Logika Jones

Logika Jones yén malaikat kahiji dina Wahyu opat belas teu bisa dipisahkeun tina dua malaikat anu nyusulna téh kacida kukuhna. Idéntifikasi anjeunna ngeunaan hubungan struktural antara tilu malaikat éta jeung malaikat-malaikat tarompét téh leres-leres teu bisa dibantah. Anu ditekenkeun ku anjeunna tangtu waé nyaéta tilu malaikat dina Wahyu opat belas, tapi logika anu jadi dadasar pikeun nganggap maranéhna “teu bisa dipisahkeun” téh sarua sahna pikeun sakabéh malaikat anu miheulaan maranéhna.

Ku lantaran anjeunna museurkeun perhatian kana tilu malaikat dina Wahyu pasal opat belas, anjeunna henteu nuturkeun logikana sorangan nepi ka kacindekan anu pamungkas. Dina ahirna, logika anu dipakéna pikeun ngahubungkeun tarompét cilaka anu kalima, kagenep, jeung katujuh jeung tilu malaikat dina Wahyu pasal opat belas ogé ngawengku nyusud runtuyan tarompét éta ka tukang nepi ka malaikat kahiji tina tujuh malaikat anu niup tarompét.

Sarta kuring ningali tujuh malaikat anu nangtung di payuneun Allah; sarta ka maranéhna dipasrahkeun tujuh tarompet. … Jeung tujuh malaikat anu nyepeng tujuh tarompet éta nyiapkeun diri pikeun niup. Wahyu 8:2, 6.

Runtuyan malaikat dimimitian ku “tujuh” malaikat anu niup tarompét, sarta runtuyan malaikat dina kitab Wahyu dimimitian ku tarompét kahiji sarta terus lumangsung nepi ka panggeuing malaikat katilu ngeunaan tanda sato galak. Jones leres dina nétélakeun bédana antara opat tarompét anu mimiti jeung tilu tarompét cilaka anu pamungkas, sabab struktur nubuat “opat jeung tilu” éta ogé kapanggih dina jamaah-jamaah jeung segel-segel. Netepkeun ieu perkara dumasar kana tilu saksi dina kitab Wahyu ngamungkinkeun saha waé anu daék pikeun ningali yén tujuh salaku lambang ogé ngandung opat salaku lambang jeung tilu salaku lambang.

Hiji Hubungan Ilahi

Anu geus ku urang diidéntifikasi anyar-anyar ieu nyaéta yén malaikat kahiji jeung kadua dina Wahyu opat welas dipaparin kakawasaan ku hiji nubuat waktu ngeunaan Islam dina cilaka kahiji jeung kadua, sarta yén malaikat katilu dipaparin kakawasaan ku laksanana cilaka katilu dina 9/11. Anu diidéntifikasi ku panerapan Jones (sanajan anjeunna henteu ngébréhkeun poko pamadegan kuring) nyaéta yén unggal malaikat ti malaikat sangkakala kahiji dina Wahyu dalapan nepi ka sangkakala cilaka katilu dina Wahyu sabelas téh mibanda patalina anu teu bisa dipisahkeun jeung tilu malaikat dina Wahyu opat welas. Maranéhna téh lambang-lambang dina runtuyan nubuat anu sarua. Maranéhna kudu dipikawanoh minangka lambang-lambang saperti kitu sangkan bisa ngarti kana rupa-rupa peran anu dilambangkeun ku unggal malaikat éta. Ku kituna, sakumaha tujuh jamaah, segel, jeung sangkakala ngalambangkeun tujuh, sarta ogé lambang opat jeung tilu dina sakabéh simbolisme tujuh éta (jamaah, segel, jeung sangkakala), runtuyan malaikat ti malaikat kahiji tina tujuh malaikat sangkakala terus nepi ka malaikat katilu kudu ditilik sacara gembleng. Ieu nuduhkeun hiji runtuyan anu ngawengku sabelas malaikat.

Tilu malaikat dina Wahyu opat welas ngagambarkeun amanat pangwawadian ti golongan Millerites anu ngumumkeun dibukana pangadilan, sarta satuluyna amanat pangwawadian ti saratus opat puluh opat rébu anu keur ngumumkeun ditutupna pangadilan.

Tujuh tarompét ngalambangkeun kakawasaan-kakawasaan anu ku Allah dipaké dina pituduh pangawasa-Na pikeun ngadatangkeun panghukuman ka bangsa-bangsa anu maksa ibadah ka panonpoé.

Opat tarompét anu kahiji nandakeun ragragna Kakaisaran Romawi Kulon sacara bertahap nepi ka taun 476.

Nu kalima jeung kagenep nandakeun ragragna Roma Wétan ti taun 1449 nepi ka 1453.

Tilu tarompet anu pamungkas ngagambarkeun Islam tina tilu cilaka.

Malaikat dina Wahyu bab sapuluh téh Kristus, anu lungsur pikeun maparin kawasa ka éta gerakan dina mimitina, sarta Anjeunna lungsur deui dina Wahyu bab dalapan belas pikeun maparin kawasa ka éta gerakan dina ahirna.

