Roh Nubuat: Seruan Tengah Peuting

Kecap Pangnetelkeun

Nembe urang mimiti nyiapkeun transkripsi Dua Tabel Habakuk pikeun ditarjamahkeun kana rupa-rupa basa anu diwakilan dina situs wéb kami. Padamelan ngarobah hiji presentasi lisan jadi presentasi tulisan téh jauh leuwih beurat tibatan nu bisa kahartos ku jalma anu teu wawuh kana sagala rupa tahapan anu kudu diliwatan pikeun ngarobah presentasi lisan jadi presentasi tulisan, kitu deui jeung pasualan-pasualan anu teu bisa teu kudu disanghareupan dina ahirna nalika narjamahkeun matéri éta kana rupa-rupa basa dina situs wéb. Ngan baé kami kakara ngamimitian copy-editing kana nu kahiji tina salapan puluh lima presentasi, sarta kuring manggihan aya deui hiji tahapan anu ogé kudu ku kami diliwatan. Ieu patalina jeung kamekaran bertahap tina ieu pesen ti taun 1989 nepi ka sajarah urang kiwari.

Dina pedaran kira-kira lima welas taun katukang, aya bebeneran-bebeneran anu can dewasa kénéh dina tingkat pamahaman. Anu kahiji tina bebeneran-bebeneran éta anu kudu ku abdi dijelaskeun nyaéta datangna malaikat kadua dina sajarah Millerite. Dina mangsa éta abdi ngartos yén malaikat kadua sumping nalika gereja-gereja Protestan mimiti nutup panto-pantona ngalawan pedaran Miller ngeunaan amanat malaikat kahiji, sajajar jeung panungtungan taun 1843. William Miller ngagunakeun hiji itungan waktu anu anjeunna yakin nangtukeun yén taun 1843 dimimitian dina 22 Maret 1843 sarta réngsé dina 22 Maret 1844. Anjeunna nganggap yén tilu nubuat anu ahirna disimpen dina dua bagan suci éta bakal réngsé dina taun 1843, sarta anjeunna percaya yén taun éta réngsé dina 22 Maret 1844. Anjeunna salah dina dua hal.

Tilu nubuat ngeunaan 1335 poé dina Daniel dua welas, 2520 taun tina “tujuh kali” dina Imamat dua puluh genep, jeung 2300 poé dina Daniel dalapan dipikaharti ku Miller bakal réngsé dina Maret 1844. Sanggeus éta, Gusti nungtun Samuel Snow pikeun ngartos lain waé yén éta nubuat réngséna lain dina 1843, tapi dina 1844. Snow nerapkeun itungan waktu Karait, anu lain panerapan waktu nu keur dipaké ku Miller. Miller geus ngagunakeun itungan waktu Rabinik/dumasar kana ekuinoks, anu ngadasarkeun taun tina cinyusu ka cinyusu.

Nalika kami nampilkeun Dua Tabel Habakuk, kami can acan ngartos kanyataan sajarah ieu sarta ngagunakeun pangalaman Miller pikeun nandaan tanggal 22 Maret 1844 minangka datangna malaikat kadua jeung awalna mangsa panundaan. Kuring ngartos, jeung nepi ka ayeuna ogé kénéh ngartos, yén datangna malaikat éta pakait jeung waktu nalika kaum Protestan nampik pesen Miller ngeunaan malaikat kahiji, sarta petikan di handap ieu jadi titik rujukan kuring.

Kuring ngarti yén ditutupna panto-panto pikeun amanat Miller nandaan mimiti panolakan ka malaikat anu kahiji, sarta saluyu jeung pamahaman Miller ngeunaan pangitungan waktu dumasar kana Rabinik/ékuinoks, kuring nganggep yén 22 Maret 1844 nandaan panutupna taun 1843. Pamedaran Miller di Portland dina Juni 1842 sabenerna mangrupa waymark anu ngaidentipikasi hiji panolakan anu lumangsung sacara progresif, anu ahirna réngsé dina 18 April 1844, tapi dina mangsa pamedaran-pamedaran éta urang can acan ngakuan panerapan Samuel Snow kana pangitungan waktu Karaite.

Dina pemaparan kahiji anu mimiti ku urang disunting, kuring mimiti ningali yén naon anu dicatet dina mangsa harita kaciri sabalikna jeung naon anu ayeuna urang ajarkeun. Enya jeung henteu. Éta saukur hiji panekanan kana datangna malaikat kadua sacara maju bertahap, sarta ogé hiji gambaran ngeunaan kabukana meterai ieu pesen sacara maju bertahap, sakumaha kajadianana ogé dina sajarah Millerite. Catetan klarifikasi ieu kedah ngajawab maranéhna anu kungsi titajong ku idéntifikasi urang kana 19 April 1844 minangka kuciwa Millerite anu kahiji jeung kana naon anu diajarkeun baheula.

Dina ieu runtuyan, urang baris nalungtik dua papan Habakuk—Bagan 1843 jeung 1850—salila hiji mangsa anu panjang. Urang bakal ngamimitian ku nempatkeun Panyaur Tengah Peuting dina tempatna. Sakumaha geus disebutkeun, loba tina panyajian awal bakal mangrupa ulasan pikeun jalma-jalma anu geus wawuh kana ieu amanat, tapi ku sabab urang keur nyiapkeun hiji runtuyan anu bisa dipaluruh ku jalma-jalma anu anyar kana ieu amanat, urang kudu ngajentrekeun sawatara pamanggih dasar pikeun maranéhna. Urang bakal ngamimitian ku Panyaur Tengah Peuting, bari museur kana hiji aspék anu kapanggih dina paningal kahiji Ellen White. Hayu urang maca paragraf kahiji tina Christian Experience and Teachings, kaca 57.

