Kitab Daniel - Nomer Dua Puluh

Sadérék White remen ngaidentifikasi yén palajaran-pelajaran nubuat anu perlu kahartos téh digambarkeun ku naék jeung ragragna karajaan-karajaan.

“Naék jeung ragragna” karajaan-karajaan anu digambarkeun dina kitab Daniel jeung Wahyu mangrupakeun titik puseur tina pendekatan anu bener kana ulikan nubuat. Ragragna Babul ditipikeun ku ragragna Babelna Nimrod dina Kajadian sabelas. Saterusna, dina Daniel pasal lima, Babul ragrag deui. Sajarah kapapaan dina naékna kana kakawasaan dina taun 538, jeung ragragna salajengna dina 1798, ogé ngetipikeun ragragna ahir Babul, sabab kakawasaan kapausan sacara nubuat nyaéta Babul rohani. Kapapaan ragrag dina 1798, jeung Wahyu pasal dalapan welas ngaguratkeun ragragna ahirna. Dina Daniel pasal sabelas, ayat opat puluh lima, kapapaan, anu di dinya digambarkeun minangka raja kalér, ngahontal tungtungna kalayan taya nu nulungan. Ieu lumangsung nalika mangsa pamariksaan ditutup, sabab ayat opat puluh lima tina pasal sabelas jeung ayat hiji tina pasal dua welas ngagambarkeun sajarah anu sarua.

Pesen malaikat kadua disusun dumasar kana kanyataan yén Babul geus ragrag dua kali. Babul harfiah, anu diwakilan ku Nimrod jeung Belsyazar, ragrag dua kali, sarta Babul rohani ragrag dina taun 1798, jeung bakal ragrag deui nalika mangsa kasempetan manusa geus ditutup.

Pangulanganana ragragna Babulon dina malaikat kadua méré dasar nubuatan pikeun ngécéskeun yén panggandaan kecap-kecap jeung frasa-frasa dina Kitab Suci minangka lambang tina pesen-pesen nu ngahiji ti malaikat kadua jeung Panyaur Tengah Peuting. Ieu ogé ngukuhkeun prinsip nu diidéntifikasi ku Sister White, yén ulikan ngeunaan nubuatan kudu dumasar kana naékna jeung ragragna karajaan-karajaan nu digambarkeun dina kitab Daniel jeung Wahyu. Ieu ngagambarkeun konsép yén pikeun ngartos ragragna Babulon, murid nubuatan kudu ngahijikeun sakabéh ragragna Babulon, “baris kana baris,” pikeun netepkeun pesen nubuatan nu leres ngeunaan ragragna pamungkas Babulon.

Rubuhna Babulon dua kali dina amanat malaikat kadua, dumasar kana aturan nubuat anu nandakeun yén bebeneran diteguhkeun ku kasaksian dua saksi. Pangduana rubuhna Babulon dina éta amanat ngagambarkeun metodologi nubuat anu dina Alkitab diidéntifikasi minangka hujan ahir. Éta metodologi suci, nyaéta hujan ahir, mangrupa panerapan dina ngahijikeun rupa-rupa jalur nubuat “line upon line.” Lamun dipaké ku nu ngulik nubuat, éta metodologi netepkeun “amanat” hujan ahir. Amanat hujan ahir anu diteguhkeun ngaliwatan panerapan metodologi suci, satuluyna diproklamasikeun dina sajarah-sajarah nubuat anu dihijikeun tina malaikat kadua jeung Midnight Cry. Ieu leres dina sajarah gerakan malaikat kahiji, jeung leres ogé kiwari, dina sajarah gerakan malaikat katilu.

Bab opat jeung lima tina kitab Daniel ngagambarkeun runtuyan sajarah anu ngawengku naékna jeung mimiti Babul, anu dilambangkeun ku Nebukadnesar dina bab opat, tuluy ragragna jeung tamatna Babul, anu dilambangkeun ku Belsyazar dina bab lima. Duanana babarengan ngahasilkeun hiji garis nubuat. Garis nubuat anu dihasilkeun ku dua bab éta kudu ditumpangkeun kana luhureun Daniel bab hiji nepi ka tilu, sangkan netepkeun amanat hujan panungtungan.