Tarompét katujuh mimiti disada dina tanggal 22 Oktober 1844, nalika dimimitianana pangadilan anu mangrupa Poé Panebusan antitipikal. Tarompét Yobel kudu ditiup dina Poé Panebusan. Ku kituna, dua tarompét disadakeun dina pangadilan: tarompét Yobel jeung tarompét katujuh.

Saterusna maneh kudu ngagelarkeun tarompet yobel dina poe kasapuluh bulan katujuh; dina Poe Panebusan kudu maraneh ngagelarkeun tarompet ka sakuliah tanah maraneh. Jeung maraneh kudu nyucikeun taun kalimapuluh, sarta ngawartakeun kabébasan ka sakuliah tanah pikeun sakumna pangeusina: éta bakal jadi yobel pikeun maraneh; sarta masing-masing kudu mulang ka milikna sorangan, jeung masing-masing kudu mulang ka kulawargana. Taun kalimapuluh éta bakal jadi yobel pikeun maraneh: maraneh ulah melak, ulah ogé ngala naon anu tumuwuh sorangan di dinya, jeung ulah ngumpulkeun buah anggurna tina tangkal anggur anu henteu dirawat. Imamat 25:9–11.

Kontéks anu ngaidéntifikasi paburencayna Israél salila “tujuh kali” anu kapanggih dina pasal satuluyna dina Imamat, ditepikeun dina ayat-ayat anu ngantarkeun kana parentah pikeun niup tarompét yubileum dina Poé Pangampura.

Caritakeun ka urang Israil, sarta sebutkeun ka maranéhna, Lamun maranéh geus asup ka tanah anu ku Kami dipaparin ka maranéh, tanah éta kudu ngayakeun Sabat pikeun PANGERAN. Genep taun maneh kudu nyebarkeun binih di kebon maneh, jeung genep taun maneh kudu ngurus kebon anggur maneh sarta ngumpulkeun hasilna; tapi dina taun katujuh kudu aya Sabat istirahat pikeun tanah éta, hiji Sabat pikeun PANGERAN: maneh ulah nyebarkeun binih di kebon maneh, jeung ulah ngurus kebon anggur maneh. Nu tumuwuh sorangan tina hasil panén maneh ulah dipanén, jeung buah anggur tina tangkal anggur maneh anu teu dirumat ulah dikumpulkeun; sabab éta taun istirahat pikeun tanah. Jeung Sabatna tanah éta bakal jadi dahareun pikeun maranéh; pikeun maneh, jeung pikeun bujang maneh, jeung pikeun dayang maneh, jeung pikeun buruh upahan maneh, jeung pikeun urang asing anu ngumbara cicing jeung maneh, jeung pikeun ingon-ingon maneh, jeung pikeun sato galak anu aya di tanah maneh; sakabéh hasilna bakal jadi dahareun. Jeung maneh kudu ngitung tujuh Sabat taun pikeun diri maneh, tujuh kali tujuh taun; jeung lilana tujuh Sabat taun éta bakal jadi pikeun maneh opat puluh salapan taun. Imamat 25:2–8.

Nalika Miller nyadar kana panghukuman ka Israél ku lantaran ngalanggar reureuh Sabat pikeun tanah dina pasal ka dua puluh genep, manéhna nerapkeun prinsip yén sapoé ngawakilan sataun sarta manggihan yén sataun téh tilu ratus genep puluh poé, jeung yén tujuh kali tilu ratus genep puluh téh dua rébu lima ratus dua puluh taun panghukuman alatan ngalanggar perjangjian. Éta téh bebeneran nubuat anu pangheulana kapanggih ku anjeunna. Éta jadi dasar tina bebeneran-bebeneran anu ngawangun pondasi anu diteundeun ku Kristus ngaliwatan pagawéan Miller. Tarompet Yobel téh hiji pangumuman ngeunaan pangluputan jeung kabébasan.

Tarompet katujuh nyaéta Islam tina cilaka katilu.

Nanging ing dina-dina swarané malaékat kapitu, nalika dhèwèké wiwit muni, rahasiané Allah bakal kasampurnakaké, kaya sing wis dipratélakaké déning Panjenengané marang para abdiné, yaiku para nabi. Wahyu 10:7.

Tarompet katujuh tina Islam nyaéta hiji bebeneran nubuat lahiriah, sarta tarompet Yobel nyaéta bebeneran nubuat batiniah ngeunaan pembenaran ku iman—pangluputan tina dosa, anu nurutkeun Sister White mangrupakeun malaikat katilu dina bebeneran anu sajatina. Dina mangsa nalika tarompet katujuh keur disada, rusiah Kristus di jero anjeun, harepan kamulyaan, bakal disampurnakeun nalika Kristus ngahijikeun Kaallahan-Na jeung kamanusaan saratus opat puluh opat rébu. Jalma-jalma anu dina harita narima meterai Allah bakal ngumumkeun hiji amanat tarompet pangéling-ngéling anu dilambangkeun minangka cilaka katilu, sarta ogé pangéling-ngéling malaikat katilu. Cilaka katilu maparin kakawasaan ka amanat malaikat katilu nalika malaikat anu taya kirangna ti Pribadi Yesus Kristus nurun mawa hiji amanat dina panangan-Na.

