiray qiyaastii 5–6 sano oo keliya markii uu carshiga koray 204 BC (ka dib dhimashadii dahsoonayd ee aabbihii), boqortooyadii Ptolemaic-na waxaa curyaamiyey taxane maamul-wakiillo ah oo aan karti lahayn ama musuqmaasuq ku kacay intii uu talinayey. Maamul-wakiilnimadii hore waxay socotay 204–202 BC, ka dib markii geeridii Ptolemy IV la qariyey, hooyadiis Arsinoe III-na la dilay. Kuwa maxkamadda loogu jeclaa, Sosibius oo ahaa wasiir muddo dheer u soo shaqaynayey Ptolemy IV, iyo Agathocles oo ahaa walaalka Agathoclea, sayidadii Ptolemy IV, waxay isku dhawaaqeen maamul-wakiillo. Waxay sameeyeen ama soo bandhigeen dardaaran ka dhigaya iyaga masuuliyiinta ilaalinta, boqorkii yaraa-na waxay geliyeen daryeelka Agathoclea iyo qoyskeeda, waxayna sifeyn ku sameeyeen kuwa suuragalka ah ee la tartami lahaa. Sosibius ayaa maareeyey qayb weyn oo ka mid ah maamulka hore.
A shift occurred around 202 BC, when Agathocles became the dominant regent, but was widely hated for debauchery and mismanagement. A popular uprising in Alexandria led to his brutal lynching by a mob, with the boy-king nominally approving. Subsequent regents were Tlepolemus the governor of Pelusium, and then Aristomenes. By the time of the battle of Panium in 200 BC, the kingdom was under this rotating series of regents and court advisors.
Isbeddel baa dhacay qiyaastii 202 BC, markii Agathocles noqday wakiilka talada ugu sarreeya, hase yeeshee si weyn baa loogu nacay fisqigiisa iyo maamul-xumadiisa. Kacdoon dadweyne oo ka dhacay Alexandria ayaa sababay in dad cadhaysan si arxan-darro ah u dilaan, iyadoo boqorka yar magac ahaan u oggolaaday. Wakiilladii talada ee xigayna waxay ahaayeen Tlepolemus, oo ahaa taliyihii Pelusium, dabadeedna Aristomenes. Markii la gaadhay dagaalkii Panium ee 200 BC, boqortooyadu waxay hoos joogtay taxanahan isdaba-joogga ah ee wakiillada talada iyo la-taliyayaasha maxkamadda.
At the battle of Panium the Ptolemaic forces were led in the field by the general Scopas of Aetolia, a mercenary commander appointed under the regency, not by Ptolemy V himself. The young king had no real control—the decisions, military strategy, and kingdom’s overall weakness stemmed from the regents’ paralysis, internal revolts (like the native Egyptian uprisings), and court intrigue. This instability allowed Antiochus III the Great to decisively defeat Scopas at Panium, seizing Coele-Syria, including Judea permanently from Ptolemaic control.
Dagaalkii Paaniyum waxaa ciidammadii Botalimayoska goobta ku hoggaaminayey jeneraalka Iskoobaas ee Aytoliya, oo ahaa taliye calooshood-u-shaqayste ah oo lagu magacaabay xilligii wakiilnimada boqortooyada, ee ma ahayn Botalimayos V qudhiisa. Boqorkii dhallinyarada ahaa ma lahayn wax xukun dhab ah—go’aannada, xeeladda ciidanka, iyo daciifnimada guud ee boqortooyaduba waxay ka yimaadeen curyaannimada wakiillada, kacdoonnada gudaha (sida fallaagadii Masaarida dhaladka ah), iyo dhagarta maxkamadda boqortooyada. Xasillooni-darradan ayaa u saamaxday Antiyokhus III kii Weynaa inuu si go’aan leh ugu jebiyo Iskoobaas Paaniyum, isagoo kala wareegay Koole-Suuriya, oo ay ku jirto Yahuudiya, si joogto ahna uga saaray gacantii Botalimayoska.
Historians discuss the probability that Ptolemy IV’s death was by poisoning, which is also part of the historical speculation concerning Vladimir Lenin, Joseph Stalin, as well as the queen of the south, Cleopatra. Putin prevails in the Ukrainian War, but then his demise begins with his desire to implement the controlling relationship that the Soviet Union formerly had with the Ukrainian church, which when removed in 1989, was the symbol of the victory of the king of the north over the king of the south.
Taariikhyahannadu waxay ka doodaan suurtagalnimada in dhimashadii Ptolemy IV ay ku timid sun, taas oo sidoo kale qayb ka ah malo-awaalka taariikhiga ah ee ku saabsan Vladimir Lenin, Joseph Stalin, iyo weliba boqoraddii koonfureed, Cleopatra. Putin wuu ku guulaystaa Dagaalka Yukrayn, hase yeeshee halaaggiisu markaas ayuu bilaabmaa, isaga oo damaciisu yahay inuu hirgeliyo xidhiidhkii xakamaynta ahaa ee Midowgii Soofiyeeti hore ula lahaa kaniisadda Yukrayn, kaas oo, markii laga qaaday 1989, ahaa astaantii guushii boqorka woqooyi ka gaadhay boqorka koonfureed.
The Ukraine is the cradle of Eastern Slavic Orthodoxy. The baptism of Vladimir the Great took place in 988 in Kyiv. Moscow later claimed the title “Third Rome” after Constantinople fell, positioning itself as the rightful heir and spiritual guardian of all Russian lands, including the Ukraine as its “canonical territory”.
Yukrayn waa gogoshii Ortodoksiyadda Bariga Slafiyiinta. Baabtiiskii Vladimir kii Weynaa wuxuu ka dhacay 988 magaalada Kyiv. Moscow waxay markii dambe sheegatay horyaalka “Rooma Saddexaad” ka dib markii Constantinople dhacday, iyada oo isu taagtay inay tahay dhaxal-sugaha xaqa ah iyo ilaaliyaha ruuxiga ah ee dhammaan dhulalka Ruushka, oo ay ku jirto Yukrayn iyada oo ah “dhulkeeda kanoniga ah”.
The Moscow Patriarchate has always viewed Ukraine as spiritually inseparable from Russia with the motto of “One people, one faith,” which is a phrase Putin himself has repeatedly used. Ukraine, especially since 2014/2022, increasingly sees Moscow’s oversight as colonial and imperial domination rather than true spiritual motherhood. As of February 2026, there are two competing Orthodox structures. One is the Orthodox Church of Ukraine, which since 2019 has been independent from Ecumenical Patriarch Bartholomew of Constantinople. In Kyiv the Orthodox Church of Ukraine is considered as the truly national church.
Patriarchate-ka Moscow mar walba waxa uu Ukraine u arkayay inay ruux ahaan aan laga sooci karin Ruushka, isaga oo ku adkaysanaya hal-ku-dhegga ah “Hal dad, hal iimaan,” taas oo ah oraah Putin qudhiisu si isdaba joog ah u adeegsaday. Ukraine-na, gaar ahaan tan iyo 2014/2022, waxa ay si isa soo taraysa kormeerka Moscow ugu aragtaa xukun gumaysi iyo maamul boqortooyo-ku-dhis ah, halkii ay ka ahaan lahayd hooyonimo ruuxi ah oo dhab ah. Laga bilaabo Febraayo 2026, waxa jira laba qaab-dhismeed oo Orthodox ah oo is-haya. Mid waa Kaniisadda Orthodox ee Ukraine, taas oo tan iyo 2019 madaxbannaan ka ahayd Patriarch-ka Caalamiga ah Bartholomew ee Constantinople. Kyiv gudaheeda, Kaniisadda Orthodox ee Ukraine waxa loo arkaa inay tahay kaniisadda qaran ee dhabta ah.