Dua pasal éta nampilkeun ragragna jeung hudang deui Nebukadnesar, sarta ragragna jeung karuksakan Belsyazar, ku kituna nampilkeun ragragna Babul dina awal jeung dina ahir garis éta. Garis nubuat anu diwangun ku dua pasal éta disusun dumasar kana Babul anu ragrag, hudang, tuluy ragrag deui. Kanyataan éta wungkul geus nandakeun yén dua pasal éta ngawakilan amanat malaikat anu kadua. Dua pasal éta ngawakilan sajarah sato galak bumi dina Wahyu tilu welas, sarta dina sajarah éta amanat malaikat anu kadua jeung Saur Tengah Peuting diproklamasikeun dua kali.

Ku sabab kitu, saméméh urang ngawitan mertimbangkeun Daniel bab opat jeung lima, urang baris nangtukeun metodologi suci anu mangrupa hujan ahir, tuluy ku ngagunakeun éta metodologi urang baris nangtukeun pesen ngeunaan hujan ahir.

Hiji waymark anu penting dina sajarah malaikat kahiji jeung kadua nyaéta metodologi anu diwawakilan ku aturan-aturan tafsir nubuat William Miller. Eta aturan dipaké ku jalma-jalma pikeun ngaidentifikasi pekabaran Midnite Cry, sarta eta pekabaran téh nya éta pekabaran hujan panungtungan pikeun sajarah éta. Hiji waymark anu penting dina sajarah malaikat katilu nyaéta metodologi anu diwawakilan minangka “Prophetic Keys”. Eta aturan kudu dipaké babarengan jeung aturan-aturan William Miller pikeun ngaidentifikasi pekabaran Midnite Cry dina sajarah urang ayeuna, sarta pekabaran anu ayeuna keur diteguhkeun ku eta aturan nyaéta pekabaran hujan panungtungan dina poé-poé pamungkas. Aturan-aturan Miller ngawakilan hujan mimiti dina sajarah nubuat sato galak bumi, sarta eta aturan anu dihijikeun jeung “Prophetic Keys” ngawakilan hujan panungtungan dina sajarah nubuat sato galak bumi.

Hujan panungtung téh nya éta métodologi anu dipaké pikeun ngahasilkeun éta amanat. Aya sawatara jalma anu katipu ku sabab maranéhna néangan pangalaman hujan panungtung, bari can heula néangan amanat anu ngahasilkeun éta pangalaman. Garéja-garéja Pentakosta dina Kakristenan mangrupakeun conto anu écés tina éta panipuan. Jinis arah anu salah anu sarua kénéh aya pikeun jalma-jalma anu mémang néangan amanat hujan panungtung, tapi nampik néangan métodologi anu nangtukeun jeung netepkeun amanat hujan panungtung. Tanpa métodologi anu bener, amanat anu bener moal bisa dipikawanoh. Tanpa amanat anu bener, pangalaman anu bener téh hiji hal anu mustahil.

Pentingna ieu kanyataan Alkitabiah henteu kacangking ku pangaweruh kalolobaan jalma, sabab maranéhna can kungsi mertimbangkeun kamungkinan yén aya hiji jalan anu bener pikeun nalungtik Alkitab, sarta aya loba jalan anu salah pikeun nalungtik Alkitab. Jalan anu salah pikeun nalungtik Alkitab, nyaéta anu jauh leuwih remen dipilih, nya éta ngandelkeun pamadegan jalma-jalma séjén ngeunaan naon anu diajarkeun ku Alkitab. Ieu jadi perkara anu kacida ilaharna di antara manusa, nepi ka unggal garéja nyusun hiji sistem pikeun ngajawab kabutuhan anu sacara salah disangka dipiboga ku jamaahna. Kabutuhan palsu éta ngahasilkeun karya palsu, nya éta ngadegkeun hiji sistem pamingpin anu dipikawanoh minangka ahli-ahli rohani dina pamahaman Alkitab anu bakal ngarahkeun pamahaman jamaah anu can dilatih kalawan bener. Alkitab mémang netelakeun hiji sistem anu kacida tertibna pikeun tatanan hiji garéja, anu ngawengku para kokolot, nabi-nabi, jeung guru-guru, tapi Alkitab henteu kungsi ngadukung korupsi dina organisasi garéja anu ngahasilkeun hiji sistem pamingpin anu geus ditahbiskeun pikeun netepkeun naon anu enya jeung naon anu lain enya, sarta satuluyna, saha anu bid’ah jeung saha anu lain bid’ah.

