627, 632 sareng 637
“Konci” anu muka jurang nu taya dasarna téh nyaéta perang Niniwe, nu kacumponan dina taun 627, lima taun saméméh Muhammad pupus dina taun 632. Lima taun ti harita, dina taun 637, pasukan Muslim ngarebut ibu kota Pérsia, salah sahiji tina dua adikuasa gedé anu aub dina perang Niniwe. Kajadian ieu sacara dramatis ngarobah kasaimbangan kakawasaan di Wétan Tengah. Perang Niniwe dina taun 627 ngaleuleuskeun kakuatan Kakaisaran Pérsia, sarta sapuluh taun ti harita Kakaisaran Pérsia béak.
Panghinaan—782
Saratus lima puluh taun sanggeus pupusna Mohammed dina taun 632, dina Kampanye Abbasiyah taun 782, tentara Abbasiyah (dilaporkeun kira-kira 95.000 urang) ngalancarkeun hiji invasi gedé ka wewengkon Bizantium di Asia Leutik (Turki kiwari). Maranéhna maju nepi ka Chrysopolis, pas sabrang Selat Bosporus ti Konstantinopel—ngadeukeutan pisan ka ibu kota Bizantium. Bangsa Bizantium, dina kapamimpinan Permaisuri Irene, ngalaman kakalahan anu parna. Balukarna, pihak Bizantium kapaksa nandatanganan hiji gencatan senjata salila tilu taun anu ngahinakeun, ku satuju mayar upeti taunan anu gedé (kira-kira 70.000–90.000 dinar emas) sarta nyerahkeun pakéan sutra jeung sandera. Kampanye ieu mangrupa salah sahiji panyusupan Abbasiyah anu panggedéna jeung pangsuksésna ka tanah Bizantium salila abad ka-8. Ieu nembongkeun tumuwuhna kakawasaan Khilafah Abbasiyah jeung terus melemahnya Kakaisaran Bizantium.
Lima bulan
Dina Wahyu pasal salapan, “lima bulan” anu sarua jeung saratus lima puluh taun téh disebutkeun dua kali: sakali dina ayat lima sarta sakali deui dina ayat sapuluh.
Jeung ka maranéhna dipaparin yén maranéhna ulah maéhan éta jalma-jalma, tapi sangkan éta jalma-jalma disiksa salila lima bulan; jeung siksaan maranéhna téh kawas siksaan kalajengking, lamun éta nyuruk jelema. Jeung dina poé-poé éta jalma-jalma baris néangan pati, tapi moal manggihanana; sarta bakal hayang paéh, tapi pati bakal ngajauhan ti maranéhna. Jeung rupa belalang-belalang éta sarupa jeung kuda-kuda anu geus disadiakeun pikeun perang; jeung dina huluna aya saolah-olah makuta-makuta kawas emas, jeung beungeutna sarupa jeung beungeut jalma. Jeung maranéhna boga buuk kawas buuk awéwé, jeung huntu-huntuna kawas huntu singa. Jeung maranéhna boga zirah, saolah-olah zirah beusi; jeung sora jangjangna kawas sora karéta-karéta perang anu ditarik ku loba kuda anu lumpat ka medan perang. Jeung maranéhna boga buntut kawas kalajengking, jeung dina buntutna aya nyeureud; jeung kakawasaan maranéhna nyaéta pikeun nyilakakeun jalma-jalma salila lima bulan. Wahyu 9:5–10.
Aya dua mangsa nabi anu béda-béda, masing-masing saratus lima puluh taun, dina tarompet kalima dina Wahyu salapan. Nu kahiji téh ti pupusna Mohammed dina taun 632 nepi ka kahinaan Kaisar Wanoja Irene ti Roma Wétan dina taun 782. Pasal salapan nétélakeun mucunghulna Islam kalawan kacida rinci na. Ti ngahijina suku-suku bangsa dina taun 606, ka perang Nineveh dina taun 627, ka pupusna Mohammed dina taun 632, tuluy ka éléhna Persia dina taun 637, naékna jeung ragragna Islam dituturkeun kalawan taliti dina Firman nubuat Allah. Islam Arab téh kakawasaan dina nubuat kahiji saratus lima puluh taun ngeunaan panyiksa. Ngahijikeunna suku-suku ku Mohammed dina taun 606; tuluy perang Nineveh anu jadi “konci” dina taun 627, diteruskeun ku ramalan Mohammed ngeunaan ragragna duanana Persia jeung Roma kira-kira dina taun 628, tuluy ka pupusna anjeunna dina taun 632. Tanggal-tanggal ieu ngawakilan runtuyan kajadian anu tangtu dina jalur Islam.
