Dua Tabel Habakuk 2 tina 95
Ngartos Kalender Millerite jeung Wanci Ngantosan
Dina presentasi urang nu pamungkas, timbul patalékan kumaha 22 Oktober 1844 tiasa janten poe kasapuluh dina bulan katujuh lamun 22 Maret 1844 téh poe kahiji dina bulan kahiji. Kaum Millerit dina Maret 1844 salah ngartos naon anu ku maranéhna dianggap minangka ahir taun 1843. Sanggeus éta kuciwa, maranéhna nalungtik deui cara ngitung waktu numutkeun Kitab Suci. Ieu dijelaskeun dina buku Gerhard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, hususna dina kaca 89 jeung 92. Nalika maranéhna yakin yén 1843 geus lekasan, maranéhna meunteun deui dua unsur dina pamahaman maranéhna ngeunaan waktu: parobahan ti 1843 ka 1844, jeung poe-poe anu nandaan awal jeung ahir taun-taun, sangkan maranéhna tiasa ngitung poe kasapuluh dina bulan katujuh.
Kuring remen nekenkeun yén ti tanggal 22 Maret nepi ka 22 Oktober téh tujuh bulan. Kuring henteu nyarankeun yén ieu téh Gerakan Bulan Katujuh, nanging matak narik yén kaum Millerite percaya yén tanggal 22 Maret téh penting, sarta éta mangpaat minangka patokan dina pikiran—tujuh bulan sanggeusna mawa anjeun ka tanggal 22 Oktober. Ieu téh kanyataan.
Kuciwa jeung mangsa panundaan téh lain panggenepan hiji nubuat waktu, tapi sabalikna mangrupa balukar tina salah paham urang Millerit. Salah paham maranéhna éta nu ngagenepan mangsa panundaan jeung kuciwa; teu aya nubuat husus anu nyebutkeun yén mangsa panundaan bakal dimimitian dina hiji titik nu tangtu. Kayakinan maranéhna yén taun 1843 geus kaliwat dina tanggal 22 Maret 1844 ngahasilkeun kuciwa éta.
Damsteegt nyarios:
Sanaos itungan Karait nu nandakeun ahir taun urang Yahudi dina bulan anyar tanggal 17 April 1844 dipikaresep dina majalah-majalah utama Millerite, kalolobaan jalma nu percaya ngarepkeun tanggal 21 Maret 1844 minangka waktu mulangna Kristus. Di luar gerakan Millerite, tanggal 21 Maret geus kacida dipikawanohna, sarta aya pangharepan nu kacida sumebarna yén sakabéh sistem Adventisme bakal diruntuhkeun sagemblengna dina tanggal éta.
Kamari maca yén Miller ngarep-ngarep kana tanggal éta. Kalolobaan kaum Millerit museurkeun paningalna kana tanggal éta, malah para lawanna ogé nyaho éta sarta ngawaskeunana minangka bukti yén kaum Millerit téh palsu. Ieu mangrupa pamahaman anu baku. Sanggeus éta kaliwat, maranéhna mimiti nalungtik nubuat-nubuat ngeunaan waktu kalawan leuwih taliti, anu tuluy ngarahkeun maranéhna ka 22 Oktober 1844. Ieu nyadiakeun hiji titik rujukan pikeun patalékan anu mucunghul kamari.
Mangsa Nungguan jeung Visi Kahiji Ellen White
Dinten ieu, abdi hoyong nyéépkeun waktos langkung seueur pikeun nalungtik waktos panundaan. Ieu penting, sabab urang nuju nyanghareupan visi munggaran Ellen White, nalika anjeunna nyarios yén cahaya caang di awal jalan ka Surga éta nyaéta Midangpeuting Teriakan, sarta upami anjeun mungkir kana éta cahaya, anjeun bakal murag tina jalan ka Surga. Abdi keur ngupayakeun mintonkeun yén Midangpeuting Teriakan dina visina ngawengku sakumna sajarah Amanat Malaikat Kadua.
Sacara pribadi, kuring teu boga masalah pikeun nyebutkeun yén Panyambat Tengah Peuting dina éta tetempoan, anu aya dina awal jalan sarta nyorotkeun cahaya sapanjang jalan, ngagambarkeun sajarah kaum Millerit ti taun 1840 nepi ka 1844. Dinamika sajarah éta kudu dipikaharti kalayan bener. Palaksanaan Panyambat Tengah Peuting éta sorangan lumangsung ti tanggal 12 Agustus nepi ka 17 Agustus, nalika éta amanat dipidangkeun dina Exeter Camp Meeting, tuluy maranéhna mawa éta amanat kira-kira salila dua bulan—Séptémber jeung Oktober, dua bulan lima poé. Saméméh 22 Oktober, maranéhna keur nyiapkeun diri pikeun datangna Gusti. Mangsa dua bulan ieu téh mangrupa sajarah Panyambat Tengah Peuting. Sanajan kitu, anjeun moal bisa ngartos mangsa ieu lamun teu ngartos léngkah-léngkah anu nganteur kana éta. Pikeun kuring, Panyambat Tengah Peuting téh, sacara leuwih husus, sajarah mangsa ngadagoan, anu diteruskeun nepi ka 22 Oktober 1844.
Milarian Tilu Malaikat
Ieu téh sajarah ti taun 1840 nepi ka 1844. Aya sababaraha petikan dina Roh Nubuat di mana Sister White nétélakeun ka urang yén urang kudu terang di mana nempatkeun éta pesen-pesen. Nalika anjeun mimiti nangtukeun tempat éta pesen-pesen, anjeun bakal nyadar yén sakabéh pesen éta sumping dina hiji titik waktu nu tangtu sarta sanggeus éta dipaparin kakawasaan.
Malaikat Kahiji sumping dina taun 1798 dina Wanci Ahir, nalika Kitab Daniel dibuka meteraina sarta aya paningkatan pangaweruh. Pekabaran Malaikat Kahiji dipaparin kakawasaan dina 11 Agustus 1840, nalika prinsip sataun-sapoe dikukuhkeun pikeun saalam dunya, anu ngadatangkeun Malaikat tina Wahyu 10, anu ngalambangkeun dipaparin kakawasaanana Pekabaran Malaikat Kahiji.
Malaikat Kadua sumping dina bulan Juni 1842. Kamari urang maca yén dina bulan Juni 1842, Bapa Miller masihan runtuyan presentasi anu kadua di garéja Casco Street. Iwal ti sababaraha pangecualian, garéja-garéja Protestan nutup panto-pantona. Ku kituna, dina bulan Juni 1842, Talu Malaikat Kadua sumping, sabab nalika hiji garéja Protestan nutup panto na ngalawan Talu Malaikat Kahiji, éta jadi bagian ti Babul. Talu Malaikat Kadua téh hiji panggero kaluar ti Babul. Éta sifatna progresif.
Ibu White ngabejaan ka urang yén sanajan golongan Protestan mimiti nutup panto-pantona dina bulan Juni 1842, panggero pikeun kaluar ti Babul—eusi tina Amanat Malaikat Kadua—saleresna can dimimitian nepi ka usum panas taun 1844.
Pesen Malaikat Kadua sumping dina bulan Juni taun 1842 sarta dipaparin kakawasaan ku pesen Jerit Tengah Peuting, tanggal 12–17 Agustus 1844, dina Exeter Camp Meeting.
Malaikat Katilu sumping dina tanggal 22 Oktober 1844, sabab dina poé éta jalan asup ka Tempat Nu Pangsucina dibuka, tempat jalma-jalma tiasa ngartos yén Kristus ayeuna teh Imam Agung di Tempat Nu Pangsucina. Di dinya, peti perjangjian dipikawanoh, sarta dina éta peti aya Sapuluh Parentah. Nalika Sister White dibawa asup ka Tempat Nu Pangsucina sarta ningali Sapuluh Parentah, manéhna ningali yén Parentah Sabat caang ngaleuwihan nu séjén, nandaan pentingna Sabat dina Pekabaran Malaikat Katilu. Ieu bakal janten ujian ngeunaan Sabat atawa Minggu. Dina tanggal 22 Oktober 1844, eusi Pekabaran Malaikat Katilu sumping.
Salah sahiji ciri tina katilu pesen éta nyaéta yén nalika Pesen Malaikat Kahiji sumping dina taun 1798, teu aya saurang ogé anu ngartos éta. Gusti ngangkat William Miller jadi utusan Malaikat Kahiji, tapi kakara dina taun 1818—dua puluh taun ti harita—Miller mimiti ngartos kana éta pesen. Pesen éta memang parantos sumping, tapi merlukeun waktu saméméh umat Allah ngakuan éta, sarta tuluy éta dipaparin kakawasaan.
Pesen Malaikat Kadua sumping dina Juni taun 1842, tapi teu aya saurang ogé ti kalangan Millerit dina taun 1842 anu mimiti nyebut garéja-garéja Protestan minangka Babul. Maranéhna can acan ngakuan éta harita. Ngan dina usum panas taun 1844 maranéhna mimiti ngakuan éta sarta nyaur jalma-jalma supaya kaluar ti garéja-garéja. Pesen éta sumping, tuluy kaharti, sarta satuluyna dipaparin kakawasaan.
Dina tanggal 22 Oktober 1844, nalika Hiram Edson nampi titingalian ngeunaan Kristus ngalih ti Tempat Suci ka Tempat Nu Mahasuci, maranéhna nampi sawatara caang ngeunaan robahna palayanan Kristus. Tapi dina tanggal 23 Oktober 1844, Hiram Edson can siap pikeun nulis hiji artikel atawa ngawawarkeun hiji hutbah ngeunaan poé Minggu minangka tanda sato galak. Maranéhna can ngartos Amanat Malaikat Katilu nepi ka sanggeus mangsa éta.