Ieu lima awéwé, anu haténa raket ngahiji jeung Sadérék White, lain keur ngalawan kana naon baé wujud pangnyataan kakawasaan Allah. Nu matak kacatet, maranéhna sadayana awéwé, ngalambangkeun garéja, sarta jumlahna lima, nu bisa katingali minangka lima parawan anu wijaksana. Ieu saukur hiji paniténan.

Dina ieu pidangan kahiji, sanggeus netepkeun sababaraha pokok, urang baris ngabahas Konférénsi Low Hampton para Adventis dina bulan Désémber 1844. Dina konférénsi ieu, sawatara urang Millerite ngariung, sarta William Miller nampik pamahaman ngeunaan Midnét Cry. Logika di dieu nyaéta yén ieu titingalian, sanajan pikeun urang sadayana, hususna pisan pikeun William Miller.

Dina bulan anu sarua, William Miller nampik cahaya anu aya di tukangeun maranéhna—Pekik Tengah Peuting—anu bakal nyababkeun manéhna murag tina jalur kana dunya jalma-jalma jahat di handap. Urang bakal nalungtik implikasi ieu. Bukti sajarah némbongkeun yén sakumna urang Millerit percaya yén maranéhna keur ngalaksanakeun misil tina pasemon sapuluh parawan; éta mangrupa hal anu geus dipikawanoh umum di antara maranéhna. Urang bakal némbongkeun yén William Miller miboga pamahaman ngeunaan naon anu dimaksud ku Pekik Tengah Peuting. Miller percaya yén Pekik Tengah Peuting téh nyaéta amanat jam pangadilan tina Daniel 8:14 jeung Wahyu 14:6-9. Manéhna percaya yén amanat anu mimiti diproklamasikeun ku dirina dina awal taun 1830-an éta nyaéta Pekik Tengah Peuting, “Tenjo, pangantén lalaki datang,” sarta yén Yesus keur sumping ka dunya minangka pangantén lalaki.

Dina sabagéan gedé sajarah kaum Millerit, maranéhna percaya yén maranéhna keur ngalaksanakeun pasemon ngeunaan sapuluh parawan, tapi maranéhna nganggap yén Pamiwarang Tengah Peuting ngajelaskeun amanat anu geus maranéhna wawarkeun. Sanajan kitu, dina usum panas taun 1844, mucunghul hiji pamahaman anyar anu bener: yén Pamiwarang Tengah Peuting téh nya éta gerakan Bulan Katujuh, kalayan harepan yén Isa bakal sumping dina poé kasapuluh bulan katujuh. Éta téh Pamiwarang Tengah Peuting anu sajati. Nalika Miller nolak Pamiwarang Tengah Peuting anu sajati dina bulan Désémber 1844, anjeunna keur nolak sajarah usum panas taun 1844 sarta mulang deui kana pamadeganana anu saméméhna yén éta ngan saukur amanat umum ti taun 1830-an. Ngartos kana dinamika Pamiwarang Tengah Peuting téh kacida pentingna. Lamun anjeun henteu ngartos 2520 sakumaha kaum Millerit ngartosna, anjeun moal bisa ngartos Pamiwarang Tengah Peuting. Lamun anjeun teu bisa ngartos Pamiwarang Tengah Peuting sakumaha kaum Millerit ngartosna, anjeun bakal murag tina jalan ka dunya jahat anu aya di handap.

Dina ieu pedaran, urang baris ngamimitian ku sawatara bebeneran dina bagan anu ayeuna sacara kabuka ditolak ku Adventisme. Biblical Research Institute ti Seventh-day Adventist Church jeung kalolobaan ahli teologi Advent nolak 2520. Ieu baris urang bahas dumasar kana Alkitab sapanjang ieu pedaran, tapi mimitina, urang baris némbongkeun yén Ellen White sapinuhna ngadukung 2520. Institute éta jeung kalolobaan ahli teologi ogé nolak pamahaman para pionir ngeunaan the Daily. Urang baris némbongkeun yén nolak pamahaman para pionir yén the Daily téh paganisme sarua jeung nolak Spirit of Prophecy. Institute éta ogé sacara umum nolak pamahaman para pionir ngeunaan tarompét-tarompét—Tarompét Kalima jeung Kagenep. Urang baris ngamimitian ku némbongkeun yén nolak pamahaman para pionir ngeunaan tarompét-tarompét téh sarua jeung nolak Spirit of Prophecy.

Kiwari, kalolobaan urang Advent can écés-panceg ngeunaan 1290 jeung 1335. Lamun teu aya pamahaman para panaratas ngeunaan 1335, teu aya dasar Alkitabiah pikeun nangtukeun waktu tunda anu dimimitian dina 22 Maret 1844. Lamun teu ngartos kana waktu tunda, jalma moal bisa nangkep dinamika Panjerit Tengah Peuting. Lamun teu ngartos kana Panjerit Tengah Peuting, jalma bakal murag tina jalan ka dunya jahat di handap. Urang baris némbongkeun kabeneran-kabeneran ieu dina bagan dumasar kana pangrojong anu écés ti Roh Nubuat, tuluy nganalisisna tina Firman Allah. Tapi heula, urang kudu ningali naon anu ngurilingan sajarah Millerite jeung naon anu ngahasilkeun Panjerit Tengah Peuting.