Saratus lima puluh taun sanggeus Mohammed pupus dina taun 632, puseur kakawasaan Islam pindah ti Arabia ka Turki, nalika éta ngadorong Roma Wétan mundur nepi ka Konstantinopel. Cilaka kahiji ngalambangkeun Islam ti Arabia, jeung cilaka kadua ngalambangkeun Islam ti Turki. Dina jero cilaka kahiji, duanana nubuat waktu saratus lima puluh taun nandakeun bédana antara Islam ti Arabia jeung Islam ti Turki, sakumaha ogé kagambarkeun dina bédana bebeneran anu sarua antara cilaka kahiji jeung cilaka kadua.
Saratus lima puluh taun kahiji dimimitian ku ragragna Pérsia sarta dipungkas ku Roma kajebak di jero témbok Konstantinopel. Mangsa kadua salila saratus lima puluh taun dimimitian ku kameunangan Osman (anu disebut ogé Ottman) di Nikomédia. Kameunangan Ottoman di Nikomédia nujul kana Pangepungan Nikomédia (ayeuna İzmit, Turki), anu lumangsung ti taun 1333 nepi ka 1337 nalika Sultan Orhan Gazi (putra Osman I, pangadeg Ottoman Beylik) ngepung kota penting Bizantium, nyaéta Nikomédia. Kota éta sanggup nahan sababaraha taun, tapi tungtungna nyerah dina taun 1337 lantaran kalaparan jeung kakurangan pasokan. Garnisun Bizantium diidinan indit ka Konstantinopel. Nikomédia mangrupa salah sahiji benteng utama panungtung Bizantium di Asia Leutik (Anatolia). Ragragna éta kota sacara éféktif mungkas kakawasaan Bizantium di sabagian gedé Anatolia kulon. Kameunangan ieu ngamungkinkeun Ottoman ngukuhkeun kakawasaan maranéhna di Bithynia sarta ngalegaan leuwih jauh ka arah Selat Bosporus. Ieu mangrupa léngkah penting pisan nu ngantarkeun kana panaklukan Konstantinopel ku Ottoman dina mangsa ahirna (anu kajadian leuwih ti saabad ti harita, dina taun 1453). Pangepungan ieu remen dianggap minangka salah sahiji kameunangan awal anu penting, anu ngarobah beylik Ottoman leutik jadi hiji kakawasaan régional anu keur naék.
Nalika période saratus lima puluh taun anu kadua dina tarompét kahiji réngsé dina tanggal 27 Juli 1449, Constantine anu pamungkas ménta idin ka sultan Islam pikeun naék kana tahta Romawi Wétan, ku kituna anjeunna ngalaman kahinaan anu sarua jeung anu kaalaman ku Maharani Irene dina ahir saratus lima puluh taun kahiji tina dua période “lima bulan” dina Wahyu pasal salapan. Kahinaan anu kaalaman ku ‘Maharani Irene’ kitu deui ku ‘Constantine anu pamungkas’ mangrupa pralambang tina kahinaan anu engkéna kaalaman ku kaum Ottoman, nalika dina ahir mangsa anu ditangtukeun dina nubuat ngeunaan cilaka anu kadua maranéhna ménta panangtayungan ka opat kakuatan gedé Éropa tina ancaman Mesir.
Pantheon
Para panaratas ngartos leres tur ngajar yén ungkara “the place of his sanctuary was cast down” dina Daniel dalapan ayat sabelas téh kacumponan ku Constantine.
Malah, manéhna ngagedékeun dirina nepi ka ka Pangéran pasukan, sarta ku manéhna kurban sapopoé dileungitkeun, jeung tempat pangsucian-Na diruntuhkeun.
