Dua Loh Habakuk 3 tina 95
Panganteur: Dasar Dua Tabel Habakuk
Runtuyan ieu disebut Dua Méja Habakuk. Nepi ka ayeuna, urang geus nyokot sawatara bebeneran tina Bagan 1843 jeung 1850, lain pikeun mertahankeunana sacara biblikal dina tahap ieu, tapi pikeun netepkeun yén Ellen White ngadukung bebeneran-bebeneran ieu. Pamadegan urang nyaéta yén lamun anjeun nampik bebeneran-bebeneran dasar ieu, dina waktu anu sarua anjeun ogé keur nampik Roh Nubuat. Urang hayang nyatetkeun ieu heula dina rékaman.
Tinjauan Sajarah Millerite jeung Panjerit Peuting Tengtreman
Dina presentasi urang anu kahiji, urang ngaguratkeun sajarah kaum Millerites, nyaéta waymarks ti taun 1798 nepi ka 1844. Dina presentasi urang anu panungtung, urang nalungtik kalayan leuwih jero sajarah ti mangsa panundaan nepi ka nutupna panto dina 22 Oktober 1844, bari ngaidentipikasi mangsa éta minangka Midnight Cry. Midnight Cry asup kana sajarah dina Exeter Camp Meeting, 12–17 Agustus 1844, sarta lumangsung nepi ka 22 Oktober 1844. Mangsa panundaan, anu dimimitian dina Maret 1844, mangrupa bagian tina Midnight Cry jeung prosés panyucian anu nyiapkeun hiji umat pikeun ngawawarkeun pesenna.
Urang miharep geus netepkeun ieu dina hate jeung pikiran aranjeun kamari. Sakabéh gambaran dina Firman Allah ngeunaan mangsa ngantosan nyaritakeun ngeunaan ahir dunya. Ellen White, nalika méré pedaran ngeunaan 1 Korinta 10:11, nyebutkeun, "Masing-masing nabi baheula nyarios leuwih pikeun jaman urang tibatan pikeun jaman nalika maranéhna hirup." 1 Korinta 10:11 nyebutkeun, "Ayeuna sakabéh hal ieu kajadian ka maranéhna pikeun jadi conto: sarta hal-hal éta geus ditulis pikeun pangwuruk ka urang, anu geus kasorang ku ahir dunya." Sajarah kaum Millerite téh mangrupa sajarah ngeunaan naon anu bakal lumangsung dina ahir dunya. Sakabéh sajarah Alkitab ngeunaan mangsa ngantosan jeung naon anu nyusul sanggeusna ngagambarkeun naon anu bakal lumangsung dina mangsa ngantosan kaum Millerite jeung Midang Peuting. Urang kudu ngartos hal-hal ieu sabab sajarah bakal diulang deui.
2520: Pangrojong Ellen White
Urang parantos ngulik perkara anu kahiji dina bagan-bagan ieu, sanajan urang henteu seueur nyebatkeunana. Doktrin anu kahiji anu rék urang tétélakeun yén Ellen White sacara écés ngadukungna nyaéta 2520. Dua pemaparan anu munggaran dirarancang pikeun nungtun urang ka dieu. Isukan isuk, urang baris mimiti nganggapkeun perkara Daily dina bagan ieu.
Mémutan Pamingpin sareng Pangajaran Gusti
Hayu urang mimitian ku Life Sketches, kaca 196: “Urang teu boga nanaon anu kudu dipikasieun pikeun mangsa nu bakal datang, iwal lamun urang mopohokeun jalan anu ku Gusti dipingpin ka urang, jeung pangajaran-Na dina sajarah urang nu geus kaliwat.” Hiji-hijina hal anu kudu dipikasieun ku saurang Kristen pikeun mangsa nu bakal datang nyaéta murag tina jalan jeung leungit. Hal anu matak sieun téh nyaéta henteu meunang hirup langgeng. Di dieu, Sister White nyebutkeun yén urang teu boga nanaon anu kudu dipikasieun pikeun mangsa nu bakal datang iwal dua hal. Ieu mangrupa petikan anu ilahar dina Roh Nubuat dina Adventisme, tapi jarang pisan aya anu ngajentrekeun pamingpinan naon jeung pangajaran naon anu ku anjeunna dimaksud.
Urang baris némbongkeun yén kapamingpinan anu ku manéhna dirujuk téh nya éta sajarah Jerit Tengah Peuting. Dina sajarah Jerit Tengah Peuting, Kristus nu mingpin dina mangsa kalantaran, dina datangna jeung diproklamasikeunana Jerit Tengah Peuting, sarta dina ditutupna panto dina 22 Oktober 1844. Anjeunna ngarancang éta sajarah pikeun ngahasilkeun hiji umat anu ku iman bisa asup babarengan jeung Anjeunna ka Rohangan Nu Mahakudus. Urang kuduna ngarasa sieun lamun nepi ka mopohokeun éta sajarah anu husus, kitu deui pangajaran-pangajaran-Na.
Urang bakal némbongkeun yén aya hiji ajaran husus anu ngahasilkeun Pekik Tengah Peuting. Ajaran éta lain runtuhna Kakaisaran Ottoman dina 11 Agustus 1840, lain ogé kaayaan jalma paéh, anu mucunghul dina sajarah Amanat Malaikat Kadua dina Sajarah Millerite. Éta téh hiji ajaran husus dina Sajarah Millerite anu ngahasilkeun Pekik Tengah Peuting, tempat Gusti mingpin, sarta urang teu boga nanaon anu kudu dipikahariwang ngeunaan mangsa nu bakal datang iwal lamun urang mopohokeun pamingpinan-Na jeung pangajaran-Na.
Urang ngusulkeun yén lambang boh pamingpinan-Na boh pangajaran-Na téh nyaéta Midang Peuting. Hayu urang baca deui petikan ieu tina paningal munggaran Ellen White:
Dina ieu jalan, umat advent keur ngumbara ka kota anu ayana di tungtung jalan anu leuwih jauh. Di tukangeun maranéhna, di awal jalan, aya hiji cahaya caang anu dipasang, anu ku saurang malaikat ka sim kuring dipedar minangka panjerit tengah wengi. Cahaya ieu nyaangan sapanjang jalan, sarta méré cahaya pikeun suku maranéhna, sangkan maranéhna henteu titeuleum. Upama maranéhna ngajaga panon maranéhna tetep neuteup ka Yesus, anu aya pas di hareupeun maranéhna, nungtun maranéhna ka kota éta, maranéhna aman. Tapi teu lila sabagian jadi cape, sarta nyarita yén kota éta masih kénéh jauh pisan, sedengkeun maranéhna nyangka geus sakuduna asup ka dinya ti saméméhna. Tuluy Yesus nguatkeun maranéhna ku ngangkat panangan katuhu-Na anu mulya, sarta tina panangan-Na kaluar hiji cahaya anu ngalambai ngaliwatan rombongan advent, tuluy maranéhna ngagorowok, “Haleluya!” Nu séjén kalayan gagabah mungkir kana cahaya anu aya di tukangeun maranéhna, sarta nyarita yén lain Allah anu geus nungtun maranéhna nepi ka sajauhna kitu.
Maranéhna keur mungkir kana Ceurik Tengah Peuting, jeung patalina jeung Ceurik Tengah Peuting, maranéhna ngabantah yén Gusti henteu nungtun maranéhna dina Ceurik Tengah Peuting. Maranéhna mungkir kana pamingpinan Allah dina Ceurik Tengah Peuting.
Cahaya di tukangeun maranéhna pareum, nepi ka suku-sukuna katutupan ku poek sampurna, tuluy maranéhna titajong, leungit tetempoan kana tanda jeung ka Yesus, sarta murag ti jalan éta turun ka dunya poek jeung jahat di handap.
Panggero Wengi dina Kontéks
Urang baris nengetan deui sajarah Midnét Cry pikeun nempatkeun éta dina kontéksna saméméh urang ngabahas 2520.
Tina The Great Controversy, kaca 391–395: “Waktu kaliwat anu ku maranéhna mimitina diarep-arep minangka waktos kadatangan Gusti, nya éta dina cinyusu taun 1844,”—ieu téh mangsa nunda, kuciwa anu kahiji—“jalma-jalma anu ku iman ngarep-ngarep kana nembongan-Na, salila sawatara waktu kagulung ku mamang jeung kateupastian. Sedengkeun dunya nganggap yén maranéhna geus tumpur pisan sarta kabuktian keur nyangking hiji kasasab, sumber panglipur maranéhna tetep aya dina firman Allah. Loba anu terus nalungtik Kitab Suci, mariksa deui bukti-bukti iman maranéhna jeung taliti ngulik nubuat-nubuat pikeun meunangkeun caang anu leuwih jembar.”
Lamun loba anu ngalakukeun kitu, hartina aya sawatara anu henteu. Ieu henteu nyebut “maranéhna”; tapi nyebut “loba” — di dieu aya dua golongan.
Kasaksian Alkitab anu ngarojong kana pendirian maranéhna katingalina écés tur ngayakinkeun. Tanda-tanda anu teu bisa kasasarkeun nunjuk kana datangna Kristus anu geus deukeut. Berkah husus ti Gusti, boh dina patobatna jalma-jalma dosa boh dina hudang deui kahirupan rohani di antara urang Kristen, geus méré kasaksian yén eta warta teh asalna ti Surga. Jeung sanajan jalma-jalma anu percaya teu bisa ngajelaskeun kuciwa maranéhna, maranéhna tetep yakin yén Allah geus mingpin maranéhna dina pangalaman maranéhna baheula.
Nyangkaruk dina nubuatan-nubuatan anu ku maranéhna dianggap lumaku pikeun mangsa datangna anu kadua, aya pangajaran anu husus disaluyukeun jeung kaayaan maranéhna anu pinuh ku kateupastian jeung harepan tegang, sarta ngadorong maranéhna supaya ngadagoan kalayan sabar dina iman yén naon anu ayeuna poék pikeun pangartina maranéhna, engké dina waktuna bakal dijadikeun écés.
Dina éta paragraf, disebutkeun, “Ngahiji pageuh jeung nubuat-nubuat anu ku maranéhna dianggap lumaku pikeun mangsa kadatangan anu kadua . . . .” Nubuat naon anu ku maranéhna dipercaya lumaku pikeun Kadatangan anu Kadua? 2520, 2300, jeung 1335. Maranéhna percaya yén katilu nubuat waktu ieu réngsé dina taun 1843, sarta éta téh Kadatangan anu Kadua.
Di antara nubuatan-nubuatan itu adalah nubuatan dalam Habakuk 2:1–4: “Kami baris nangtung dina pangjagaan kami, jeung nempatkeun diri kami dina munara, sarta baris nenjo pikeun ningali naon anu ku Mantenna bade didawuhkeun ka kami, jeung naon anu ku kami bade dijawab nalika kami ditegor. Jeung PANGERAN ngawaler ka kami, sarta ngandika, Tulis éta tetenjoan, jeung écéskeun dina loh-loh, supaya anu macana bisa lumpat. Sabab éta tetenjoan téh masih pikeun waktu anu geus ditangtukeun, tapi dina tungtungna éta bakal nyarita, sarta moal bohong; sanajan éta lila datangna, antosan éta; sabab éta pasti bakal datang, moal ngalaheut. Tingali, jiwana anu ngagedéan diri henteu lempeng dina dirina: tapi anu bener bakal hirup ku iman-na.”