Urang ngamimitian ku Uriah Smith tina Thoughts on Daniel and Revelation, kaca 521, pikeun nembongkeun sajarah Millerite jeung ngararancang ka taun 1798. Uriah Smith nyerat, “Kronologi kajadian-kajadian dina Wahyu 10 leuwih jauh dipastikeun ku kanyataan yén malaikat ieu sarua jeung malaikat kahiji dina Wahyu 14.” Dina Wahyu 10, hiji malaikat anu perkasa turun ti sawarga bari nyekel hiji kitab leutik anu kabuka dina leungeunna. Ellen White ngawartosan ka urang yén malaikat anu perkasa ieu nyaéta Yesus Kristus, sarta kitab leutik éta nyaéta Kitab Daniel. Dina ahir pasal sapuluh, Yohanes diparéntahkeun pikeun ngadahar kitab leutik éta, anu bakal amis dina sungutna tapi pait dina beuteungna. Yohanes ngalambangkeun sajarah Millerite, di mana amanat Daniel téh amis tapi nyababkeun kuciwa anu pait. Malaikat anu perkasa dina Wahyu 10, nurutkeun para panaratas, nyaéta malaikat kahiji dina Wahyu 14—anjeunna téh malaikat anu sarua.

Urang mindeng henteu nyéépkeun loba waktu pikeun sacara écés ngabahas para malaikat ieu dina Wahyu, padahal sakuduna kitu. Malaikat anu kuat dina Wahyu 10 téh ogé malaikat anu ku William Miller dipikaharti keur ngalaksanakeun Ceurik Tengah Peuting ku ngaréngsékeun padamelan malaikat kahiji dina Wahyu 14: “Sieun ka Allah sarta pasrahkeun kamulyaan ka Mantenna, sabab jam pangadilan-Na geus sumping.” Jam pangadilan-Na ngarujuk ka Daniel 8:14. Para malaikat ieu nandakeun rupa-rupa aspék tina padamelan anu geus diréngsékeun.

Balik deui ka Uriah Smith: “Kronologi kajadian-kajadian dina Wahyu 10 leuwih ditegeskeun deui ku kanyataan yén malaikat ieu sarua jeung malaikat kahiji dina Wahyu 14.” Anjeunna ngajelaskeun naon anu ngabeungkeut maranéhna: duanana miboga amanat husus pikeun diproklamasikeun, duanana ngucapkeun proklamasina ku sora tarik, duanana ngagunakeun basa anu sarupa nu nujul ka Sang Panyipta, sarta duanana ngumumkeun waktu—nu hiji sumpah yén waktu moal aya deui, sedengkeun nu séjén ngumumkeun yén jam pangadilan Allah geus datang. Amanat dina Wahyu 14:6 ayana di ieu sisi tina mimitina waktu ahir.

Numutkeun Uriah Smith, waktu ahir téh taun 1798, sarta amanat dina Wahyu 14 datang sanggeus éta. Anjeunna nyerat, “Nanging amanat dina Wahyu 14:6 ayana di ieu sisi mimiti dimimitianana waktu ahir. Éta téh hiji pangwartaan yén jam pangadilan Allah geus sumping, ku kituna tangtu kudu lumangsungna dilarapkeun ka generasi panungtungan. Paulus henteu ngawawarkeun yén jam pangadilan geus sumping. Luther jeung para rerencanganna ogé henteu ngawawarkeun éta. Paulus nalar ngeunaan hiji pangadilan nu bakal datang, can tangtu iraha, jauh ka hareup, sarta Luther nempatkeunana sahenteuna tilu ratus taun deui ti jamanna. Leuwih ti éta, Paulus ngingetan garéja supaya ulah aya pangwartaan saperti kitu yén jam pangadilan Allah geus sumping nepi ka hiji waktu nu tangtu.” Dina 2 Tesalonika 2:1-3, Paulus nyebutkeun yén poé Kristus can caket nepi ka murtad datang heula jeung jalma durhaka téh dinyatakeun. Paulus ngenalkeun jalma durhaka, tanduk leutik, kapausan, sarta ngaliputan sakabéh mangsa kakawasaanana ku hiji pangeling-ngeling, mangsa anu lumangsung salila 1260 taun, nu lekasan dina taun 1798.

Dina taun 1798, larangan pikeun ngawawarkeun yén poé Kristus geus caket téh lekasan. Mimiti jaman ahir, sarta segel dicabut tina kitab leutik. Ti harita, malaikat dina Wahyu 14 geus maju. Uriah Smith nyebutkeun, ‘Lamun anjeun rék ningali éta, ti saprak 1798, amanat malaikat kahiji geus maju. Dina taun 1798, malaikat kahiji dina Wahyu 14 sumping kana sajarah’—ieu téh pamahaman para panaratas. ‘Ti harita, malaikat dina Wahyu 14 geus ngawawarkeun yén jam pangadilan Allah geus datang, sarta malaikat dina pasal sapuluh geus nyokot tempatna di sagara jeung di darat, sumpah yén waktu moal aya deui. Jati dirina teu bisa diragukeun. Sagala alesan anu nempatkeun nu hiji, mangpaat ogé pikeun nu séjén. Generasi ayeuna keur nyaksian kacumponan dua nubuat ieu. Dina pangwawaran Advent, hususna ti taun 1840 nepi ka 1844, mimitian kacumponan maranéhna anu lengkep tur rinci.’