Pamingpin gareja kudu mapatahan, ngomean, ngajar, jeung ngajaga tina doktrin palsu sarta jalma-jalma anu nyebarkeun doktrin palsu éta, tapi urang masing-masing kudu “nalungtik sangkan némbongkeun” diri urang “ditarima ku Allah,” ku cara “ngabagi kalawan bener kecap bebeneran.” Dina ngalakukeun éta, urang kudu nyaho metodologi anu ku Alkitab dipikawanoh minangka jalan anu bener pikeun ngabagi kalawan bener kecap bebeneran. Kitab Yesaya ngedalkeun perkara-perkara ieu dina kontéks hujan panungtungan, ku sabab éta dinya urang bakal ngamimitian.

Dina artikel-artikel saméméhna, urang geus sababaraha kali ngabahas “panji” anu diangkat pikeun nyaur anak-anak Allah nu séjén supaya kaluar ti Babul. Ayat panungtungan dina Yesaya pasal dua puluh tujuh nyangkem kana pagawean panji éta nalika nyebutkeun, “tarompet anu gedé bakal ditiup, sarta maranéhna anu geus rék binasa di tanah Asyur bakal datang.” Asyur téh lambang Babul dina poé-poé panungtungan, sarta jalma-jalma anu ngadéngé amanat pangéling-ngéling supaya kaluar ti Babul dina éta ayat, maranéhna datang sarta nyembah babarengan jeung jalma-jalma anu digambarkeun salaku saratus opat puluh opat rébu, anu sacara nubuat diperenahkeun di “gunung suci di Yerusalem.”

Ayat éta nyebutkeun, “jeung bakal kajadian dina poe éta.” “Poe éta,” nyaéta poe nalika sora kadua tina Wahyu pasal dalapan welas nyaur budak-budak Allah séjén kaluar ti Babul, mangrupakeun latar pikeun sakabéh pasal éta. Sora kadua tina Wahyu pasal dalapan welas ngagero dina mangsa hukum Minggu, nalika palacuran Tirus diinget deui.

Yesaya pasal dua puluh tujuh dimimitian ku netepkeun poé anu sarua jeung anu jadi panutup pasal éta, nalika éta nyebutkeun, “Dina poé éta PANGERAN, ku pedang-Na anu seukeut, anu agung, jeung anu kuat, bakal ngahukum Leviatan, éta oray anu ngajalur; nya éta Leviatan, éta oray anu bengkok; sarta Mantenna bakal maehan naga anu aya di laut.”

Dina hukum poé Minggu, pangadilan eksekutif Allah anu ngabales mimitian tumiba kana karajaan-karajaan naga (Perserikatan Bangsa-Bangsa), sato galak (kapapaan) jeung nabi palsu (Amérika Sarikat). Dina hukum poé Minggu, nabi palsu dijungkirbalikkeun minangka karajaan kagenep dina nubuat Alkitab, sarta kamurtadan nasional ngahasilkeun karuksakan nasional. Hukum poé Minggu téh tempat pangadilan-pangadilan eksekutif Allah mimiti tumiba kana naga, nyaéta Iblis (jeung anu karajaanana di bumi dilambangkeun ku naga), sato galak, jeung nabi palsu. Ieu mangrupa hukuman anu lumangsung saeutik-saeutik, anu dimimitian dina hukum poé Minggu. Mimiti jeung ahirna pasal dua puluh tujuh kitab Yesaya téh nyaéta hukum poé Minggu, sarta éta pasal ngagambarkeun perkara-perkara husus anu langsung patali jeung sajarah anu ngarah ka hukum poé Minggu sarta anu nuturkeun sanggeus hukum poé Minggu.

Urang keur nimbangkeun pasal dua puluh tujuh, sabab éta netepkeun latar nubuat pikeun pasal dua puluh dalapan jeung dua puluh salapan. Dina éta pasal-pasal urang baris manggihan harti hujan ahir minangka hiji métodologi, anu bakal ngamungkinkeun urang ngartos pentingna numpangkeun pasal opat jeung lima tina Daniel kana luhureun pasal hiji nepi ka tilu tina Daniel. Sanggeus Yesaya pasal dua puluh tujuh ngaidentipikasi awal hukuman nu lumangsung sacara progresif ka karajaan naga, anjeunna nyatet yén dina mangsa éta umat Allah diparéntahkeun pikeun “nyanyikeun ka dirina.” Nyanyi ka saha?

Walon kana saha anu kudu dinyanyikeun aya dina judul éta lagu, sabab maranéhna kudu nyanyi ngeunaan “hiji kebon anggur beureum, anu dijaga ku PANGERAN.” Carita ngeunaan kebon anggur téh nya éta carita umat Allah, sarta éta mimiti disebat ku Yesaya dina bab lima.