Reader beware: the Orthodox Church of Ukraine is a different church than the Ukrainian Orthodox church. The Ukrainian Orthodox church is connected with Russia’s orthodox church, and for this reason Zelenskyy has been attacking it. The Vatican opposes the attacks of Zelenskyy that are already underway, but Putin’s rebellion of verse twelve follows his victory at Raphia, and is yet future.
Akhristow, digtoonow: Kaniisadda Ortodokska ee Ukraine waa kaniisad ka duwan Kaniisadda Ortodokska ee Yukreeniyaan. Kaniisadda Ortodokska ee Yukreeniyaan waxay ku xiran tahay Kaniisadda Ortodokska ee Ruushka, sababtaas awgeedna Zelenskyy wuu ku qaaday weerar. Vatican-ku wuxuu ka soo horjeedaa weerarrada Zelenskyy ee durba socda, hase yeeshee kacdoonka Putin ee aayadda laba iyo tobnaad wuxuu ka dambeeyaa guushiisii Raphia, welina waa mustaqbal.
The Ukrainian Orthodox Church was historically linked to the Moscow body. In the aftermath of the invasion of 2022, the Ukrainian Orthodox Church declared full autonomy in May 2022, but Ukrainian state investigations (DESS) have repeatedly argued it remains canonically and legally affiliated with Moscow. Ukraine passed a law in August 2024 (signed by Zelenskyy) banning any religious body tied to the Russian Orthodox Church (the “aggressor state”). The Ukrainian Orthodox Church has been ordered to fully sever ties or face court-ordered dissolution of its Kyiv Metropolis. As of late 2025 and early 2026, there are ongoing raids, parish transfers to the Ukrainian Orthodox Church (over 1,300 since 2022), court cases, and UN experts warning of religious-freedom concerns regarding the Ukrainian Orthodox Church.
Kaniisadda Ortodokska ee Yukrayn taariikh ahaan waxay ku xidhnayd hay’adda Moscow. Ka dib duullaankii 2022, Kaniisadda Ortodokska ee Yukrayn waxay bishii Maajo 2022 ku dhawaaqday is-maamul buuxa, hase yeeshee baaritaannada dawladda Yukrayn (DESS) ayaa marar badan ku dooday inay weli xagga qaanuunka kaniisadeed iyo sharci ahaanba ku xidhan tahay Moscow. Yukrayn waxay bishii Agoosto 2024 meel marisay sharci (oo uu saxeexay Zelenskyy) mamnuucaya hay’ad diimeed kasta oo ku xidhan Kaniisadda Ortodokska ee Ruushka (ee “dawladda gardarrada ah”). Kaniisadda Ortodokska ee Yukrayn waxaa lagu amray inay si buuxda u jarto xidhiidhkaas, haddii kale ay wajahdo kala-diris maxkamad amarto oo ku dhacda Metropolis-keeda Kyiv. Ilaa dabayaaqadii 2025 iyo horraantii 2026, waxaa weli socda weerarro lagu qaadayo, kaniisado ururro ah oo loo wareejinayo Kaniisadda Ortodokska ee Yukrayn (in ka badan 1,300 tan iyo 2022), dacwado maxkamadeed, iyo khubaro Qaramada Midoobay ah oo ka digaya walaacyo la xidhiidha xorriyadda diinta ee ku saabsan Kaniisadda Ortodokska ee Yukrayn.
The Vatican has publicly opposed any forced dissolution of the Ukrainian Orthodox Church. Russia and Putin frame this as outright persecution of canonical Orthodoxy and have made protection of the “Russian Orthodox churches” an explicit demand in any peace negotiations. Russian propaganda consistently ties the Ukrainian Orthodox Church and the Ukrainian state attacks upon it as “Nazism” and as part of their “denazification” justification.
Vatican-ku wuxuu si cad uga soo horjeestay kala-diris kasta oo qasab ah oo lagu sameeyo Kaniisadda Ortodokska ee Yukreyn. Ruushka iyo Putin arrintan waxay u sawiraan inay tahay cadaadis toos ah oo ka dhan ah Ortodoksiyadda kanuuniga ah, waxayna ka dhigeen ilaalinta “kaniisadaha Ortodokska Ruushka” dalab cad oo ku jira wada-hadallada nabadeed kasta. Borobogaandada Ruushka si joogto ah ayay Kaniisadda Ortodokska ee Yukreyn iyo weerarrada dawladda Yukreyn ku hayso ugu xidhxidhaa “Naasiyad” iyo inay qayb ka yihiin marmarsiinyahooda “ka-saarista Naasiyadda.”
Putin will presumptuously “enter the temple” and claim full spiritual dominion over Ukrainian Orthodoxy in attempt to re-subordinate the entire Ukrainian church structure under Moscow, demanding recognition as the rightful spiritual head of the Russian orthodox world.
Putin si isla weynaan iyo kibir leh ayuu “macbudka geli doonaa” oo wuxuu sheegan doonaa talo- iyo xukun ruuxi ah oo buuxa oo uu ku leeyahay Ortodoksiyadda Yukrayn, isaga oo isku dayaya in uu mar kale dhammaan qaab-dhismeedka kaniisadda Yukrayn hoos geeyo Moskva, isla markaana dalbanaya in loo aqoonsado madaxa ruuxiga ah ee saxda ah ee dunida Ortodokska Ruushka.
This is the exact parallel to Ptolemy entering the Most Holy Place, while Uzziah is Zelenskyy seeking to burn incense. Ptolemy’s rebellion was in the Most Holy Place and Uzziah’s was in the holy place. A southern king, flushed with the victory of the “borderline,” ending the proxy-power of Nazism, and then overstepping into the place that belongs only to the realm of religion. Then will come a sudden providential humbling, and Putin will disappear from the scene (as Ptolemy IV died in 204 BC). After the power vacuum of a ‘weak-successors phase,’ the northern king returns with greater force and prevails at the modern battle of Panium in verse 15.
Tani waa isbarbardhigga saxda ah ee u dhexeeya Ptolemy oo gelaya Quduuska ugu Quduusan, halka Cusiyaahna uu yahay Zelenskyy oo doonaya inuu foox shido. Kacdoonkii Ptolemy wuxuu ka dhacay Quduuska ugu Quduusan, kan Cusiyaahna wuxuu ka dhacay meesha quduuska ah. Boqor koonfureed ah, oo ku rayraynaya guushii “xadka,” isaga oo soo afjaraya awooddii wakiilnimada ee Naasiyiinta, dabadeedna ku tallaabaya meesha ay iska leedahay oo keliya dhulka diinta. Markaas waxaa iman doona hoosaysiin kedis ah oo xagga qaddarinta Eebbe ka timaadda, Putin-na masraxa ayuu ka libdhi doonaa (sida Ptolemy IV u dhintay 204 BC). Ka dib madhnaanta awoodda ee marxalad “dhaxal-sugayaal daciif ah,” boqorka woqooyi ayaa ku soo noqon doona xoog ka sii weyn oo ka adkaan doona dagaalka casriga ah ee Panium ee aayadda 15.