Warta Malaikat Katilu jadi dipaparinkeun kakuatan, sakumaha dipikanyaho ku umat Advent Poé Katujuh, nalika Malaikat Kaopat tina Wahyu 18 ngagabung ka dinya. Pikeun aranjeun anu nuju nyaksian ieu ngalangkungan LiveStreaming atawa engké dina DVD, sigana aranjeun hoyong ngabantah ngeunaan waktuna Malaikat Kaopat ngagabung ka Malaikat Katilu dina tanggal 11 Séptémber 2001. Dina ieu titik, kami teu keur ngadamel bantahan naon-naon ngeunaan éta, tapi kami ogé teu mungkir éta: Malaikat Kaopat ngagabung ka Malaikat Katilu nalika Menara Kembar runtuh, sarta di dieu Warta Malaikat Katilu dipaparinkeun kakuatan.
Katilu Amanat Malaikat ieu miboga ciri-ciri kieu: maranéhna sumping, kaharti, tuluy dipaparin kakawasaan.
Dua Panutupan Panto jeung Panyucian Bait Allah
Dina bulan Juni 1842, hiji panto mimiti nutup, ditandaan ku gereja-gereja Protestan anu nutup panto-pantona ngalawan Pekabaran Malaikat Kahiji. Dina awal sajarah ieu, urang ningali hiji panto keur nutup, jeung dina ahir sajarah ieu—sajarah Malaikat Kadua—panto éta nutup deui, nya éta panto kana Tempat Suci, panto dina misil Sapuluh Parawan.
Dua panutupan panto ieu penting pikeun dicatet, utamana lamun anjeun bade ngabahas dua panyucian Bait Suci. Kristus nyucikeun Bait Suci dua kali nalika Anjeunna aya di bumi, sarta Sadérék White nyaritakeun ka urang yén bakal aya dua panyucian Bait Suci dina ahir dunya, sakumaha ogé kajadian dina jaman kaum Millerit. Panyucian-panyucian Bait Suci dina jaman Millerit tiasa ditandaan dina panutupan panto dina Juni 1842—panto kahiji Bait Suci, nyaéta Protestanisme—jeung dina panyucian Bait Suci anu kadua, nalika panyucian Bait Suci kaum Millerit parantos réngsé.
Urang bade ningali mangsa panundaan. Dina sajarah Malaikat Kadua ieu, mangsa panundaan téh dimimitian dina 22 Maret 1844, sarta diwatesan ku dua panyucian Bait Suci. Éta téh Amanat Malaikat Kadua.
Ieu ogé mangrupa carita ngeunaan Gideon. Dina carita Gideon aya dua kali panyucian, anu jadi salah sahiji lambang tina dua panyucian Bait Allah jeung Pesen Malaikat Kadua.
Wanci Tundaan jeung Ceurik Tengah Peuting dina Nubuat
Hayu urang ngamimitian pangajaran urang ku hiji cutatan tina Spiritual Gifts, jilid 1, kaca 195, 196. Urang keur nalungtik mangsa tunda pikeun ngartos patalina jeung Seruan Tengah Peuting, sabab urang teu hayang nampik cahaya Seruan Tengah Peuting; lamun urang ngalakukeun kitu, urang bakal murag tina jalan ka dunya jalma-jalma jahat di handap.
Malaikat-malaikat diutus pikeun nulungan malaikat anu kawasa ti sawarga, sarta sim kuring ngadangu sora-sora anu mani kadéngé saolah-olah di mana-mana, “Kaluarlah ti dirina, eh umat Kami, supaya maranéh ulah milu nyokot bagian dina dosa-dosana, jeung supaya maranéh ulah narima tina bala-balana; sabab dosa-dosana geus ngahontal ka sawarga, sarta Allah geus ngélingan kajahatan-kajahatanana. Ieu amanat téh sigana mangrupa panambahan kana amanat katilu,”—Ayeuna, manéhna kakara nyutat Wahyu 18:4, “Kaluarlah ti dirina, eh umat Kami, . . . .” Jeung manéhna nyebutkeun, “Ieu amanat téh sigana mangrupa panambahan kana amanat [Malaikat] katilu sarta ngahiji jeung éta, sakumaha ceurik tengah peuting ngahiji jeung amanat malaikat kadua dina taun 1844.”
Pesen Malaikat Kadua sumping dina bulan Juni 1842, sarta Pék Tengah Wengi ngahiji jeung éta dina bulan Agustus 1844. Curahan Roh ka luhur ieu pesen—panggero kaluar ti Babul—mangrupa sajarah anu dipaké ku Sister White pikeun ngajelaskeun sajarah 11 Séptémber 2001, nalika Pesen Malaikat Katilu dihijikeun ku Malaikat Kaopat. Malaikat Kaopat nyaéta nalika Malaikat Perkasa tina Wahyu 18 turun.
“Talatah ieu katingalina minangka hiji tambihan kana talatah katilu sarta ngahiji jeung éta, sakumaha ceurik tengah wengi ngahiji jeung talatah malaikat kadua dina taun 1844. Kamulyaan Allah netep kana para suci anu sabar, anu keur ngadagoan,”—ka saha kamulyaan Allah netep? Kana anu sabar—anu naon? Ngadagoan. Para suci anu sabar, anu keur ngadagoan. Muhun? Para suci anu keur ngadagoan; sabab urang ayeuna aya dina sajarah anu ku nubuat disebutkeun, “Bagja jalma anu ngadagoan, sarta nepi ka 1335. Sanajan tetenjoan éta lila, antosan éta.” Jalma-jalma anu baris narima pancuran Roh Suci téh nya éta para suci anu keur ngadagoan.
“Kamulyaan Allah tumurun kana jalma-jalma suci anu sabar tur ngadagoan, sarta maranéhna kalayan teu sieun maparin panggeuing panungtungan anu khidmat, ngawartakeun rubuhna Babul, jeung nyaur umat Allah supaya kaluar ti dinya; sangkan maranéhna luput tina hukumanana anu matak pikasieuneun.”—Tangtu baé, ieu téh aya dina jaman urang ayeuna; nanging, jalma-jalma suci anu ngadagoan dina jaman urang ayeuna geus diprapangjakeun ku jalma-jalma suci anu ngadagoan dina Sajarah Millerite anu keur urang titenan.
“Caang anu dipancarkeun ka jalma-jalma anu keur ngadagoan nembus ka mana-mana, sarta sakur anu miboga cahaya naon baé di garéja-garéja, anu can ngadangu jeung nampik kana tilu amanat éta, ngabales kana éta panggero, sarta ninggalkeun garéja-garéja anu geus ragrag.”—Ieu téh “Kaluar maraneh ti dinya, eh umat Kami!” Ieu nyarita ngeunaan jalma-jalma anu kaluar ti garéja-garéja Babul dina jaman urang ayeuna sanggeus Hukum Minggu datang ka Amérika Sarikat. Maranéhna nyaéta garéja-garéja anu geus ragrag, nya éta garéja-garéja Babul.
“Loba jalma geus nepi kana umur tanggung jawab ti saprak ieu pesen-pesen dipasihkeun, jeung cahaya geus nyorot ka maranéhna, sarta maranéhna dipaparinkeun hak istiméwa pikeun milih hirup atawa maot.”—Ayeuna anjeunna keur nyebutkeun yén aya jalma-jalma di gereja-gereja Protestan ayeuna anu geus nepi kana umur tanggung jawab ti saprak 22 Oktober 1844; jeung, éta memang kitu. Jalma-jalma di gereja-gereja Protestan ayeuna can hirup waktu Amanat Malaikat Katilu sumping dina Sajarah Millerite. Maranéhna henteu dipikagung jawabkeun kana panolakan anu dilakukeun ku gereja-gereja Protestan dina jaman maranéhna sorangan, jeung ieu mangrupa hiji perkara pokok anu kudu diperhatikeun lamun anjeun kungsi ngulik kumaha sajarah Kristus ngagambarkeun ahir dunya; sabab, sacara teknis, sacara nubuat, Yerusalem bisa waé, saéstuna kuduna, geus dibinasakeun dina AD34.
Aya 490 taun mangsa cobaan anu dipotong pikeun urang Yahudi tina 2300 taun anu ditandaan dina Daniel 8 jeung Daniel 9. Éta 490 taun réngsé dina taun 34 Masehi ku rajamna Stefanus. Dina waktos éta, sacara nubuat, Yerusalem kuduna dibinasakeun, tapi henteu dibinasakeun nepi ka taun 70. Dina The Great Controversy, Sister White nyebutkeun hal anu sarua ngeunaan sajarah éta. Anjeunna nyebutkeun yén aya barudak jeung anu lian anu can ngadangu amanat Kristus jeung para murid saméméh taun 34, sarta Allah dina rahmat-Na masihan ka maranéhna waktu pikeun dihadepkeun kana amanat éta saméméh karuksakan Yerusalem. Anjeunna netelakeun, sakumaha ogé Kristus netelakeunana, yén karuksakan Yerusalem ngagambarkeun ahir dunya.
Sajarah éta ngalambangkeun sajarah anu keur dipedar ku anjeunna. Nalika Hukum Minggu datang ka Amérika Sarikat sarta pesen éta ahirna nepika ka garéja-garéja nu geus ragrag, umat Allah anu ayeuna aya di Babul moal ditanggungjawabkeun ku panolakan anu kungsi dilakukeun ku garéja-garéja maranéhna atawa ku karuhun maranéhna dina abad ka-19.