Ti awal kénéh dina taun 1842, pituduh anu dipasihkeun dina ieu nubuat pikeun “nulis eta tetenjoan, jeung nganyatakeunana kalayan écés dina papan-papan, supaya anu maca eta bisa lumpat,” ngagerakkeun Charles Fitch pikeun nyusun hiji bagan nubuat guna ngajelaskeun tetenjoan-tetenjoan dina kitab Daniel jeung Wahyu. Medalna ieu bagan dianggap minangka kacumponan parentah anu dipasihkeun ku Habakuk. Sanajan kitu, dina mangsa harita teu saurang ogé nengetan yén dina nubuat anu sarua ditepikeun aya hiji katembongna reureuh dina kacumponan eta tetenjoan—hiji mangsa panyarean. Sanggeus kuciwa éta, ieu ayat Kitab Suci katembong kacida pentingna: “Sabab eta tetenjoan téh masih pikeun waktu anu geus ditangtukeun, tapi dina ahirna eta bakal nyarita, sarta moal ngabohong; sanajan eta nyangsaya, antosan ku maneh; sabab pasti bakal datang, moal nyangsaya. . . . Anu bener bakal hirup ku iman-na.”
Bagan 1843 jeung Roh Nubuat
Henteu jadi soal naha anjeun ngalakukeun pagawean biasa atawa pagawean anu henteu biasa—istilah anu dipaké ku Ellen White pikeun pagawean konferénsi jeung pagawean anu ngabiayaan diri sorangan, masing-masing. Boh anjeun indit ka palayanan-palayanan mandiri anu mingpin dina Adventisme atawa ka General Conference atawa ka Biblical Research Institute, lamun anjeun nanya ka maranéhna ngeunaan 1843 Chart, maranéhna bakal nyebut, "Aya loba kasalahan dina Chart ieu." Maranéhna teu satuju jeung Ellen White, anu nyebut yén Gusti nahan panangan-Na kana "hiji kasalahan" dina sawatara angka dina Chart ieu.
Tapi maranéhna ogé nempatkeun dirina dina posisi ngalawan Firman Allah. Dina Habakuk disebutkeun yén ieu tetenjoan “moal . . . bohong.” Tetenjoan anu ku para Pionir kudu ditempatkeun dina Bagan 1843, sarta anu mémang ku maranéhna dipigawé, nyaéta hiji panggenepan tina Habakuk 2. Ieu téh tetenjoan anu kudu ku maranéhna ditempatkeun dina Bagan ieu, sarta Habakuk 2 nyebutkeun yén ieu tetenjoan “moal . . . bohong.” Ku kituna, lamun anjeun nyebut yén Bagan ieu “pinuh ku kasalahan,” anjeun keur ngalawan boh Roh Nubuat boh Alkitab.
Sawareh tina nubuat Yézékiel ogé jadi sumber kakuatan jeung panglipur pikeun nu percaya: “Sumping ka abdi pangandika PANGERAN, saur-Na, Hé anak manusa, paribasa naon éta anu maranéh boga di tanah Israél, pokna, Poe-poé dipanjangkeun, sarta unggal tetempoan gagal? Ku sabab éta béjakeun ka maranéhna, Kieu timbalan Gusti ALLAH. . . . Poe-poé geus deukeut, jeung kalaksanakeunana unggal tetempoan. . . . Kami bakal ngandika, sarta pangandika anu ku Kami diucapkeun bakal kajadian; éta moal dipanjangkeun deui.” “Jalma-jalma ti kulawarga Israél nyebut, Tetempoan anu anjeunna tempo téh pikeun loba poé ka hareup, sarta anjeunna bernubuat ngeunaan mangsa anu masih jauh. Ku sabab éta, sebutkeun ka maranéhna, Kieu timbalan Gusti ALLAH; Moal aya deui sahiji ogé pangandika Kami anu dipanjangkeun, tapi pangandika anu ku Kami geus diucapkeun bakal dilaksanakeun.” Yézékiel 12:21–25, 27, 28.
Dua Golongan Nu Nyembah
Catet yén anjeunna keur nyarita ngeunaan dua golongan anu nyembah. Anjeunna nyebutkeun yén loba jalma, nalika kuciwa ieu datang, terus nalungtik nubuat-nubuat, anu nuduhkeun yén aya hiji golongan anu henteu neraskeun. Urang baris meunangkeun cahaya anu leuwih loba ngeunaan bédana dua golongan éta.
Kacumponan Habakuk 2:1–4 teh nya éta Bagan 1843 ieu jeung Bagan 1850. Malah dina Habakuk, ayat 4 nyebutkeun yén jalma bener bakal hirup ku iman-na, jeung jalma anu haténa diangkat ka luhur. Ieu ngajentrekeun dua golongan panyembah. Sajarah Gorowok Tengah Peuting ngahasilkeun dua golongan panyembah, jeung dua golongan éta téh anu disanghareupan dina Habakuk.
Dina paragraf salajengna, sanggeus ngarujuk ka Habakuk 2 jeung Yehezkiel, anjeunna nangtukeun salah sahiji golongan: "jalma-jalma anu ngantosan." Saha ari jalma-jalma anu ngantosan? Maranéhna nyaéta jalma-jalma anu ngalaksanakeun Daniel 12, "Bagja jalma anu ngantosan, sarta nepi ka 1335." Golongan ieu nya éta jalma-jalma anu ngantosan.
Anu ngantosan téh gumbira, yakin yén Anjeunna anu terang tungtung ti mimiti geus ningal ka handap ngaliwatan mangsa-mangsa, sarta, ku sabab geus ningali ti heula kuciwa maranéhna, geus maparin ka maranéhna kecap-kecap pangwawuh jeung pangharepan.
Aya saurang sadérék awéwé anu nelepon, anu geus sababaraha taun digawé di salah sahiji nagara Éropa Wétan. Anjeunna asalna ti dinya, tuluy pindah ka Amérika Sarikat, sarta nalika anjeunna ngartos ieu pesen, anjeunna pindah deui ka dinya. Anjeunna geus nyanghareupan panolakan, nepi ka kulawarga garéja baheulana ngahubungi para pamingpin di nagarana pikeun “nutup panto pikeun anjeunna.” Anyar-anyar ieu, Gusti muka panto pikeun anjeunna ngabagikeun ieu pesen ka sababaraha golongan.
Anjeunna nelepon tadi isuk-isuk, ngedalkeun yén salah sahiji halangan téh masalah transportasi. Maranéhna peryogi mobil pikeun iinditan jeung ngajar ieu talatah, tapi henteu miboga dana. Pas maranéhna nepi ka ieu tempat, rerencangan ti Amérika Sarikat, anu dipaparin kasadaran ku Gusti, ngirimkeun artos anu cekap pikeun meuli mobil.
Ieu nya éta rupa pangalaman anu keur kaalaman ku jalma-jalma nu ngalaman kuciwa. Maranéhna memang kuciwa, tapi Gusti nungtun maranéhna ka Kitab Suci pikeun nguatkeun haténa, saur-Na, “Kuciwa ieu lumangsung ku pituduh Kami. Sing terus maju.”
“Lamun lain ku ayana bagéan-bagéan Kitab Suci anu ngingetan maranéhna sangkan nungguan kalayan kasabaran sarta pageuh nyekel kayakinan maranéhna kana firman Allah, iman maranéhna tangtu geus gagal dina mangsa pencobaan éta.”
Pasemon ngeunaan Sapuluh Parawan sarta Mangsa Panundaan
Perhatikeun kumaha Sister White ngahubungkeun pasemon Sapuluh Parawan jeung Habakkuk 2, sabab duanana ngabahas hiji mangsa antosan sarta dua golongan panyembah.
Pasemon ngeunaan sapuluh parawan dina Mateus 25 ogé ngagambarkeun pangalaman umat Advent. Dina Mateus 24, minangka jawaban kana patanyaan murid-murid-Na ngeunaan tanda datangna-Na jeung ahir dunya, Kristus geus nunjukkeun sawatara kajadian anu pangpentingna dina sajarah dunya jeung garéja ti advent-Na anu kahiji nepi ka advent-Na anu kadua; nyaéta, karuksakan Yerusalem, kasangsaraan anu gedé ka garéja dina mangsa panganiayaan kapir jeung kapapaan, poékna panonpoé jeung bulan, sarta ragragna béntang-béntang. Sanggeus éta Anjeunna nyarioskeun ngeunaan datangna-Na dina karajaan-Na, sarta ngedalkeun éta pasemon anu ngajelaskeun dua golongan hamba anu ngarep-ngarep kana panembongan-Na. Bab 25 dibuka ku kecap-kecap: “Mangka Karajaan Sawarga bakal dipapandékeun ka sapuluh parawan.” Di dieu dipintonkeun garéja anu hirup dina poé-poé panungtungan,
Ayeuna, anjeunna keur nerapkeun ieu kana Sajarah Millerite, tapi tengetan naon anu anjeunna nyebutkeun—“Di dieu dipintonkeun gareja anu hirup dina poé-poé panungtungan,”—saha “gareja anu hirup dina poé-poé panungtungan” téh? Éta téh urang.
“Hal anu sarua anu dituduhkeun dina panutup pasal 24. Dina ieu misil, pangalaman maranéhna digambarkeun ku kajadian-kajadian dina hiji perkawinan Timur. ‘Mangka Karajaan Sawarga bakal dipapandekeun ka sapuluh parawan, anu nyandak lampu-lampuna, tuluy maranehna indit mapag panganten lalaki. Jeung lima di antarana wijaksana, jeung lima deui bodo. Ari anu bodo nyandak lampu-lampuna, tapi teu mawa minyak babarengan jeung éta; sedengkeun anu wijaksana mawa minyak dina wadahna babarengan jeung lampu-lampuna. Barang panganten lalaki lila datangna, maranehna kabeh jadi ngantuk tuluy saré. Jeung dina tengah peuting aya sora nu nyambuang, Tingali, panganten lalaki datang; geura maraneh kaluar mapag anjeunna.’”
Kadatang Kristus, sakumaha diumumkeun ku amanat malaikat kahiji, kaharti minangka dilambangkeun ku datangna panganten lalaki. Réformasi anu nyebar lega dina pangwawaran ngeunaan kadatangan-Na anu geus caket saluyu jeung kaluarna para parawan. Dina ieu misil, saperti dina Mateus 24, aya dua golongan anu digambarkeun. Maranéhna kabéh geus nyokot lampu maranéhna, nyaéta Alkitab, sarta ku cahyana geus indit kaluar pikeun nepungan Panganten Lalaki. Tapi ari anu bodo nyokot lampu maranéhna tanpa minyak, anu wijaksana mah nyokot minyak dina bejana maranéhna. Anu wijaksana geus narima rahmat Allah, kakawasaan Roh Suci anu ngalahirkeun deui jeung maparin pencerahan, anu ngajadikeun firman-Na jadi lampu pikeun suku maranéhna. Maranéhna nalungtik Kitab Suci pikeun nyaho bebeneran sarta kalawan daria neangan kasucian hate jeung kahirupan. Maranéhna ieu miboga pangalaman pribadi jeung iman ka Allah sarta ka firman-Na, anu teu bisa diruntuhkeun ku kuciwa jeung panundaan. Anu séjén gerak ku dorongan rasa, ngandelkeun iman dulur-dulur saimanna, ngarasa cukup ku émosi anu hadé tapi kurang pamahaman anu jero ngeunaan bebeneran atawa karya rahmat anu sajati. Maranéhna henteu siap pikeun panundaan jeung kuciwa. Nalika pangudag datang, iman maranéhna ragrag, sarta lampu maranéhna hurungna beuki taram.