“Tempat suci” nu diidéntifikasi di dieu nyaéta kuil Pantheon di kota Roma, sarta “tempat” ti kuil éta nyaéta Roma. Roma “dilungsurkeun” ku Konstantinus nalika anjeunna milih mindahkeun ibu kota kakaisaranana ka Konstantinopel dina taun 330. Ayat sabelas patali jeung Wahyu tilu welas ayat dua sarta keur nangtukeun kajadian anu sarua.
Jeung sato galak anu ku sim kuring katingali teh sarupa jeung tutul, suku-sukuna siga suku biruang, jeung sungutna siga sungut singa; sarta naga mere ka manehna kakawasaanana, tahtana, jeung wewenang anu kacida gedena.
Naga éta nyaéta Roma pagan, sarta Roma pagan masrahkeun “tahta” kakawasaanana ka garéja Roma dina taun 330, nalika eta mindahkeun ibu kota ka beulah wétan, ku kituna ninggalkeun kakosongan kakawasaan anu ku garéja kapausan kalayan bungah dimangpaatkeun. Nalika urang ngamimitian runtuyan Roma wétan ti taun 330 nepi ka 1453, urang manggihan yén dina awal nubuat ngeunaan Roma wétan, kota Roma dihina ku panolakan Konstantinus ka Roma. Panghinaan éta diulang deui ku Maharani Irene dina taun 782, dina panutupan saratus lima puluh taun siksaan anu kahiji. Duanana panghinaan éta diulang deui ku Konstantinus anu pamungkas.
Naék jeung Runtuh anu Aneh
Tarompet kalima jeung kagenep dina Wahyu salapan nyayagikeun rinci-rinci ngeunaan ragragna Roma wétan, bari ogé ngarekam naékna jeung ragragna Islam. Ilham ngabejaan urang supaya nalungtik “naékna jeung ragragna” karajaan-karajaan dina kitab Daniel jeung Wahyu. Karajaan-karajaan éta ngabogaan ciri-ciri hususna sorangan nu patali jeung “naékna jeung ragragna” maranéhna anu khas. Ragragna Yuda kajadian ku lantaran tilu serangan ka Yerusalem. Urang Ibrani diboyong ka Babul, sarta maranéhna bakal mulang dina handapeun tilu parentah, anu bakal ngamimitian 2.300 taun nu mingpin ka datangna tilu malaikat kana sajarah ti 1798 nepi ka 1844. Babul ragrag dina hiji peuting. Roma ngarempak, sarta dina prosés ngarempakna éta, dua aspék Roma ditepikeun dina kaayaan boh Roma kulon boh Roma wétan. Naékna jeung ragragna kakaisaran Ptolemaios jeung kakaisaran Seleukid dina sapertilu mimiti Daniel sabelas mangrupa perlambang naékna jeung ragragna Roma kapausan. Kasaksian éta ngan saukur mangrupa kacindekan tina carita Aleksander jeung bubarna Yunani. Béda jeung Roma, Yunani kabagi jadi opat bagian anu ahirna jadi dua. Roma kabagi jadi wétan jeung kulon, sarta sanggeus éta Roma kulon kabagi sacara nubuat jadi tilu, ngalambangkeun pamaréntahan Roma anu tilu rupa. Pikeun Roma wétan, Konstantinus ngabagi karajaanna ka tilu putrana. Jelas yén Roma kulon jeung Roma wétan téh garis-garis sajajar nu ngawakilan garéja Roma jeung nagara Roma. Jeung eta pamisahan anu dua rupa téh aya deui pamisahan anu tilu rupa. Yunani ti opat jadi dua, Babul hiji peuting, Yuda tilu serangan. Dina perkara Islam, “naékna” digambarkeun minangka hiji “paleupasan” jeung “ragragna” mangrupa hiji “pangreureuhan.”
Bangkitna maranéhna dimimitian ku Mohammed, sarta maranéhna dikekang dina 11 Agustus 1840. Maranéhna dileupaskeun sarta langsung dikekang dina 9/11. Anyar-anyar ieu maranéhna dileupaskeun dina 7 Oktober 2023, sarta ti harita dikekang di Gaza. Islam bakal dileupaskeun deui pikeun nandaan diadegkeunana arca sato galak. Galur sajarah nubuat Islam anu digambarkeun dina bab salapan nepi ka bab sabelas dina Kitab Wahyu nuduhkeun sajarah nubuat Islam dina cilaka katilu. ‘Sajarah nubuat Islam dina cilaka katilu’ ogé digambarkeun ku malaikat katujuh sarta ogé ku malaikat katilu. Malaikat katilu sumping dina 22 Oktober 1844, nalika malaikat katujuh mimiti niup tarompétna. Malaikat katilu jeung cilaka katilu asup kana sajarah nubuat dina 9/11. Ti 9/11 nepi ka undang-undang poé Minggu, sajarah nubuat ngeunaan cilaka kahiji jeung kadua geus kaulang deui, sarta nepi ka ayeuna masih kénéh kaulang deui.