Loba anu geus nepi kana umur tanggung jawab saprak ieu talatah-talatah dipasihkeun, sarta cahaya geus nyaangan maranéhna, jeung maranéhna dipaparinkeun hak istiméwa pikeun milih hirup atawa paéh. Sababaraha milih hirup, sarta nangtung babarengan jeung jalma-jalma anu ngadagoan Gustina, sarta ngajaga sagala parentah-Na. Talatah katilu kudu ngalaksanakeun padamelanana; sakumna jalma kudu diuji ku éta, sarta jalma-jalma anu adi kudu dipanggil kaluar tina badan-badan agama. Hiji kakawasaan anu ngadesek ngalantarankeun jalma-jalma anu jujur maju, sedengkeun pintonan kakawasaan Allah nahan dina sieun jeung kakendelan para dulur baraya jeung rerencangan, nepi ka maranéhna teu wani, jeung teu boga kakuatan ogé, pikeun ngahalangan jalma-jalma anu ngarasakeun karya Roh Allah kana dirina. Panggero anu panungtungan dibawa nepi ka para budak miskin ogé, sarta jalma-jalma saleh di antara maranéhna, kalayan ungkapan anu handap asor, ngalungkeun lagu-lagu kabungahan anu ngaleuwihan dina ngarep-ngarep kana kabébasan maranéhna anu bagja, sarta para dununganana teu sanggup nahan maranéhna; sabab sieun jeung kahéranan ngajadikeun maranéhna cicingeun. Mujijat-mujijat anu agung dilakukeun, anu gering diubaran, sarta tanda-tanda jeung kaajaiban-kaajaiban nuturkeun jalma-jalma anu percaya. Allah aya dina ieu padamelan, sarta unggal santo, teu sieun ku balukarna, nuturkeun kayakinan tina nuranina sorangan, sarta ngahiji jeung jalma-jalma anu ngajaga sagala parentah Allah; sarta maranéhna ngagelorakeun talatah katilu kalayan kakawasaan. Kuring ningali yén talatah katilu bakal ditutup kalayan kakawasaan jeung kakuatan anu jauh ngaleuwihan panyambat tengah peuting.
Dina ieu dua paragraf, ieu geus kadua kalina manéhna ngabandingkeun sajarah urang dina Hukum Minggu di ahir dunya jeung sajarah Pekik Tengah Peuting. Dina kahiji kalina, manéhna nyebutkeun yén Malaikat Nu Kawasa tina Wahyu 18 ngahiji jeung Malaikat Katilu sakumaha Pekik Tengah Peuting ngahiji jeung Malaikat Kadua. Sanajan manéhna keur nyanghareupan sajarah krisis Hukum Minggu, écés pisan yén manéhna ngagunakeun sajarah Malaikat Kadua minangka titik rujukan. Ieu téh sajarah-sajarah anu sajajar.
“Abdi-abdi Allah, anu dipaparin kakawasaan ti luhur, kalayan rarayna kasinarkeun, sarta moncorong ku pangbakti suci, indit ngalaksanakeun pagawéan maranéhna, sarta ngawartakeun amanat ti sawarga. Jiwa-jiwa anu paburencay di sakuliah golongan-golongan agama ngawalon kana panggero éta, sarta jalma-jalma anu mulya gancang diguar kaluar ti garéja-garéja anu geus ditangtukeun pikeun binasa, sakumaha Lot diguar kaluar ti Sodom saméméh karuksakanana.”
Lamun nyanghareupan panggero pikeun kaluar ti Babul, boh dina ahir dunya boh dina Amanat Malaikat Kadua, Lot téh hiji lambang tina éta sajarah jeung karuksakan Sodom.
Lamun anjeun ngartos Daniel 11 kalawan leres, dina ayat 41 Raja ti Kalér asup ka tanah anu mulya sarta loba anu dijungkiringkeun, tapi “anu bakal luput tina leungeunna, nya éta Edom, Moab, jeung para pamingpin bani Amon.” Moab jeung Amon téh anak-anak ti dua putri Lot. Kulawarga Lot ngalambangkeun jalma-jalma anu luput tina leungeun kapapaan dina mangsa krisis Hukum Minggu.
Sadérék White ngagunakeun perlambang ieu. Garéja-garéja anu ragrag dilambangkeun ku Lot, sarta jalma-jalma anu mulya digancangkeun kaluar ti garéja-garéja anu geus ditangtukeun pikeun binasa, sakumaha Lot digancangkeun kaluar ti Sodom saméméh karuksakanana. Umat Allah dipanteskeun jeung dikuatkeun ku kamulyaan anu unggul anu murag ka maranéhna kalayan kalimpahan anu beunghar, nyiapkeun maranéhna pikeun nahan jam panggoda. Sora anu loba kadéngé di mana-mana, nyebut, “Di dieu kasabaran para wali; di dieu jalma-jalma anu ngajaga parentah-parentah Allah, jeung iman ka Yesus.”
Nalika manéhna keur nyarioskeun ngeunaan panggero kaluar ti Babul dina ahir dunya, manéhna ngagunakeun sajarah Amanat Malaikat Nu Kadua dina mangsa gerakan Millerite pikeun ngajelaskeun éta panggero. Amanat Malaikat Nu Kadua téh mangrupa panggero kaluar ti Babul, sarta sajarah ieu janten tipéologi pikeun sajarah krisis Hukum Minggu.
Salah sahiji rujukan Alkitabiah anu dipaké ku Ellen White pikeun ngagambarkeun sajarah ieu nyaéta carita ngeunaan Sodom jeung Gomora. Urang baris maca tina Kajadian 19:1-11, anu mangrupa bagian tina carita Lot.
Tuluy datang dua malaikat ka Sodom dina waktu burit; sarta Lot linggih di lawang gerbang Sodom. Barang Lot ningali maranéhna, tuluy manéhna gugah nepungan maranéhna, sarta sujud kalayan beungeutna nyanghareup ka taneuh. Saur anjeunna, “Tenjona, nun gusti-gusti abdi, mugi aranjeun kersa nyimpang heula ka bumi abdi, abdi aranjeun, sarta reureuh sapeuting, kumbah suku aranjeun, tuluy isuk-isuk pisan aranjeun tiasa angkat neruskeun lalampahan.” Tapi maranéhna ngawaler, “Henteu; kami rek cicing di jalan sapeuting.” Tapi Lot kacida maksa pisan ka maranéhna; ku sabab kitu maranéhna nyimpang ka anjeunna, tuluy lebet ka imahna. Lajeng anjeunna ngayakeun salametan pikeun maranéhna, ngadamel roti teu diragikeun, sarta maranéhna tuang. Tapi saméméh maranéhna sare, urang-urang kota éta, nyaéta lalaki-lalaki Sodom, ngurilingan imah éta, boh nu kolot boh nu ngora, sakumna rahayat ti saban juru. Maranéhna nyaur ka Lot, pokna ka anjeunna, “Di mana jalma-jalma nu sumping ka maneh peuting ieu? Bawa kaluar ka kami, supaya kami bisa nyaho maranéhna.” Tuluy Lot kaluar ngadeukeutan maranéhna ka lawang panto, sarta nutup panto di tukangeunna. Pokna, “Mugi ulah, dulur-dulur, ulah kitu jahatna. Tenjona, abdi boga dua putri anu can kungsi nyaho lalaki; mugi ku abdi dibawa kaluar ka aranjeun, tuluy lakonan ka maranéhna sakumaha nu dipikaresep ku aranjeun; ngan ka ieu jalma-jalma ulah nanaon, sabab ku hal éta maranéhna geus sumping handapeun kalangkang hateup abdi.” Tapi maranéhna ngajawab, “Mundur!” Sarta maranéhna nyebut deui, “Jalma ieu datang ka dieu ngan saukur numpang cicing, ayeuna hayang jadi hakim! Ayeuna kami bakal nyieun leuwih goréng ka maneh ti batan ka maranéhna.” Tuluy maranéhna ngadesek pisan ka éta lalaki, nyaéta Lot, sarta maranéhna ngadeukeutan rék ngaremukkeun panto. Tapi éta jalma-jalma téh ngulurkeun leungeunna, narik Lot asup ka jero imah ka maranéhna, tuluy nutup panto. Jeung maranéhna neunggeul jalma-jalma nu aya di lawang panto imah éta ku kabutaan, boh nu leutik boh nu gedé, nepi ka maranéhna kacapean néangan pantona.
Pangujian Nu Maju Jeung Mangsa Panantian
Dulur White nyarioskeun ngeunaan hiji prosés pangudagan anu lumangsung sacara maju dina mangsa Kristus jeung dina mangsa golongan Millerite, anu ngagambarkeun hiji prosés pangudagan anu maju pikeun urang. Dina Early Writings, kaca 259, anjeunna nyarios:
“Jalma-jalma anu henteu daék narima amanat Yohanes Pambaptis moal bisa meunang mangpaat tina pangajaran Yesus, kitu deui maranéhna moal bisa meunang mangpaat tina palayanan Kristus di Bait Suci di luhur.” Saterusna anjeunna nyebutkeun, “Jalma-jalma anu henteu narima Amanat Malaikat Kahiji moal bisa meunang mangpaat tina Amanat Malaikat Kadua, kitu deui maranéhna moal bisa meunang mangpaat tina Seruan Tengah Peuting.”
Dina éta petikan dina Early Writings, 259, nalika panto ditutup dina mangsa Kristus, urang Yahudi aya dina poek anu sampurna, lolong.
Sajarah Millerite ngeunaan Malaikat Kadua nyaéta sajarah Lot. Dua malaikat datang ka kota (Juni 1842), Pekabaran Malaikat Kadua sumping, sarta Lot ngajadikeun maranéhna cicing heula sapeuting (Mangsa Nungguan). Aya hiji pangadilan, tuluy hiji panto katutup (22 Oktober 1844).