“Sabot panganten lalaki tunda,” iraha Panganten Lalaki tunda? 22 Maret 1844. Anjeunna tunda. Naon anu bade kajadian ayeuna? Dua golongan ieu bade dinyatakeun.
Nalika urang mopohokeun Sasambat Tengah Peuting jeung murag tina jalan ka dunya jahat di handap, urang nembongkeun yén urang henteu ngartos kana Injil. Injil Nu Langgeng téh nyaéta padamelan Kristus dina ngahasilkeun dua golongan anu nyembah, dumasar kana hiji pesen nubuat anu nguji. Ti mangsa tunda nepi ka panutupan panto, ieu téh puncak tina Injil Nu Langgeng. Di dieu, Gusti nyandak dua golongan dina mangsa tunda, bari narékahan mingpin maranéhna kana Pangadilan babarengan jeung Anjeunna, sarta ngalangkungan maranéhna kana hiji prosés pangrojong pikeun ngabuktikeun naha maranéhna saéstuna boga minyak atawa henteu. Ieu téh puncak tina padamelan Kristus dina misahkeun emas tina kokotorna, gandum tina jukut liar, anu wijaksana tina anu bodo.
“Sawaktu pangantén lalaki lila datangna, maranéhna kabéh ngantuk tuluy saré.” Ku lila datangna pangantén lalaki téh digambarkeun kaliwatanana waktu nalika Gusti dipiharep sumping, kuciwa, jeung saolah-olah aya panundaan. Dina mangsa kateupastian ieu, minat jalma-jalma anu dangkal jeung satengah hate téh geuwat mimiti goyah, sarta tarékah maranéhna jadi ngendor; tapi jalma-jalma anu iman maranéhna dumasar kana pangaweruh pribadi kana Alkitab miboga batu karang handapeun sukuna, anu moal tiasa kabasuh ku ombak kuciwa. “Maranéhna kabéh ngantuk tuluy saré;” hiji golongan dina kaacuhan jeung ninggalkeun imanna, sedengkeun golongan nu séjén sabar nungguan nepi ka cahaya anu leuwih écés dipasihkeun. Sanajan kitu, dina peuting pangudag ieu, golongan anu pamungkas téh katingalina nepi ka sawatara darajat leungit sumanget jeung kasatiaanana. Jalma-jalma anu satengah hate jeung dangkal moal tiasa deui nyarande kana iman dulur-dulurna. Unggal jalma kudu nangtung atawa ragrag pikeun dirina sorangan.
Nalika kasusah téh datang, aya dua golongan anu mimiti sare ku cara nu béda; nanging parawan-parawan anu wijaksana gé kaleungitan sabagian tina sumangetna. Gusti nuju mingpin dina ieu perkara, supaya nalika amanat Gorowok Tengah Peuting sumping dina Pasamoan Kemah di Exeter, Anjeunna ngalaksanakeun hiji pagawéan di antara maranéhna.
Prosés Pangwujudan: Wanci Ngantosan jeung Ceurik Tengah Peuting
Tina Spirit of Prophecy, jilid 4, kaca 228: Inget yén ieu prosés—Panggero Tengah Peuting, ti Mangsa Nungguan nepi ka nutupna panto—nyaéta PANGERAN keur nguji umat-Na. Panggero Tengah Peuting dina Exeter Camp Meeting, dina pangwartana nepi ka 22 Oktober 1844, ngan saukur hiji bagian tina éta sajarah. Éta teu bisa dipisahkeun tina mangsa nungguan, anu nyiapkeun pangaruh Panggero Tengah Peuting di antara dua golongan anu nyembah. Maranéh kudu ngartos Panggero Tengah Peuting, sabab lamun henteu, maranéh bakal murag tina jalan.
Gusti ngarancang pikeun nguji umat-Na. Panangan-Na nutupan hiji kasalahan dina pangitungan mangsa-mangsa nubuat. Panangan-Na, panangan Gusti, nutupan hiji kasalahan anu husus dina pangitungan mangsa-mangsa nubuat, “dina wangun jamak.” “Kaum Adventis henteu manggihan kasalahan éta, ogé éta henteu kapanggih ku para lawanna anu pangdiajarna. Nu panungtung nyarios, ‘Pangitungan anjeun ngeunaan mangsa-mangsa nubuat téh leres. Aya hiji kajadian anu agung rék lumangsung; tapi éta lain anu diramalkeun ku Tuan Miller; éta téh patobatna dunya, lain datangna Kristus anu kadua kalina.’”
Mangsa pangharepan geus kaliwat, sarta Kristus henteu nembongan pikeun ngabébaskeun umat-Na. Jalma-jalma anu kalayan iman jeung kanyaah anu tulus ngantosan Jurusalametna ngalaman kuciwa anu pait. Sanajan kitu, Gusti parantos ngalaksanakeun maksud-Na: Anjeunna parantos nguji hate jalma-jalma anu ngaku keur ngantosan pintonan-Na. Di antara maranéhna aya loba anu didorong ku kasieun tinimbang ku kanyaah kana bebeneran. Nalika kajadian anu diarep-arep téh henteu kajadian, jalma-jalma ieu nyatakeun yén maranéhna henteu kuciwa; maranéhna mémang can kungsi percaya yén Kristus bakal sumping. Maranéhna kaasup anu pangheulana ngahinakeun kasedihan jalma-jalma anu leres-leres percaya.
Ieu téh tujuan Gusti. Urang teu boga nanaon anu kudu dipikasieun ngeunaan mangsa nu bakal datang, iwal lamun urang mopohokeun kumaha Gusti geus mingpin urang dina pangalaman urang baheula, sarta teu aya nanaon anu kudu dipikasieun iwal lamun urang mopohokeun pangajaran Gusti dina pangalaman urang baheula. Kami ngusulkeun yén pamingpinan ieu teu bisa dipisahkeun tina pangajaran-Na.
Skétsa Kahirupan James White jeung Ellen G. White 1888, kaca 186–187: “Allah nguji sarta ngabuktikeun umat-Na ku kaliwatna waktu dina taun 1843. Kasalahan—hiji kasalahan anu husus—anu maranéhna lakukeun dina ngitung mangsa-mangsa nubuat teu langsung kapanggih, sanajan ku jalma-jalma nu diajar luhur anu ngalawan pamadegan jalma-jalma anu keur ngarep-ngarep datangna Kristus. Para sarjana anu jero ieu netelakeun yén Tuan Miller bener dina itunganana ngeunaan waktu, sanajan maranéhna ngabédakeun pamadegan jeung anjeunna ngeunaan kajadian anu bakal ngamahkotaan mangsa éta. Tapi maranéhna, jeung umat Allah anu keur nungguan, sarua aya dina hiji kasalahan dina pasualan waktu.”
Urang sapinuhna percaya yén Allah, dina hikmah-Na, parantos netepkeun supaya umat-Na ngalaman hiji kuciwa, anu kacida merenahna pikeun nembongkeun hate sarta ngamekarkeun karakter anu sajati—lain ngan ukur pikeun nembongkeun hate maranéhna, tapi ogé pikeun ngamekarkeun karakter maranéhna, nepi ka ngahontal hiji titik anu ku éta bakal kabuktian dina krisis anu datang dina Midangdong Tengah Peuting. Jalma-jalma anu narima talatah malaikat kahiji lantaran sieun kana hukuman-hukuman Allah, lain lantaran maranéhna nyaah ka bebeneran sarta ngaharepkeun warisan di Karajaan Sawarga, ayeuna katémbong dina cahaya maranéhna anu sajati. Maranéhna kaasup anu pangheulana ngahina jalma-jalma anu kuciwa, anu kalayan tulus ngarep-ngarep sarta nyaah kana datangna Yesus. Ujian Allah anu pangnyuliksikna ieu nembongkeun karakter anu sajati tina jalma-jalma anu bakal nyingkahan tanggung jawab jeung cap éra ku jalan mungkir kana iman maranéhna dina waktu panggoda.
Maranéhna anu geus kuciwa henteu ditinggalkeun dina poék; sabab ku nalungtik mangsa-mangsa nubuat kalawan doa anu sungguh-sungguh, kasalahan éta kapanggih—nya éta hiji kasalahan anu tunggal—jeung ku nuturkeun garis patlot nubuat sapanjang mangsa panundaan. Dina pangharepan anu pinuh ku kabungah kana kadatangan Kristus, panundaan anu katingalina dina titingalian téh henteu acan diperhatoskeun, sarta éta jadi hiji kajutan anu nyeri jeung teu disangka-sangka. Sanajan kitu, cobaan ieu téh kacida diperlukeunana pikeun ngamekarkeun jeung nguatkeun jalma-jalma anu tulus percaya kana bebeneran. Mangsa panundaan téh kacida diperlukeunana. Éta lain ngan ukur baris nembongkeun dua golongan jeung mimiti ngamekarkeun watak maranéhna anu engké bakal ditembongkeun dina sajarah Seruan Tengah Peuting nepi ka panutupan panto, tapi ogé diperlukeun pikeun nguatkeun maranéhna anu bakal kaluar dina pihak anu bener dina pasualan éta. Anjeun teu bisa misahkeun mangsa panundaan tina Seruan Tengah Peuting atawa tina panutupan panto.
Nalika anjeun mungkir Midnigh Cry, anjeun keur mungkir sajarah éta pisan. Midnigh Cry téh lain saukur pesen Samuel Snow dina Exeter Camp Meeting; éta téh pangalaman mangsa panantian. Di dieu pisan Gusti mingpin. Urang teu boga nanaon anu kudu dipikawirakeun pikeun mangsa nu bakal datang, iwal lamun urang mopohokeun pamingpinan Gusti dina sajarah urang baheula—ieu sajarah mangsa panantian jeung Midnigh Cry, tempat Anjeunna nganteurkeun Injil Langgeng kana puncakna dina Sajarah Millerite, nepi ka ngahasilkeun dua golongan anu nyembah.
Tulisan-Tulisan Mimiti, kaca 74: “Abdi parantos ningali yén bagan taun 1843 parantos dipingpin ku panangan Gusti, sareng yén éta teu kedah dirobih; yén angka-angkana téh sakumaha anu dipikahoyong ku Mantenna; yén panangan-Na aya di luhureun éta sarta nyumputkeun hiji kasalahan dina sawatara angka, nepi ka euweuh saurang ogé anu tiasa ningali éta, dugi ka panangan-Na dipiceun.”
