Kitab Daniel - Nomor Lima Puluh Opat

Urang mungkas hiji artikel panganyarna ku hiji petikan tina *Prophets and Kings*, nalika Sadérék White nétélakeun yén Daniel keur narékahan “ngartos hubungan anu aya antara panawanan salila tujuh puluh taun, sakumaha geus dinubuatkeun ku Yermia, jeung dua rébu tilu ratus taun anu dina titingalian anjeunna ngadangu utusan sawarga ngadawuh bakal kaliwat saméméh panyucian tempat suci Allah.”

Kaum Millerit henteu kungsi nepi ka hiji pamahaman anu lengkep ngeunaan amanat dasar anu ku maranéhna diproklamasikeun. Nalika waktuna sumping, nyaéta nalika Singa tina kaom Yuda ngupayakeun maparin katerangan anu leuwih jero ngeunaan “tujuh masa,” maranéhna asup kana pangalaman Laodikea, sarta tujuh taun ti harita nampik sakabéh caang ngeunaan “tujuh masa” éta. Maranéhna henteu kungsi ningali hubungan anu lengkep antara tujuh puluh taun jeung dua rébu tilu ratus taun, anu ku Daniel geus dipaluruh kalayan gemet pikeun kahartos. Daniel ngawakilan umat Allah dina poé-poé panungtungan.

Nagara ngararasakeun Sabat-sabatna téh mangrupa bagian tina perjangjian anu dipasihkeun ka Israél baheula, anu ngawengku pituduh ngeunaan reureuhna nagara unggal taun katujuh. Éta perjangjian ngawengku siklus tujuh taun anu diulang tujuh kali. Éta ngawengku ngabébaskeun jeung mulangkeun deui harta banda sarta budak-budak dina ahir tujuh siklus tina tujuh taun (opat puluh salapan taun) dina mangsa pangéling-ngéling anu katelah Yobel. Bangsa Yahudi henteu taat kana prinsip-prinsip perjangjian éta, sarta 2 Babad nétélakeun yén tujuh puluh taun panangkaran, anu diucapkeun ku nabi Yermia, ngawakilan opat ratus salapan puluh taun saméméhna tina pangrebélan. Dina opat ratus salapan puluh taun, lamun Israél baheula taat kana parentah-parentah dina éta perjangjian sakumaha anu ditepikeun dina Imamat dua puluh lima, tangtu bakal aya jumlahna tujuh puluh taun di antarana nalika nagara ngareureuh. Sataun nurutkeun Alkitab téh tilu ratus genep puluh poé, sarta tilu ratus genep puluh poé dikalikeun ku tujuh (“tujuh kali”) sarua jeung dua rébu lima ratus dua puluh poé.

Tujuh puluh taun téh raket pisan patalina jeung tanah anu meunang waktu reureuh, anu ogé raket pisan patalina jeung “tujuh kali.” Daniel keur ngupayakeun supaya “ngartos kana patalina” antara “pangbuangan tujuh puluh taun” jeung “dua rébu tilu ratus taun” “saméméh panyucian tempat suci Allah.” Ku kituna anjeunna keur ngupayakeun ngartos kana patalina antara titingalian “chazon” jeung titingalian “mareh.” Mustahil pikeun ngartos patalina éta lamun teu ngakuan reureuhna tanah dina Imamat dua puluh lima jeung dua puluh genep dina patalina jeung pangbuangan tujuh puluh taun anu diucapkeun ku Yermia. Lamun anjeun teu percaya yén “tujuh kali” ngagambarkeun hiji mangsa nubuat salila dua rébu lima ratus dua puluh taun, anjeun ngaluarkeun diri sorangan tina golongan jalma-jalma anu dilambangkeun ku Daniel dina poé-poé panungtungan. Kaum Millerit percaya yén “tujuh kali” téh hiji nubuat waktu, tapi Adventisme ayeuna henteu deui.