Urang baris niténan deui hiji sajarah Kitab Suci anu dina éta aya hiji mangsa panundaan nu sajajar jeung Sajarah Millerite, saméméh ngarakit ieu sakabéhna.
Musa, Tempat Suci, jeung Mangsa Panantian
Sajarah salajengna nyaéta Musa nampi parentah ngeunaan ngadegkeun tempat suci jeung Hukum Taurat.
Dina poe katujuh, nyaéta poé Sabat, Musa dipanggil naék ka jero mega. Mega nu kandel éta muka dina paningal sakumna Israil, sarta kamulyaan PANGERAN mancur kaluar saperti seuneu anu ngaduruk nepi ka tumpur. “Jeung Musa asup ka tengah mega éta, tuluy naék ka gunung; sarta Musa aya di gunung opat puluh poé opat puluh peuting.” Patriarchs and Prophets, 313, 314.
Cicing opat puluh poé di gunung éta henteu kaasup genep poé pangsadiaan.
Salila mangsa sajarah ieu, Musa nyangking 46 poé narima pituduh ngeunaan ngawangun Bait Allah, anu sajajar jeung 46 taun ti 1798 nepi ka 1844 nalika Gusti ngadegkeun Bait Allah Millerite, jeung 46 taun pangwangunan deui Bait Allah ku Herodes anu kacatet dina Yohanes 2:20, kitu deui 46 kromosom tina bait manusa. Salila genep poé éta, Yosua aya babarengan jeung Musa, sarta duanana dahar manna jeung nginum tina walungan leutik anu mudun ti gunung. Yosua henteu asup kana mega babarengan jeung Musa, tapi tetep di luar, dahar jeung nginum unggal poé bari ngantosan mulangna Musa, sedengkeun Musa puasa salila opat puluh poé.
Salila anjeunna cicing di gunung, Musa nampi parentah pikeun ngadegkeun hiji tempat suci, anu di jerona ayana ilahi bakal dinyatakeun sacara husus. “Jeung maranéhna kudu nyieun pikeun Kami hiji tempat suci, supaya Kami bisa cicing di antara maranéhna” (Budalan 25:8), kitu parentah Allah.
Di dieu urang manggihan angka 46 pakait jeung pangwangunan tempat suci.
Urang bakal maca tina Kitab Budalan sarta nengetan hiji mangsa panantian dina carita ieu, sabab éta ngalambangkeun heula mangsa panantian dina jaman Kristus, dina jaman kaum Millerit, jeung dina ahir dunya. Mangsa panantian éta ngahasilkeun kaayaan anu ngamungkinkeun Pekik Tengah Peuting diproklamasikeun sarta ngahasilkeun dua golongan panyembah. Tanpa mangsa panantian éta, dinamika sajarah éta moal kabentuk pikeun naon anu ku Pangeran rek dihontal dina Pekik Tengah Peuting. Urang kudu ningali naon anu dilambangkeun ku mangsa panantian éta.
Sarta Anjeunna ngandika ka Musa, “Naék ka payuneun PANGERAN, maneh, jeung Harun, Nadab, jeung Abihu, sarta tujuh puluh kokolot Israél; maranéh kudu nyembah ti kajauhan. . . . Tuluy Musa nyokot satengah tina getih éta, terus diasupkeun kana mangkuk-mangkuk; satengah deui tina getih éta diprénjétkeunana kana altar. Geus kitu anjeunna nyokot kitab perjangjian, tuluy dibacakeun ka payuneun rahayat; sarta maranéhna ngalahir, ‘Sagala anu geus diucapkeun ku PANGERAN bakal ku kami dilaksanakeun, sarta kami bakal nurut.’ Tuluy Musa nyokot getih éta, diprénjétkeun kana rahayat, sarta pokna, ‘Tingal ieu getih perjangjian, anu geus didamel ku PANGERAN jeung maranéh, perkara sakabéh ieu pangandika.’ Budalan 24:1, 6-8.
Dina mangsa 46 poé ieu, ieu Mangsa Ngareret, nyaéta nalika Gusti keur ngasup kana hiji perjangjian jeung hiji umat.
Naha Gusti ngadamel perjangjian jeung kaum Millerit dina sajarah ieu? Enya.
Naha Anjeunna ngadamel perjangjian jeung garéja Kristen dina poé Pentakosta dina mangsa Kristus? Leres.
Ku kituna, mangsa ngadagoan ieu mangrupakeun salah sahiji tanda jalan PANGERAN dina asup kana perjangjian jeung hiji umat.
Jeung PANGERAN ngandika ka Musa, “Naék ka Kami ka gunung, tuluy cicing di dinya; sarta Kami baris maparin ka maneh loh-loh batu, hiji hukum, jeung parentah-parentah anu geus Kami tuliskeun, supaya ku maneh diajarkeun ka maranéhna.” Geus kitu Musa gugah, jeung Yosua, palayanna; tuluy Musa naék ka gunung Allah. Sarta saur anjeunna ka para kokolot, “Antosan aranjeun di dieu pikeun kami, nepi ka kami datang deui ka aranjeun; jeung behold, Harun jeung Hur aya jeung aranjeun: lamun aya saha baé anu boga perkara, sing datang ka maranéhna.” Tuluy Musa naék ka gunung, sarta gunung éta katutupan ku méga. Jeung kamulyaan PANGERAN netep di Gunung Sinai, sarta méga éta nutupan éta salila genep poé; ari dina poé katujuh Anjeunna nyaur ka Musa ti tengah méga. Jeung paningal kana kamulyaan PANGERAN téh kawas seuneu anu ngahakan di puncak gunung dina panon urang Israil. Tuluy Musa asup ka tengah méga sarta naék ka gunung; jeung Musa aya di gunung salila opat puluh poé jeung opat puluh peuting. Budalan 24:12-18.
Dina sajarah Musa, urang ningali hiji mangsa nungguan. Dina mangsa ieu, dua loh batu ngalambangkeun perjangjian, sarta Gusti keur ngadamel perjangjian jeung méré pituduh ka Musa ngeunaan ngawangun Bait Suci.
Ti taun 1798 nepi ka taun 1844, salila 46 taun éta, Gusti keur ngadegkeun Bait Allah Millerite sangkan Anjeunna tiasa asup kana perjangjian jeung Israil modéren.
Mangsa nu kakara urang baca ngeunaan Musa jeung waktu antosan para kokolot anu 70 téh dina sajarah Alkitab disebut Pentakosta—lima puluh poé sanggeus Paska. PANGERAN maréntahkeun Israil supaya miéling Pentakosta salalawasna. Dina Perjangjian Anyar, Pentakosta jadi puseur perhatian garéja Kristen mula-mula, pikeun miéling sajarah ieu pisan. Urang manggihan unsur-unsur anu sarua dina Pentakosta dina jaman Kristus, dina sajarah kaum Millerit, jeung unsur-unsur ieu baris diulang deui dina ahir dunya.
Pentekosta jeung Mangsa Ngadagoan dina Perjangjian Anyar
Hayu urang nengetan Pentakosta tina Lukas 24:44-52, dina carita jalan ka Émaus.
Saméméhna dina Injil Lukas, dua murid anu keur leumpang jeung Yesus nyuhunkeun ka Anjeunna supaya cicing heula jeung maranéhna. Alkitab ngagunakeun kecap “tarry.” Aya hiji mangsa nungguan anu ditandaan di dinya, tapi urang rék nandaan mangsa nungguan anu béda dina sajarah anu sarua ieu.
Sarta Anjeunna [Yesus] ngandika ka maranéhna, “Ieu téh kecap-kecap anu ku Kami geus diucapkeun ka aranjeun waktu Kami masih nyarengan aranjeun, yén sagala perkara anu geus dituliskeun dina Hukum Musa, dina kitab para nabi, jeung dina Jabur ngeunaan Kami, kudu kalakonan.” Tuluy Anjeunna muka pangarti maranéhna, supaya maranéhna ngartos kana Kitab Suci. Sarta Anjeunna ngandika ka maranéhna, “Kieu geus dituliskeun, sarta kieu Kristus kudu nandangan sangsara, jeung hudang tina maot dina poe katilu; sarta yén tobat jeung panghampura dosa kudu diwawarkeun dina ngaran-Na ka sakabeh bangsa, dimimitian ti Yerusalem. Jeung aranjeun téh saksi-saksi tina ieu perkara. Jeung, tenjo, Kami ngutus jangji Rama Kami ka aranjeun; tapi aranjeun kudu tetep cicing di kota Yerusalem, nepi ka aranjeun dipaparin kakawasaan ti nu Maha Luhur.”
Mangsa nungguan éta ditandaan ku parentah supaya nungguan di Yerusalem pikeun narima kakawasaan. Di dinya lumangsung pangwidian kana éta pesen pikeun urang Millerit.
Ngarereh hartina ngadagoan. “Bagja jalma anu ngadagoan.” Pikeun naon? Pikeun kakawasaan.
Anjeun moal tiasa ngartos kalayan leres pangkakuatanana Seruan Tengah Peuting iwal lamun ngartos waktos ngadagoan, tempat maranéhna diparentahkeun pikeun ngantosan kakawasaan éta. Ieu mangrupakeun bagian tina carita éta. Sangkan caang anu diteundeun di tukangeun anjeun tetep neraskeun nyaangan, anjeun kudu ngartos sakabéh sajarahna.
Anjeun can acan ningali ka mana ieu nuju ngarah, tapi isukan bakal écés.
Tilu Ramalan jeung Waktu Tunda
Tilu nubuat nungtun kaum Millerit kana hiji kasalahpahaman anu nyababkeun waktu panundaan jeung kuciwa anu kahiji. Ieu tilu nubuat téh nya éta tilu anu sarua anu ceuk William Miller dipasihkeun ka anjeunna minangka pangmimitianana: 1335, 2520, jeung 2300 poé.