Smith nandaan taun 1840 jeung 1844 dina patalina jeung malaikat kahiji tina Wahyu 14 anu sumping dina 1798, tapi anjeunna ogé nandaan malaikat kahiji dina 1840, nalika éta amanat dipaparin kakawasaan. Dina pangwawaran ngeunaan kadatangan, utamana ti 1840 nepi ka 1844, mimiti lumangsung panggenepan anu pinuh. Kalungguhan malaikat anu hiji sukuna nangtung di laut sarta hiji deui di darat nandakeun lega jangkauan pangwawarnaanana. Amanat éta bakal nyebrang sagara sarta ngalegaan ka rupa-rupa bangsa, sarta pangwawaran kadatangan éta mémang nepi ka unggal stasion misionaris di sakuliah dunya. Ti taun 1840, amanat malaikat kahiji, nurutkeun Ellen White, dibawa ka unggal stasion misi di sakuliah dunya. Ieu kacumponan nalika prinsip sataun-sapoe tina nubuat Kitab Suci dikukuhkeun ku ragragna Kakaisaran Ottoman. Dina ieu titik urang henteu keur ngungkulan rinci-rincina, tapi keur nyusun panggung pikeun sajarah Millerite jeung dinamika Tangis Tengah Peuting.

Dina taun 1833, kajadian muragna béntang lumangsung. Ellen White nyarios dina The Great Controversy, kaca 333: ‘Dina taun 1833, dua taun sanggeus Miller mimiti nampilkeun ka umum bukti-bukti ngeunaan enggal datangna Kristus, mucunghul tanda anu pamungkas tina tanda-tanda anu geus dijangjikeun ku Jurusalamet minangka pertanda kadatangan-Na anu kadua. Saur Yesus: “Béntang-béntang bakal murag ti langit.” Mateus 24:29. Jeung Yohanes dina Wahyu nyatakeun, nalika anjeunna ningali dina titingalian adegan-adegan anu bakal miheulaan poé Allah: “Béntang-béntang langit murag ka bumi, saperti tangkal anjir ngagugurkeun buahna anu can asak, nalika digoyang ku angin anu gedé pisan.” Wahyu 6:13. Nubuat ieu meunang panggenepan anu kacida écésna sarta ngagémbarkeun dina hujan meteor anu gedé tanggal 13 Nopémber 1833.’

Kasaksian William Miller nyaritakeun:

Kieu lah cara Miller, dina usum panas taun 1833, mimiti nembongkeun pesen éta ka balaréa. Dina Désémber 1833, ragragna béntang-béntang nambahan kasoleman kana pesenana.

Dina taun 1840, Ellen White méré katerangan ngeunaan hiji kacumponan nubuat anu luar biasa. Ieu petikan remen dipapadarkeun jadi bahan pasulayan dina Roh Nubuat, ku sawatara pihak anu ngedalkeun yén Uriah Smith nu nyelapkeunana kana The Great Controversy, tapi alesan-alasan kitu teu aya dasarna. Anjeunna keur nyarioskeun runtuyan kacumponan nubuat anu mingpin ka taun 1840, kaasup ragragna béntang-béntang jeung Poé Poék. Anjeunna nyerat, “Dina taun 1840, hiji kacumponan nubuat anu luar biasa deui ngagerakkeun minat anu sumebar lega.”

Ieu nujul kana nubuat Alkitab, lain saukur ramalan manusa ku Josiah Litch.

Uriah Smith parantos nyarios ka urang yén malaikat kahiji dina Wahyu 14 sumping dina taun 1798, nanging éta téh malaikat anu sarua jeung malaikat dina Wahyu 10. Dina Wahyu 10, Yohanes diparéntah supaya nyokot kitab leutik tina panangan éta malaikat sarta ngadahar éta, sarta éta bakal jadi amis dina sungutna. Amanat Millerite jadi amis dina tanggal 11 Agustus 1840, sanggeus dua taun ngaramalkeun ragragna Kakaisaran Ottoman dumasar kana prinsip sataun-sapoe dina nubuat Alkitab. Nalika éta kajadian kacumponan kalayan pas pisan, amanat anu maranéhna parantos diproklamasikeun jadi amis dina sungut maranéhna.

Dina tanggal 11 Agustus 1840, pekabaran éta jadi amis dina biwir maranéhna. Yohanes diparéntahkeun pikeun nyokot kitab leutik tina panangan malaikat anu geus turun. Malaikat éta turun dina tanggal 11 Agustus 1840, sarta malaikat dina Wahyu 10 ieu téh sarua jeung malaikat kahiji dina Wahyu 14. Malaikat dina Wahyu 14 sumping dina taun 1798 dina mangsa ahir, tapi pekabaranana dipaparin kakawasaan dina taun 1840. Ellen White nyebutkeun yén nalika éta kajadian jadi dipikawanoh, balaréa jadi yakin kana benerna prinsip-prinsip panapsiran nubuat anu dipaké ku Miller jeung para baturna. Ti saprak taun 1930-an, dimimitian dina 1919 tapi utamana dina taun 1930-an, Adventisme geus nolak aturan-aturan panapsiran nubuat anu dipaké ku Miller jeung para baturna—éta aturan-aturan téh nyaéta métode proof text dina diajar Alkitab.