Seventeen
Toddoba iyo toban
Seventeen years occurs three times in the history where the battles of Raphia and Panium merge together, line upon line. The seventeen years from the edict of Milan where the eastern and western thrones of the empire were brought together through marriage, until the kingdom was divided and divorced in 330. The seventeen years beginning and ending are waymarks of two other related prophetic periods. Beginning with Nero in the year 64 a period of persecution is marked that ended in the history of Constantine the Great. The transition from Nero’s period of persecution unto the compromise represented by Constantine identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos. 313 and the edict of Milan identify the end of the church of Smyrna, and the end of the seventeen-year period is the year 330, which was the fulfillment of the three-hundred-and-sixty-year prophecy of Daniel 11:24.
Toddoba iyo toban sannadood waxay saddex jeer ku soo noqnoqdaan taariikhda meesha dagaalladii Raphia iyo Panium ay isugu midoobaan, sadar dul saaran sadar. Toddoba iyo tobanka sannadood ee ka bilaabma amarkii Milan, markii carshiyadii bari iyo galbeed ee boqortooyada la isugu keenay guur, ilaa boqortooyadii la kala qaybiyey oo la furay sannadkii 330. Toddoba iyo tobanka sannadood oo bilow iyo dhammaad ah waa calaamado jid ah oo laba xilli oo kale oo nebiyadeed oo xiriir la leh. Iyagoo ka bilaabmaya Nero sannadkii 64, waxaa la calaamadeeyey xilli cadaadis ah oo ku dhammaaday taariikhdii Constantine the Great. Kala-guurka ka imanaya xilligii cadaadiska ee Nero una gudbaya tanaasulka uu matalay Constantine wuxuu tilmaamayaa kala-guurka ka imanaya kaniisaddii Smyrna una gudbaya kaniisaddii Pergamos. 313 iyo amarkii Milan waxay tilmaamayaan dhammaadka kaniisaddii Smyrna, dhammaadka muddada toddoba iyo tobanka sannadoodna waa sannadka 330, kaas oo ahaa dhammaystirka waxsii sheegidda saddex-boqol-iyo-lixdanka sano ee Daniel 11:24.
He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.
Isagu si nabad ah ayuu u geli doonaa xataa meelaha ugu barwaaqada badan ee gobolka; oo wuxuu samayn doonaa wixii ayan samayn awowayaashiis iyo awowayaashoodii ka horreeyey toona; wuxuu dhexdooda ku qaybin doonaa boolida, iyo dhacii, iyo hodantinimada; haa, oo xeeladihiisana ayuu ka fikiri doonaa qalcadaha adag, ilaa wakhti. Daanyeel 11:24.
The seventeen years from 313 and the edict of Milan, begins with a fulfillment of prophecy and ends at the fulfillment of another prophecy. The first prophetic fulfillment which marks the beginning, identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos, and the prophecy that marks the end of those seventeen years, identifies the division of Rome into eastern and western Rome. The seventeen years is identified by prophetic history, not by any specific seventeen-year proclamation. The alpha of the division of the second church from the third church aligned with the division of the empire into east and west at the fulfillment of the time prophecy of 360 years. Those two prophecies establish a period of seventeen years, and they need to be established as a legitimate prophetic period based upon the witness of two or three; if seventeen is a valid prophetic symbol.
Toddoba iyo tobanka sannadood ee ka bilaabma 313 iyo amarkii Milan, waxay ku bilaabmaan rumoobidda wax sii sheegid, waxayna ku dhammaadaan rumoobidda wax sii sheegid kale. Rumoobidda wax sii sheegidda ee ugu horraysa oo calaamad u ah bilowga, waxay aqoonsanaysaa kala-guurka kaniisadda Simurna una gudubta kaniisadda Bergamos, halka wax sii sheegidda calaamadisa dhammaadka toddoba iyo tobankaas sannadood ay aqoonsanayso kala-qaybsanaanta Rooma ee Rooma bari iyo Rooma galbeed. Toddoba iyo tobanka sannadood waxaa lagu aqoonsadaa taariikh wax sii sheegid ah, ee laguma aqoonsado wax baaq ah oo gaar ahaan toddoba iyo toban sannadood ah. Alfa-da kala-sooca kaniisadda labaad iyo kaniisadda saddexaad waxay la jaanqaadday kala-qaybsanaanta boqortooyada ee bari iyo galbeed xilligii rumoobidda wax sii sheegidda wakhtiga ee 360 sannadood. Labadaas wax sii sheegid waxay dhisayaan muddo toddoba iyo toban sannadood ah, waana in loo caddeeyo inay yihiin muddo wax sii sheegid oo sharci ah oo ku salaysan maragga laba ama saddex; haddii toddoba iyo toban yahay astaan wax sii sheegid oo ansax ah.
Those witnesses exist in another 250-year period which began in 457 BC. On that date the 2,300-year prophecy of Daniel 8:14 began. 457 BC is a prophetic starting point, and an established prophetic waymark. Extending 250 years into the future brings you to 207 BC, which is the history between the battles of Raphia and Panium. The battle of Raphia and Panium cannot be separated, for they are both engaged in by Antiochus the Great. From the battle of Raphia in 217 BC unto the battle of Panium in 200 BC is seventeen years. The 2,300-year prophecy identifies a change of dispensation at the beginning, when the third decree restored Judah’s national sovereignty and then at the ending there was a change of dispensation when Christ moved from the holy place to the Most Holy Place. 207 BC represents the change of dispensation of Egyptian rule over Judea, unto the Seleucid dispensation of rule over the glorious land. The dispensation of Seleucid control over the glorious land produced the revolt of the Maccabees in 167 BC.
Markhaatiyaashaasu waxay ku jiraan xilli kale oo 250 sano ah oo ka bilaabmay 457 BC. Taariikhdaas waxaa ka bilaabmay wax sii sheegiddii 2,300-ka sano ee Daanyeel 8:14. 457 BC waa meel-bilow oo nebiyadeed, waana calaamad-jid nebiyadeed oo la aasaasay. Haddii 250 sano loo sii fidiyo mustaqbalka, waxaa la gaarayaa 207 BC, taas oo ah taariikhda u dhexeysa dagaalladii Raphia iyo Panium. Dagaallada Raphia iyo Panium lama kala saari karo, waayo labadaba waxaa galay Antiochus the Great. Laga bilaabo dagaalkii Raphia ee 217 BC ilaa dagaalkii Panium ee 200 BC waa toddoba iyo toban sano. Wax sii sheegidda 2,300-ka sano waxay tilmaamaysaa isbeddel xilli-maamul bilowga, markii amarkii saddexaad uu soo celiyey madaxbannaanidii qaran ee Yahuudah, dabadeedna dhammaadka waxaa jiray isbeddel xilli-maamul markii Masiixu ka guuray meesha quduuska ah una guuray Quduuska ugu Quduusan. 207 BC waxay metelaysaa isbeddelka xilli-maamulkii taliska Masar ee Yahuudiya loo beddelay xilli-maamulkii Seleucid ee taliska dhulka sharafta leh. Xilli-maamulkii gacan-ku-haynta Seleucid ee dhulka sharafta leh wuxuu dhalay kacdoonkii Maccabees sannadkii 167 BC.