Lamun anjeun ngarti yén waktu reureuh téh mangrupa hiji bagian husus tina Seruan Tengah Peuting, anjeun kudu nanya naon anu ngahasilkeun waktu reureuh éta. Anu ngahasilkeunana nyaéta tilu nubuat waktu ieu: 1335, 2520, jeung 2300.
Lamun anjeun nolak nubuatan 2520 jeung 1335, anjeun mungkir Seruan Tengah Peuting sarta murag tina jalan ka dunya jahat di handap.
Éta tempat anu keur dituju ku urang dina sakabéh ieu.
Maranéhna tinggal ngadagoan sabab maranéhna kudu ngantosan kakawasaan ti luhur, sarta dina Sajarah Millerite, kakawasaan éta nya éta Seruan Tengah Peuting.
Tapi maraneh kudu nungguan heula di kota Yerusalem, nepi ka maraneh dipaparin kakuatan ti luhur. Tuluy Anjeunna mingpin maranehna ka luar nepi ka Betania, sarta Anjeunna ngangkat panangan-Na, tuluy ngaberkahan maranehna. Jeung kajadian, basa Anjeunna keur ngaberkahan maranehna, Anjeunna papisah ti maranehna, sarta diangkat ka sawarga. Jeung maranehna nyembah ka Anjeunna, tuluy mulang deui ka Yerusalem kalawan kabungah anu kacida gedéna. Lukas 24:49-52.
Betania téh hiji wewengkon pinggiran Yerusalem, kira-kira satengah mil satengah di luar kota. Dina jaman Isa, ieu mangrupa jarak anu cukup penting, lantaran jalma-jalma ka mana-mana leumpang.
Betania hartina “Imah Jalma Miskin.”
Tempat nu pangdipikaresep ku Yesus nyaéta Bétania, tempat Lasarus, Maryam, jeung Marta cicing.
Pantes diperhatikeun yén Asupna Kameunangan téh mangrupa sajarah anu dipaké ku Sister White pikeun ngajelaskeun Teriakan Tengah Peuting.
Saméméh Yesus asup ka Yerusalem dina Asupna Kameunangan, Anjeunna cicing heula di Bétania, Imahna Nu Miskin. Aya mangsa nungguan anu miheulaan Asupna Kameunangan, sakumaha ogé aya mangsa nungguan anu miheulaan Ceurik Tengah Peuting. Éta téh sajarah-sajarah anu sajajar, tapi urang masih kénéh nuju nyanghareupan Lukas 24:44-52 sarta ngantosan jeung cicing di Yerusalem.
Dina Early Writings, kaca 247, nalika nyarioskeun sajarah Millerite, Sister White ngadawuh:
Jalma-jalma anu kuciwa éta ningali tina Kitab Suci yén maranéhna aya dina mangsa panundaan, sarta yén maranéhna kudu sabar ngantosan kasampurnaan tetenjoan éta. Bukti anu sarua anu nuntun maranéhna pikeun ngarep-ngarep Gustina dina taun 1843, nuntun maranéhna pikeun ngarep-ngarep ka Anjeunna dina taun 1844.
Dina Sasambat Tengah Peuting, pamahaman urang Millerit kana Kitab Suci dibukakeun.
“Jalma-jalma nu kuciwa” tina kuciwa nu kahiji ningali tina Kitab Suci yén maranéhna aya dina mangsa ngadagoan, sarta bukti anu sarua anu geus nungtun maranéhna pikeun ngaramalkeun taun 1843 minangka waktu mulangna Gusti, ayeuna ngabuktikeun taun 1844.
Naon anu geus dipidamel ku Gusti ka maranéhna? Anjeunna muka pangartina. Ieu téh hiji sajarah anu sajajar jeung sajarah para murid.
Wanci Ngadagoan Yakub jeung Perjangjian
Aya hiji mangsa nungguan dina carita Yakub. Mangsa nungguan ieu ngajentrekeun loba bebeneran nubuat, sanajan urang ngan ukur baris nyabak sawatara di antarana.
Kajadian 28, dimimitian ti ayat 10, némbongkeun yén carita Yakub téh ngalambangkeun ahir dunya. Putra-putra Yakub ngawakilan 144.000 jiwa dina ahir dunya.
Yakub ngagaduhan putra-putra ti opat awéwé—dua pamajikan, nyaéta Rakhel jeung Léa, sarta dua gundik. Anjeunna kudu digawé pikeun meunangkeun pamajikan-pamajikanna: 2520 poé pikeun Léa jeung 2520 poé pikeun Rakhel. Dina carita Yakub, urang ningali duanana 2520 éta, anu ngalambangkeun Karajaan Kalér jeung Karajaan Kidul.
Yakub mangrupakeun lambang tina Sajarah Millerite jeung 144.000. Caritana kedah masihan cahaya ka urang dina ahir dunya.
Tuluy Yakub angkat ti Bersyeba, lalu indit nuju ka Haran. Diya tepi anjeunna nepi ka hiji tempat, tuluy cicing di dinya sapeuting, lantaran panonpoé geus surup; anjeunna nyokot sababaraha batu ti éta tempat, dijadikeun pangnanggeuy sirahna, tuluy ngagolér di dinya pikeun sare. Geus kitu anjeunna ngimpi; jeung lah, aya hiji tangga ditegakkan dina bumi, pucukna ngahontal ka sawarga; jeung lah, malaikat-malaikat Allah naék jeung turun dina éta tangga. Jeung lah, PANGERAN ngadeg di luhur éta, sarta ngandika, Kami teh PANGERAN, Allah Ibrahim, bapa maneh, jeung Allah Ishak; tanah tempat maneh keur ngagolér ieu ku Kami bakal dipaparinkeun ka maneh jeung ka turunan maneh: Jeung turunan maneh bakal jadi saperti lebu taneuh, jeung maneh bakal sumebar ka kulon, ka wetan, ka kalér, jeung ka kidul: jeung dina maneh sarta dina turunan maneh sakumna kulawarga di bumi bakal diberkahan. Jeung lah, Kami nyarengan maneh, sarta bakal ngajaga maneh di sakur tempat anu ku maneh dijugjug, sarta bakal mawa maneh mulang deui ka ieu tanah; sabab Kami moal ninggalkeun maneh, nepi ka Kami ngalaksanakeun naon anu geus Kami pidangkeun ka maneh. Kajadian 28:10-15.
Pangeran keur ngiket perjangjian jeung Yakub. Nalika Pangeran ngiket perjangjian jeung Musa sarta Israél, aya mangsa reureuh; nalika Anjeunna ngiket perjangjian jeung Yakub, aya mangsa reureuh; nalika Anjeunna ngiket perjangjian jeung Israél modéren dina Sajarah Millerite, aya mangsa reureuh; jeung nalika Anjeunna ngiket perjangjian jeung garéja Kristen dina poé Pentakosta, aya mangsa reureuh.
Dina ieu carita, salila mangsa ngadagoan téh, Gusti muka pamahaman umat-Na kana Firman-Na, anu dilambangkeun ku tangga kalayan malaikat naék jeung turun—lambang komunikasi antara Allah jeung manusa.
Tuluy Yakub hudang tina saréna, tuluy pokna, "Saéstuna PANGERAN aya di ieu tempat; ngan kuring teu nyaho." Geus kitu anjeunna sieun, sarta pokna deui, "Sakumaha matak ngageterna ieu tempat! Ieu lain tempat séjén, iwal ti bumi Allah, jeung ieu téh panto sorga." Kajadian 28:16, 17.
Dina Ceurik Peuting Wengi, para parawan Millerite keur hudang sarta janten Bait Allah. Anjeunna keur asup kana perjangjian jeung maranéhna, ngajadikeun maranéhna Israil modéren.
Isuk-isuk kénéh Yakub hudang, tuluy nyokot batu anu geus dipakéna keur pangapungan sirah, terus ngadegkeun éta batu jadi tugu, sarta ngucurkeun minyak kana pucukna. Sarta anjeunna nyebut ngaran éta tempat Betel; ari ngaran kota éta ti heula mah Luz. Kajadian 28:18, 19.
“Luz” dirobah. Kaum Milleris lain umat Allah dina taun 1798. Sajarah kaum Milleris téh nyaéta sajarah kumaha Mantenna asup kana perjangjian jeung maranéhna sarta ngajadikeun maranéhna umat-Na, ku ngarobah maranéhna tina “Luz” jadi “Bethel.”
Tuluy Yakub ngucapkeun kaul, pokna, “Lamun Allah nyarengan ka abdi, sarta ngajaga abdi dina ieu jalan anu ku abdi dijalani, jeung maparin roti keur didahar, jeung papakéan keur dipaké, nepi ka abdi mulang deui ka bumi rama abdi kalayan karapihan, mangka PANGERAN bakal jadi Allah abdi; sarta ieu batu, anu ku abdi geus ditegakkeun jadi tugu, bakal jadi bait Allah; jeung tina sagala anu ku Gusti dipaparin ka abdi, saéstuna abdi bakal masrahkeun sapersapuluh ka Gusti.” Kajadian 28:20-22.
Sumpah Yakub téh mangrupa asup kana perjangjian. Anjeunna nyuhunkeun ka Allah sangkan ngajaga anjeunna dina jalan éta—Jalan-jalan Heubeul—jeung maparin anjeunna roti pikeun didahar. Kaum Millerite kudu dahar roti maranéhna sorangan jeung ulah balik deui kana kabodoan Protestan.