Rusiahna Kadurhakaan jeung Prosés Pangudian
Lamun urang boga waktu, urang tiasa ngabahas rusiah kajahatan. Rusiah kajahatan tiasa miboga leuwih ti hiji harti anu leres, nanging dina ieu bagian kecap éta nujul kana padamelan Iblis dina nyampurkeun kajahatan jeung kahadéan, bebeneran jeung kasalahan, dina sajarah-sajarah suci nalika Gusti nguji umat-Na. Dina sajarah-sajarah suci dina Kitab Suci, nalika Gusti mawa umat-Na kana hiji prosés panggeuing, anjeun bakal salawasna ningali rusiah kajahatan—kagiatan Iblis dina nyampurkeun bebeneran jeung kasalahan. Nalika jalma-jalma sumping kana titik panggeuing ieu, rusiah kajahatan geus ngahalangan kajelasan pasualan-pasualan éta.
Nalika mangsa pangujian Nuh sumping, Kitab Suci nyarios ka urang yén bibit Iblis parantos dicampurkeun jeung bibit Allah saméméh éta. Ieu anu nyababkeun rusiah kajahatan tergenepan dina jaman Nuh, anu ditepikeun dina Kajadian minangka putra-putra Allah nyokot putri-putri manusa jadi pamajikan—campurna dua bibit éta, rusiah kajahatan anu ngawalkeun pangujian Nuh.
Dina ujian Musa jeung Laut Beureum, Kitab Suci ngajelaskeun kumaha Israél, anu bakal diuji di Laut Beureum jeung di Sinai, geus diruksak ku pangajaran Mesir sanggeus maranéhna lila cicing di dinya. Éta téh rasiah kajahatan—kapangaruhan ku pangajaran satanis.
Dina mangsa urang Yahudi, ajaran Yunani anu nyiapkeun jalan pikeun Sanhedrin nolak prosés pangujian maranéhna.
Dina sajarah Millerite, jalma-jalma Millerite dina garéja-garéja Protestan kakara baé kaluar tina 1260 taun pangaruh Kapapaan, anu ngarusak siki anu murni ku siki anu najis, nepi ka ngahasilkeun hiji rusiah kajahatan anu miheulaan ujian dina sajarah Millerite.
Éta téh rusiah kajahatan anu salawasna aya.
Upami hidep nalungtik kumaha rusiah kajahatan digawe, tingal ka Patriarchs and Prophets, bab kahiji. Sister White nyaritakeun ka urang kumaha Sétan ngalaksanakeun rusiah kajahatan di Sawarga. Bakal aya hiji ujian di Sawarga ngeunaan malaikat-malaikat mana anu bakal tetep cicing jeung mana anu bakal disingkirkeun, sarta Sétan keur ngalaksanakeun rusiah kajahatan éta pas di Sawarga saméméh prosés pangujian éta.
Sétan ngalakukeun ieu ku nyelapkeun mamang, nempatkeun kecapna di luhur Firman Allah, sarta anu leuwih penting deui, ku mingpin batur supaya ngedalkeun ajaran-ajaranna anu palsu—hiji kagiatan anu jahat. Manéhna bakal nempatkeun mamang kana pikiran anjeun, tuluy anjeun indit jeung ngedalkeun mamang éta ka hiji golongan. Lamun aya anu ngeluh ngeunaan mamang éta, maranéhna bakal ngeluh ngeunaan anjeun, lain ngeunaan manéhna.
Anyar kénéh, saurang pendéta di Spokane, Washington, masihan komentar ngeunaan Early Writings, kaca 74, bari nyebut, "Abdi ningali kana kamus dina mangsa jeung jaman Ellen White, nyaéta Webster's Dictionary, sarta figures téh henteu aya patalina pisan jeung aritmatika." Kalolobaan jalma anu ngadéngé éta moal mariksa deui, sarta bakal percaya ka anjeunna. Sahenteuna, pendéta éta keur nyebarkeun mamang ngeunaan naon anu dilambangkeun ku figures dina petikan ieu; sabenerna mah, anjeunna keur ngabohong. Webster's 1828 Dictionary nyebut kieu: FIGURE, n. Dina aritmatika, hiji lambang anu nandakeun hiji bilangan, saperti 2, 7, 9.
Manehna keur ngedalkeun mamang, ngalakonan pagawean anu digambarkeun minangka rusiah kajahatan. Manehna keur némbongkeun ka urang Advent, lamun maranéhna daék ningali, yén dina mangsa ieu dina sajarah bumi, maranéhna kudu ngartos bebeneran ku dirina sorangan sarta ulah ngadéngékeun manusa; sabab, ". . . rusiah kajahatan geus mimitian digawé: . . . ."
Tulisan-Tulisan Mimiti, kaca 74: “. . . yén éta angka-angka téh sakumaha anu dipikahoyong ku Mantenna, yén panangan-Na aya di luhureun sarta nyumputkeun hiji kasalahan dina sawatara angka éta, ku kituna taya saurang ogé anu bisa ningalina, nepi ka panangan-Na dicabut.”
Éta téh salah ngarahkeun, sarta para ahli téologi mindeng ngalakukeun kitu. Lamun rék ngartos naon hartina hiji kecap dina Alkitab atawa Roh Nubuat, ulah heula néangan ka kamus; tingal heula ka nabi. Contona, Daniel ngagunakeun kecap Ibrani rum dina Daniel 8:11, anu ditarjamahkeun jadi “dicabut.” Jalma-jalma nyangka éta hartina “dileungitkeun,” padahal Daniel ngagunakeun rum lima kali deui, sarta éta teu kungsi hartina “nyabut” — hartina “ngangkat luhur jeung ngamulyakeun.” Ku kituna, nganggap yén rum dina Daniel 8:11 hartina “nyabut” téh hartina nuturkeun tradisi, lain nurutkeun cara Daniel ngagunakeun éta kecap.
Kitu deui, dina hal Ellen White: Upama anjeun hayang nyatakeun yén dina Early Writings, 74, kecap "figures" hartina gambar seni atawa grafik, anjeun bisa waé nyebut, "Kamus dina jaman Ellen White henteu nyebutkeun yén figures hartina aritmatika," bari ngandelkeun yén kalolobaan jalma moal mariksa. Tapi lamun maranéhna mariksa, maranéhna bakal manggihan yén figures mémang hartina aritmatika.
Tapi tempat anu pangheulana kudu didatangan téh ka Ellen White sorangan: naon anu dimaksud ku anjeunna ku figures? Dina Early Writings, kaca 74, anjeunna nyebut, "His hand was over and hid a mistake in some of the figures," sarta dina kaca 236 anjeunna nyebut, "His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods." Nabi awéwé éta netelakeun yén dina istilahna, figures ngawakilan période-période nubuat—aritmetikana, lain karya gambarna.
Jadi, naon anu dipangku ku panangan-Na ku Gusti? Mantenna nahan panangan-Na kana hiji kalepatan dina pangitungan mangsa-mangsa nubuat—nya éta angka-angkana.
Pangukuhan Ellen White kana 2520
Ieu inti tina ieu perkara. Loba anu nepikeun amanat anu sarua jeung anu ku kami ditepikeun, sarta kami ngadukung maranéhna. Tapi lamun nyanghareupan perkara 2520 jeung naha Ellen White yakin yén éta téh hiji nubuat anu sah, ieu lah arguménna—ieu lah buktina sarta ieu tempat anu sakuduna ku aranjeun dijadikeun titik awal. Sakabéh argumén séjén ogé sah jeung leres, tapi ieu lah titik awalna.
Dina Early Writings, kaca 74, nalika disebutkeun yén Gusti nahan panangan-Na kana hiji kasalahan dina sawatara angka, anjeunna ngajelaskeun harti éta dina buku anu sarua, dina kaca 236: "Kuring ningali umat Allah pinuh ku kabagjaan dina pangharepan, ngadagoan Gustina. Tapi Allah netepkeun pikeun nguji maranéhna." Anjeunna keur nyarita ngeunaan Tarrying Time, kuciwa anu kahiji.
Anjeunna lain keur nyarioskeun ngeunaan Kaceuceubna dina 22 Oktober 1844, sabab maranéhna ogé baris diuji di dinya; tapi di dieu anjeunna keur nyarioskeun ngeunaan mangsa ngadagoan: "Allah ngararancang pikeun nguji maranéhna." "Leungeun-Na nutupan hiji kasalahan dina itungan mangsa-mangsa nubuat." Kumaha Anjeunna rék nguji maranéhna ku mangsa ngadagoan éta? Ku nahan leungeun-Na di luhur pamahaman maranéhna ngeunaan mangsa-mangsa nubuat. Maranéh teu boga nanaon anu kudu dipikasieun ngeunaan mangsa nu bakal datang, iwal lamun urang mopohokeun kumaha Gusti geus mingpin urang dina mangsa kaliwat, dina sajarah kaum Millerit jeung pangajaran-pangajaran-Na.
Mangsa-mangsa nubuat ieu nya éta piwuruk anu ngahasilkeun waktu ngadagoan. “Panangan-Na nutupan hiji kasalahan dina pangitungan mangsa-mangsa nubuat. Jalma-jalma anu ngarep-ngarepkeun Gustina henteu manggihan kasalahan ieu,”—hiji kasalahan—“jeung jalma-jalma anu pangdiajarna anu ngalawan kana waktu éta ogé gagal ningali éta. Allah ngarancang supaya umat-Na ngalaman hiji kuciwa. Waktuna kaliwat, sarta jalma-jalma anu geus ngarep-ngarep kalayan suka bungah kana Jurusalametna jadi sedih jeung leutik hate, ari jalma-jalma anu henteu nyaah kana datangna Isa, tapi narima amanat éta ku lantaran sieun, malah bungah yén Anjeunna henteu sumping dina waktu anu diarepkeun. Pangakuanana henteu mangaruhan haté sarta henteu nyucikeun hirup. Kaliwatna waktu éta kacida merenahna pikeun nembongkeun haté-haté anu saperti kitu. Maranéhna anu pangheulana malik sarta ngahina jalma-jalma anu nalangsa jeung kuciwa, anu saenyana nyaah kana datangna Jurusalametna. Kuring ningali hikmah Allah dina nguji umat-Na sarta maparin ka maranéhna hiji tés anu ngajalajah pisan pikeun nembongkeun jalma-jalma anu bakal surut sarta balik undur dina jam pangcobaan.
Isa jeung sakumna pasukan sawarga nenjo kalayan kanyaah jeung asih ka jalma-jalma anu kalayan harepan anu amis geus lila ngarep-ngarep ningali Anjeunna anu dipikanyaah ku jiwana. Malaikat-malaikat ngapung ngurilingan maranéhna, pikeun nguatkeun maranéhna dina jam panggeuingna. Ari jalma-jalma anu ngalalaworakeun narima pesen sawarga, ditinggalkeun dina poek, sarta amarah Allah hurung ka maranéhna, sabab maranéhna henteu daék narima caang anu ku Anjeunna geus dikintunkeun ka maranéhna ti sawarga. Ari jalma-jalma satia éta, anu kuciwa, anu teu bisa ngarti naha Gustina henteu sumping, henteu ditinggalkeun dina poek. Maranéhna deui dipingpin kana Kitab Suci maranéhna pikeun nalungtik mangsa-mangsa nubuat. Panangan Gusti dicabut tina angka-angka éta, sarta kasalahan éta—tunggal—dipedar.