Nalika urang ngaidentipikasi yén éta téh hiji nubuat waktu ngeunaan cilaka kahiji jeung cilaka kadua anu nguatkeun amanat malaikat kahiji, sarta hiji nubuat ngeunaan cilaka katilu anu nguatkeun amanat malaikat katilu, urang keur ngaidentipikasi tarompét-tarompét éta minangka “panghukuman anu didatangkan ka Roma minangka réspon kana paneguhan poé Minggu.” Panghukuman-panghukuman providensial éta, utamana tilu tarompét cilaka anu pamungkas, sajajar jeung paralél jeung amanat pangéling-ngéling tilu malaikat dina Wahyu opat welas. Dua cilaka jeung dua malaikat dina sajarah Millerite, sarta cilaka katilu jeung malaikat katilu dina sajarah saratus opat puluh opat rébu. Dina sajarah awal malaikat kahiji jeung kadua, amanat ngeunaan dibukana pangadilan dikuatkeun ku hiji panggenapan Islam tina cilaka kahiji jeung cilaka kadua. Dina sajarah panungtung malaikat katilu, amanat anu ngumumkeun ditutupna pangadilan dikuatkeun ku hiji panggenapan Islam tina cilaka katilu.

Kawasa dina awal jeung dina ahir dilambangkeun ku malaikat dina Wahyu sapuluh jeung dalapan welas, “anu taya lian hiji pribadi iwal ti Yesus Kristus.” Amanat lahiriah Islam jeung amanat batiniah pangadilan nyaéta tarompet cilaka anu katilu sacara lahiriah, sedengkeun amanat batiniah pangadilan nyaéta tarompet malaikat anu katilu. Tarompet lahiriah Islam téh nyaéta nubuat dua rébu lima ratus dua puluh taun, jeung tarompet batiniah malaikat anu katilu nyaéta dua rébu tilu ratus taun. Duanana sumping jeung disada dina bubukana pangadilan pikeun nu maot, sarta duanana sumping deui dina bubukana pangadilan pikeun nu hirup.

Malaikat dina Wahyu sapuluh turun dina 11 Agustus 1840 minangka panggenepan tina nubuat ngeunaan Islam, sarta ku cara kitu, malaikat éta ngalambangkeun turunna malaikat dina Wahyu dalapan welas kalayan hiji panggenepan nubuat ngeunaan Islam. Pangadilan Allah kana pambarontakan hukum Minggu dina 321, tuluy deui dina 538, digambarkeun ku genep tarompét anu kahiji, sarta pangadilan-Na pikeun pambarontakan hukum Minggu anu baris geura datang digambarkeun ku tarompét katujuh, anu mangrupakeun cilaka katilu sarta ogé malaikat katilu. Amanat pangéling ngeunaan awal pangadilan dina 22 Oktober 1844 jeung amanat pangéling ngeunaan pangadilan ka nu hirup dina 9/11, duanana dipaparin kakawasaan ku malaikat katujuh dina runtuyan anu ditepikeun ku Jones. Genep malaikat tarompét dina pasal dalapan jeung salapan, tuluy dina pasal sapuluh turun hiji malaikat anu taya lian ti Yesus Kristus. Anjeunna anu katujuh dina runtuyan malaikat, anu satuluyna dina pasal sabelas dituturkeun ku cilaka katilu, nyaéta tarompét katujuh anu mimiti disada dina 1844, tapi anu mangrupa anu kadalapan dina runtuyan malaikat anu nuntun kana malaikat kasalapan, kasapuluh, jeung kasasabelas dina Wahyu opat welas.

Pesen malaikat katilu teu bisa dipisahkeun tina pesen malaikat kahiji jeung kadua, tapi ogé teu bisa dipisahkeun tina tujuh tarompét pangadilan Allah kana kamurtadan. Opat tarompét pangheulana tina pangadilan dina Wahyu pasal dalapan nandakeun karuntuhan anu lumangsung saeutik-saeutik tina Roma Kulon sanggeus hukum Minggu anu kahiji ti Konstantinus dina taun 321, sarta dimimitian dina mangsa anjeunna ngabagi kakaisaran jadi wétan jeung kulon dina taun 330.

“Lamun bangsa urang, dina déwan législatifna, netepkeun undang-undang pikeun meungkeut nurani manusa dina perkara hak-hak agama maranéhna, maksa pangreureuhan poé Minggu, sarta nerapkeun kakawasaan nu nindes ka jalma-jalma anu ngajaga Sabat poé katujuh, maka hukum Allah, dina sagala maksud jeung tujuanana, bakal dijadikeun batal di nagri urang; jeung murtad nasional bakal dituturkeun ku karuksakan nasional.” Review and Herald, 18 Désémber 1888.