Lamun urang tetep ngadahar roti anu dipaparinkeun ku Allah ka urang, Mantenna bakal ngajaga perjangjian-Na jeung urang. Roti jeung pakean dina nadzar Yakub ngalambangkeun bebeneran-bebeneran dina Bagan 1843, anu ku Ellen White disebut Batu Jaman-Jaman—Jalan-jalan Heubeul jeung roti.
“Tarajang anu ku Yakub katingali dina tetenjoan peuting, handapna nangtung dina bumi sarta undakan pangluhurna ngahontal ka langit nu pangluhurna; Allah nyalira aya di luhur tarajang éta, sarta kamulyaan-Na nyorot kana unggal undakan; malaikat naék jeung turun dina ieu tarajang anu caang ngagenclang, mangrupa lambang komunikasi anu terus-menerus dijaga antara dunya ieu jeung tempat-tempat sawarga. Allah ngalaksanakeun kersa-Na ngaliwatan perantaraan para malaikat sawarga dina paguneman anu teu pegat jeung umat manusa. Tarajang ieu nembongkeun hiji saluran komunikasi anu langsung jeung penting jeung pangeusi bumi ieu. Tarajang éta ngagambarkeun Sang Panebus dunya pikeun Yakub, anu ngahubungkeun bumi jeung sawarga jadi hiji. Saban jalma anu geus ningali bukti jeung cahaya bebeneran sarta narima bebeneran éta, bari ngaku iman-na ka Yesus Kristus, nyaéta saurang misionaris dina harti kecap anu pangluhurna. Anjeunna téh nu narima banda-banda sawarga, sarta jadi kawajibanana pikeun maparinana ka batur, nyebarkeun naon anu geus ditarimana.” Fundamentals of Christian Education, 270.
Nalika Anjeunna muka pamahaman maranéhna dina mangsa nungguan, Anjeunna ngalakukeun éta ku ngutus malaikat naék jeung turun dina tangga.
Lamun anjeun geus narima bebeneran, anjeun miboga tanggung jawab pikeun ngabagikeunana. Lamun anjeun nyumponan tanggung jawab anjeun, anjeun jadi éta tangga—saluran komunikasi. Urang dipanggil pikeun jadi éta saluran.
Tangga éta ngalambangkeun Kristus; Mantenna téh saluran komunikasi antara sawarga jeung bumi, sarta para malaikat mudik-mandir dina pasawangan anu terus-terusan jeung umat manusa nu geus ragrag. Kecap-kecap Kristus ka Nathanael saluyu jeung gambaran tangga éta, nalika Anjeunna ngandika, “Saéstuna, saéstuna, Kami nyebut ka aranjeun, saterusna aranjeun bakal ningali sawarga muka, jeung para malaikat Allah naék jeung turun ka luhur Putra Manusa.” Di dieu Jurusalamet ngawanohkeun diri-Na salaku tangga mistik, anu ngajadikeun komunikasi antara sawarga jeung bumi jadi mungkin. Review and Herald, 11 Nopémber 1890.
Yakub boga mangsa nungguan; anjeunna nungguan sarta ngimpi ngeunaan tangga, anu ngalambangkeun Gusti muka pangarti kana Firman-Na ka umat-Na salila mangsa nungguan éta. Dina sajarah ieu, Gusti keur ngadamel perjangjian jeung umat-Na, nyandak maranéhna ti Luz sarta ngajadikeun maranéhna Betel—Bait Allah.
Saluran komunikasi anu dilambangkeun ku para malaikat nu naék jeung nurun dina tangga, anu nyaéta Kristus, ogé dilambangkeun dina kitab Zakharia. Sister White méré panarangan ngeunaan ieu dina Review and Herald, 20 Juli 1897, sanajan anjeunna ngagunakeun lambang anu béda.
“Anu dipaparinan minyak anu ngadeg di gigireun Gusti nu ngawasa sakumna bumi, miboga kalungguhan anu baheula dipasrahkeun ka Sétan minangka kerub nu nangtayungan. Ku mahluk-mahluk suci anu ngurilingan tahta-Na.”
Naon anu disebut “mahluk-mahluk suci” teh? Malaikat. “Ku jalan mahluk-mahluk suci anu ngurilingan tahta-Na, Gusti ngajaga komunikasi anu teu pegat jeung pangeusi bumi.” Eta teh tangga. Ngan, di dieu Sister White moal ngagunakeun tangga minangka lambang.
“Minyak emas téh ngalambangkeun rahmat anu ku Mantenna Allah ngajaga supaya lampu-lampu jalma-jalma anu percaya tetep kacukupan, sangkan teu kedip-kedip tuluy pareum. Upama lain ku sabab minyak suci ieu dituang ti sawarga dina pesen-pesen ti Roh Allah, kuasa-kuasa kajahatan bakal miboga kakawasaan sapinuhna kana manusa.”
Gusti dihina lamun urang henteu narima pangandika-pangandika anu Anjeunna kirimkeun ka urang. Ku kituna urang nolak minyak emas anu rek dicurangkeun-Na kana jiwa urang supaya disalurkeun ka jalma-jalma anu aya dina poek. Nalika panggero datang, “Tingali, panganten lalaki keur sumping; kaluarlah maraneh nepungan anjeunna,” jalma-jalma anu teu narima minyak suci, anu teu miara kurnia Kristus dina hate maranéhna, bakal manggihan, kawas parawan-parawan bodo, yén maranéhna henteu siap nepungan Gustina. Maranéhna henteu boga, dina dirina sorangan, kakawasaan pikeun meunangkeun éta minyak, sarta kahirupan maranéhna jadi ruksak. Tapi lamun Roh Suci Allah dipénta, lamun urang neneda, sakumaha Musa neneda, “Tingalikeun ka abdi kamulyaan-Mu,” kanyaah Allah bakal dicurangkeun ka jero hate urang. Ngaliwatan pipa-pipa emas, minyak emas éta bakal disalurkeun ka urang. “Lain ku kawasa, lain ku kakuatan, tapi ku Roh Kami, saur PANGERAN semesta alam.” Ku narima cahya-cahya caang ti Panonpoé Kabeneran, barudak Allah mancarkeun cahaya minangka lampu-lampu di dunya. Review and Herald, July 20, 1897.
Dina carita Yakub, urang manggihan carita Sajarah Millerite. Aya hiji mangsa nungguan, sarta anjeunna ningali tangga anu ngalambangkeun komunikasi antara Sawarga jeung Bumi.
Zakaria nyaritakeun ka urang ngeunaan dua pipa emas. Hiji tangga miboga dua rel utama, tapi ku Zakaria éta disebut dua pipa emas.
Urang kudu narima pesen-pesen anu turun ti tangga Sawarga sarta nepikeun éta ka batur. Lamun urang ngalakukeun kitu, urang jadi bagian tina éta tangga, bagian tina prosés panyampaian.
Sadérék White ngahubungkeun ieu kana misil ngeunaan Sapuluh Parawan.
Dina Sajarah Millerite, maranéhna keur ngalaksanakeun misil ti Sapuluh Parawan. Mangsa antosan Yakub nyaéta mangsa antosan dina Mateus 25 jeung Habakuk 2: “Sanajan tetenjoan téh lila datangna, antosan éta.”
Carita Yakub jeung Jakaria téh mangsa ngadagoan anu sarua.
Mangsa ngadagoan éta nandaan, di antara perkara séjén, yén Gusti geus rék nambahan pamahaman para pengikut-Na kana Firman Allah. Lamun anjeun henteu narima éta Minyak Suci, anjeun téh parawan bodo.
Nalika hidep nepi ka ieu sajarah, nalika panto nutup jeung hidep téh parawan bodo, Sister White nyarios, “Ieu kecap-kecap anu pangsedihna anu kungsi kadéngé, ‘Kami henteu wanoh ka aranjeun.’”
Maneh moal misahkeun waktu nungguan ti Pageriekan Tengah Peuting. Waktu nungguan ngahasilkeun curahan Roh Suci, anu muka pangartian umat Allah kana Firman dina Pageriekan Tengah Peuting sarta nyadiakeun minyak anu ngabédakeun parawan-parawan anu wijaksana ti anu bodo.
Masa Ngadagoan jeung Mujijat Pangutamana Kristus
Aya mangrupa hiji mangsa ngadagoan nalika Kristus ngalaksanakeun padamelan-Na anu pangluhurna—ngahirupkeun deui Lasarus.
Isa nampi eta beja, “Lasarus gering. Sumping, rawat anjeunna.” Tapi Isa henteu langsung angkat.
Sister White nyarios yén murid-murid kasandung ku hal ieu. Maranéhna héran naha Anjeunna moal nulungan sobat-Na, atawa ngabuktikeun kakawasaan-Na minangka Al Masih. Tapi Anjeunna reureuh.
“Dina ngalambatkeun datang ka Lasarus, Kristus miboga maksud kanyaah ka jalma-jalma anu can narima ka Anjeunna. Anjeunna nunda heula, supaya ku ngahudangkeun Lasarus tina maot Anjeunna bisa maparin ka umat-Na anu teuas beuheung jeung teu percaya hiji bukti deui yén saéstuna Anjeunna teh ‘kabangkitan jeung hirup.’ Anjeunna teu tega miceun sagala harepan pikeun umat éta, domba-domba nu miskin jeung nyasar ti kulawarga Israil. Haté-Na remuk ku karana maranéhna teu daék tobat. Dina rahmat-Na Anjeunna boga maksud méré ka maranéhna hiji bukti deui yén Anjeunna teh Nu Mulangkeun, hiji-hijina Anu sanggup nembongkeun hirup jeung kaabadian. Ieu bakal jadi hiji bukti anu moal bisa disasatkeun hartina ku para imam. Ieu sababna Anjeunna ngalambatkeun angkat ka Bétania.” The Desire of Ages, 529.