Waymark salajengna dina sajarah nyaéta bagan 1843, anu disusun dina bulan Méi 1842. Ellen White nyarios, “Kuring geus ningali yén bagan 1843 dipingpin ku panangan Gusti sarta yén éta teu meunang dirobah, yén angka-angkana saperti Anjeunna ngahoyongkeunana, sarta yén panangan-Na aya di luhureun éta sarta nyumputkeun hiji kasalahan dina sababaraha angka, sangkan teu aya saurang ogé anu tiasa ningalina nepi ka panangan-Na dipiceun.” Bagan ieu mangrupikeun waymark nubuat, anu disusun dina bulan Méi 1842. Dina bulan Juni 1842, garéja-garéja Protestan mimiti nutup panto-pantona sarta malaikat kadua sumping.

Tina Testimonies, jilid kahiji, kaca 21: “Dina bulan Juni taun 1842, Bapa Miller masihan runtuyan ceramahna anu kadua di Garéja Casco Street di Portland, Maine. Iwal ti sababaraha saeutik, rupa-rupa denominasi nutup panto garéjana pikeun Bapa Miller.” Ellen White ngébréhkeun ka urang yén salaku urang Kristen Advent Poé Katujuh, urang kudu diajar nalar tina sabab kana akibat. Sabab anu nyababkeun garéja-garéja Protestan nutup panto maranéhna nyaéta diasupkeunana bagan ieu. Nalika bagan éta diwanohkeun dina bulan Méi, garéja-garéja Protestan netepkeun yén kaum Millerite téh fanatik anu kasasab.

Kuciwa anu kahiji aya salajengna. Tina The Great Controversy, kaca 393:

Waktu nundana téh mangrupa kuciwa kahiji, anu kajadian dina 22 Maret 1844. Kaum Millerite ngaramalkeun ahir dunya dina taun 1843, maké itungan waktu nurutkeun Alkitab. Nalika Gusti can sumping nepi ka mangsa éta, kuciwa kahiji mimiti karandapan dina 22 Maret 1844. Éta téh waktu nundana.

Ieu téh mangsa nunda dina pasemon sapuluh parawan, dina Habakkuk 2, jeung dina Daniel 12. Daniel 12:11 nyebutkeun, “Jeung ti mangsa kurban sapopoé dicabut...” Para panaratas ngartos yén kapirisme ditaklukkeun dina taun 508, nalika Clovis ngéléhkeun kaum Visigoth. Ti mangsa kapirisme dicabut jeung kapapaan ditegakkeun (tilu puluh taun ti harita, dina taun 538), bakal aya 1290 poé. Ayat salajengna nyebutkeun, “Bagja jalma anu ngadagoan jeung ngahontal sarébu tilu ratus tilu puluh lima poé.” 508 ditambah 1335 sarua jeung 1843. “Bagja jalma anu ngahontal 1843.” Angka 1335 nandaan mangsa nunda, bari nyebutkeun, “Bagja jalma anu ngadagoan jeung ngahontal 1843.” Lamun anjeun ngajaga pamahaman para panaratas ngeunaan kurban sapopoé, sakumaha anu dipigawé ku Ellen White, hal ieu écés.

Pikeun ngajelaskeun deui kalayan leuwih écés, Yesaya 30:18 nyebutkeun, “Ku sabab éta PANGERAN bakal ngadagoan.” Di dieu, PANGERAN téh pangantén lalaki dina pasemon sapuluh parawan, sarta Anjeunna keur nyangsang. “Ku sabab éta pangantén lalaki bakal nyangsang supaya anjeunna maparin sih ka maranéh; ku sabab éta anjeunna bakal ditinggikeun supaya anjeunna ngalakukeun rahmat ka maranéh, sabab PANGERAN téh Allah pangadilan. Bagja sakur anu ngadagoan ka Anjeunna.” Ieu saluyu jeung Daniel 12:12: “Bagja jalma anu ngadagoan sarta nepi ka 1335.” Pangantén lalaki nyangsang dina 22 Maret 1844. Aya hiji berkah anu patali jeung nepi ka kuciwa anu kahiji tuluy ngadagoan. Lamun anjeun nepi ka dieu, anjeun kudu ngadagoan. Naon anu keur didagoan? Habakuk 2:3 nyebutkeun, “Sabab eta tetenjoan masih keur hiji waktu anu geus ditangtukeun, tapi dina ahirna eta bakal nyarita sarta moal ngabohong; sanajan eta nyangsang, antosan eta.” Berkah tina nepi ka 1335 nyaéta berkah tina nepi ka sajarah ieu, tempat PANGERAN bakal ngalaksanakeun Midngiht Cry.

Teu sadaya jelema bakal diidinan milu dina Midnite Cry. Sababaraha urang milu ngumbara babarengan jeung kaum Millerite lain ku sabab pangalaman pribadina sorangan jeung Yesus Kristus atawa ku ulikan pribadina kana Firman Allah, tapi ku lantaran sieun. Sateuacan Midnite Cry sumping, Gusti misahkeun dulur-dulur ieu tina gerakan éta. Kuciwa anu kahiji téh mangrupa bagian tina prosés anu nyiapkeun pikeun Midnite Cry. Numutkeun ka Ellen White, upami urang henteu ngartos ieu, urang bakal ragrag tina jalan kana dunya jalma-jalma jahat di handap.