Prinsip yén kamurtadan hiji bangsa ngabalukarkeun kabinasaan éta bangsa jadi kanyataan dina bangsa Konstantinus, dimimitian ku opat tarompét kahiji anu dina taun 476 geus mungkas riwayat Roma Kulon. Roma Wétan mungkas riwayatna dina taun 1453, sanajan sacara nubuat geus kaleungitan kadaulatan nasionalna dina tanggal 27 Juli 1449. Teu saperti Babul anu digulingkeun dina sapeuting, Roma, boh kulon boh wétan, dibawa kana tungtung riwayatna laun-laun. Runtuhna Roma Kulon dina mangsa opat tarompét kahiji, anu dina taun 476 geus tuntas, ngalambangkeun runtuhna Amérika Sarikat dina mangsa opat tarompét, anu dina hiji tataran ngalambangkeun opat generasi Amérika Sarikat anu dimimitian dina taun 1798 sarta lekasan nalika undang-undang poé Minggu ditetepkeun. Opat generasi éta sajajar jeung opat generasi Adventisme, anu sajajar jeung opat jamaah kahiji dina Wahyu pasal dua, sarta opat kalakuan pikageuleuheun anu beuki parna dina Yehezkiel pasal dalapan jeung opat gelombang simeut dina kitab Yoél.

Sabab kieu timbalan PANGERAN Alloh; Kumaha deui lamun Kami ngutus opat hukuman Kami anu beurat ka Yerusalem, nya éta pedang, jeung kalaparan, jeung sato galak anu matak cilaka, jeung panyakit sampar, pikeun mupus ti dinya manusa jeung sasatoan? Yehezkiel 14:21.

Sangkakala kalima jeung kagenep geus ngaruntuhkeun Romawi Wétan, sarta Romawi Wétan, dina hubungan nubuatna jeung Romawi Kulon, ngalambangkeun nagara. Romawi Kulon ngalambangkeun garéja. Romawi Kulon ogé ngalambangkeun Amérika Sarikat, anu ditaklukkeun heula, sakumaha halna Romawi Kulon.

“Lamun Amérika, nagara kabébasan agama, ngahiji jeung Kakapaan dina maksa nurani jeung ngadorong manusa pikeun ngahormat kana sabat palsu, umat di unggal nagara di sakuliah dunya bakal dipingpin pikeun nuturkeun conto dirina.” Testimonies, jilid 6, 18.

Opat tarompét anu kahiji ngagambarkeun opat generasi sajarah Amérika, jeung nalika Amérika Sarikat ragrag, nagri anu mulya dina ayat kaopat puluh hiji tina Daniel sabelas kakara waé ragrag, sarta halangan salajengna nya éta Mesir, lambang tina sakumna bangsa-bangsa séjén di dunya. Perserikatan Bangsa-Bangsa, anu mangrupa sapuluh raja éta, tuluy sapuk pikeun masrahkeun karajaan maranéhna anu katujuh ka kapausan, salila “sakedapan pondok—sajam,” dina Wahyu tujuh belas. Ieu kajadian dina pesta ulang taun Herodes, nalika anjeunna ngajangjikeun satengah karajaanna. Dina pesta ulang taun Herodes, dina éta jam tulisan leungeun mucunghul dina kapur témbok, sarta Belsyazar dipaéhan. Éta jam datang dina hukum Minggu sarta lumangsung nepi ka panutupan mangsa kasempetan manusa. Karajaan anu katujuh ditaklukkeun sakumaha dilambangkeun ku ruksakna témbok Konstantinopel anu rubuh dina taun 1453. Ti hukum Minggu di Amérika Sarikat, sakumaha dilambangkeun ku taun 1449, nepi ka ragragna Konstantinopel dina taun 1453 aya opat taun simbolis. Kapausan narima tatu maotna dina taun 1798.

Dina Daniel sabelas ayat opat puluh, kapausan murag dina taun 1798, dina mangsa ahir. Tuluy raja kidul murag dina taun 1989, dina mangsa ahir. Amérika Sarikat murag dina ayat opat puluh hiji, jeung Mesir murag dina ayat opat puluh dua, sarta kapausan ngahontal ragragna anu kadua jeung anu pamungkas dina ayat opat puluh lima.

“Tina naék jeung ragragna bangsa-bangsa sakumaha geus dijentrekeun écés dina kitab Daniel jeung Wahyu, urang kudu diajar sabaraha euweuh hargana kamulyaan anu ngan saukur lahiriah jeung dunyawi. Babul, kalayan sagala kakawasaan jeung kamulyaanana, anu saruana can kungsi deui katénjo ku dunya urang ti harita,—kakawasaan jeung kamulyaan anu dina paningal jalma-jalma jaman harita kaciri kacida pageuhna jeung langgengna,—kumaha lengkepna éta geus sirna! Saperti ‘kembang jukut,’ éta geus musna. Yakobus 1:10. Kitu deui musnana karajaan Média-Pérsia, kitu deui karajaan Yunani jeung Rum. Jeung kitu pulalah musnana sagala anu henteu ngajadikeun Allah jadi dasarna. Ngan anu pakait pageuh jeung maksad-Na, jeung nganyatakeun sipat-Na, anu bisa langgeng. Prinsip-prinsip-Na wungkul anu jadi hal-hal anu pageuh di dunya urang.” Nabi-Nabi jeung Raja-Raja, 548.