Anjeunna ngadagoan heula pikeun méré ka maranéhna hiji bukti deui yén Anjeunna boga kamampuhan pikeun ngahudangkeun nu maot jadi hirup. Mujijat pangluhurna ieu, nyaéta ngahirupkeun deui Lasarus, nandeskeun cap Allah kana padamelan-Na jeung kana pangakuan-Na kana Kaallahan. Dina Seruan Tengah Peuting, Gusti keur ngangkat para parawan nu wijaksana. Ieu mangrupa hiji gambaran tina prosés pangecapan. Kaum Millerit keur dicap, nyadiakeun hiji gambaran ngeunaan pangecapan ka 144.000. Pangajaran tina carita Lasarus nyaéta yén Kristus tiasa nyandak hiji jalma anu maot dina palanggaran jeung dosa-dosa tuluy ngahirupkeun manehna. Dina petikan ngeunaan Lasarus, Kristus netepkeun maot minangka saré. Maranéhna sadayana keur saré. Anjeunna keur ngadagoan. Anjeunna baris ngahudangkeun Lasarus, ngahirupkeun maranéhna sarta nempatkeun cap-Na ka maranéhna. Ieu téh mujijat pangluhurna-Na. Dina sajarah urang, nalika Anjeunna ngecap 144.000, Anjeunna ngangkat maranéhna jadi hiji panji. Sakaria nyebutkeun yén panji éta ibarat permata-permata dina hiji makuta. Ieu téh kalakuan pangluhurna-Na.
Kalawan dipicurkeunana sarta dibukana bebeneran dina sajarah Millerite, mangsa reureuh nandaan waktu nalika Gusti muka bebeneran. Tangga, anu ku malaikat naék jeung turun, nya éta tempat lumangsungna prosés pamaséhan.
Asupna Kameunangan jeung Panyaur Tengah Peuting
Ayeuna urang nengetan Asupna kalayan Kameunangan. Titénan kana naon anu ku Sister White dipadankeun jeung Asupna kalayan Kameunangan dina Spirit of Prophecy, jilid 4, kaca 250.
“Panggero peuting henteu sakitu dibawa ku bantahan, sanajan bukti Kitab Suci écés tur taya bantahanana. Aya hiji kakawasaan anu ngadorong pisan nu ngiringan éta, anu ngagerakkeun jiwa. Teu aya mamang, teu aya pananya. Dina waktu Kristus asup ka Yerusalem kalayan kamulyaan kameunangan-Na, jalma-jalma anu karumpul ti sagala penjuru nagara pikeun ngayakeun pésta, daratang ka Gunung Zaitun, sarta nalika maranéhna ngahiji jeung rombongan anu ngiring-ngiring Yesus, maranéhna kagugah ku ilham éta waktu, tuluy ngagedékeun sora pamuji, ‘Mugia diberkahan Anjeunna anu sumping dina nami Gusti!’ [Matthew 21:9.] Kitu deui, jalma-jalma anu teu percaya anu ngadaratang ka pasamoan-pasamoan Advent—aya nu ku panasaran, aya ogé nu saukur rék ngahina—ngarasakeun kakawasaan anu ngayakinkeun anu ngiring kana éta amanat, ‘Tingali, Panganten lalaki sumping!’”
Asupna Anu Mulya ngalambangkeun Sora Tengah Peuting.
Hayu urang maca naon anu dicarioskeun ku Sister White ngeunaan Asupna Kameunangan dina The Youth Instructor, 21 Pébruari 1901.
Wanci Kristus lebet ka Yerusalem téh mangsa anu pangéndeuna dina sataun. Gunung Zaitun katutupan ku héjo, sarta rungkun-rungkunna éndah ku rupa-rupa daun. Ti wewengkon-wewengkon sakurilingeun Yerusalem loba jelema geus daratang ka pésta éta kalayan kahayang anu satemenna pikeun ningali Yesus.
Naha? Sabab, maranéhna ngadéngé ngeunaan Lasarus.
Mujijat puncak ti Jurusalamet, nalika ngahudangkeun Lasarus tina maot, geus méré pangaruh anu kacida matak héranna ka rahayat, sarta balaréa anu gedé jeung pinuh ku sumanget katarik datang ka tempat Yesus keur cicing.
Ku sabab kitu, Anjeunna keur ngadagoan di Bétania saméméh asupna ka Yérusalém kalayan kamulyaan.
Ieu nuduhkeun kana Waktu Ngadagoan.
Peuting geus satengah kaliwat nalika Isa ngutus murid-murid-Na ka lembur Bétfagé, saur-Na: “Maraneh geura indit ka lembur anu aya hareupeun maraneh, sarta saketika kénéh maraneh bakal manggihan hiji keledé keur kabeungkeut, jeung anakna aya jeung manéhna; leupaskeun éta, tuluy bawa ka Kami. Jeung lamun aya nu nyarita naon-naon ka maraneh, kudu kieu ceuk maraneh: Gusti peryogi ka éta; sarta saketika kénéh manéhna bakal nganteurkeun éta.”
Ieu teh kahiji kalina salila palayanan-Na Kristus satuju pikeun nunggang, sarta para murid napsirkeun ieu minangka tanda yén Anjeunna geus badé némbongkeun kakawasaan jeung kawibawaan karajaan-Na, sarta nyekel kalungguhan-Na dina tahta Daud. Kalawan bungah maranéhna ngalaksanakeun parentah éta. Maranéhna manggihan anak kalde éta, ngaleupaskeunana, tuluy mawa ka Yesus, anu linggih dina tonggongna. Nalika Yesus nyicingan korsi-Na dina éta sasatoan, hawa pinuh ku sora-sora pujian jeung kameunangan. Anjeunna henteu mawa tanda lahiriah karajaan, henteu ngagem pakéan kabangsawanan, sarta henteu dituturkeun ku para soldadu. Tapi Anjeunna dikurilingan ku sakumpulan jalma anu kacida kabina-binana ku pangharepan. Anjeunna kakara ngahirupkeun deui jalma paéh. Jalma-jalma nyangka yén Anjeunna keur sumping pikeun jadi Jurusalamet Israil. Saha maranéhna ieu?
Loba jalma muji dirina sorangan yén waktuna pembebasan Israél geus caket. Dina imajinasi maranéhna, maranéhna ningali pasukan Rum paburencay, sarta diusir ti Yerusalem, jeung bangsa Yahudi sakali deui bébas tina kuk nu nindes. Ti biwir ka biwir patalékan éta sumebar, “Naha dina waktu ieu Mantenna rék mulangkeun deui karajaan ka Israél?” Loba dina riungan ngélingan kana pangandika nabi: “Sing girang kacida, hé putri Sion; sing surak, hé putri Yerusalem: tenjo, Rajamu sumping ka maneh: Anjeunna adil, jeung mawa kasalametan; handap asor, sarta nunggang kana kalde.” Unggal jalma narékahan pikeun ngaleuwihan nu séjén dina ngabales kana perkara nubuat nu baheula. Sorana ngagema ti gunung jeung lebak, “Hosana ka Putra Daud:” — Ceurik Tengah Peuting — “Mugia rahayu Anjeunna anu sumping dina nami Gusti; hosana di nu pangluhurna.”
Teu aya duka cita atawa ceurik nalangsa anu kadéngé dina éta iring-iringan. Jalma-jalma anu baheula kungsi lolong, tapi panonna geus disageurkeun ku Putra Allah, mingpin jalan.
Saha nu mingpin jalan? Jalma-jalma anu baheulana kaasup urang Laodikea.
Aranjeunna ngurubet deukeut ka Isa, sedengkeun saurang anu ku Mantenna geus dihudangkeun tina maot nungtun sato tunggangan-Na. Maranéhna anu baheula pireu jeung bisu, ayeuna geus cageur, turut ngagedékeun hosana anu pinuh kabagjaan. Jalma-jalma lumpuh, anu ayeuna geus bisa leumpang, muragkeun dahan-dahan korma sarta nyebarkeunana dina jalan anu bakal kaliwatan ku Anjeunna.
Nu kungsi lepra, anu baheulana dijauhkeun ti masarakat, aya di dinya, geus disucikeun ku kakawasaan Jurusalamet. Anjeunna ngagolérkeun pakéanana dina jalan anu kaliwatan ku Jurusalamet, bari ngagero, “Mugi sukur ka PANGERAN; margi Anjeunna teh sae: margi welas asih-Na langgeng salalawasna.”
Anu kasurupan anu geus dicageurkeun téh aya di dinya, ayeuna geus waras pikiranna, nambahan kasaksianana: “PANGERAN geus ngalakukeun hal-hal anu agung pikeun kuring, ku sabab éta sim kuring bungah.”
Anu geus dihirupkeun deui aya di dinya, muji ka Anjeunna. Randa jeung yatim nyaritakeun padamelan-padamélan-Na anu ajaib. Barudak leutik, maranéhanana anu geus dicageurkeun tina panyakit, jeung anu geus dibalikeun deui ti kubur, nyebarkeun dahan-dahan korma jeung kembang-kembang dina jalan Sang Penebus.
Ku kituna, Isa liren di Bait Nu Miskin, ngarujuk kana Mangsa Tarying.
Naha? Sabab Anjeunna badé nyurahkeun Roh Suci-Na sarta muka pangarti maranéhna, nu ngarujuk kana Pekik Tengah Peuting.
Dina ieu carita, Anjeunna sumping salaku Raja, nu ngarujuk ka 22 Oktober 1844. Naha Yesus sumping pikeun narima hiji karajaan dina 22 Oktober 1844? Enya.
Ieu teh Asupna Kameunangan, sarta aya jalma-jalma anu baris ngangkat Ceurik Tengah Peuting.