Tina Early Writings, kaca 238: “Deukeut kana panutupan amanat malaikat nu kadua, abdi ningali hiji cahaya gedé ti sawarga keur nyaangan umat Allah. Sinar-sinar cahaya ieu katingalina caang siga panonpoé, sarta abdi ngadéngé sora-sora malaikat ngagorowok, ‘Tingali, pangantén lalaki datang.’” Ieu téh Midangwengi Ceurik, anu dimaksudkeun pikeun méré kakawasaan ka amanat malaikat nu kadua. Para panaratas ngartos yén amanat malaikat nu kahiji sumping dina taun 1798, tapi dipaparin kakawasaan ku ragragna Kakaisaran Ottoman dina taun 1840. Sakabéh amanat sumping dina hiji titik waktu sarta sanggeus éta dipaparin kakawasaan. Amanat malaikat nu kadua sumping dina tanggal 22 Maret 1844 nalika garéja-garéja Protestan nutup panto-pantona ngalawan amanat Millerite. Midangwengi Ceurik méré kakawasaan ka amanat malaikat nu kadua. Amanat malaikat nu katilu sumping dina tanggal 22 Oktober 1844, sarta dipaparin kakawasaan nalika malaikat anu perkasa dina Wahyu 18 ngahiji jeung éta amanat. Unggal amanat sumping dina sajarah sarta sanggeus éta dipaparin kakawasaan. Ieu penting pikeun kahartos.

Panggero Wengi Tengah maparin kakawasaan ka amanat malaikat nu kadua. Para malaikat dikintun ti sawarga pikeun ngahudangkeun para wali nu keur leuleus haténa sarta nyiapkeun maranéhna pikeun pagawean agung nu aya di hareupeun maranéhna. Jalma-jalma nu pangbakatna lain nu pangheulana narima ieu amanat. William Miller lain nu pangheulana narima ieu amanat; sabalikna pisan, anjeunna téh nu pangpamungkasna narima éta. Anjeunna nu pangmiboga bakat dina ngartos amanat éta, ari Samuel Snow mah nu pangheulana. Maranéhna nu baheulana mingpin dina éta pagawean téh nu pangpamungkasna narima sarta nulungan ngagedékeun éta pangero. Dina sajarahna, jalma nu pangpamungkasna narima amanat Panggero Wengi Tengah téh William Miller.

Tina The Great Controversy, 376:

Pamingpin dina Garéja Advent ayeuna anu ngalarang pangajaran pesen ieu di jero garéja, malah nepi ka di imah-imah pribadi, geus dipragambarkeun di dieu dina gerakan Millerite.

Tina buku karangan Elder Damsteegt, Foundation of Seventh-day Adventist Message and Mission, Miller yakin yén pangwartaan Daniel 8:14 jeung malaikat kahiji tina Wahyu 14 téh nya éta Ceurik Tengah Peuting—“Behold, the bridegroom cometh.” Anjeunna yakin yén ieu pesen téh nangtukeun kadatangan Kristus anu kadua. Miller nganggap yén sakabéh sajarah téh nya éta Ceurik Tengah Peuting, tapi Ellen White nyatakeun yén Ceurik Tengah Peuting téh kalaksanakeun dina hiji titik anu tangtu. Samuel Snow méré judul presentasina “The True Midnight Cry” pikeun ngabédakeunana tina ajaran Millerite yén Ceurik Tengah Peuting téh pesen umum.

Jalma-jalma anu pangrohanina narima éta amanat pangheulana, sarta maranéhna anu baheulana mingpin dina pagawéan éta, anu pangpamungkas narima sarta mantuan ngagedékeun éta panyambat. William Miller, anu geus mingpin éta pagawéan ti taun 1833 ka hareup, bajoang dina narima amanat Midnite Cry nalika éta sumping dina bulan Agustus 1844. Anjeunna can yakin ngeunaan misahkeun diri ti gereja-gereja sarta geus mangtaun-taun ngajar pamahaman séjén ngeunaan Midnite Cry.

William Miller nyerat:

Dina bulan Méi 1842, bagan 1843 diterbitkeun, sarta para sadérék nyarios ka Miller sangkan miceun kecap “if” tina panyajianana.

Miller nuluykeun, “Média umum ogé geus medarkeun yén kuring geus netepkeun hiji poé anu tangtu, nyaéta tanggal ka dua puluh tilu April, pikeun kadatangan Gusti. Ku sabab éta, dina bulan Désémber taun éta, ku sabab kuring teu bisa ningali aya kasalahan dina itungan kuring, kuring medarkeun kayakinan kuring yén dina hiji waktu antara 21 Maret 1843 jeung 21 Maret 1844, Gusti baris sumping.” Miller geus leuwih tiheula nyindekkeun poé ka sapuluh dina bulan ka tujuh, sarta jauh saméméh Samuel Snow ngagunakeun kacindekan ieu pikeun ngumumkeun Midnigh Cry, Miller geus nulis ngeunaan éta. Miller téh jalma anu ku Gusti dipaké pikeun nyusun logika anu ku Samuel Snow dipaké pikeun nangtukeun 22 Oktober 1844.