Ragragna Amérika Sarikat (nabi palsu) dina ayat opat puluh hiji dilambangkeun ku taun 1449, sarta ragragna Mesir (naga) dina ayat opat puluh dua dilambangkeun ku taun 1453, sedengkeun kapausan (sato galak) nepi ka tungtungna kalayan teu aya nu nulungan, sakumaha dilambangkeun ku taun 1798. Nabi palsu jeung naga diruntuhkeun ku kakawasaan-kakawasaan tarompet, ari sato galak diruntuhkeun ku kakawasaan naga.

Angka opat mangrupa lambang bubarna hiji karajaan. Karajaan Alexander peupeus jadi opat karajaan, sarta Mesir runtuh di Laut Beureum dina generasi kaopat, sarta Israil keur sujud ka panonpoé dina lampah pikageuleuheun kaopat dina Yeheskel dalapan. Opat generasi Protestantisme jeung Républikanisme dina sato galak ti darat dimimitian dina taun 1798 sarta bakal lekasan nalika datangna undang-undang poé Minggu anu geus deukeut waktuna pikeun duanana tanduk. Opat hukuman anu kacida beuratna ka Yérusalém anu disebutkeun ku Yeheskel ngagambarkeun opat hukuman ka Amérika Sarikat, sarta opat hukuman ka karajaan kagenep dina nubuat Alkitab éta ngalambangkeun opat taun ti 1449 nepi ka 1453, nalika karajaan katujuh dina nubuat Alkitab satuju pikeun masrahkeun satengah karajaanna ka kapapaan dina hiji hubungan antara garéja jeung nagara anu aya dina kakawasaan awéwé lacur ti Tirus.

Opat taun ti 1449 nepi ka 1453 ngagambarkeun karuntuhan karajaan katujuh dina hukum Minggu, sarta ogé ngagambarkeun mangsa karuntuhan karajaan kadalapan ti hukum Minggu nepi ka panutupan mangsa pangampihan. Panaklukan Mesir, anu nya éta dunya sarta ogé naga anu dipasrahkeun ka kapapaan, mangrupa hiji fraktal dina awal mangsa anu dilambangkeun ku opat taun ti 1449 nepi ka 1453. Ieu nandakeun ragragna Konstantinopel dina hukum Minggu, tuluy deui nalika Mikael nangtung. Nalika Mikael nangtung, opat malaikat dileupaskeun sapinuhna nurutkeun ilham.

“Kuring ningali yén opat malaikat éta baris nahan opat angin nepi ka padamelan Isa réngsé di Bait Suci, teras bakal datang tujuh bala panungtungan.” Early Writings, 36.

Opat bagian tina karajaan Alexander, opat tarompét ka Roma Kulon, opat angin anu dileupaskeun ka Roma Wétan, opat hukuman anu pohara beuratna ka Yérusalém, opat angin anu dileupaskeun nalika kapausan nepi ka ahirna bari taya anu nulungan. Sanggeus lambang-lambang nubuat ieu dipedar, urang baris ngulik cilaka anu kadua dina kontéks nerapkeunana dina mangsa undang-undang poé Minggu anu moal lila deui bakal datang.

Majelis Firenze

Dina taun 1439, dina Konsili Firenze (disebut ogé Uni Firenze), para wawakil Garéja Ortodoks Wétan (dipingpin ku Kaisar Bizantium Yohanes VIII Palaiologos jeung Patriark Konstantinopel) nandatanganan hiji dekret resmi ngeunaan persatuan jeung Garéja Katolik Roma. Maranéhna satuju pikeun ngaku Paus Roma minangka kapala (otoritas pangluhurna) tina sakumna Garéja.

Sabab salaki teh kapala pamajikan, sakumaha Kristus teh Kapala gareja; sarta Anjeunna teh Jurusalamet tina badan. Epesus 5:23.

Kredo Nicea

Kaisar jeung Patriark nampa “klausa Filioque” dina Kredo Nikea, anu mangrupa tambahan kana Kredo Nikea, anu nyebutkeun yén Roh Suci asalna ti Rama jeung ti Putra. Kredo Nikea téh salah sahiji rumusan anu pangpentingna jeung panglobana dipaké dina sajarah iman Katolik. Kredo Nikea mangrupa kasimpulan resmi ngeunaan kapercayaan inti Katolik. Mimitina éta ditulis pikeun ngabéla bebeneran ngeunaan saha ari Yesus Kristus téh. Dina taun 325, timbul pasualan gedé lantaran saurang imam nu ngaranna Arius ngajar yén Yesus diciptakeun ku Allah Rama sarta lain Allah sapinuhna.

Kaisar Konstantinus ngayakeun Konsili Nikea Kahiji pikeun ngaréngsékeun pasualan éta. Konsili éta negeskeun kalawan pageuh yén Yesus téh sapinuhna Allah, “sahakékat” jeung Rama. Pangakuan Iman éta saterusna dimekarkeun dina Konsili Konstantinopel taun 381. Dina tahap ieu kedah dicatet yén Pangakuan Iman Nikea ditetepkeun dina sajarah Konstantinus anu kahiji, sarta engké bakal jadi pasualan pikeun Konstantinus anu pamungkas, nyaéta Konstantinus anu kasabelas, anu mangrupa Kaisar pamungkas Kakaisaran Bizantium Wétan. Konstantinus Agung, anu kahiji téa, sababaraha kali dipidangkeun minangka jejer dina nubuat Alkitab. Anjeunna téh pangawasa dina mangsa mimiti kakaisaran wétan, ku kituna ngalambangkeun pangawasa dina mangsa ahir kakaisaran wétan. Kanyataan yén Pangakuan Iman Nikea mangrupa unsur dina sajarah boh mangsa mimiti boh mangsa ahir kedah diperhatikeun ku jalma anu neuleuman nubuat, upami anjeunna ngartos prinsip alfa jeung oméga.