Saha jalma-jalma ieu? Maranéhna téh jalma-jalma anu dirobah ku kakawasaan Kristus.
Pesen ngeunaan kabeneran Kristus, kakawasaan-Na pikeun ngarobah urang tina nu buta jadi ningali, tina nu paéh jadi hirup, tina nu katarajang kusta jadi beresih, kaunggel dina sajarah Asupna Kameunangan, anu ngalambangkeun heula Panyambat Tengah Peuting. Naon anu mawa éta pesen?
Naon anu ditumpakan ku Al-Masih? Kalde. Nya éta Risalah Islam anu mawa risalah kabeneran Al-Masih.
Dina taun 1840, pangberdayaan Amanat Malaikat Kahiji aya patalina jeung dibatesanana Islam. Amanat Kahiji mingpin kana Amanat Kadua; éta duanana teu bisa dipisahkeun.
Wawaran Kahiji mawa Wawaran Kadua.
Talatah Nu Kahiji ditegeskeun nalika Islam dibendung, minuhan nubuat. Ieu panguatan negeskeun Talatah Malaikat Nu Kahiji sarta nyababkeun golongan Protestan nutup panto-pantona pikeun narima éta talatah.
Nutupna panto-panto ku gereja-gereja Protestan téh mangrupa panolakan kana Pesen Islam.
Sajarah Millerite ngagambarkeun sajarah urang ti heula.
Amanat ngeunaan kabeneran Kristus dina mangsa panyegelan 144.000, nalika Gusti ngocorkeun Roh Suci-Na sareng muka Kitab Suci ka urang Laodikea jeung nu katarajang ku kusta dina Adventisme, deui-dieuna diangkut ku kalde—Amanat Islam.
Dina usum panas jeung usum gugur taun 1844, piwuruk, “Lah, Panganten Lalaki datang,” dipasihkeun. Dua golongan anu dilambangkeun ku parawan anu wijaksana jeung anu bodo harita jadi kaciri—hiji golongan anu ngarep-ngarep kalayan kabungah kana nembongna Gusti, sarta anu geus rajin nyiapkeun diri pikeun mapag Mantenna; golongan séjénna anu, kapangaruhan ku kasieun jeung lampah ku dorongan hate, geus ngarasa cukup ku hiji téori ngeunaan bebeneran, tapi taya kurnia Allah dina dirina. Dina éta misil, nalika panganten lalaki datang, “anu geus siap milu asup jeung manehna ka kawinan.” Datangna panganten lalaki, sakumaha anu ditepikeun di dieu, lumangsung saméméh kawinan. Kawinan téh ngalambangkeun panarimaan ku Kristus kana karajaan-Na. . . . The Great Controversy, 427
Asupna Nu Kameunangan teh datangna Sang Raja. Dina 22 Oktober 1844, Anjeunna nampi Karajaan. Ieu téh Asupna Nu Kameunangan.
Dina mangsa ieu lah dua golongan keur disegel kana takdirna.
Pangwartaan, “Tenjo, Panganten Lalaki teh dongkap,” dina usum panas taun 1844, ngabalukarkeun rébuan jalma ngarep-ngarep datangna Gusti anu geuwat. Dina waktu anu geus ditangtukeun éta, Panganten Lalaki sumping, lain ka bumi, sakumaha anu diarepkeun ku jalma-jalma, tapi ka Nu Sepuh Poe-poe di sawarga, kana perkawinan, nyaéta kana panarimaan Karajaan-Na. “Anu geus siap asup babarengan jeung Anjeunna kana perkawinan; sarta panto teh”—naon?—“ditutup.” Maranéhna lain pikeun hadir sacara jasmani dina perkawinan éta; sabab eta lumangsung di sawarga, ari maranéhna aya di bumi. Para pangiring Kristus kudu “ngadagoan Gustina, waktu Anjeunna baris mulang ti pesta kawinan.” Lukas 12:36. Tapi maranéhna kudu ngartos padamelan-Na, sarta ku iman nuturkeun Anjeunna nalika Anjeunna lebet ka payuneun Allah. Dina harti ieu maranéhna disebut asup kana perkawinan.” The Great Controversy, 427.
Rujukan Kitab Suci ngeunaan Waktu Ngadagoan
Sababaraha ayat Kitab Suci nandeskeun waktu panantian. Urang baris ngaliwatan éta kalayan gancang sarta mungkas ku hiji pernyataan ti Sister White.
Nalika pangantén lalaki téh ngalambat, maranéhna kabéh ngalengoh tuluy sararé. Mateus 25:5.
Tepat di dieu, 22 Maret 1844, nujul kana Waktu Nungguan.
22 Maret 1844 lain hiji ramalan nubuat Alkitab. Éta téh tanggal anu ku kaum Millerit disalahtafsirkeun, tapi éta nimbulkeun kuciwa anu kahiji sarta nandaan mangsa panundaan.
Kitab Suci henteu nyatakeun yén Allah nu nyababkeun waktu panyaréan éta. Nya éta kasalahpahaman umat anu nyababkeunana: “Sanajan tetenjoan éta siga nu laun datang, antosan éta, sabab éta moal laun datang, éta henteu ngabohong.”
Bagja jalma anu ngadagoan, sarta nepi ka sarébu tilu ratus tilu puluh lima poé. Tapi maneh, teruskeun jalan maneh nepi ka ahirna datang; sabab maneh bakal ngaso, sarta bakal nangtung dina bagian warisan maneh dina ahir poé-poé. Daniel 12:12, 13.
Anjeun tiasa maca ieu ku dua cara. Ku cara naon waé:
Bagja jalma anu ngadagoan, jeung bagja jalma anu nepi ka 1335. Tapi maneh, teruskeun jalan maneh nepi ka ahir datang; sabab maneh bakal reureuh, sarta nangtung dina bagian maneh dina ahir poé-poé.
Berkah tina nepi ka 1335 téh lain ngan saukur ngeunaan ngahontal tungtung nubuat waktu. Dina Bagan, 1335 réngsé dina taun 1843. Berkah éta lain ngan ukur tungtung nubuatna, tapi pangalaman dina mangsa tundana. Berkah éta lumangsung antara Mangsa Tundana jeung 22 Oktober 1844. Di dinya anjeun kudu ngadagoan. “Bagja jalma anu ngadagoan.”
Ku sabab eta PANGERAN baris ngadagoan, supaya Mantenna maparin kanyaah ka maraneh; jeung ku sabab eta Mantenna baris dimulyakeun, supaya Mantenna nembongkeun rahmat ka maraneh: sabab PANGERAN teh Allah kaadilan; bagja sakabeh jalma anu ngadagoan ka Mantenna. Yesaya 30:18.
Ngadago téh ti mangsa Tarrying Time nepi ka 22 Oktober 1844. Lamun aranjeun ngadagoan Anjeunna, aranjeun bakal dipaparin berkah.
Sabab éta tetenjo téh pikeun waktu anu geus ditangtukeun; tapi dina ahirna éta baris nyarita, sarta moal ngabohong: sanajan karasa lila, antosan éta; sabab éta pasti bakal sumping, moal ngalambat. Habakuk 2:3.
Kasalahpahaman urang Millerite nu nyababkeun mangsa reureuh éta lumangsung. Tetenjoan téh pikeun hiji waktu nu geus ditangtukeun—22 Oktober 1844. Eta moal ngabohong, tapi maranéh bakal nyangka yén éta reureuh lantaran kasalahpahaman.
Naha Gusti ngararancang kasalahpahaman éta? Enya. Sister White nyarios kitu.
Pangeran ngadatangkeun salah paham éta ngaliwatan Bagan 1843. William Miller nyarios yén anjeunna henteu kantos netepkeun 1843 sacara pasti, tapi dina taun 1843 para dulur saiman nyuhunkeun anjeunna supaya mupus kecap “if” sarta nandaan 1843 minangka hiji waymark. Sister White nyarios yén ieu téh waymark nubuat, hiji panggenepan tina Habakkuk 2. Waymark ieu, ku cara dogmatis nandaan 1843, ngabalukarkeun waktu ngadagoan éta.
Bagja panon-panonna anu ningali hal-hal anu katingali dina taun 1843 jeung 1844. Pesen éta geus dipasihkeun. Jeung teu kedah aya panundaan dina ngulangan éta pesen, sabab tanda-tanda jaman keur kacumponan; pagawéan panutupan kudu diréngsékeun. Hiji pagawéan anu ageng bakal dipigawé dina waktu anu pondok. Hiji pesen moal lila deui bakal dipasihkeun ku katangtuan Allah anu bakal ngagedéan jadi sora panyaur anu tarik. Tuluy Daniel bakal nangtung dina bagianna, pikeun maparin kasaksianana." Manuscript Releases, jilid 21, 437.
Titenan Daniel 12:12, 13: “Bagja jalma anu ngadagoan, sarta nepi ka sarébu tilu ratus tilu puluh lima poé.”—“Bagja jalma anu nepi ka 1335. Bagja jalma anu nepi ka 1843,” éta ayat 12.
Ayat 13:
Tapi angkatlah jalan maneh nepi ka ahirna sumping: sabab maneh bakal reureuh, sarta nangtung dina bagian maneh dina ahir poé-poé. Daniel 12:12, 13.
Sadérék White ngahijikeun ayat 12 jeung 13, kalayan nyarios yén berkah tina 1335 kacumponan dina taun 1843 jeung 1844. Ieu lain ngeunaan hiji titik waktu, tapi ngeunaan jalma-jalma anu ngadagoan Asupna Kameunangan Kristus ka Yerusalem, ngakuan para malaikat anu naék jeung turun dina tangga, sarta asup kana perjangjian jeung Gusti nalika Anjeunna maparin ka maranéhna dua loh perjangjian.