Di dieu anjeunna ngajelaskeun kasalahan dina angka-angka dina Bagan 1843, sarta anjeunna geus netepkeun yén angka-angka éta ngawakilan période-période nubuat. “Maranehna ningali yén période-période nubuat éta nepi ka 1844, jeung yén bukti anu sarua anu ku maranehna geus ditepikeun pikeun némbongkeun yén période-période nubuat ditutup dina 1843, ngabuktikeun yén éta bakal réngsé dina 1844.” Tamat pasualan! Ellen White nempatkeun cap persetujuanna kana 2520.
Dina Bagan 1843, ngan aya tilu mangsa nubuat anu ku maranéhna kaharti réngsé dina taun 1843: 1335, 2520, jeung 2300. Allah nahan panangan-Na kana hiji kasalahan dina sawatara angka—nya éta mangsa-mangsa nubuat dina Bagan ieu—nepi ka panangan-Na dicabut. Nalika Anjeunna nyabut panangan-Na, jalma-jalma satia anu keur ngadagoan dipingpin pikeun nalungtik deui mangsa-mangsa nubuat éta, sarta maranéhna manggihan yén bukti anu sarua anu saméméhna ngarahkeun maranéhna pikeun ngedalkeun yén mangsa-mangsa nubuat éta ditutup dina taun 1843, tuluy dipikawanoh ngabuktikeun yén dua di antarana réngsé dina taun 1844.
Masa 1335 dimimitian dina taun 508 sarta réngsé dina 1843. Masa 2520 dimimitian dina 677 SM sarta kapangaruhan ku kasampurnaan taun. Para Pelopor ngira yén éta réngsé dina 1843, tapi saterusna ngartos yén bukti anu sarua anu nuntun maranéhna pikeun ngaramal 1843 ngabuktikeun yén nubuat 2520 réngsé dina 1844. Nubuat 2300 dimimitian dina 457 SM, sarta maranéhna geus nyangka yén éta réngsé dina 1843, tapi sanggeus kuciwa éta, ngaliwatan panalungtikan maranéhna kana mangsa-mangsa nubuat, maranéhna sadar yén éta réngsé dina 1844.
Ngan aya tilu waé nubuat anu maranéhna ramalkeun bakal réngsé dina taun 1843, sarta salah sahijina enya réngsé: éta téh 1335. Nubuat ieu lain nubuat anu ku Gusti dicepeng ku panangan-Na. Ieu nandakeun sajarah kaum Millerite ti mangsa Tarrying Time, ngaliwatan Midnight Cry, nepi ka 22 Oktober 1844.
Dina pintonan kamari, urang mungkas ku cutatan ieu ti Ellen White: “Bagja panon-panonna anu ningali perkara-perkara anu katempo dina taun 1843 jeung 1844.” Ieu téh, “Bagja manéhna anu datang ka 1843.” Dina paragraf salajengna, anjeunna nyarios, “Pesen éta geus dipasihkeun. Jeung teu meunang aya panundaan dina ngulang deui pesen éta, sabab tanda-tanda jaman keur kalakonan; pagawean panutup kudu dirampungkeun. Hiji pagawean anu agung baris dipigawé dina waktu anu pondok. Hiji pesen baris geura dipasihkeun ku panangtuan Allah anu baris ngagedéan jadi sora tarik. Tuluy Daniel bakal nangtung dina bagianna, pikeun méré kasaksianana.” Manuscript Releases, jilid 21, 437.
Daniel nu nangtung dina bagianna téh aya dina ayat 13 tina Daniel 12. “Bagja panon anu ningali perkara-perkara anu katingali dina taun 1843 jeung 1844” téh ayat 12. Ellen White keur méré koméntar ilahi ngeunaan Daniel 12:12–13, nyarios yén ayat-ayat ieu lain ngeunaan hiji nubuat waktu, tapi ngeunaan hiji pangalaman anu ngawengku taun 1843 jeung 1844, anu dihasilkeun ku salah paham ngeunaan 1843 anu nimbulkeun hiji mangsa tunda. Nalika mangsa tunda datang, “Bagja jalma anu ngadagoan.” Sanajan éta titingalian tunda, antosan éta. Bagja jalma anu satia ngadagoan ti Mangsa Tunda nepi ka panto ditutup. Anu ditingali ku jalma-jalma satia dina taun 1843 jeung 1844 téh hiji berkah anu nganteurkeun anjeunna asup ka Pangsuci Maha Suci.
Ramalan 1335 tamat dina taun 1843, nandaan datangna Seruan Tengah Peuting. Mangsa-mangsa nubuatan 2520 jeung 2300 tamat dina taun 1844. Ellen White nyebutkeun yén bukti anu sarua anu nyurung maranéhna ngumumkeun yén 2520, 2300, jeung 1335 tamat dina taun 1843, tuluy dipikawanoh ngabuktikeun yén éta bakal lekasan dina taun 1844.
Caang tina Firman Allah nyorot kana kaayaan maranéhna, sarta maranéhna manggihan aya mangsa ngadagoan—“Sanajan éta [tetempoan éta] lila datangna, antosan éta.” Dina kanyaah maranéhna kana datangna Kristus anu geuwat, maranéhna geus mopohokeun lila datangna tetempoan éta, anu dimaksudkeun pikeun nembongkeun jalma-jalma anu sajatina ngadagoan. Kitu deui maranéhna boga hiji patokan waktu. Tapi kuring ningali yén loba di antara maranéhna teu sanggup naék ngaleuwihan kuciwa anu jero pisan, nepi ka miboga darajat sumanget jeung tanaga anu kungsi nandaan iman maranéhna dina taun 1843.
Sétan jeung malaikat-malaikatna meunang kameunangan atas maranéhna, sarta jalma-jalma anu henteu daék narima éta pesen muji dirina sorangan ku alesan yén pangadilan jeung hikmah maranéhna anu jauh paningalna téh bener ku sabab henteu narima kasasaran éta, sakumaha ceuk maranéhna. Maranéhna henteu nyadar yén maranéhna keur nampik piwuruk Allah anu nentang maranéhna sorangan, sarta keur gawe babarengan jeung Sétan katut malaikat-malaikatna pikeun ngabingungkeun umat Allah, anu keur ngalakonan pesen anu dikintunkeun ti sawarga.
Dina ieu sajarah, aya dua golongan nu nyembah. Golongan anu teu satia ngahinakeun jalma-jalma anu ngadagoan, tapi jalma-jalma anu ngadagoan dipingpin balik ka mangsa-mangsa nubuat sarta nepi ka ngartos yén bukti anu sarua, anu ngarah maranéhna nangtukeun panutupna 2520 jeung 2300 dina taun 1843, ngabuktikeun yén éta tamat dina taun 1844.
Sanajan jalma-jalma anu ngadagoan geus ngaku ieu, maranéhna henteu deui hurung ku sumanget pikeun Gusti saperti saméméh kuciwa anu kahiji. Maranéhna bakal dihirupkeun deui ku pesen Tangis Tengah Peuting. Jalma-jalma anu ngadagoan geus ngartos 1844, ahirna nubuat-nubuat, saméméh Tangis Tengah Peuting.
Pesen Pating Kulem ngamungkinkeun jalma-jalma nu keur ngadagoan pikeun ngaidentipikasi tanggal 22 Oktober 1844. Kalawan katerangan éta, éta lain saukur kajadian di sawatara waktu dina taun 1844; éta kajadian dina poé ieu pisan, sarta hal éta mere kakuatan ka éta pesen.
Naha anjeun ningali prosésna? Pangajaran anu ngahasilkeun pangalaman ieu nyaéta tilu nubuatan: 1335, 2300, jeung 2520.
Sanggeus sadar kana ieu, maranéhna tuluy mimiti ngawawarkeun, "Kaluar ti Babul." Ieu teh Amanat Malaikat Kadua.
Hayu urang écés: naon anu réngsé dina mangsa panyarekan? Pamakéan Bagan 1843. Maranéhna nyingkirkeun Bagan ieu sabab ayeuna maranéhna ngartos yén Gusti bakal sumping dina taun 1844, sedengkeun dina Bagan éta ditulis 1843. Ku sabab kitu, maranéhna nempatkeun Bagan éta ka gigir dina sajarah Amanat Malaikat Kadua.
Naon anu jadi amanat maranéhna dina sajarah Malaikat Kadua? Paragraf panungtungan ngajelaskeun éta.
Para nu percaya kana pesen ieu ditindes di gereja-gereja. Sakedapan, maranéhna anu teu daék narima éta pesen dipendung ku kasieun nepi ka teu mintonkeun rasa anu sajatina aya dina haténa; nanging kaliwatna mangsa nembongkeun parasaan maranéhna anu sabenerna. Maranéhna hayang ngabendung kasaksian anu ku nu ngadagoan karasa wajib ditepikeun, yén mangsa-mangsa nubuat ngalegaan nepi ka taun 1844.
Mangsa-mangsa nubuatan naon? 2520 jeung 2300. Éta téh amanat maranéhna dina sajarah ieu. Ayeuna maranéhna nyebut, “Urang ngartos! Nubuatan-nubuatan ieu manjang nepi ka taun 1844.” Amanat maranéhna dina sajarah Pekik Tengah Peuting téh nya éta nubuatan 2520 jeung 2300 taun.
Sawatara waktu, jalma-jalma anu henteu daék narima éta amanat kaampeuh ku kasieun nepi ka henteu ngalaksanakeun rasa anu aya dina haténa; tapi kalangkungna éta waktu nganyatakeun parasaan maranéhna anu sajatina. Maranéhna hayang ngagentoskeun kasaksian anu ku jalma-jalma nu ngadagoan dirasa wajib ditepikeun, yén mangsa-mangsa nubuat manjang nepi ka 1844. Kalawan écés, para mukmin ngajelaskeun kasalahan maranéhna—kasalahan anu luar biasa—sarta méré alesan-alesan naha maranéhna ngarep-ngarep Gustina dina taun 1844. Lawan-lawanna henteu sanggup mawa hiji-hijina dalil ogé ngalawan alesan-alesan anu kuat anu geus ditepikeun. Tapi amarah gareja-gareja hurung; maranéhna nekad henteu rék ngadéngékeun bukti, sarta nutup kasaksian éta ti gareja-gareja, supaya nu liana henteu bisa ngadéngéna.
Naon anu kajadian lamun anjeun ngawanohkeun 2520 dina patalina jeung 2300 poé? Dina Sajarah Millerite, anjeun bakal dipiceun ti garéja-garéja, sarta aya upaya pikeun ngabendung éta pesen.
Jalma-jalma anu teu wani nahan ti batur cahaya anu geus dipaparinkeun ku Allah ka maranéhna, dipiceun ti garéja-garéja; tapi Isa nyarengan maranéhna, sarta maranéhna pinuh ku kabungah dina cahaya rai-Na. Maranéhna geus disiapkeun pikeun narima amanat malaikat anu kadua." Early Writings, 235–237.
Tanpa ngalebet kana hiji panalungtikan ngeunaan 2520, anu keur urang upayakeun témbongkeun téh yén Ellen White masangkeun cap pangesahanana kana 2520. Lamun anjeun teu tiasa ningali ieu, anjeun perlu neneda supaya Yesus nyabut sisik tina panon anjeun. Ellen White nyarios yén bukti anu sarua anu ngantunkeun maranéhna ngaramal taun 1843, tuluy katempo ngabuktikeun yén mangsa-mangsa nubuat ieu réngsé dina taun 1844. Anjeunna salawasna ngaidéntifikasi mangsa-mangsa nubuat, atawa angka-angka éta, dina wangun jamak. Dina Bagan 1843, ngan aya tilu mangsa nubuat anu réngsé dina taun 1843.