Dina sajarah krisis hukum Minggu, umat Allah kudu ngahalekeun kidung kebon anggur ka umat Allah, sabab kidung éta nyebut, “And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard.” Kidung kebon anggur téh mangrupa kidung anu nandakeun kasilihna hiji umat perjangjian baheula, bari Allah ngasup kana perjangjian jeung jalma-jalma anu ku Petrus disebut “in time past were not a people, but are now the people of God.” Éta nandakeun yén euweuh hujan anu turun kana kebon anggur éta, ku kituna nandakeun pagawean Élia anu sumping dina mangsa éta, jeung anu ngan anjeunna waé anu bisa ngahasilkeun hujan salila mangsa éta. Urang terang yén kidung éta nyaritakeun kasilihna hiji umat perjangjian, sabab kidung kebon anggur téh dihaleuangkeun ku Kristus ka Israél baheula, dina mangsa Israél baheula keur disilihkeun, bari Allah dina waktu anu sarua keur ngasup kana perjangjian jeung Israél rohani.

Nalika Isa ngidungkeun pupujian ngeunaan kebon anggur Allah ka Israil baheula, maranéhna kacida katarikna ku nalar jeung kakawasaan éta pangandika, nepi ka nalika Isa nanya ka urang Yahudi anu resep ngabantah, naon anu bakal dipigawé ku Pangéran nu boga kebon anggur ka jalma-jalma anu maéhan Putra, maranéhna teu bisa henteu méré jawaban anu bener, nalika maranéhna nyebut, “Anjeunna bakal ngabinasakeun pisan eta jalma-jalma jahat, sarta bakal nyéwakeun kebon anggurna ka patani-patani séjén, anu bakal masrahkeun ka anjeunna hasilna dina usum-usumna.”

Tuluy Yesus geuwat nambahan ayat séjén kana éta pupujian, basa Anjeunna ngawihkeun ngeunaan batu anu dipiceun, tuluy ngahijikeun jawaban maranéhna jeung pada panutup nalika Anjeunna ngadawuh, “Ku sabab éta Kami nyebut ka maranéh, Karajaan Allah baris dicokot ti maranéh, sarta dipasrahkeun ka hiji bangsa anu ngahasilkeun buahna. Jeung sing saha anu murag kana ieu batu bakal remuk: ari sing saha anu katiban ku éta batu, anjeunna bakal digiling nepi ka jadi lebu.” Ungkara “digiling nepi ka jadi lebu” ngagema kana Yesaya dua puluh tujuh anu nyebut “sagala batu altar kawas batu kapur anu diparecahkeun, leuweung-leuweung suci jeung arca-arca moal nangtung deui.” Duanana mangrupa rujukan kana karya kabangunan rohani anu dipigawé ku Yosia, anu ngalambangkeun jalma-jalma dina poé-poé panungtungan anu manggihan deui “tujuh kali”, anu jadi batu sandungan nu ngaremukkeun jalma-jalma anu nampik nganggap éta batu minangka anu mulia.

Dina poé hukum Minggu, sakumaha dilambangkeun dina Yesaya pasal dua puluh tujuh, jalma-jalma anu “baheula lain hiji umat,” kudu ngaguar lagu ngeunaan kebon anggur PANGERAN anu ngahasilkeun anggur beureum. Tulisan-tulisan ieu remen netelakeun yén moal aya talatah katilu tanpa talatah kahiji jeung kadua. Hukum Minggu téh talatah katilu, sarta poé hukum Minggu ngawengku sajarah talatah kahiji jeung kadua. Dina Yesaya pasal dua puluh tujuh, hukum Minggu nangtukeun mangsa anu dilambangkeun dina Daniel pasal hiji, tuluy deui dina Daniel pasal hiji nepi ka tilu. Sacara nubuat, poé hukum Minggu dina pasal dua puluh tujuh téh nandakeun sajarah 11 Séptémber 2001, nalika talatah kahiji dipaparin kakawasaan nepi ka hukum Minggu anu baris geura datang.

Urang baris neraskeun pertimbangan urang ngeunaan pupujian anu ku jalma-jalma nu ditebus kudu diumumkeun dina mangsa nu ngadeukeutan ka titik nalika sundal Roma bakal mimiti ngalagukeun pupujianana, dina artikel salajengna.