The Nero period of 250 years ends with the history of Constantine the GREAT and the 250 years that conclude between the two battles is the history of Antiochus the GREAT. At the battle of Raphia, Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and Ptolemy reigned for seventeen years. Both 250-year periods contain a distinct seventeen-year period. Both end in the history of a ruler who is known as the GREAT. Both 250-year periods begin at an established prophetic waymark and they both end at an established prophetic waymark.
Xilligii Nero ee 250-ka sano ah waxa uu ku dhammaadaa taariikhda Constantine the GREAT, 250-ka sano ee ku dhammaada inta u dhexaysa labada dagaalna waa taariikhda Antiochus the GREAT. Dagaalkii Raphia, Ptolemy IV ayaa ka adkaaday Antiochus the Great, Ptolemyna waxa uu xukumay toddoba iyo toban sannadood. Labada xilli ee 250-ka sano ahba waxa ku jira muddo gaar ah oo toddoba iyo toban sannadood ah. Labaduba waxay ku dhammaadaan taariikhda taliye loo yaqaan the GREAT. Labada xilli ee 250-ka sano ahba waxay ka bilaabmaan astaan-nebiyeed hore loo adkeeyey, labadubana waxay ku dhammaadaan astaan-nebiyeed hore loo adkeeyey.
The United States began on July 4, 1776 and 250 years later brings you to July 4, 2026 when Donald Trump, who is known as the one seeking to make America “great,” is going to celebrate those 250 years. 2026, like unto the 250 years from 457 BC concludes in the middle of the history of the modern battles of Raphia and Panium, known as the Ukrainian and Third World War. The reign of a southern king, the period of the first Sunday law and the period from the battle of Raphia to Panium provide three periods of seventeen years that are all connected with the same prophetic history. Three 250-year periods all arrive together in the same prophetic histories. The three periods of 250 years establish three lines of prophetic truth with history associated with Donald Trump, represented as either Constantine the Great, or Antiochus the Great.
Maraykanku waxay bilaabatay 4-ta Luulyo, 1776, laba boqol iyo konton sannadood dabadeedna waxay ku gaadhaysaa 4-ta Luulyo, 2026, marka Donald Trump, oo loo yaqaan kan doonaya inuu Ameerika ka dhigo “weyn,” uu u dabbaaldegi doono 250-kaas sannadood. 2026, sida 250-ka sannadood ee ka soo bilaabma 457 BC, waxay ku dhammaanaysaa badhtanka taariikhda dagaallada casriga ah ee Raphia iyo Panium, kuwaas oo loo yaqaan dagaalka Yukreeniyaan iyo Dagaalkii Saddexaad ee Adduunka. Xukunka boqor koonfureed, muddada sharciga Axadda ee koowaad, iyo muddada laga bilaabo dagaalkii Raphia ilaa Panium waxay bixiyaan saddex xilli oo min toddoba iyo toban sannadood ah kuwaas oo dhammaantood ku xidhan isla taariikhda nebinnimada. Saddex xilli oo min 250 sannadood ah ayaa dhammaantood isku mar ku kulma isla taariikho nebinnimo. Saddexdaas xilli ee 250-ka sannadood ahi waxay dhisaan saddex sadar oo run nebinnimo ah oo leh taariikh la xidhiidha Donald Trump, kaas oo loo metelo ama Constantine the Great ama Antiochus the Great.
The three lines of 250 years provide three different, but complementary illustrations of the latter days. Nero’s line identifies the seventeen-year history of compromise that perfectly speaks to the prophetic characteristics of the formation of the image of the beast.
Saddexda xariiq ee 250-ka sano ahi waxay bixiyaan saddex sawir oo kala duwan, hase yeeshee is-dhammaystiraya, oo ku saabsan maalmaha ugu dambeeya. Xariiqda Nero waxay tilmaamaysaa taariikhda toddoba iyo tobanka sano ah ee tanaasulka, taas oo si qumman uga hadlaysa astaamaha nebiyadeed ee samaysanka sawirka bahalka.
“The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.
“Sayidku si cad ayuu ii tusay in ekaanta bahalka la samayn doono ka hor intaan wakhtiga imtixaanku xidhmin; waayo, waxay noqon doontaa tijaabada weyn ee dadka Ilaah, taas oo qaddarkooda weligeed ah lagu go’aamin doono. Mawqifkaagu waa isku dhex yaac iskhilaafyo ah oo noocaas ah, sidaas darteedna in yar oo keliya ayaa lagu khiyaanayn doonaa.
“In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].
“Muujintii 13 mawduucan si cad ayaa loogu soo bandhigay; [Muujintii 13:11–17, waa la soo xigtay].”
“This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.
“Tanu waa imtixaanka ay tahay in dadka Ilaah maraan ka hor intaan la shaabadayn. Kuwa kulligood daacadnimadooda Ilaah ku caddeeyey iyagoo xajiya sharcigiisa, oo diida inay aqbalaan sabti been-abuur ah, waxay hoos geli doonaan calanka Rabbiga Ilaah Yehowah, oo waxay heli doonaan shaabadda Ilaaha nool. Kuwa ka tanaasula runta asalkeedu samada yahay oo aqbala sabtida Axadda, waxay heli doonaan summadda bahalka.” Manuscript Releases, volume 15, 15.
The image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. The compromise of Constantine in attempting to bring paganism together with Christianity is the classic example of the compromise of the latter days.
Sawirka bahalka waa isu-imaatinka kaniisadda iyo dawladda, iyadoo kaniisaddu gacanta ku hayso xiriirkaas. Heshiiskii tanaasulka ahaa ee Constantine ee uu ku doonayay inuu heley jaahilnimada iyo Masiixiyadda ayaa ah tusaalaha caadiga ah ee tanaasulka maalmaha ugu dambeeya.
“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.
“Dhaqdhaqaaqyada hadda ka socda Maraykanka ee lagu doonayo in hay’adaha iyo caadooyinka kiniisadda loo helo taageerada dawladda, Protestanku waxay ku socdaan raadadkii baabiyiinta. Weliba in ka badan, waxay albaabka u furayaan baabinnimada si ay dib ugu hesho Ameerika Protestantka ah sarreyntii ay ku lumisay Dunidii Hore. Waxaana dhaqdhaqaaqan siinaya macne ka sii weyn xaqiiqda ah in ujeeddada ugu weyn ee la hiigsanayo ay tahay ku khasbidda dhawrista Axadda—caado ka soo bilaabatay Rooma, taas oo ay iyadu ku andacoonayso inay tahay calaamadda awooddeeda. Waa ruuxa baabinnimada—ruuxa la qabsiga caadooyinka dunyadeed, iyo qaddarinta caadooyinka aadanaha oo laga hormariyo amarrada Ilaah—kan ku dhex faafaya kiniisadaha Protestantka ah oo ku hoggaaminaya inay sameeyaan isla shaqadii kor u qaadista Axadda ee baabinnimadu hortood u samaysay.
“If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.