Dina taun 381, Kredo Nisea diropéa ku doktrin Purgatorium, doktrin Ekaristi, kalayan ditarimana pamakéan roti anu teu diragi pikeun Ekaristi, anu mangrupa prakték Latin. Kredo taun 381 ogé narima pamahaman Katolik ngeunaan dosa asal jeung kahirupan sanggeus maot. Éta dipungkas ku ieu kalimah konci: “Kami ogé netepkeun yén tahta apostolik anu suci jeung Pontif Romawi nyepeng kaunggulan utama luhur sakuliah dunya sarta mangrupa wakil Kristus anu sajati.”

Dina Konsili Florence, hiji vérsi anu geus dipanyarkeun deui ditandatanganan dina tanggal 6 Juli 1439, 14 taun saméméh Konstantinopel ragrag ka Turki Ottoman dina taun 1453. Persatuan éta ditandatanganan dina kaayaan tekenan pulitik anu beurat. Kakaisaran Bizantium keur kacida merlukeun pitulung militér ti Kulon pikeun nyanghareupan Ottoman anu terus maju. Nalika para utusan Yunani mulang ka nagarana, kasapukan éta ditampik kalawan teges ku kalolobaan kaum rohaniwan, para rahib, jeung rahayat biasa di Wétan. Kalolobaan uskup anu nandatangananana engké narik deui pangrojong maranéhna. Persatuan éta teu kungsi sapinuhna dilaksanakeun sarta sacara resmi dipungkir ku Garéja Ortodoks Wétan dina taun-taun satuluyna. Nepi ka waktuna Konstantinopel ragrag dina taun 1453, persatuan éta sabenerna geus ambruk. Ku para sajarawan, hal ieu remen dipedar minangka hiji persatuan pulitik anu gagal ku lantaran ayana panolakan anu jero dina widang téologis, kultural, jeung ti rahayat.

Dina Konsili Nikea Kahiji taun 325, Pangakuan Iman Nikea disahkeun. Ieu kacatet lima taun saméméh taun 330, nalika jangka waktu 360 taun dina Daniel bab sabelas, ayat dua puluh opat, anu dilambangkeun minangka hiji “mangsa” téh lekasan.

Manehna bakal asup kalawan damai, malah nepi ka tempat-tempat anu pangsuburna di propinsi éta; sarta manehna bakal ngalakonan hal anu tacan kungsi dilakonan ku karuhunna, atawa ku karuhun karuhunna; manehna bakal ngabagikeun ka maranéhna hasil rampasan, jarahan, jeung kakayaan: enya, manehna bakal ngarancang akalna ngalawan benteng-benteng anu kuat, ngan pikeun sawatara waktu. Daniel 11:24.

Taun 31 SM jeung taun 330 duanana nandaan “waktu anu geus ditangtukeun” dina ayat dua puluh tujuh jeung dua puluh salapan tina Daniel pasal sabelas.

Jeung hate duanana raja ieu bakal ngeunahkeun kana kajahatan, sarta maranéhna bakal nyarita bohong dina hiji méja; tapi éta moal hasil, sabab ahirna téh masih kénéh dina waktu anu geus ditangtukeun. … Dina waktu anu geus ditangtukeun anjeunna bakal balik deui, sarta datang ka kidul; tapi moal sarua jeung anu ti heula, atawa jeung anu pamungkas. Daniel 11:27, 29.

Mimiti (330) jeung ahir (1449–1453) galur nubuat Romawi Wétan dilambangkeun ku kaisar munggaran jeung pamungkas anu ngaranna Constantine. Alfa jeung oméga tina galur nubuat Romawi Wétan, anu disebut Kakaisaran Bizantium, patali jeung ahir mangsa tilu ratus genep puluh taun nalika Kakaisaran Romawi maréntah kalawan kakawasaan pangluhurna ti perang Actium dina taun 31 SM nepi ka taun 330, tuluy saterusna nepi ka taun 1453. Saméméh perang Actium dina taun 31 SM, Mark Antony jeung Augustus Caesar ngucapkeun kabohongan anu henteu mawa hasil di hiji méja. Saméméh taun 330, nyaéta dina taun 325, Pangakuan Iman Nicea disahkeun. Saméméh taun 1453, vérsi anu geus diropéa tina Pangakuan Iman Nicea anu sarua pisan disahkeun. Saméméh taun 31 SM, dua tokoh pulitik ngucapkeun kabohongan di hiji méja. Dina taun 325, kabohongan rohani diucapkeun di hiji méja. Dua saksi éta ngaidéntifikasi kabohongan pulitik jeung rohani anu disahkeun dina taun 1439 dina Konsili Florence. Pangakuan Iman Nicea anu geus diropéa éta disebut Dékrét Kahijian.