Daniel, saperti sakabéh nabi, ngagambarkeun umat Allah dina ahir dunya, jeung katerangan Sister White ngeunaan kahayangna pikeun ngartos hubungan antara tujuh puluh taun (the “seven times”) jeung dua rébu tilu ratus taun, ngawakilan kahayang anu kudu dipiboga ku umat Allah dina poé-poé panungtungan. Sakumaha geus ditepikeun dina tulisan-tulisan saméméhna, teu aya bebeneran anu digambarkeun dina bagan 1843 jeung 1850 anu henteu sacara langsung dirojong (sacara terus-terusan diulang) dina tulisan-tulisan Sister White.

Mutiara-mutiara Miller bakal nyorot sapuluh kali leuwih caang dina Panjerit Tengah Peuting di poé-poé panungtungan, sarta ku kituna, éta mutiara-mutiara ngalambangkeun ujian panungtungan pikeun para parawan Adventisme. Mutiara-mutiara éta téh bebeneran-bebeneran dasar anu dilambangkeun dina papan-papan Habakuk, jeung mutiara-mutiara dina peti anu diteundeun dina hiji méja di tengah kamar Miller. Ujian dasar téh nyaéta ujian panungtungan, tapi kitu deui kakawasaan Roh Nubuat. Nolak bebeneran-bebeneran dasar, anu dina impian Miller dilambangkeun minangka mutiara-mutiara, hartina dina waktos anu sarua nolak Roh Nubuat.

Urang ayeuna keur nyanghareupan paningkatan pangaweruh anu kajadian dina sajarah kaum Millerite ti 1798 nepi ka 1844, tapi urang ogé netelakeun yén sanajan kaum Millerite leres dina nerapkeun nubuat, maranéhna diwatesan ku sajarah tempat maranéhna dihudangkeun. Urang ayeuna aya dina poé-poé panungtungan, jeung dina generasi pamungkas (kaopat) Adventisme. Dina mangsa ieu, Adventisme geus kitu keneh didoktrin ku tradisi jeung kabiasaan (permata palsu), nepi ka henteu deui terang naon ari bebeneran-bebeneran dasar téh. Henteu nyaho naon éta bebeneran-bebeneran téh nyegah Adventisme tina ngartos kana pentingna éta bebeneran-bebeneran, sarta ngajadikeun euweuh hartina parentah-parentah anu terus-terusan diulang pikeun ngajaga jeung miara éta bebeneran-bebeneran.

Saméméh urang neraskeun deui kana tafsiran Jibril ngeunaan titingalian Walungan Ulai, urang baris ngabahas heula sababaraha perkara anu patalina jeung bebeneran-bebeneran dasar sarta kawibawaan Roh Nubuat. Para teolog modéren ngabantah yén petikan di handap ieu netelakeun yén nubuat waktu anu pangpanjangna dina Alkitab téh nyaéta dua rébu tilu ratus taun.

Éta petikan nyebutkeun yén, “Miller jeung para réréncanganana ngumumkeun yén mangsa nubuat anu pangpanjangna jeung anu pamungkas anu dipintonkeun dina Kitab Suci geus méh béak,” sarta para ahli teologi ngaku yén mangsa nubuat anu pangpanjangna jeung anu pamungkas téh nyaéta dua rébu tilu ratus taun. Maranéhna satuluyna ngaku yén ieu anu keur ditunjuk ku Sadérék White dina petikan éta, sabab, ceuk maranéhna, manéhna keur langsung nyarioskeun mangsa dua rébu tilu ratus taun. Maranéhna buta kana sagala patalina antara tujuh puluh taun jeung mangsa dua rébu tilu ratus taun. Maranéhna buta kana cahaya anu keur ditéangan ku Daniel sangkan kaharti.

Ellen White téh saurang Millerite, sarta anjeunna terang kana amanat-amanat anu geus ditempatkeun dina bagan panaratas 1843, jeung dina bagan panaratas 1850 anu diterbitkeun ku F. D. Nichols. Bagan 1850, anu dihasilkeun ku Nichols, dipersiapkeun di imah Nichol dina mangsa anu sarua nalika James jeung Ellen White cicing babarengan jeung Nichols. Mangsa nubuat anu pangpanjangna dina Alkitab, anu dilambangkeun dina duanana bagan éta, lain dua rébu tilu ratus taun, tapi “tujuh kali,” dina Imamat dua puluh genep.