“Haddii akhristuhu doonayo inuu garto awoodaha loo adeegsan doono halganka dhowaan imanaya, waxa keliya oo uu sameeyo waa inuu raaco diiwaanka hababkii Rooma u adeegsatay isla ujeeddadaas qarniyadii hore. Haddii uu doonayo inuu ogaado sida Kaatooligga iyo Borotestannada midoobay ula dhaqmi doonaan kuwa diida caqiidooyinkooda, ha arko ruuxa ay Rooma ka muujisay Sabtida iyo difaacayaasheeda.
“Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.
“Xeerar boqortooyo, goleyaal guud, iyo qawaaniin kaniisadeed oo ay xoogga dawladdu taageeraysay ayaa ahaa tallaabooyinkii uu iidda jaahiligu ku gaadhay meeqaamkeeda sharafta leh ee dunida Masiixiga. Tallaabadii ugu horraysay ee dadweyne ee lagu khasbay dhawrista Axadda waxay ahayd sharcigii uu dejiyey Constantine. (A.D. 321) Xeerkan wuxuu faray dadka magaalooyinka deggan inay ku nastaan ‘maalinta qorraxda ee la karaameeyo,’ hase yeeshee wuxuu u oggolaaday dadka miyiga jooga inay sii wataan hawlahooda beeraha. Inkasta oo uu dhab ahaantii ahaa sharci jaahili ah, haddana boqorku wuu dhaqan geliyey ka dib aqbalaaddiisii magac-u-yaalka ahayd ee Masiixiyadda.” The Great Controversy, 574.
The progression of compromise that led to, and will again lead to the Sunday law is represented with the seventeen-year period from 313 to 330, with the first Sunday law of 321 as the midpoint of the history. At the beginning was a marriage of east and west, and at the end was the divorce of east and west. The first Sunday law is the middle waymark representing rebellion, just as the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, when preceded by the first letter and followed by the twenty-second and last letter of the alphabet makes up the Hebrew word truth. Marriage at the beginning and divorce at the end identifies the alpha letter in agreement with the omega letter. The period of 250-years that began with Nero has the signature of Christ, and it speaks to a subject of present truth in the latter days.
Horumarka tanaasulka ee keentay, oo haddana mar kale keeni doonta, sharciga Axadda waxaa lagu matalay muddada toddoba iyo toban sannadood ah ee u dhexeysa 313 iyo 330, iyadoo sharcigii ugu horreeyey ee Axadda ee 321 uu yahay barta dhexe ee taariikhda. Bilowgii waxaa jiray guur u dhexeeyey bari iyo galbeed, dhammaadkiina waxaa jiray furriin u dhexeeya bari iyo galbeed. Sharciga ugu horreeya ee Axadda waa astaanta dhexe ee matalaysa fallaagowga, sida xarafka saddex iyo tobnaad ee alifbeetada Cibraaniga, marka uu ka horreeyo xarafka kowaad oo uu ka daba yimaado xarafka laba iyo labaatanaad oo ah xarafka ugu dambeeya ee alifbeetada, ay u sameeyaan erayga Cibraaniga ah ee runta. Guurka bilowga iyo furriinka dhammaadka ayaa tilmaamaya xarafka alfa oo waafaqsan xarafka omega. Muddada 250-ka sannadood ah ee ku bilaabatay Nero waxay siddaa saxiixa Masiixa, waxayna ka hadlaysaa mawduuc ka mid ah runta wakhtigan ee maalmaha ugu dambeeya.
The 250-year period that begins with 457 BC is emphasizing the statecraft represented by Antiochus the Great as he stands within the seventeen-year period from Raphia to Panium. We understand it as statecraft, for in 457 BC a prophecy of 2,300 years also began. The 2,300 years is the internal line of prophecy that speaks to God’s work of redemption, which aligns with a symbol of churchcraft. Unlike the 250-year period that began with Nero, the period that begins in 457 BC is addressing the political role of the last American president who is seeking to make America and then the world great, as he promotes the erroneous Catholic concept of a golden age of a thousand years of peace.
Muddada 250-ka sano ah ee ka bilaabmata 457 BC waxa ay xoojinaysaa xeeladda dawladnimada ee uu matalo Antiochus the Great, isaga oo taagan muddada toddoba iyo tobanka sano ah ee u dhexaysa Raphia iyo Panium. Waxaannu u fahmaynaa inay tahay xeelad dawladnimo, waayo 457 BC waxa kaloo ka bilaabatay waxsii sheegid 2,300 oo sano ah. Labada kun iyo saddexda boqol ee sano waa xariiqda gudaha ee waxsii sheegidda oo ka hadasha shaqada madaxfurashada ee Ilaah, taas oo la jaanqaadaysa astaan u taagan xeeladda kaniisadeed. Si ka duwan muddada 250-ka sano ah ee ka bilaabatay Nero, muddada ka bilaabmata 457 BC waxay ka hadlayso kaalinta siyaasadeed ee madaxweynihii ugu dambeeyey ee Maraykanka, kaas oo doonaya inuu Maraykanka, dabadeedna dunidaba, ka dhigo mid weyn, isaga oo faafinaya fikradda khaldan ee Kaatooligga ee ku saabsan xilli dahabi ah oo kun sano oo nabad ah.
The 250 years of the United States, who is the earth beast of Revelation thirteen identifies the conclusion of the sixth kingdom of Bible prophecy, that ends where it began, in the midst of war. The victors of history, define the record of history that is preserved. The globalist dragon powered Democrats, view the current anarchy as a revolution, and the all-talk and no action Republicans view this current history as a civil war. The Democrats are representatives of the dragon of Bible prophecy, and the Republicans are represented as apostate Protestants, or in the terms of John in Revelation sixteen, they are the false prophet. The United States began in a war of revolution and it ends with a war of revolution. The Republican party began in a civil war and they end in a civil war. Republicans see the civil war that Democrats call a revolution.
250-ka sano ee Maraykanka, kaas oo ah bahalka dhulka ee Muujintii cutubka saddex iyo tobnaad, waxay tilmaamayaan gunaanadka boqortooyada lixaad ee waxsii sheegidda Kitaabka Quduuska ah, taas oo ku dhammaata halkii ay ka bilaabatay, iyadoo ku dhex jirta dagaal. Kuwa taariikhda guulaysta ayaa qeexa diiwaanka taariikhda ee la ilaaliyo. Dimuqraadiyiinta, oo uu awood siiyo masduulaaga caalamiyeysan, waxay fowdada hadda jirta u arkaan kacaan, halka Jamhuuriyiinta hadal badan ee aan wax ficil ah lahayn ay taariikhdan hadda socota u arkaan dagaal sokeeye. Dimuqraadiyiintu waa wakiillo ka tirsan masduulaaga waxsii sheegidda Kitaabka Quduuska ah, Jamhuuriyiintana waxaa lagu matalaa Protestan-kii riddada noqday, ama sida Yooxanaa ugu yeedhay Muujintii lix iyo tobnaad, iyagu waa nebiga beenta ah. Maraykanku wuxuu ku bilaabmay dagaal kacaan ah, wuxuuna ku dhammaanayaa dagaal kacaan ah. Xisbiga Jamhuurigu wuxuu ku bilaabmay dagaal sokeeye, wuxuuna ku dhammaanayaa dagaal sokeeye. Jamhuuriyiintu waxay arkaan dagaalka sokeeye ee Dimuqraadiyiintu ugu yeedhaan kacaan.