Tetengger kahiji ngeunaan kabohongan di hiji méja lumangsung saméméh taun 31 SM sarta ngalibetkeun dua faksi pulitik di Roma kapir. Waktu anu geus ditangtukeun pikeun éta kabohongan téh taun 31 SM, sarta ieu ngalibetkeun Augustus, lambang Roma, anu ngalawan hiji aliansi antara saurang lalaki jeung saurang awéwé anu ngawakilan Mesir. Runtuyan kabohongan kadua lumangsung dina taun 325, sarta waktu anu geus ditangtukeun téh taun 330. Runtuyan kabohongan katilu lumangsung dina taun 1439, sarta waktu anu geus ditangtukeun téh taun 1449–1453. Jalma-jalma anu aya di méja dina taun 1439 ngawakilan Roma Kulon jeung Roma Wétan, ari Roma Wétan narékahan pikeun ngahontal tujuan pulitik ku cara nyatujuan hiji argumén kaagamaan. Taun 31 SM, disusul ku taun 330 tuluy taun 1453, ngagambarkeun panglarapan tilu kali tina garis Roma.

Ancaman pulitik tina aliansi Mark Antony jeung Cleopatra mangrupa pralambang ancaman rohani tina ajaran sasar Arianisme dina taun 325, anu satuluyna mangrupa pralambang ancaman pulitik jeung kaagamaan ti bangsa Turki Islam dina taun 1439.

Doktrin-doktrin Syahadat Nikea téh bohong, sarta euweuh bebeneran di jerona. Dokumén anu ditandatanganan dina tanggal 6 Juli 1439, dina Konsili Firenze, dingaranan Dékré Kasatuan sarta ngawakilan bohong anu sarua, malah leuwih ti éta. Nalika para utusan mulang ka Konstantinopel dina taun 1439, maranéhna disanghareupan ku amarah jeung tuduhan panghianatan. Kecap anu sumebar harita kieu: “Leuwih hade serban Turki tibatan mitra Paus.”

Persatuan éta ditandatanganan utamana ku sabab Kaisar Bizantium kacida merlukeun pitulung militér ti Kulon pikeun ngalawan Ottoman. Sanggeus jadi écés yén pitulung militér anu datang téh saeutik pisan (atawa euweuh pisan), pangrojong kana persatuan éta tuluy luntur. Dina taun 1450–1451, sababaraha sinode Wétan nampik persatuan éta, sarta sanggeus Konstantinopel ragrag dina taun 1453, persatuan éta ditilar sapinuhna. Hasil ahir tina Dekrit Persatuan Florence ku Garéja Ortodoks Wétan dianggap minangka hiji konsili anu gagal jeung ditampik. Éta henteu diaku sah. Sanajan kitu, Garéja Katolik Roma tetep nganggap éta minangka konsili ékuménis anu sah.

Urang keur ngawangun dasar logika pikeun maham kumaha ciri-ciri nubuat tina cilaka anu kadua diulang deui dina sajarah cilaka anu katilu. Nubuat ngeunaan cilaka anu kahiji, anu lilana saratus lima puluh taun, dimimitian dina tanggal 27 Juli 1299, sarta réngsé dina tanggal 27 Juli 1449.

1449

Constantine XI Palaiologos lahir dina taun 1404 sarta maréntah ti Januari 1449 nepi ka 29 Méi 1453. Anjeunna mangrupa kaisar pamungkas Kakaisaran Romawi Wétan (Bizantium), anu geus ngadeg salila leuwih ti 1.100 taun. Kalawan gagah wani, anjeunna mingpin pertahanan Konstantinopel dina mangsa pangepungan ku pasukan Utsmaniyah taun 1453, kalayan ngan kira-kira 7.000 nepi ka 8.000 urang anu ngabéla kota pikeun ngalawan pasukan Mehmed II anu jumlahna leuwih ti 80.000 urang. Anjeunna gugur nalika tarung di luhur témbok kota dina 29 Méi 1453, nalika Konstantinopel ahirna direbut. Layonna henteu kungsi bisa diidéntifikasi sacara pasti. Pupusna anjeunna nandaan lekasanana Kakaisaran Romawi (tuluyan langsung pamungkas tina kakaisaran anu diadegkeun ku Augustus dina taun 27 SM).

Anjeunna diinget dina sajarah Yunani jeung tradisi Ortodoks minangka tokoh pahlawan—dina carita legenda mindeng disebut “Kaisar Marmer” (kayakinan yén hiji poé anjeunna bakal mulang pikeun nyalametkeun Konstantinopel).