“Konci” tina perang Nineveh ngaitkeun dua kakawasaan, Roma jeung Pérsia, jeung Islam dina hubungan anu langsung tur teu bisa dipisahkeun. Nineveh nétélakeun kalawan leuwih écés tibatan bagian Kitab Suci séjén mana waé prosés runtagna boh Roma Kulon boh Roma Wétan anu lumangsung saeutik demi saeutik.
Herodes mangrupa lambang naga; anjeunna ngawakilan Roma. Naga dina ahir dunya nyaéta Pasarikatan Bangsa-Bangsa. Dina mangsa undang-undang poé Minggu, karajaan kagenep runtag sarta karajaan katujuh mimiti ngadeg, tapi maranéhna nyerahkeun karajaanana ka karajaan kadalapan dina pésta tepang taun maranéhna sorangan. Karajaan katujuh kakara lahir, sarta harita kénéh satuju pikeun nyerahkeun karajaanana ka palacur Babul salila sajam, sakumaha dilambangkeun ku Herodes anu ngajangjikeun nepi ka satengah karajaanana ka Salome.
Dina titik runtuhna Amérika Sarikat pisan, Pasarikatan Bangsa-Bangsa lahir sarta persekutuan tilu pihak dilaksanakeun. Herodes téh naga, Herodias téh kapausan, sarta Amérika Sarikat téh Salome. Herodes aya dina hiji beungkeutan perkawinan anu henteu sah, sabab manéhna nikah jeung pamajikan dulur lalakina, sarta dina tataran nubuat manéhna boga hubungan insés jeung Salome, sabab écés yén manéhna birahi ka Salome nalika Salome keur ngibing. Naga éta boga hubungan jeung duanana, nyaéta indung sarta anak awéwéna. Hal ieu penting pikeun dipikaharti nalika anjeun nangtukeun yén Roma Kulon jeung Roma Wétan masing-masing ngagambarkeun tata pamaréntahan garéja jeung tata pamaréntahan nagara. Roma, karajaan kaopat dina nubuat Alkitab, nempatkeun kapausan dina singgasana sacara nubuat, sarta ku ngalakukeun kitu, Roma jadi pralambang Amérika Sarikat anu bakal sakali deui nempatkeun kapausan dina singgasana.
Ruksakna Roma kulon anu lumangsung saeutik demi saeutik ti taun 330 nepi ka 476 ngalambangkeun ruksakna Amérika Serikat anu lumangsung saeutik demi saeutik ti taun 1798 nepi ka hukum Minggu. Taun “330” jeung taun “1798” duanana mangrupakeun waymark nubuatan anu disebut “waktu anu geus ditangtukeun” atawa “waktu ahir” dina kitab Daniel. Taun 330 nandaan mimiti Roma kulon jeung Roma wétan. Ahir duanana nyaéta panghinakeun pamingpin Romawi, sakumaha Constantine ngahina kota Roma dina awalna. Taun 476 mangrupikeun ahir hiji kurun nubuatan anu nandaan kumaha struktur pulitik Roma anu pinunjul ruksak dina tilu léngkah. Hiji kurun anu dimimitian ku ditampikna kota éta dina taun 330, diteruskeun ku panghinakeun kana sakabéh struktur pulitik maranéhna—républik maranéhna anu mulya, anu kungsi jadi poko kareueus utama Roma kuna, dibongkar—sarta ahirna ngahontal taun 476, nalika moal aya deui panguasa atas Roma anu asalna tina garis getih Romawi nu sajati. Dua garis Roma anu dimimitian dina taun 330, jeung petikan tempat dua garis éta dipedar, ogé ngamuat dua garis nubuatan salila lima bulan. Garis Roma kulon dimimitian jeung dipungkas ku panghinakeun anu lumangsung saeutik demi saeutik. Garis Roma wétan dimimitian jeung dipungkas ku panghinakeun anu lumangsung saeutik demi saeutik dina taun 1449, nalika Constantine anu pamungkas nyuhunkeun idin pikeun maréntah.