Anu memang réngsé dina 1843, nyaéta nu 1335, merlukeun, sangkan luyu jeung katatabahasaan, sahenteuna dua mangsa nubuat supaya manehna bisa nyebut “angka-angka” jeung “mangsa-mangsa nubuat.” Lamun aya tilu lajeng hiji dicabut, mangka dua anu ku manehna diaku téh nyaéta 2520 jeung 2300, henteu paduli kana naon baé anu didawuhkeun ku nu séjén.
Dina ieu sajarah, kaasup Kakecewaan Agung urang Adventis dina 22 Oktober 1844, Gusti keur ngawangun hiji pangalaman anu ku dinya maranéhna keur disingkirkeun ti gareja-gareja sangkan maranéhna nangtung lain dina pangaruh manusa, tapi dina Firman Allah. Maranéhna meryogikeun éta pangalaman supaya boga iman pikeun maju asup ka Rohangan Mahasuci babarengan jeung Yesus Kristus. Anjeunna keur nyampurnakeun maranéhna pikeun mawa Injil Langgeng kana kacindekan.
Kasaksian Para Panaratas: James White sareng Uriah Smith
Salajengna, urang gaduh dua Panaratas, James White jeung Uriah Smith. Ieu téh jalma-jalma utama anu ku para teolog modéren dirujuk pikeun ngaku yén James White nampik 2520 dina taun 1863 sarta Uriah Smith nampik éta dina tulisan-tulisanana dina taun 1870-an jeung 1880-an.
Urang rék balik deui ka taun 1844 jeung teu lila sanggeus éta pikeun ningali kumaha James White jeung Uriah Smith ngajelaskeun sajarah anu sarua ieu anu kakara dijelaskeun ku Ellen White. Anjeunna nyarioskeun ngeunaan période-période nubuat jeung Gusti anu nyingkirkeun panangan-Na sarta ningali kasalahan éta, jeung kitu deui dua Pelopor ieu.
Ellen White henteu nyebut “2520” atawa “seven times,” tapi Uriah Smith jeung James White nyebut kitu. Maranéhna ngajelaskeun kalayan écés yén mangsa-mangsa nubuat anu diaku dina sajarah ieu nyaéta 2520 jeung 2300.
James White, Review and Herald, jilid 1, 9 Juli 1851: “Aya nu ngabantah, saur anjeunna, ‘Abdi teu percaya yén pamenta tengah peuting téh geus dipasihkeun.’ Kitu deui urang, teu percaya yén pamenta tengah peuting téh geus kadéngé ku urang, atawa yén éta bakal kungsi kadéngé ku urang. Pamenta dina Mateus 25:6, ‘Lah pangantén lalaki datang,’ aya dina sajarah hiji perkawinan di Wétan. Tapi yén hiji pamenta mémang geus dipasihkeun, sarta ditarima sapinuhna ku sakumna golongan Advent dina usum gugur taun 1844, anu kacocoganana hadé pisan jeung pamenta tengah peuting dina éta misil, henteu pantes dipungkir ku jalma-jalma anu kungsi boga pangalaman dina éta hal.”
James White nu keur nyanghareupan hiji sajarah nalika jalma-jalma nolak Miditnight Cry sarta murag kaluar tina jalan. Anjeunna keur ngawalon ieu sarta bakal ngabahas sajarah ieu.
Éta datang dina waktos anu pas. Sora paharina éta pasemon geuwat nuturkeun kana panundaan, jeung kana kaayaan ngalamun sarta saré. Ieu nuturkeun panundaan urang, sanggeus urang ngalaman kuciwa, sarta nepi ka ceuli urang nalika keur dina kaayaan tumpur. Sora paharina éta ngahudangkeun sapuluh parawan, sarta nuntun maranéhna pikeun ngararapih lampu-lampuna. Ieu, dibarengan ku kakawasaan Roh, ngahudangkeun umat Advent, sarta nuntun maranéhna pikeun nalungtik Alkitab leuwih ti saméméhna, sarta pikeun nyucikeun dirina katut harta banda dunyawina sapinuhna ka Gusti. Jalma-jalma anu nyuarakeun paharina yén Gusti bakal sumping dina bulan katujuh, taun 1844, kalayan écés ningali yén mangsa-mangsa nubuat ngahontal nepi ka waktu éta; ku sabab kitu, bukti anu geus ditepikeun tina mangsa-mangsa éta pikeun ngabuktikeun yén Advent bakal aya dina 1843, sabenerna ngabuktikeun yén éta bakal aya dina 1844. Tuluy urang ningali aya kasalahan dina cara ngitung anu kitu, anu mungkaskeun 2300 poé dina taun 1843. Teu saurang ogé ti antara jalma-jalma anu nulis ngalawan Advent ningali éta. Panangan Panyalindungan Ilahi nutupan kasalahan éta nepi ka waktuna datang pikeun éta katingali. Kasalahanana aya dina nyokot 457 taun pinuh tina 2300, anu nyésakeun 1843, bari teu ngitung saeutik bagian tina taun 457 S.M. anu geus kaliwat nalika parentah éta dipedalkeun, anu ti dinya 70 minggu téh diitung.
“Pikiran kami diarahkan ka éta waktu, [1843,] ku kanyataan yén lamun rupa-rupa mangsa nubuat téh diitung ti taun-taun anu ku para ahli kronologi panghadéna ditetepkeun minangka panggenepan kajadian-kajadian anu kudu nandaan awalna, sakabéhna katingalina mungkas dina taun éta.”
Ayeuna anjeunna nyaritakeun ka urang ngeunaan mangsa-mangsa nubuat anu ku maranéhna disangka réngsé dina taun 1843.
“Nanging, hal éta ngan saukur katingalina wungkul.” Ngan ukur katingalina yén éta réngsé dina taun 1843. Maranéhna engké bakal manggihan yén éta réngsé dina taun 1844.
“Urang nangtukeun ‘tujuh mangsa,’ atawa 2520 taun, ti mimiti panangkaran Manasye, anu ku para ahli kronologi, kalayan kasaluyuan anu kacida gedéna, ditempatkeun dina 677 SM.” Ieu téh mangsa-mangsa nubuat anu keur dipedar ku maranéhna. “Ieu hiji-hijina tanggal anu kungsi ku kami dijadikeun patokan, pikeun mimiti mangsa ieu; jeung ku ngurangan 677 SM tina 2520 taun, nu kari téh 1843 M. Sanajan kitu, kami harita henteu merhatikeun yén ku sabab diperlukeun 677 taun pinuh SM jeung 1843 taun pinuh M pikeun ngalengkepan 2520 taun, éta ogé maksa kami manjangkeun mangsa ieu nepi ka sajero taun 1844, sabab éta bisa waé dimimitian sanggeus awal taun 677 SM.”
Mangsa-mangsa nubuat anu “leungeun Providence nahan leungeunna di luhur kasalahan éta,” ngawengku 2520.
Uriah Smith: "Sabab waktu terus lumangsung ngaliwatan taun 1843, loba anu mimiti nalungtik alesan-alésan tina kacewaan maranéhna patali jeung taun anu diarep-arep minangka waktu kabébasan maranéhna. Harita tuluy katingali yén, lamun sakabéh mangsa nubuat dimimitian dina taun-taun SM, tempat urang salawasna netepkeun awalna, mangka éta mangsa-mangsa téh moal réngsé masing-masing, sanajan dina anggapan yén kronologi urang jeung tanggal awalna téh bener, iwal dina hiji mangsa di jero taun 1844. Ku kituna, boh tujuh mangsa, atawa 2520 taun, anu dimimitian dina SM677—jubile agung, atawa 2450 taun [teu digambarkeun dina bagan 1843 atawa 1850.], anu dimimitian dina SM607—jeung 2300 taun dina kitab Daniel, anu dimimitian dina SM457—ku sabab sabagian tina unggal taun éta, anu ti dinya masing-masing mangsa nubuat ditangtukeun tanggalna, geus kaliwat saméméh kajadian rupa-rupa peristiwa anu nandaan awalna, mangka éta mangsa-mangsa téh kudu manjang nepi ka jero taun 1844 sajauh masing-masing dimimitian sanggeus awal taun-taun SM anu ti dinya éta mangsa-mangsa masing-masing diitung, supaya boh jumlah taun dina unggalna kacumponan, boh katepatan kronologi urang kabuktian. Tapi teu aya pituduh kana waktuna, dina taun-taun SM masing-masing, iraha éta rupa-rupa mangsa téh dimimitian; ku kituna, waktuna dina taun nalika éta mangsa-mangsa réngsé, teu bisa ditandaan kalawan pasti."
Uriah Smith jeung James White duanana nyaksian yén mangsa-mangsa nubuat anu dipikawanoh réngsé dina taun 1844 nyaéta 2520 jeung 2300 taun, maké ungkara anu sarua jeung anu dipaké ku Ellen White dina Early Writings, kaca 236 jeung saterusna.
Ranté Kaleresan: Titik Awal William Miller Dina ngulik topik naon waé anu dimimitian ku titik anu bener, sarta ku léngkah nu teratur jeung wijaksana maju nepi ka léngkah saterusna, jarang pisan kasalahan gedé bisa lumangsung lamun pangadilan téh bébas tina sagala pangaruh prasangka. Ku kituna, lamun abdi salah dina kacindekan-kacindekan anu ku abdi ditarik tina Kitab Suci, kasalahan éta lain alatan kurangna perhatian kana pangajaran Kitab Suci, atawa henteu mampuh ngartos sagala rupa hal anu dipidangkeun ku para panulis, atawa kurangna pangaweruh kana sajarah dunya. Dina ngulik subjek ieu, ku pitulung Allah, abdi nganggap yén abdi geus bebas tina sagala rupa kasulitan tadi. Kacuali harti anu leres tina firman Allah geus disumputkeun saluareun kabisa urang pikeun manggihkeunana, lamun abdi nyimpulkeun lepat, éta kudu jadi lantaran aya titik awal dina ranté argumen anu ku abdi teu dipikaharti. Ku sabab éta, sanajan abdi ngahaja teu ngarang teori naon waé pikeun dipidangkeun, sarta teu ogé ngudag tujuan pikeun netepkeun pamadegan anu dipikaresep ku sasaha, tapi ngan saukur pikeun nyokot bebeneran sakumaha anu dipasihkeun ka urang dina firman Allah, tetep waé kamungkinan aya kasalahan. Ku kituna, ka unggal jalma anu maca ieu karya, sareng ka unggal jalma anu boga kahayang nangtukeun leres henteu-na posisi anu ku abdi dicokot, abdi nyuhunkeun perhatian anu jero tur taliti kana sakabéh titik awal dina ranté argumen anu bakal abdi pasang, sarta kana sagala rupa kasalahan anu ku para panulis séjén geus dipikawanoh atawa dipidangkeun ka abdi dina karya ieu. Ngamimitian ku aturan anu geus dipidangkeun, abdi bade ngabuktikeun, tina Alkitab jeung sajarah, yén ku “salah sahiji poé” dina harti nubuat dipahamkeun “sataun sipil”; ku “sungut” dipahamkeun “bulan”, anu ngandung 30 poé; yén ku “waktos” dipahamkeun “sataun”, anu ngandung 12 bulan atawa 360 poé; yén ku “tilu satengah poé” dipahamkeun 3 taun satengah, ku “42 bulan” dipahamkeun 1260 taun, ku “1290 poé” dipahamkeun 1290 taun, ku “2300 poé” dipahamkeun 2300 taun; yén poé-poé éta dimimitian ku parentah pikeun ngawangun deui jeung ngadegkeun Yerusalem, sarta yén ujungna bakal ngahontal ka sawatara kajadian penting anu ku Roh geus dipidangkeun ku para nabi dina waktu ahir poé-poé nubuat éta; ku kituna ieu ogé ngabuktikeun yén visi Daniel geus lila disegel, lantaran para wali jeung jalma-jalma wijaksana teu sanggup ngartos éta nepi ka poé-poé anu panjang geus ampir béak. Ku alatan éta, pikeun ngamimitian ranté argumen urang, urang mimitina kudu ngabuktikeun titik awal, atawa parentah pikeun ngawangun deui jeung ngadegkeun Yerusalem. To be continued.