John VIII Palaiologos (1392–1448) nyaéta Kaisar Bizantium kadua ti panungtung, anu maréntah ti taun 1425 nepi ka 1448. Anjeunna putra cikal Kaisar Manuel II Palaiologos sarta lanceuk Constantine XI. Salila sabagéan gedé mangsa pamaréntahanana, John VIII narékahan satékah polah pikeun nyalametkeun Kakaisaran Bizantium anu keur sakarat ti bangsa Ottoman. Dina taun 1439, anjeunna nyalira angkat ka Italia sarta mingpin Konsili Florence; dina konsili éta, anjeunna jeung délégasi Ortodoks Wétan samentara waktu sapuk pikeun ngahiji deui jeung Garéja Katolik Roma sarta narima Paus minangka kapala Garéja. Constantine Agung ogé kungsi mingpin Konsili Nicaea. John VIII miharep yén persatuan jeung kapausan éta bakal ngadatangkeun bantuan militér ti Kulon pikeun ngalawan bangsa Turki, tapi persatuan éta pohara teu dipikaresep ku masarakat di Konstantinopel sarta ahirna gagal. John VIII pupus dina taun 1448 (ku sabab alamiah), ngan lima taun saméméh Konstantinopel ragrag dina taun 1453. Adina, Constantine XI, saterusna jadi kaisar sarta gugur nalika mertahankeun kota éta.

Nalika Yohanes VIII pupus dina taun 1448, lanceukna, Konstantinus XI, dipilih jadi panerus. Dina taun 1448, Kakaisaran Bizantium geus jadi nagara vasal leutik pisan, sarta bangsa Ottoman miboga pangaruh anu kacida gedéna kana saha anu diuk dina tahta di Konstantinopel. Dina tanggal 27 Juli 1449, hiji kajadian pulitik anu kacida pentingna lumangsung dina taun-taun panungtungan Kakaisaran Bizantium. Kaisar Bizantium Yohanes VIII Palaiologos geus pupus saméméhna dina taun 1448. Lanceukna, Konstantinus XI Palaiologos (kaisar anu panungtung), diproklamasikeun jadi kaisar di Konstantinopel. Sanajan kitu, saméméh Konstantinus XI sacara resmi naék tahta, manéhna ngutus para duta ka Sultan Ottoman (Murad II) sarta nyuhunkeun idin pikeun maréntah. Sultan masihan éta idin, sarta kakara sanggeus éta Konstantinus XI sacara resmi dimahkotaan jeung diaku jadi kaisar. Kalakuan ieu katempo minangka pasrah sukarela kana kamerdikaan Bizantium. Pikeun kahiji kalina, saurang kaisar Bizantium sacara kabuka ngaku yén manéhna maréntah ngan ku idin ti bangsa Turki Ottoman. Ngan opat taun ti harita, dina taun 1453, Konstantinopel ragrag ka panangan Ottoman.

Tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé sanggeus tanggal 27 Juli 1449, dina tanggal 11 Agustus 1840, bangsa Turki néangan panangtayungan tina ancaman Mesir ku cara tunduk ka opat kakuatan gedé Éropa, sahingga minuhan nubuat ngeunaan sajam, sapoé, sabulan, jeung sataun. Ayeuna urang geus netepkeun dadasar logika pikeun nerapkeun cilaka kahiji jeung kadua dina mangsa hukum poé Minggu anu bakal geura datang. Petrus, minangka lambang saratus opat puluh opat rébu, ngagambarkeun gerakan malaikat katilu, sarta William Miller ngagambarkeun gerakan dina malaikat kahiji jeung kadua. Kadua gerakan éta patali jeung “konci-konci.”

Jeung konci kulawarga Daud baris ku Kami dipaparin kana taktakna; ku kituna manéhna bakal muka, sarta moal aya nu bisa nutup; jeung manéhna bakal nutup, sarta moal aya nu bisa muka. Yesaya 22:22.

Sareng Kami nyarios deui ka maneh, yén maneh teh Petrus, sarta dina batu ieu Kami bakal ngadegkeun jamaah Kami; sarta panto-panto naraka moal unggul ngalawan eta. Sarta Kami bakal maparin ka maneh konci-konci Karajaan sawarga; sarta naon bae anu ku maneh diiket di bumi bakal kabeungkeut di sawarga; sarta naon bae anu ku maneh dileupaskeun di bumi bakal kaleupaskeun di sawarga. Mateus 16:18, 19.

Dina artikel salajengna, urang baris ngabahas perang Niniwe henteu ngan ukur minangka “konci” anu muka jurang anu taya dasarna, tapi ogé minangka konci nubuat anu nyaluyukeun sakabéh kasaksian Daniel pasal sabelas kana tatanan anu sampurna. Dina impian Miller, “konci” anu napel dina peti téh nyaéta métode Miller dina nalungtik Kitab Suci. Panalungtikan sajarah kaum Millerit ku métode ayat-ayat pangbukti, dipadukeun jeung “garis di luhur garis” dina sajarah malaikat katilu, mangrupa konci anu ngamungkinkeun konci Wahyu pasal salapan muka sarta nyaluyukeun sajarah anu nyamuni dina amanat éksternal ayat opat puluh kana tatanan anu bener.

Urang baris neruskeun paniténan urang dina artikel salajengna.

“Ka nabi, roda di jero hiji roda, jeung rupa-rupa mahluk hirup anu patalina jeung éta, sakabéhna katémbong ruwet tur teu bisa dijelaskeun. Tapi panangan Hikmah Nu Taya Wates katémbong di antara roda-roda éta, sarta katertiban anu sampurna jadi hasil tina padamelan-Na. Unggal roda jalan dina kasaluyuan anu sampurna jeung unggal roda séjénna.” Testimonies to Ministers, 214.