Salah sahiji période lima bulan téh nganteur kana ahirna Islam Arab salaku puseur nubuat sarta mimitina Islam Turki dina taun 782. Dina taun éta, Maharani Irene dihinakeun, saluyu jeung dihinakeunana Constantine anu pamungkas dina ahir nubuat lima bulan anu kadua. Dua nubuat lima bulan dina hiji narasi anu diwangun ku lima belas ayat. Anu hiji ngagambarkeun sajarah Islam di Jazirah Arab; anu séjénna, Islam di Turki. Duanana dipungkas ku dihinakeunana Romawi Wétan. Panutup salah sahiji nubuat éta kacumponan ku dihinakeunana saurang awéwé, ari anu séjénna ku dihinakeunana saurang lalaki. Baris demi baris, duanana nuduhkeun hiji panghinaan ka garéja jeung nagara Romawi Wétan. Dua panghinaan éta disababkeun ku Islam dina cilaka anu kahiji. Dihinakeunana Constantine anu pamungkas dina taun 1449 ngamimitian hiji période opat taun anu réngsé dina taun 1453, nalika témbok-témbok Constantinople runtuh. Taun 1449 ngagambarkeun hiji panghinaan, sarta dina taun 1453 témbok-témbokna runtuh jeung hiji karajaan nepi ka ahirna.
Pupusna Mohammed
Salah sahiji tina dua mangsa anu masing-masing lilana lima bulan dimimitian ku pupusna Mohammed, anu diidentifikasi minangka raja dina ungkara “maranéhna miboga hiji raja anu ngawasa maranéhna” dina ayat sabelas.
Jeung maranéhna boga hiji raja anu ngawasa maranéhna, nyaéta malaikat ti jurang nu taya handapna, anu ngaranna dina basa Ibrani nyaéta Abadon, ari dina basa Yunani ngaranna Apolyon.
Raja anu maréntah maranéhna nyaéta Mohammed, sabab anjeunna diidéntifikasi dina ayat kahiji, jadi anjeunna lain tokoh Islam séjén; anjeunna nyaéta Mohammed sang raja, sarta raja téh hiji karajaan, jeung Islam nyaéta karajaan Mohammed.
Malaikat anu kalima ngahiup tarompet, tuluy kuring nempo hiji bentang murag ti langit ka bumi; sarta ka anjeunna dipasrahkeun konci liang jero nu teu aya dasarna. Anjeunna muka liang jero nu teu aya dasarna éta; tuluy haseup naék tina liang éta, kawas haseup tina tungku anu kacida gedéna; sarta panonpoé jeung hawa jadi poék ku lantaran haseup tina liang éta. Ti jero haseup éta kaluar walang ka bumi; sarta ka maranéhna dipaparin kakawasaan, sakumaha kalajengking-kalajengking di bumi boga kakawasaan. Wahyu 9:1–3.
Pangulangan cilaka kahiji jeung kadua dina cilaka katilu sajajar jeung pangulangan malaikat kahiji jeung kadua dina malaikat katilu. Mohammed, anu jadi raja, dibéré konci pikeun muka jurang anu taya dasarna, sarta 9/11 nuduhkeun iraha malaikat katilu dibéré kawasa. Kristus salaku malaikat anu gagah perkasa tuluy lungsur nalika teunggeulan kahiji Balaam lumangsung dina sajarah nubuat. Tuluy jurang anu taya dasarna kabuka sarta Islam jadi jejer sajarah dunya deui. Kristus tuluy nungtun umat-Na balik deui ka jalan-jalan baheula Yeremia, sarta warta cilaka katilu jeung malaikat katilu mimiti dikumandangkeun. Dina taun 2015, Trump ngumumkeun niatna pikeun nyalonkeun diri jadi présidén, sahingga ngahudangkeun kakawasaan-kakawasaan naga globalis, sarta jurang anu taya dasarna tuluy ngaleupaskeun atéisme anu ahirna maéhan Trump di jalan-jalan Sodom jeung Mesir. Dina mangsa undang-undang poé Minggu, sato galak anu kadalapan, anu kaasup kana anu tujuh, bakal naék kaluar tina jurang anu taya dasarna. Mimitina jeung ahirna mangsa panyegelan saratus opat puluh opat rébu urang nandaan bangkitna hiji kakawasaan ti jurang anu taya dasarna.