Trump, as the last Republican president possesses the prophetic attributes of the first Republican president, who arrived in the external history of the Civil War. Lincoln’s external Civil War was also the internal history of Isaiah’s prophecy of chapter seven, verse eight that ended in 1863, the very year of the Emancipation Proclamation. The distinction between the two parties is a primary and foundational prophetic principle. It began with Cain and Abel, who in the time of Christ were represented by the Sadducees and the Pharisees, two classes of Cain who were to murder one Abel.
Trump, isagoo ah madaxweynihii ugu dambeeyey ee Jamhuuriga, wuxuu leeyahay astaamaha nebiyadeed ee madaxweynihii ugu horreeyey ee Jamhuuriga, kaas oo ku soo baxay taariikhda dibadda ee Dagaalkii Sokeeye. Dagaalkii Sokeeye ee dibadda ee Lincoln wuxuu kaloo ahaa taariikhda gudaha ee wax sii sheegidda Ishacyaah cutubka toddobaad, aayadda siddeedaad, taas oo ku dhammaatay 1863, isla sannadkii Bayaankii Xoraynta Addoomaha. Kala-duwanaanta u dhexaysa labada xisbi waa mabda’ nebiyadeed oo asaasi ah oo saldhig u ah. Waxay ka bilaabatay Qaabiil iyo Haabiil, kuwaas oo xilligii Masiixa ay matalayeen Sadukiinta iyo Farrisiinta, oo ah laba kooxood oo Qaabiil ah kuwaas oo dilaya hal Haabiil.
The Pharisees and Sadducees represent those who agreed to crucify their Messiah, for different reasons, but agreement—just the same. The Pharisees professed to uphold the law, but didn’t, as with Republicans. The Pharisees professed to uphold the original divine law, but interpreted the law through their own bigoted logic. The original Law for the Pharisees is the Constitution for the Republicans, the very Constitution they claim to support, but don’t. The Sadducees rejected the power of God, and though a smaller sect than the Pharisees, the Sadducees controlled the religious and political landscape of Judea in the time of Christ. The Democrats are a smaller sect than the Republicans, so small they must cheat to stay in power, but stay in power they do, for their opponents who profess to uphold equal justice for all, do nothing to enforce the principles of the law they profess to uphold.
Farrisiinta iyo Sadduuqiintu waxay matalaan kuwa oggolaaday in Masiixooda iskutallaabta lagu qodbo—sababo kala duwan awgood, hase ahaatee weli waa oggolaansho isku mid ah. Farrisiintu waxay ku andacoon jireen inay sharciga dhawraan, laakiin ma ay dhawrin, sida Jamhuuriyiinta oo kale. Farrisiintu waxay ku andacoon jireen inay ilaaliyaan sharcigii rabbaaniga ahaa ee asalka ahaa, laakiin sharciga waxay u fasirteen iyaga oo adeegsanaya caqligooda eexda leh. Sharciga asalka ah ee Farrisiinta waxa Jamhuuriyiinta ugu dhigma Dastuurka, isla Dastuurka ay ku doodaan inay taageeraan, laakiin aanay taageerin. Sadduuqiintu waxay diideen xoogga Ilaah, in kastoo ay ahaayeen firqo ka yar Farrisiinta, haddana Sadduuqiintu waxay gacanta ku hayeen muuqaalka diineed iyo kan siyaasadeed ee Yahuudiya wakhtigii Masiixa. Dimuqraadiyiintu waa firqo ka yar Jamhuuriyiinta, aad u yar oo ay khasab ku tahay inay khiyaaneeyaan si ay awoodda ugu sii jiraan, hase ahaatee way ku sii jiraan awoodda; waayo kuwa ka soo horjeeda ee ku andacooda inay dhawraan caddaalad siman oo loo wada siman yahay, waxba ma sameeyaan si ay u fuliyaan mabaadi’da sharciga ay ku andacoodaan inay dhawraan.
There is nothing new under the sun, and the two political parties in the United States are as much a part of the prophetic landscape as were the Pharisees and Sadducees. There are of course many other parallels along this prophetic line, but it is only when you see the prophetic relationship of the two unholy powers, who though adversaries, become united against holiness, that you then see Ptolemy and Uzziah in the proper light. Both southern kings attempted to sacrifice at the same temple, but Ptolemy, from Egypt represents a dragon power—the Democrats. Uzziah, as king of Judea is the leader of the glorious land, who is apostate Protestantism, or the false prophet—the Republicans.
Qorrax hoostiisa ma jiro wax cusub, labada xisbi siyaasadeed ee Maraykankuna waxay si la mid ah uga mid yihiin muuqaalka waxsii sheegidda sida Farrisiinta iyo Sadukiinta ay ahaayeen. Dabcan waxaa jira isbarbar-dhigyo kale oo badan oo ku socda xariiqdan waxsii sheegidda, laakiin waa marka keliya oo aad aragto xidhiidhka waxsii sheegidda ee labada quwadood ee aan quduuska ahayn, kuwaas oo in kastoo ay iska soo horjeedaan, haddana ku midooba ka gees ahaanshaha quduusnimada, in markaas aad Ptolemy iyo Cuusiyaah ku aragto iftiinka saxda ah. Labada boqor ee koonfureedba waxay isku dayeen inay allabari ku bixiyaan isla macbudkaas, laakiin Ptolemy, oo ka yimid Masar, wuxuu matalaa quwad masduulaagii ah—Dimuqraadiyiinta. Cuusiyaahna, isagoo ah boqorka Yahuudah, waa hoggaamiyaha dalka ammaanta leh, kaas oo ah Protestantism riddoobay, ama nebiga beenta ah—Jamhuuriyiinta.
The relationship of the dragon and false prophet is classically represented at Mount Carmel. At the mount, Ahab represented the dragon and Jezebel’s prophets of Baal and Ashtaroth represented the false prophets who stood against Elijah. The beast that is Jezebel was still behind the scenes in Samaria. The dragon united with the false prophet was also represented by pagan Rome and the Jews unification at the cross, as will be the unification of the Democrats and the Republicans at the Sunday law. The elements of a united power are represented by the Democrats and Republicans within the Republican horn of the earth beast. Those two unholy political powers are represented by Cain, and the line of Abel also possesses a twofold division.
Xiriirka ka dhexeeya masduulaagga iyo nebiga beenta ah si caadi ah ayaa loogu matalaa Buur Karmel. Buurtaas dusheeda, Axaab wuxuu matalayay masduulaagga, nebiyadii Bacal iyo Cashteroote ee Yesebeelna waxay matalayeen nebiyada beenta ah ee ka gees istaagay Eliiyaah. Bahalka ah Yesebeel weli wuxuu ka dambeeyey masraxa Samaariya. Masduulaagga la midoobay nebiga beenta ah ayaa sidoo kale lagu matalay Roomaankii heesinka ahaa iyo midoobiddii Yuhuudda ee iskutallaabta, sida ay ahaan doonto midoobidda Dimuqraadiyiinta iyo Jamhuuriyiinta marka la gaaro sharciga Axadda. Curiyeyaasha awood midoobay waxaa lagu matalaa Dimuqraadiyiinta iyo Jamhuuriyiinta ku dhex jira geeska Jamhuuriga ah ee bahalka dhulka. Labadaas awoodood ee siyaasadeed ee aan quduuska ahayn waxaa lagu matalaa Qaabiil, farcanka Haabiilna isaguna wuxuu leeyahay kala-qaybsanaan laba-geesood ah.