Miller nyerat, “Salila taun 1843, panyawad anu panggarangna ditumpukkeun ka kuring jeung ka jalma-jalma anu pakait jeung kuring ku pers sarta ku sawatara mimbar. Panyurung kami diserang, asas-asas kami dipidangkeun salah, watak kami difitnah.” Waktu terus kaliwat, sarta tanggal 21 Maret 1844 kaliwat tanpa penampakan Gusti. Kacewa téh kacida gedéna, sarta loba anu henteu deui leumpang babarengan jeung maranéhna. Saméméh mangsa ieu, ti taun 1840, diperkirakeun aya 200.000 urang Millerite, tapi dina mangsa ieu, ngan 50.000 anu kari.

Miller nuluykeun, “Saméméh ieu, dina usum gugur taun 1843, sawatara dulur saiman abdi mimiti nyebut gareja-gareja téh Babul sarta ngadesek yén éta téh kawajiban urang Advent pikeun kaluar ti dinya. Ku hal ieu, abdi kacida kasedihna. Henteu ngan pangaruhna pisan goréng, tapi abdi ogé nganggap éta minangka panyasab kana Firman Allah, hiji pamulasaraan kana Kitab Suci.” Miller gumulung ku kasusah dina ngartos amanat malaikat kadua, anu ngajadikeun anjeunna leuwih hésé narima amanat Jerit Tengah Peuting anu sajati. Prakték éta sumebar, sarta gareja-gareja ditutup pikeun maranéhna, nimbulkeun permusuhan sarta misahkeun kalolobaan urang Advent ti gareja masing-masingna.

Sanggeus waktu anu geus diterbitkeun ku anjeunna kaliwat, Miller ngaku kuciwa na ngeunaan mangsa anu pasti, tapi tetep ngajaga iman-na. Anjeunna nuluykeun pagawean-na di Kulon salila usum panas taun 1844 nepi ka gerakan Bulan Katujuh. Anjeunna teu boga ilubiung dina gerakan ieu iwal ti hiji surat anu ditulis dalapan belas bulan saméméhna ngeunaan pangamalan Hukum Musa anu nunjuk ka bulan éta. Anjeunna teu nyangka yén poko-poko éta bakal dipaké kitu, atawa yén kapercayaan kana bukti sapertos kitu bakal jadi ujian kasalametan. Anjeunna teu boga pasakitan jeung gerakan éta nepi ka dua atawa tilu minggu saméméh 22 Oktober 1844. Dina hiji surat ka Himes tanggal 6 Oktober 1844, Miller nulis, “Kuring ningali hiji kamulyaan dina bulan katujuh anu can kungsi katingali ku kuring saméméhna... Ayeuna, mugi jenengan Gusti dipaparin berkah, kuring ningali hiji kaéndahan, hiji kasaluyuan, hiji kasapukan dina Kitab Suci, anu geus lila ku kuring dipidoakeun tapi henteu katingali ku kuring nepi ka poé ieu. Puji sukur ka Gusti, he jiwa kuring. Dulur Snow, Dulur Storrs, jeung nu séjénna, mugi dipaparin berkah ku sabab jadi pakakas pikeun muka panon kuring. Kuring meh dugi ka imah. Kamulyaan, kamulyaan, kamulyaan, kamulyaan.”

Saterusna, Miller nimbang deui Pekik Tengah Peuting, sarta nyebut éta fanatisme. Damsteegt nyatet yén Snow meunang raraga dasar talatah Pekik Tengah Peuting tina karya Miller anu leuwih ti heula.

Itungan Snow, anu diterbitkeun dina bulan Maret 1844, henteu ngabangkitkeun perhatian anu gedé nepi ka rapat kémah di Exeter, 12–17 Agustus 1844. Di dinya, tanggal anu pasti numutkeun anjeunna pikeun mulangna Kristus ngagerakkeun loba urang Millerit, nepi ka mawa usaha misionaris maranéhna kana puncakna. Tanggapan maranéhna tuluy dipikawanoh minangka gerakan Bulan Katujuh. Sanajan para pamingpin Millerit mimitina ngarasa curiga, sawatara minggu saméméh kajadian anu diarep-arep éta, maranéhna ngagabung kana gerakan éta sarta ngidinan pamadegan Snow dicitak jeung didukung.

Visi kahiji Ellen White némbongkeun umat Allah nu keur leumpang dina hiji jalan ka sawarga, kalayan hiji cahaya di tukangeun maranéhna anu disebut Jerit Tengah Peuting. Pekabaran anu dipidangkeun ku Samuel Snow kudu kaharti. Dina Méi 1842, 300 bagan dicitak pikeun 300 pangwawara. Nepi ka 22 Maret 1844, sanggeus kuciwa anu kahiji, bagan éta disisihkeun, sarta loba anu ninggalkeun éta gerakan. Jalma-jalma anu tetep cicing dina éta gerakan kudu nungguan. Dina pasamoan kémah di Exeter, Snow némbongkeun yén Gusti bakal sumping dina 22 Oktober 1844, dina Poé Panebusan. Ieu ngadorong maranéhna pikeun ngawawarkeun éta pekabaran.

Joseph Bates nyaritakeun yén sanggeus pasamoan kémah di Exeter, waktu anjeunna leumpang ngalangkungan gerbong-gerbong karéta, anjeunna ngadéngé sora-sora ngulang, “Lah, pangantén lalaki datang!” Ieu gerakan nyapu sakuliah Amérika Sarikat dina waktu dua bulan, ngarah kana Kaceuceub Agung dina 22 Oktober 1844.