Nyanggakeun yén petikan saméméhna téh hiji idéntifikasi anu diilhamkeun ngeunaan dua rébu tilu ratus taun minangka mangsa nubuat anu pangpanjangna jeung panungtungna, sarua waé jeung ngajadikeun tulisan-tulisan Sister White silih bantah sorangan. Lamun anjeunna percaya kana naon anu diklaim ku para teolog ngeunaan petikan ieu, mangka naon hartina nalika anjeunna ngesahkeun bagan-bagan anu ngadukung “tujuh kali?”

Jalma-jalma anu hayang mertahankeun tradisi jeung dongéng-dongéngna bisa waé ngabantah yén dina bagan taun 1843, Gusti nahan panangan-Na dina luhureun kasalahan “tujuh kali,” nepi ka engké Anjeunna miceun panangan-Na. Masalahna tina anggapan éta nyaéta yén Sadérék White netelakeun iraha Gusti miceun panangan-Na tina angka-angka éta; panangan-Na geus dipiceun saméméh 22 Oktober 1844, pas sanggeus kuciwa anu kahiji. Dina kasaksianana ngeunaan éta kajadian, anjeunna nunjukkeun kasalahan anu dibenerkeun, sarta écés yén kasalahan éta lain “tujuh kali.”

Nalika panangan Gusti “dileupaskeun tina bagan-bagan éta, sarta kasalahanana dijelaskeun,” harita maranéhna tuluy ngakuan “yén bukti anu sarua anu ku maranéhna geus diajukeun pikeun némbongkeun yén mangsa-mangsa nubuat réngsé dina taun 1843, ngabuktikeun yén éta sabenerna bakal tamat dina taun 1844.” Mangsa-mangsa nubuat anu mula-mulana disangka réngsé dina taun 1843, digambarkeun dina bagan 1843, nyaéta bagan anu dipaké ku masing-masing tina tilu ratus pangkotbah Millerite. Mangsa-mangsa nubuat anu digambarkeun dina bagan éta anu réngsé dina taun 1843, nyaéta dua rébu tilu ratus taun tina Daniel pasal dalapan, ayat opat welas, dua rébu lima ratus dua puluh taun tina Imamat dua puluh genep, jeung sarébu tilu ratus tilu puluh lima taun tina Daniel dua welas. Sanggeus kuciwa anu kahiji, Gusti nyabut panangan-Na tina kasalahan éta, tuluy kaum Millerite ngakuan yén bukti anu sarua anu nandaan panutupan mangsa-mangsa nubuat dina taun 1843, saenyana ngabuktikeun yén mangsa-mangsa éta tamat dina taun 1844.

Bagan taun 1850 dijieun dina taun 1850, sarta mimiti dijual dina bulan Januari taun 1851. Ellen White nyatet yén bagan éta ogé mangrupa panggenapan tina Habakkuk, sakumaha anjeunna ogé kungsi nyatet ngeunaan bagan taun 1843. Bagan éta ogé ngagambarkeun mangsa nubuat anu pangpanjangna salaku “tujuh kali” dina Imamat dua puluh genep.

Ngaku yén rujukan Sister White kana kanyataan yén kaum Millerite “ngawawarkeun yén mangsa nubuat anu pangpanjangna jeung anu panungtung anu ditepikeun dina Alkitab geus rék béak,” téh leres, sabab maranéhna mémang kitu. Ngaku yén “mangsa nubuat” anu “pangpanjangna” téh nyaéta dua rébu tilu ratus taun, ngajadikeun kasaksian Sister White nentang dirina sorangan, sarta nentang catetan sajarah. Percaya kana dongéng éta hartina percaya kana kabohongan, jeung dina poé-poé panungtung jalma-jalma anu milih percaya kana kabohongan, ngalakukeun kitu sabab maranéhna henteu nyaah kana bebeneran.