Tulisan-Tulisan Mimiti, kaca 230: “Allah ngutus malaikat-Na”—nya éta malaikat Jibril—“pikeun ngagerakkeun haté saurang patani”—William Miller—“anu saméméhna henteu percanten ka Alkitab, sangkan nungtun anjeunna nalungtik nubuat-nubuat. Malaikat-malaikat Allah sababaraha kali nganjang ka jalma anu kapilih éta, pikeun nungtun pikiranana jeung muka kana pangarti-Na nubuat-nubuat anu salawasna poék pikeun umat Allah. Mimiti tina ranté bebeneran dipasrahkeun ka anjeunna, sarta anjeunna dipingpin terus nalungtik mata ranté demi mata ranté, nepi ka anjeunna ningali kalayan héran jeung kagum kana Firman Allah. Di dinya anjeunna ningali hiji ranté bebeneran anu sampurna. Eta Firman anu ku anjeunna kungsi dianggap lain diilhamkeun, ayeuna muka di hareupeun paningalna dina kaéndahan jeung kamulyaanana. Anjeunna ningali yén hiji bagian tina Kitab Suci ngajelaskeun bagian anu séjén,”
Jibril nembongkeun ka anjeunna padika anu ku urang disebut proof-texting, jajar demi jajar, di dieu saeutik jeung di ditu saeutik.
Gabriel maparin ka anjeunna awal runtuyan kayaktian jeung cara ngadugikeun bukti tina ayat-ayat Kitab Suci.
William Miller, Advent Review and Sabbath Herald, 18 April 1854: “Tina panalungtikan anu leuwih jero kana Kitab Suci, sim kuring nyindekkeun yén tujuh mangsa kakawasaan bangsa-bangsa lain kudu dimimitian nalika urang Yahudi eureun jadi hiji bangsa anu merdéka dina mangsa pangasingan Manasyeh, anu ku para ahli kronologi anu pangsaéna ditangtukeun kana 677 S.M.; yén 2300 poé dimimitian babarengan jeung tujuh puluh minggu, anu ku para ahli kronologi anu pangsaéna ditangtukeun ti 457 S.M.; sarta yén 1335 poé, anu dimimitian ku dicabutna kurban sapopoé, jeung dipasangna kajijikeun anu nyababkeun kalalaworakeun, [Daniel 12:11] kudu ditangtukeun ti ditetepkeunana kakawasaan luhur kapapaan, sanggeus dipiceunna kajijikeun-kajijikeun pagan, jeung anu, nurutkeun para ahli sajarah anu pangsaéna anu tiasa ku sim kuring dirujuk, kuduna ditangtukeun kira-kira ti taun 508.”
Ellen White nyebutkeun yén Jibril masihan ka William Miller titik awal pikeun ranté bebeneran, sarta William Miller mere kasaksian yén tilu titik awal anu dipasihkeun ka anjeunna nyaéta 508, 677 SM, jeung 457 SM. Ka anjeunna dipasihkeun titik-titik awal tina ieu nubuat-nubuat anu ngahasilkeun sajarah Midn ight Cry ku Malaikat Jibril.
Panipuan Panungtung: Nolak Roh Nubuat
Selected Messages, buku 1, kaca 48: “Sétan téh . . . salawasna ngadorong anu palsu—pikeun nyasabkeun jauh tina bebeneran. Panipuan Sétan anu pangahirna pisan nyaéta ngajadikeun kasaksian Roh Allah teu aya gunana.” Panipuan Sétan anu pamungkas nyaéta ngancurkeun Roh Nubuat.
Lamun anjeun nampik ieu bebeneran-bebeneran dasar, dina waktu nu sarua anjeun keur nampik Roh Nubuat. Ellen White méré pangrojongna kana 2520. Nampik 2520 téh sarua jeung miceun boh orokna boh cai urut ngumbahna.
“Sétan téh . . . terus-terusan ngadorong anu palsu—pikeun nyasabkeun jalma jauh tina bebeneran. Panipuan Sétan anu pangahirna pisan nyaéta ngajadikeun kasaksian Roh Allah henteu aya pangaruhna. ‘Dimana taya tetenjoan, bangsa éta binasa’ (Siloka 29:18).” Manehna keur nyarita ngeunaan nampik Roh Nubuat sarta, patalina jeung éta, nyebutkeun yén lamun anjeun nampik Roh Nubuat, dimana taya tetenjoan bangsa éta binasa. Naon ari tetenjoan éta? Lamun anjeun nampik Roh Nubuat, naon tetenjoan anu teu dipiboga ku anjeun?
“Tuliskeun éta titingalian, sarta écéskeunana dina loh-loh, supaya nu maca éta bisa lumpat.” Habakuk 2:2 (KJV).
Lamun anjeun nampik Roh Nubuat, anjeun bakal nampik Bagan 1843; jeung, lamun anjeun nampik Bagan ieu, anjeun keur nampik Roh Nubuat.
“Setan bakal digawe kalawan licik, ku rupa-rupa cara jeung ngaliwatan rupa-rupa sarana, pikeun ngagoyahkeun kayakinan umat sésa Allah kana kasaksian anu sajati. Bakal aya hiji kabencian anu dihudangkeun ngalawan Testimonies anu sipatna satanis.” Sakapeung urang ngabayangkeun “satanis” minangka lampah-lampah anu poék jeung jahat, tapi dina Patriarchs and Prophets urang dipaparin yén Setan digawé ku cara nyusupkeun mamang. Éta pisan serangan satanis ngalawan Roh Nubuat jeung bebeneran-bebeneran dasar ieu. Hal éta dilakukeun ku jalma-jalma anu saenyana ku urang sakuduna dipercaya, anu nyusupkeun mamang-mamang éta.
“Bakal aya kabencian anu hurung ngalawan kana Kasaksian-Kasaksian anu sifatna satanis. Pagawéan Sétan nyaéta ngaguncangkeun iman jamaah-gereja ka dinya, ku sabab ieu: Sétan moal bisa boga jalan anu sakitu écésna pikeun ngasupkeun tipu dayana sarta ngabebet jiwa-jiwa dina kasasaranna, lamun pangéling-pangéling, pangwawadian-pangwawadian, jeung piwuruk-piwuruk ti Roh Allah diturut.” Selected Messages, buku 1, 48.
Nalika urang mawa ieu kana kacindekan, nalika Sadérék White nyarios yén urang teu boga nanaon anu kudu dipikasieun ngeunaan mangsa nu bakal datang iwal lamun urang mopohokeun pangapingan Gusti, anu ku sim kuring dimaksudkeun nyaéta yén pangapingan Gusti anu anjeunna carioskeun téh nyaéta sajarah ti Waktos Tarrying nepi ka panto anu katutup—sajarah anu dilambangkeun ku istilah, The Midnight Cry. Urang teu boga nanaon anu kudu dipikasieun ngeunaan mangsa nu bakal datang iwal lamun urang mopohokeun kumaha Gusti nungtun urang dina pangalaman The Midnight Cry, sarta ogé ajaran-ajaran anu patali jeung pangapingan ieu. Ajaran-ajaran anu ngahasilkeun pangalaman ieu nyaéta tilu nubuatan waktu, anu dimimitian ku titimangsa-titimangsa anu dipasihkeun ka William Miller ku Malaikat Jibril. Urang teu boga nanaon anu kudu dipikasieun ngeunaan mangsa nu bakal datang iwal lamun urang mopohokeun ajaran-ajaran ieu, kaasup 2520, anu ngahasilkeun pangalaman The Midnight Cry nalika Gusti nungtun kaum Millerite ngalangkungan puncak Injil Langgeng.
Hiji hal geus pasti: maranéhanana Advent Poé Katujuh anu nangtung dina panji-panji Iblis, pangheulana bakal ngantunkeun iman maranéhanana kana pangéling-ngéling jeung pangréréhan anu kacangkem dina Kasaksian-kasaksian Roh Allah.
Maneh nolak Dasar-dasar, hartina nolak Roh Nubuat. Lamun nolak Roh Nubuat, hartina nolak Dasar-dasar. Duanana téh sajalan. Di mana teu aya Roh Nubuat, di dinya teu aya tetenjoan.
Panggero pikeun pangbakti anu leuwih jero jeung palayanan anu leuwih suci keur ditepikeun, sarta baris terus ditepikeun. Sabagian jalma anu ayeuna nyuarakeun saran-saran Iblis bakal sadar deui. Aya jalma-jalma dina kalungguhan amanah anu penting anu henteu ngarti kana bebeneran pikeun jaman ieu. Ka maranéhna éta amanat kudu ditepikeun. Lamun maranéhna narima éta, Kristus bakal nampi maranéhna, sarta bakal ngajadikeun maranéhna pagawé babarengan jeung Mantenna. Tapi lamun maranéhna nolak ngadéngé éta amanat, maranéhna bakal nangtung di handapeun panji hideung Pangeran Poék.
“Kuring dipaparin parentah pikeun nyebutkeun yén bebeneran anu mulya pikeun mangsa ieu keur beuki kabuka kalayan leuwih écés ka pikiran manusa. Dina harti anu husus, lalaki jeung awéwé kudu dahar daging Kristus jeung nginum getih-Na. Bakal aya kamajuan dina pangarti, sabab bebeneran sanggup ngalegaan terus-menerus. Nu ngadegkeun bebeneran, anu ilahi, bakal sumping kana pasamoan anu leuwih raket, komo beuki raket deui, jeung jalma-jalma anu terus ngudag pikeun nyaho ka Anjeunna. Nalika umat Allah narima firman-Na minangka roti ti sawarga, maranéhna bakal nyaho yén kaluarna-Na geus disadiakeun saperti isuk-isuk. Maranéhna bakal narima kakuatan rohani, sakumaha awak narima kakuatan jasmani nalika kadaharan didahar.