Sato galak anu ku maneh ditempo téh kungsi aya, tapi ayeuna euweuh; sarta bakal naék ti jurang nu taya dasarna, tuluy asup kana kabinasaan; jeung jalma-jalma anu cicing di bumi bakal hareraneun, anu ngaranna henteu ditulis dina kitab kahirupan ti saprak ngadegna dunya, waktu maranéhna ningali éta galak anu kungsi aya, tapi ayeuna euweuh, sanajan kitu aya kénéh. Wahyu 17:8.
Islam téh konci anu muka liang anu taya tungtungna dina 9/11, sarta anu muka deui liang anu taya tungtungna dina hukum Minggu. Di tengah-tengah mangsa panyegelan, naga-sato galak globalisme ogé kaluar tina liang anu taya tungtungna.
Jeung lamun maranéhna geus ngarampungkeun kasaksian maranéhna, éta sato galak anu naék ti jurang tanpa dasar bakal ngayakeun perang ngalawan maranéhna, sarta bakal ngéléhkeun maranéhna, tuluy maéhan maranéhna. Wahyu 11:7.
Konci anu muka sakabéh tilu tetengger hiji kakawasaan anu asalna ti jurang taya dasar dipasrahkeun ka Mohammed, raja karajaan Islam. Patempuran Nineveh taun 627 ngagambarkeun patempuran antara dua kakawasaan anu ngabéakkeun kakuatan duanana pihak anu perang sarta méré lolongkrang ka Islam pikeun gancang nanjak kana kakawasaan. Konci éta diputer dina 9/11 sarta Islam mimiti nanjak, sanajan teu lila ti harita Islam ditahan. Patempuran Nineveh digambarkeun sacara tipologis dina 9/11, sabab di dinya Islam mimiti nanjak nalika malaikat anu gagah perkasa turun pikeun nyaangan bumi ku kamulyaan-Na, sarta béntang, anu hartina utusan, ogé murag ti sawarga. Patempuran Nineveh ogé digambarkeun sacara tipologis dina ahir jaman, nalika hukum poé Minggu datang sarta mangsa kadua Abad Poék dimimitian bari haseup agama Islam nutupan panonpoé.
Exeter
Undang-undang poé Minggu dilambangkeun nalika amanat panyeluk tengah peuting datang ka pasamoan kémah di Exeter. Harita, léngkah-léngkah pamungkas dina ngadegkeun arca sato galak mimiti lumangsung. Prosés ngabentuk arca éta, atawa ngadegkeunana, dimimitian dina 9/11, tapi dina ahir éta mangsa, mangsa pangumuman panyeluk tengah peuting ogé mangrupa fraktal tina sakabéh mangsa kabentukna arca anu dimimitian dina 9/11. Awal ngalambangkeun ahir. Cilaka kahiji ngalambangkeun cilaka katilu, sakumaha malaikat kahiji ngalambangkeun malaikat katilu. Perang Nineveh dina ahir mangsa panyegelan ngaidéntifikasi perang Nineveh dina awalna. Perang Nineveh dina mangsa undang-undang poé Minggu mangrupa ahir mangsa panyegelan anu dimimitian dina 9/11, tapi ogé mangrupa ahir mangsa pangumuman panyeluk tengah peuting. Ku kituna, perang Nineveh dilambangkeun dina awal pangumuman panyeluk tengah peuting anu ngaidéntifikasi léngkah-léngkah pamungkas dina prosés ngabentuk arca sato galak di Amérika Serikat, sarta dina mangsa undang-undang poé Minggu, awal prosés ngabentuk arca sato galak di dunya mimiti lumangsung. Nineveh mangrupa konci anu nyaluyukeun rupa-rupa galur anu laksana kalawan sampurna dina sajarah anu kasumputkeun dina ayat opat puluh.
Urang baris neraskeun leuwih jero dina artikel salajengna.