Isa teu ngainokulasi Diri-Na ku cara mujijat ku hiji jinis anestesia ilahi sangkan tiasa ngalangkungan sangsara salib. Isa nandangan sangsara kalayan sangsara ilahi, anu jauh ngaleuwihan naon baé nu sanggup ditanggung ku mahluk ciptaan-Na. Sanajan kitu, umat manusa diciptakeun nurutkeun gambar-Na, sarta ilham netelakeun yén umat manusa kudu meunang kameunangan sakumaha Anjeunna parantos meunang kameunangan. Naon anu ngamungkinkeun Kristus tahan dina sangsara salib téh nyaéta hiji sipat anu kagungan ku Anjeunna, anu ogé dipiboga ku umat manusa.

Isa tahan kasangsaraan salib téh, ku sabab aya hiji tujuan anu geus dipasang di payuneun Mantenna; jeung urang geus dijadikeun nurutkeun gambar-Na, ku kituna urang téh mahluk anu didorong ku tujuan. Ieu mangrupa bagian tina rarancang urang. Lamun urang geus kabawa kana kapercayaan yén ngartos kana dasar-dasar Adventisme téh henteu penting, urang moal boga pangjurung pikeun ngalakukeun éta hal pisan. Hiji-hijina pangjurung ilahi anu bisa dihudangkeun ku Roh Suci pikeun nungkulan kaayaan Laodikia éta nyaéta kanyaah ka bebeneran. Kanyaah ka bebeneran bakal diuji ku ayana kabiasaan-kabiasaan jeung tradisi-tradisi anu gampang ditarima, anu dirancang pikeun ngareunahkeun ceuli urang anu gatel. Lamun dina kanyamanan Laodikia urang teu boga kahayang pikeun ngartos bebeneran pikeun diri urang sorangan, urang bakal leungit. Ieu téh kaayaan Adventisme ayeuna.

Daniél téh hiji conto umat Allah dina poé-poé panungtungan anu ku jalan kecap nubuat keur ngupayakeun ngartos hubungan antara panawanan tujuh puluh taun jeung nubuat dua rébu tilu ratus taun. Ngenalkeun nubuat dua rébu tilu ratus taun minangka mangsa nubuat anu pangpanjangna jeung anu pamungkas téh sarua jeung nampik bebeneran-bebeneran dasar Adventisme, sarta dina waktu anu sarua nampik kawibawaan Roh Nubuat. Ngaku yén nalika kaum Millerit nepikeun mangsa nubuat anu pangpanjangna jeung anu pamungkas, éta téh dua rébu tilu ratus taun, sarua jeung nampik catetan sajarah.

Jibril sumping pikeun masihan ka Daniel pangarti ngeunaan duanana titingalian “mareh” jeung “chazon”, sarta anjeunna maréntahkeun Daniel supaya dina pikiran misahkeun éta dua titingalian, sanajan écés yén duanana miboga patalina dina nubuat. Titingalian éta ngawengku karajaan-karajaan dina nubuat Alkitab dina pasal tujuh jeung dalapan, anu mangrupa pangulangan sarta pangjentrekan leuwih jembar tina karajaan-karajaan anu sarua dina pasal dua. Éta katerangan ngawengku dialog sawarga anu ngagambarkeun hiji titingalian minangka panginjak-injakan ka Bait Suci Allah jeung umat-Na, sarta titingalian séjén ngeunaan karya mulangkeun umat jeung Bait Suci.

Nalika Jibril nepikeun tafsiran éta, anu ahirna jadi inti tina pesen anu diproklamasikeun ku kaum Millerit, aya hiji patalina antara dua tetenjoan éta, anu kudu diperhatikeun ku jalma-jalma anu ngalaksanakeun parentah pikeun nyieun pamisahan dina pikiran ngeunaan tafsiran éta. Salah sahiji bédana ditepikeun ku dua kecap anu duanana ditarjamahkeun jadi “ditangtukeun.”