Abel’s line, which in relation to Cain’s external line is the internal line, and is represented by two classes of virgins. The progression of the Protestant horn of the earth beast that is the United States is represented by a series of religious purging’s beginning with the church of Sardis in 1798, when the United States became the sixth kingdom of Bible prophecy. Sardis was a church who had a name claiming that it lived, but it was dead. By 1798 the Protestant sects that had broken away from the papal church were already returning to Rome. Christians were first named Christians in Antioch.
Farcanka Aabeel, oo marka loo eego farcanka dibadda ah ee Qaabiil ah farcanka gudaha ah, waxaana matala laba kooxood oo bikrado ah. Horumarka geeska Protestant-ka ee bahalka dhulka oo ah Maraykanka waxaa lagu matalaa taxane daahirino diimeed ah oo ka bilaabmaya kaniisadda Sardis sannadkii 1798, markaas oo Maraykanku noqday boqortooyadii lixaad ee wax sii sheegidda Kitaabka Quduuska ah. Sardis waxay ahayd kaniisad magac ku andacoonaysa inay noolayd, hase yeeshee way dhimatay. Markii la gaadhay 1798, firqooyinkii Protestant-ka ee ka go’ay kaniisadda baabtiisnimada ayaa durba dib ugu noqonayay Rooma. Masiixiyiinta markii ugu horraysay waxaa loogu bixiyey Masiixiyiin magaalada Antiyokh.
“It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.
Waxay ahayd Antiyokh in xertii markii ugu horraysay loogu yeedhay Masiixiyiin. Magacan waxaa loo bixiyey iyaga, maxaa yeelay Masiixu wuxuu ahaa mawduuca ugu weyn ee wacdintooda, waxbariddooda, iyo wada hadalladooda. Si joogto ah ayay u soo tebin jireen dhacdooyinkii dhacay intii lagu jiray maalmaha adeeggiisii dunida, markaas oo xertiisu ku barakoobtay joogitaankiisa shakhsiga ah. Iyagoo aan daalin ayay ku dheeraan jireen waxbaristiisa iyo mucjisooyinkiisii bogsiinta. Bushimo gariiraya iyo indho ilmo leh ayay kaga hadli jireen silicdiisii beerta, khiyaanadii loo geystay, maxkamadayntiisii, iyo dilkiisii, samirkii iyo is-hoosaysiintii uu ugu adkaystay caydii iyo jidhdilkii cadaawayaashiisu dusha ka saareen, iyo naxariistii Ilaah-u-egga ahayd ee uu ugu duceeyey kuwii silcinayay. Sarakiciddiisii iyo koritaankiisii, iyo shuqulkiisa samada ee uu ku yahay Dhexdhexaadiyaha aadanaha dhacay, waxay ahaayeen mawduucyo ay farxad ku dheerayn jireen. Si dhab ah bay gaaladu ugu yeedhi kareen Masiixiyiin, maadaama ay Masiixa wacdin jireen oo ay baryadooda Ilaah ugu jeedin jireen isaga daraaddiis.
“It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.
“Ilaah baa iyaga siiyey magaca Masiixi. Kanu waa magac boqornimo ah, oo la siiyey dhammaan kuwa isu xidha Masiixa. Magacan buu ahaa kii Yacquub markii dambe ka qoray, ‘War sow ma taajiriinta idinma dulmiyaan, idinkumana jiidaan maxkamadaha hortooda? Sow iyagu ma caayaan magacaas sharafta leh oo laydinku magacaabay?’ Yacquub 2:6, 7. Oo Butrosna wuxuu ku dhawaaqay, ‘Haddii nin u xanuunsado isagoo Masiixi ah, yuusan ka xishoon; laakiinse Ilaah ha ku ammaano sababtan aawadeed.’ ‘Haddii laydin caayo magaca Masiixa daraaddiis, waad barakaysan tihiin; waayo, Ruuxa ammaanta iyo kan Ilaah ayaa idinku dul dega.’ 1 Butros 4:16, 14.” Falimaha Rasuullada, 157.
The church of Ephesus was given the name of Christian which led to the persecuted church of Smyrna, that was followed by the church of compromise in the history of Pergamos. When the papacy took the throne, a separation identified God’s true church as the church in the wilderness. The Roman church was Thyatira. At the ending of the wilderness of twelve hundred and sixty years, the church of Protestantism arose, and from that point onward the Protestant horn is represented by a divine series of tests and purges.
Kiniisaddii Efesos waxaa la siiyey magaca Masiixi, taas oo horseedday kiniisaddii la silcin jiray ee Smyrna; taasna waxaa ku xigtay kiniisaddii tanaasulka ee taariikhda Pergamos. Markii baabanimadu carshiga qabsatay, kala-soocid baa dhacday oo kiniisadda runta ah ee Ilaah waxaa lagu aqoonsaday inay tahay kiniisadda cidlada ku jirta. Kiniisadda Roomaanku waxay ahayd Thyatira. Dhammaadkii cidlada ee kun iyo laba boqol iyo lixdan sannadood, waxaa soo kacday kiniisaddii Protestantism-ka, oo laga bilaabo halkaas geeska Protestant-ka waxaa lagu metelay tix taxane rabbaani ah oo imtixaanno iyo daahirino ah.
Protestantism began when Martin Luther nailed his 95 theses upon the door in 1517, and “23” years later in 1540 the Jesuit order began. In 2013 the 95th and final presentation of Habakkuk’s Tables was nailed to the door, and on March 13, 2013¸ the first Jesuit pope was inaugurated. Martin Luther was excommunicated in that very history by pope Leo. Go figure…
Barootastanigu wuxuu billowday markii Martin Luther ku qodbay 95‑kiisii qodob albaabka sannadkii 1517, waxaana “23” sano ka dib, sannadkii 1540, bilaabatay ururka Jesuit‑ka. Sannadkii 2013‑kii, soo‑bandhiggii 95‑aad ee ugu dambeeyey ee Miisaska Xabaquuq ayaa lagu qodbay albaabka, waxaana Maarso 13, 2013, la caleemo saaray baadarigii ugu horreeyey ee Jesuit ah. Martin Luther taariikhdaas qudheeda waxaa ka eryey kaniisadda baadari Leo. Bal ka waran…
In 1798 the church of Sardis claimed to hold to the name of “Protestant,” but by returning to Rome they were already failing to uphold their name. When Millerite Adventism took the torch of Protestantism in 1844, they represented a rebuke against Jeroboam the first king of Israel, a nation who were blood relatives of the tribe in Judah, where God had placed His temple. Jeroboam set up a counterfeit, based upon the religion that represented his nation’s former bondage. He repeated Aaron’s foundational rebellion of erecting an image of a beast with all the prophetic significance associated with the story. But at his dedication service Millerite Adventism rebuked his unwillingness to continue to direct true worship to the sanctuary where God lives. Jeroboam, wanted the focus of worship to be in Bethel and Dan, representing those from Sardis in 1844 who refused to follow Christ into the Most Holy Place.