Urang henteu satengah ngartos kana rarancang Gusti dina nyandak bani Israil kaluar tina pangbeungkeutan Mesir, sarta mingpin maranéhna ngaliwatan padang gurun ka Kanaan.
Nalika urang ngumpulkeun sinar-sinar ilahi anu mancarkeun tina Injil, urang bakal meunang pangaweruh anu leuwih écés ngeunaan tatanan Yahudi, sarta pangajen anu leuwih jero kana bebeneran-bebeneranana anu penting. Panalungtikan urang kana bebeneran tacan réngsé. Urang kakara ngumpulkeun sababaraha sinar cahaya wungkul. Jalma-jalma anu henteu unggal poé jadi murid kana Firman moal mampuh ngaréngsékeun pasualan-pasualan tatanan Yahudi. Maranéhna moal ngartos kana bebeneran-bebeneran anu diajarkeun ku palayanan Bait Suci. Pagawean Allah kahambat ku pamahaman duniawi kana rencana-Na anu agung. Kahirupan anu bakal datang bakal muka harti tina hukum-hukum anu dipasihkeun ku Kristus, anu kaliput ku tihang mega, ka umat-Na.” Spalding and Magan, 305, 306.
Maranéhanana Adventis anu narima tanda sato galak, bari nangtung handapeun panji-panji Iblis, mimitina nampik Roh Nubuat.
Aya dua golongan dina ieu petikan: maranéhna anu nuluykeun pikeun nyaho ka Gusti, tetep ngahakan daging-Na jeung nginum getih-Na, sarta terus nalungtik Firman Allah, jeung maranéhna anu henteu. Kamekaran bebeneran can réngsé; maranéhna baris miboga hal-hal pikeun diucapkeun ngeunaan palayanan Bait Suci anu can kungsi diucapkeun kénéh. Maranéhna baris nekenkeun parobahan jaman palayanan dina mangsa Kristus, anu ngalambangkeun ti heula parobahan dina mangsa Millerite, bari nunjuk ka hareup kana jaman palayanan nalika Kristus robah tina Pangadilan ka Nu Maraot kana Pangadilan ka Nu Hirup. Maranéhna baris miboga hal-hal pikeun diucapkeun ngeunaan Bait Suci jeung kumaha Gusti nandaan gerakan-gerakan-Na dina ieu parobahan jaman-jaman palayanan ku curahan Roh-Na.
Sababaraha cutatan deui, teras urang ampir réngsé.
Eta umat Advent Poé Katujuh anu nampik Panyaur Tengah Peuting bakal murag tina jalan, lantaran maranéhna nampik pituduh Gusti jeung pangajaran doktrin anu ngahasilkeun sajarah Panyaur Tengah Peuting. Éta anu kudu urang sieun—nampik éta pangajaran jeung teu ngartos kana éta pangalaman. Ku kituna, urang keur nampik Roh Nubuat.
Ibu White merenahkeun cap pangesahanana kana 2520. Urang bakal nunjukkeun kumaha anjeunna merenahkeun cap pangesahanana kana bebeneran-bebeneran séjén anu aya dina Bagan 1843.
Dina ahir dunya, nalika ieu sakabéhna nepi ka puncakna dina Injil Langgeng dina sajarah urang, Adventisme bakal disanghareupan ku prosés pangujian tilu léngkah anu geus dipragambarkeun tiheula, sakumaha katingali dina pangalaman William Miller.
William Miller ngalakukeun tilu kasalahan: (1) Anjeunna nampik Midang Peuting Tuluy murag tina jalan ka dunya jahat di handap. (2) Sanggeus éta anjeunna percaya ka pangaruh manusa, nyaéta Joshua Himes. (3) Anjeunna nampik Sabat.
Muncul hiji patalékan: “Naha anjeunna nolak Sabat atawa Bait Suci?” Pangajaran anu robah tina bait suci di bumi ka Bait Suci di Sawarga dina mangsa éta bisa jadi can kahartos sapinuhna ku Miller. Nalika Ellen White dipingpin asup ka Rohangan Nu Mahasuci, anjeunna ningali Sapuluh Parentah dina peti perjangjian, sarta Parentah Sabat boga cahaya suci ngurilingan éta.
Nu ditampik ku Miller téh nyaéta Hukum Allah—poé Sabat. Ku sabab kitu, Miller nampi tampikan ka Sora Peuting Tengah, tuluy ngandel ka daging, sarta satuluyna nampi tanda sato galak. Ieu diulang deui dina ahir dunya.
Kasaksian, jilid 5, kaca 211: “Di dieu urang ningali yén garéja—bait suci PANGERAN—nya éta anu pangheulana ngarasakeun teunggeulan amarah Allah. Para kokolot, nyaéta maranéhna anu ku Allah geus dipaparinkeun cahaya anu gedé sarta anu geus nangtung minangka pangreksa kapentingan rohani umat, geus ngahianat kana kapercayaan anu dipasrahkeun ka maranéhna.”
Anjeunna keur méré katerangan ngeunaan Yehezkiel 8 jeung 9, nyaéta panyegelan. Sister White nyebutkeun yén panyegelan dina Yehezkiel 9 sarua jeung panyegelan dina Wahyu 7. Anjeunna keur nyarita ngeunaan mangsa panyegelan 144.000. Anjeunna nyebutkeun yén jalma-jalma anu kuduna jadi pangawal geus ngahianat kapercayaan anu dipasrahkeun ka maranéhna.
“Maranéhna geus nyekel pamadegan yén urang henteu perlu ngarep-ngarep mujijat jeung pintonan kakawasaan Allah anu écés saperti dina jaman baheula. Jaman geus robah.” Kasalahan maranéhna nu kahiji nya éta nentang Sasambat Tengah Peuting, bari nyebut, “Naon anu kajadian dina sajarah Sasambat Tengah Peuting ieu moal kajadian deui.”
Aranjeunna keur murag tina jalan.
“Kecap-kecap ieu nguatkeun katidakpercayaan maranéhna, sarta maranéhna nyebut: Gusti moal ngalakukeun kahadéan, kitu deui moal ngalakukeun kajahatan. Anjeunna kacida welas asihna nepi ka moal nganjang ka umat-Na dina panghukuman. Ku kituna, ‘Katengtreman jeung kaamanan’ nyaéta patinggorowok jalma-jalma anu moal kungsi deui ngangkat sora maranéhna kawas tarompet pikeun némbongkeun ka umat Allah palanggaran-palanggaran maranéhna jeung ka turunan Yakub dosa-dosana. Anjing-anjing belet anu henteu daék ngagogog ieu téh nya éta jalma-jalma anu ngarasakeun pangbalesan adil ti Allah anu kasigeung. Lalaki, parawan, jeung barudak leutik, kabéh binasa babarengan.” Testimonies, jilid 5, 211.
Yermia, nyarioskeun ngeunaan kagagalan kadua William Miller, ngadawuh, "Kieu timbalan PANGERAN; Kacilakaan lalaki anu ngandel ka manusa, anu ngajadikeun daging jadi pananganana, jeung anu haténa ngajauhan ti PANGERAN." Yermia 17:5. Lamun anjeun ngandel ka manusa, haté anjeun ngajauhan ti PANGERAN.
Panolakan anu kahiji dina ahir nyaéta Sasambat Tengah Peuting, hiji pangulangan tina pamaniféstasian kakawasaan Allah. Nu kadua nyaéta nyarande kana daging. Nu katilu nyaéta Hukum Minggu.
Ngan aya ngan dua golongan. Unggal pihak kacida écésna ditandaan, boh ku meterai Allah anu hirup, boh ku tanda sato galak atawa patungna. Unggal putra jeung putri Adam milih, boh Kristus boh Barabas, jadi pamimpinna. Jeung sakabéh anu nempatkeun dirina di pihak anu henteu satia keur nangtung handapeun panji hideung Iblis, sarta dipasrahkeun tuduhan yén maranéhna nolak jeung ngahinakeun Kristus. Maranéhna dipasrahkeun tuduhan yén kalawan dihaja nyalibkeun Gusti kahirupan jeung kamulyaan. Review and Herald, 30 Januari 1900.
Hiji hal téh pasti: maranéh Seventh-day Adventist anu nangtung dina panji Sétan bakal pangheulana miceun kayakinanana kana Roh Nubuat.
Adventisme ngulang deui prosés pangujian tilu léngkah anu ku William Miller geus gagal diliwatan. Tapi malaikat-malaikat keur ngadagoan pikeun ngahirupkeun deui Miller sarta mawa anjeunna mulang ka imahna babarengan jeung Jurusalametna. Pikeun urang Adventis anu narima tanda sato galak, lain éta malaikat-malaikat anu keur ngadagoan maranéhna.
Kantos sareng kantos kuring parantos dipintonkeun yén pangalaman-pangalaman baheula umat Allah henteu kedah dianggap minangka fakta-fakta anu paéh. Urang henteu kedah nganggap catetan ngeunaan pangalaman-pangalaman ieu saperti urang nganggap hiji almanak taun kamari. Catetan éta kedah dijaga tetep aya dina émutan, sabab sajarah bakal ngulang deui dirina. Publishing Ministry, 175.
Naha urang kudu nginget Seruan Tengah Peuting? Sabab sajarah baris diulang deui. Dina sajarah ieu, pesen anu bakal nimbulkeun guncangan téh nyaéta 2520 jeung 2300; ku lantaran ieu, jalma-jalma bakal kaluar ti garéja-garéja.
Nanging naha sajarah ieu, Seruan Tengah Peuting, sabenerna baris diulang deui, atawa ieu ngan saukur sajarah wungkul? Perhatikeun cutatan salajengna ieu:
Aya hiji dunya anu ngagolér dina kajahatan, dina tipu daya jeung kasasab, dina pisan kalangkang pati,—saré, saré. Saha anu ngarasakeun nyeri jiwa pikeun ngahudangkeun maranéhna? Sora naon anu tiasa ngahontal maranéhna? Pikiran kuring dibawa ka mangsa nu bakal datang, nalika tanda éta bakal dipasihkeun. “Tenjo, Panganten Lalakina sumping; kaluarlah maranéh pikeun nepungan anjeunna.” Tapi sawatara jalma bakal geus ngalambat-lambat pikeun meunangkeun minyak guna ngeusian deui lampu-lampu maranéhna, sarta dina kasép teuing maranéhna bakal manggihan yén tabiat, anu dilambangkeun ku minyak éta, teu tiasa dipindahkeun ka batur. Review and Herald, 11 Pébruari 1896.
Sajarah Sasambat Tengah Peuting téh diulang deui nepi ka unggal hurupna.
Ellen White ngartos yén 2520 téh hiji nubuat waktu anu sah, sarta yén éta dipaké ku Gusti pikeun ngahasilkeun waktos ngadagoan, kuciwa anu nyiptakeun pangalaman anu nyiapkeun lalaki jeung awéwé supaya ngaléngkah ku iman asup ka Tempat Pangsucina jeung Kristus.
Kami tacan acan nyobian ngabuktikeun 2520 tina Alkitab heula. Dina ieu panalungtikan ngeunaan Dua Lohna Habakuk, urang mimitina hayang netelakeun yén Ellen White ngadukung doktrin-doktrin ieu anu ayeuna keur dipiceun ku Adventisme; satuluyna urang baris neraskeun kana panalungtikan Alkitabiah.