Tujuh puluh minggu (opat ratus salapan puluh taun) geus ditangtukeun pikeun umat jeung kota suci. Kecap anu ditarjamahkeun jadi “ditangtukeun” hartina “dipotong kaluar”, jeung kecap éta nandakeun hiji mangsa atawa mangsa pangujian pikeun urang Yahudi jeung Yerusalem. Eta ogé ngalambangkeun mangsa pambarontakan anu nyababkeun karuksakan Yerusalem jeung panawanan salila tujuh puluh taun. Ku kituna, opat ratus salapan puluh taun éta tuluy “ditangtukeun”, dimimitian ti dekret katilu. Opat ratus salapan puluh taun pambarontakan anu kahiji nyababkeun tilu serangan Nebukadnesar, karuksakan ahir Yerusalem, jeung panyebaran sarta panawanan salila tujuh puluh taun ka Israil literal di Babul literal.

Kaputusan anu kahiji nandaan ahir pangbuangan jeung awal padamelan ngawangun deui Yerusalem. Kaputusan anu katilu nandaan mimiti dua rébu tilu ratus taun. Kadatangan malaikat anu kahiji nandaan ahir pangbuangan Israil rohani di Babul rohani salila sarébu dua ratus genep puluh taun, sarta éta nandaan awal hiji mangsa opat puluh genep taun, nalika Kristus ngagunakeun golongan Millerite pikeun kaluar tina pangbuangan sarta ngadegkeun hiji bait rohani.

Kecap anu ditarjamahkeun dua kali jadi “ditangtukeun” dina ayat dua puluh genep jeung dua puluh tujuh téh nyaéta “charats,” sarta hartina “nganyenyeri” jeung “hiji katangtuan”. Sacara nubuat geus “ditangtukeun” yén kapausan bakal narima hiji “tatuna” anu matak paéh, dina ahir indignasi anu kahiji. Ieu téh kecap anu sarua anu dipaké ku Daniel dina pasal sabelas, ayat tilu puluh genep.

Dina ayat tilu puluh genep, “raja” téh nyaéta kapapaan. Kapapaan éta bakal jaya nepi ka taun 1798, nalika éta nampi tatu nu maéhan. Tuluy “amarah” nu kahiji kudu “dipungkas,” sabab “amarah” éta geus “ditangtukeun” (didékretkeun) supaya “dilaksanakeun.” Dina ahir amarah nu kahiji ngalawan karajaan kalér, nyaéta Israil, nu dimimitian dina taun 723 SM sarta réngsé dina taun 1798, kapapaan nampi hiji “tatu nu maéhan.” Kecap “ditangtukeun” hartina “tatu.”

Kerangka nubuat kaum Millerit didasarkan pada dua kuasa pembinasa, yakni paganisme yang kemudian disusul oleh kepausan. Mereka memahami bahwa kedua kuasa itu akan menginjak-injak ka Bait Suci sareng umatna, sebagaimana dilambangkan dina visi “chazon” dina kitab Daniel pasal dalapan ayat tilu welas.

Kakawasaan pangpapaan anu ngadadak nganyahokeun éta tempat suci jeung pasukan kudu nginjak-injakna salila sarébu dua ratus genep puluh taun.

Dina ahir amarah nu kahiji dina taun 1798, nubuat geus netepkeun pikeun “ngaluka” kapausan. Dina Daniel salapan, éta katetepan digambarkeun dina dua ayat panungtungan, sarta kecap anu dua kali ditarjamahkeun jadi “ditetepkeun” dina ayat-ayat éta patali jeung tetenjoan “chazon”, ari kecap anu ditarjamahkeun jadi “ditetepkeun” dina ayat ka dua puluh opat mah mangrupa kecap Ibrani anu béda sarta patali jeung tetenjoan “mareh”. Daniel, anu ngawakilan umat Allah dina poé-poé panungtungan, keur narékahan ngartos hubungan antara dua tetenjoan éta, anu ku Jibril geus diparéntahkeun sangkan dipisahkeun dina pangarti.

Urang baris neraskeun ieu perkara dina artikel salajengna.