Damsteegt méré koméntar ngeunaan Konférénsi Adventis di Low Hampton, 28–29 Désémber 1844, nu ngalibetkeun Himes jeung Miller. Himes ngadesek sangkan ngahibur umat suci, ngahudangkeun dunya Kristen, jeung ngawawarkeun kasalametan ka jalma-jalma dosa. Sababaraha minggu ti harita, Advent Press neruskeun deui penerbitanana, sarta Himes nyatakeun yén panto kasalametan téh kabuka. Miller lalaunan ninggalkeun pamadegan shut door nu ekstrim sarta balik deui kana pandangan aslina ngeunaan Midnight Cry. Dina bulan anu sarua éta, Ellen White narima tetempoan kahijina, anu némbongkeun yén jalma-jalma anu nampik Midnight Cry murag tina éta jalan. Éta tetempoan dimaksudkeun pikeun William Miller sakumaha ogé pikeun saha waé nu séjén.

Tina Early Writings, kaca 257:

Pesen malaikat katilu dina ieu kontéks nyaéta poe Sabat. Nalika Miller mimiti condong kana caang ti sawarga, jalma-jalma ieu nyusun rencana pikeun ngabelokkeun pikiranana. Pangaruh manusa ngajaga anjeunna dina poek sarta nahan pangaruhna di antara jalma-jalma anu ngalawan bebeneran. Ahirna, Miller ngangkat sora ngalawan caang ti sawarga—nyaéta poe Sabat. Anjeunna gagal narima eta pesen anu saenyana bakal ngajelaskeun kuciwa-Na sarta ngucurkeun caang jeung kamulyaan kana mangsa nu geus kaliwat. Anjeunna ngandelkeun hikmat manusa, lain kana hikmat Ilahi. Ku sabab geus dipatahkeun ku pagawean jeung ku umur sepuh, anjeunna henteu sarua tanggung jawabna jeung jalma-jalma anu nahan anjeunna tina bebeneran. Dosa éta tumiba ka maranehna. Lamun Miller bisa ningali caang malaikat katilu, loba perkara bakal geus dijelaskeun. Tapi dulur-dulurna ngaku miboga kanyaah anu kacida jerona ka anjeunna, nepi ka anjeunna nyangka yén anjeunna moal kungsi bisa meulah diri ti maranehna. Allah ngantep anjeunna ragrag kana kakawasaan pati sarta nyumputkeun anjeunna di kubur tina jalma-jalma anu narik anjeunna jauh tina bebeneran. Musa kungsi lepat saméméh asup ka Tanah Perjangjian; kitu deui Miller, anjeunna lepat nalika anjeunna geus deukeut asup ka Kanaan sawarga. Batur anu nungtun anjeunna ngalakukeun ieu; batur ogé anu kudu méré pertanggungjawaban pikeun éta. Tapi para malaikat ngajaga lebu anu mulia tina ieu abdi Allah sarta anjeunna bakal kaluar dina sora tarompet panungtungan.

Dina kasimpulanana, William Miller ngalambangkeun kaum Advent Poé Katujuh dina ahir dunya. Tetempoan kahiji Ellen White leuwih ditujukeun pikeun jaman urang tibatan pikeun jamanna sorangan. Dina ahir dunya, kaum Advent Poé Katujuh bakal nampik cahaya Ceurik Tengah Peuting. Cahaya Ceurik Tengah Peuting ngan ukur bisa kaharti ku ngartos sajarah ieu. Kuciwa anu kahiji nyucikeun gerakan Millerit tina jalma-jalma anu aya di dinya ku alesan anu salah sarta nyiapkeun umat pikeun pangalaman ujian anu bakal nungtun maranéhna asup ka Ruang Maha Suci. Maranéhna anu nepi ka kuciwa anu kahiji téh rahayu ngan lamun maranéhna ngadagoan 22 Oktober 1844. Waktu ieu geus dirarancang ku Allah pikeun ngahasilkeun hiji umat anu ku Mantenna bakal dihimpun ka Ruang Maha Suci. Nampik Ceurik Tengah Peuting jeung murag tina jalan téh sarua jeung nampik sakabéh sajarah ieu.

William Miller ngalakukeun tilu kasalahan, sarta urang salawasna diuji ku tilu ujian. Kasalahan kahijina nya éta nolak Midnigh Cry dina bulan Désémber 1844. Kasalahan kadua nya éta ngadéngékeun manusa tibatan Allah, anu ngakibatkeun kana kasalahan katiluna: nolak Sabat. Dina ahir dunya, urang Advent Poé Katujuh bakal nolak sajarah Midnigh Cry jeung panggero pikeun mulang ka jalan-jalan baheula lantaran maranéhna ngadéngékeun pamingpin-pamingpinna. Ku kituna, maranéhna nyiapkeun dirina pikeun tanda sato galak, ku ngulang prosés pangujian tilu léngkahna Miller, anu dimimitian ku kumaha hubungan maranéhna ka pesen jeung sajarah Midnigh Cry.

Ngan aya dua wungkul nubuat anu nyangkem sajarah ti kuciwa nu kahiji nepi ka kuciwa nu kadua: 2300 poe (“Though the vision tarry, wait for it”) jeung 2520. Nolak 2520 hartina nolak Panyaur Tengah Peuting. Nolak Panyaur Tengah Peuting hartina murag tina jalan ka dunya jahat anu aya di handap.

Urang baris ngabahas ieu leuwih jero deui dina pasamoan salajengna.