Sanadkii 1798 kaniisaddii Sardis waxay ku andacootay inay haysato magaca “Protestant,” laakiin markay ku noqdeen Rooma waxay horeba ugu guuldarraysanayeen inay magacaas ilaashadaan. Markii Adventism-kii Millerite uu qaatay shucladdii Protestantism-ka sannadkii 1844, waxay mataleen canaan ka dhan ah Yerobocaam, boqorkii ugu horreeyey ee Israa’iil, qaran ay isku dhiig ahaayeen qabiilka ku yiil Yahuudah, meesha Ilaah macbudkiisa dhigay. Yerobocaam wuxuu dhisay been-abuur, isagoo ku saleeyey diintii matalaysay addoonsigii hore ee qaranimadiisa. Wuxuu ku celiyey fallaagadii asaasiga ahayd ee Haaruun ee ahayd in la taago sanam bahal ah, iyada oo ay la socoto dhammaan muhiimadda nebiyadeed ee ku xidhan qisadaas. Laakiin adeeggoodii quduus-ka-dhigista, Adventism-kii Millerite wuxuu canaantay diidmadiisii uu ka diiday inuu sii wado toosinta cibaadada runta ah xagga meesha quduuska ah ee Ilaah deggan yahay. Yerobocaam wuxuu doonayay in diiradda cibaadadu ku ahaato Beytel iyo Daan, taasoo matalaysa kuwii Sardis ka tirsanaa sannadkii 1844 ee diiday inay Masiixa raacaan ilaa Meesha Ugu Quduusan.
Millerite Adventism chose to return to the religion of Rome, and took up the very doctrinal arguments of those who had just been exposed as false prophets through their rejection of Miller’s message; as their theological masters in order to justify their rejection of the prophetic message of the seven times. Millerite Adventism, as with the disobedient prophet chose their own path, instead of following God’s direction. The path that is chosen by the foolish in all the tests and purges of the wise and foolish virgins from the Protestant reformation onward in prophetic history is the path which returns to the worship of the land that you were delivered from, and as they say, “all roads lead to Rome.” All roads except Jeremiah’s old paths.
Adventisimkii Millerite-ku wuxuu doortay inuu ku noqdo diintii Rooma, wuxuuna qaatay isla doodihii caqiidada ee kuwii hadda uun lagu muujiyey inay yihiin nebiyo been ah sababtii ay u diideen farriintii Miller; isagoo ka dhigtay sayidyadooda fiqiga si uu ugu cudurdaarto diidistiisa farriinta nebinnimada ee toddobada wakhti. Adventisimkii Millerite-ku, sida nebigii caasiga ahaa oo kale, wuxuu doortay jidkiisii isaga u gaar ahaa, intii uu raaci lahaa hanuunka Ilaah. Jidka ay doortaan nacasyadu imtixaannada oo dhan iyo sifaymaha bikradaha xigmadda leh iyo kuwa nacasyada ah laga bilaabo Dib-u-habayntii Protestanka iyo wixii ka dambeeyey ee taariikhda nebinnimada, waa jidka ku noqda caabudidda dalkii laydinka soo samatabbixiyey; oo sida ay yidhaahdaan, “jidadka oo dhammi waxay geeyaan Rooma.” Dhammaan jidadka marka laga reebo jidadkii hore ee Yeremyaah.
The Protestant reformation had been typified by Moses’ return to Egypt in order to lead God’s people into the Promised Land. Once out of the land of captivity God purposed to give His chosen people His law. In the line of Moses and the Protestant reformation rebellion was manifested immediately after the deliverance. God tested Sardis, a people who claimed to have a living name, but were dead by the time of the message of William Miller. Two purging’s took place in 1844; the first was the purge of the church of Sardis, who had claimed to be Protestants, but were proven to be dead; and then the Millerite’s were purged in the same year, in fulfillment of the parable of the ten virgins.
Dib-u-habayntii Protestanka waxaa loo sii tusaaleeyey soo-noqoshadii Muuse ee Masar si uu dadka Ilaah ugu hoggaamiyo Dhulka Ballanqaadka. Markii laga soo bixiyey dalkii addoonsiga, Ilaah wuxuu u qasdiyey inuu dadkiisa la doortay siiyo sharcigiisa. Xariiqda Muuse iyo Dib-u-habayntii Protestanka gudaheeda, fallaagowgu isla markiiba ayuu soo baxay ka dib samatabbixintii. Ilaah wuxuu imtixaanay Sardis, oo ah dad ku andacoonayay inay magac nool leeyihiin, hase yeeshee dhintay markii la gaadhay wakhtigii farriinta William Miller. Laba nadiifin ayaa dhacay 1844; tii kowaad waxay ahayd nadiifintii kaniisadda Sardis, kuwaas oo ku andacoonayay inay yihiin Protestanno, laakiin la caddeeyey inay dhinteen; dabadeedna Milleriyiintii ayaa isla sannadkaas la nadiifiyey, taasoo ah dhammaystirka masaalka tobanka bikradood.
The Democrats and Republicans represent two political classes that together make up the Republican horn on the earth beast of Revelation thirteen. The wise and foolish virgins are two religious classes that together make up the Protestant horn on the earth beast. The wise virgins possess the first name given at Antioch. The wise virgins are Christians, but they are also Philadelphians who have the promise of receiving a name.
Dimuqraadiyiinta iyo Jamhuuriyiintu waxay metelaan laba dabaqadood oo siyaasadeed oo wadajir u sameeya geeska Jamhuuriga ee bahalka dhulka ee Muujintii cutubka saddex iyo tobnaad. Bikradaha xigmadda leh iyo kuwa nacaska ahina waa laba dabaqadood oo diineed oo wadajir u sameeya geeska Protestant-ka ee bahalka dhulka. Bikradaha xigmadda leh waxay haystaan magaca ugu horreeya ee lagu bixiyey Antiyokh. Bikradaha xigmadda leh waa Masiixiyiin, laakiin sidoo kale waa Filadelfiyiin kuwaas oo leh ballanqaadka ah inay helaan magac.
Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.
Kan guulaysta ayaan ka dhigi doonaa tiir macbudka Ilaahayga ku dhex yaal, oo dibadda mar dambe kama bixi doono; oo waxaan isaga ku qori doonaa magaca Ilaahayga, iyo magaca magaalada Ilaahayga, taas oo ah Yeruusaalemta cusub, oo samada uga soo degta xagga Ilaahayga; oo waxaan isaga ku qori doonaa magacayga cusub. Muujintii 3:12.
The first time God named His people Christian was at Antioch, and the history where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand is also the history of Antiochus the Great, who the city of Antioch is named after, and who is represented at the end of a 250-year period between the battles of Raphia and Panium.
Markii ugu horraysay ee Ilaah dadkiisa ugu bixiyey Masiixiyiin waxay ahayd Antiyokh, taariikhdii dhaqdhaqaaqa La’odikiya ee boqol iyo afar iyo afartan kun isu beddelay dhaqdhaqaaqa Filadelfiya ee boqol iyo afar iyo afartan kunna sidoo kale waa taariikhda Antiochus the Great, oo magaalada Antiyokh loogu magac daray isaga, isla markaana lagu matalay dhammaadka muddo laba boqol iyo konton sannadood ah oo u dhexaysa dagaalladii Raphia iyo Panium.
We will continue these things in the next article.
Waxaan arrimahan sii wadi doonnaa maqaalka xiga.