“Konci” anu ngalambangkeun perang Ninewe dina Wahyu pasal salapan geus digenepan ngaliwatan sajarah anu ngahasilkeun hiji titik balik, anu tangtu waé mémang mangrupa fungsi hiji konci. Kuring negeskeun yén perang Ninewe téh lain ngan ukur konci sajarah anu nandaan bangkitna Islam, tapi ogé mangrupa konci nubuat. Dinamika nubuat tina perang éta ngaluyukeun sakabéh galur karajaan-karajaan dina nubuat Alkitab, sakumaha anu dipedar dina Daniel jeung Wahyu, jeung Daniel pasal sabelas. Ku cara kitu, éta ngamungkinkeun sakabéh karajaan éta méré kasaksian ngeunaan genep ayat pamungkas dina Daniel pasal sabelas, sarta anu leuwih penting—muka méterai sajarah éksternal anu disumputkeun dina ayat opat puluh.
Jeung Kami baris maparin ka maneh konci-konci Karajaan Sawarga; sarta naon baé anu ku maneh dibeungkeut di bumi bakal dibeungkeut di sawarga; jeung naon baé anu ku maneh dileupaskeun di bumi bakal dileupaskeun di sawarga. Mateus 16:19.
Pelepasan jeung Munculna Karajaan Mohammed
Patempuran Nineveh dina taun 627 nandaan mimiti sapuluh taun pamungkas kakawasaan Pérsia anu geus diéléhkeun ku siasat Roma, dibarengan ku halimun anu aya ku pangaturan Allah. Éta nandaan titik balik nalika gorombolan-gorombolan Islam anu dipingpin ku Mohammed mimiti nanjeur. Éta patempuran ngaleungitkeun hiji panghalang anu saméméhna aya, hiji panghalang anu sacara téoritis bakal tetep aya, upama Roma jeung Pérsia duanana tetep mertahankeun kakuatanana. Duanana henteu mertahankeunana.
Nahan Jeung Ngeleupaskeun
Dina gambaran nubuat ngeunaan Islam, urang manggihan nahan jeung ngaleupaskeun Islam ti mimiti pisan bubuka Kitab Suci, nalika Sarah ngayakinkeun Abraham supaya nahan Hagar jeung Ismael.
Sarai ngandika marang Abram, “Pialaku tumiba ing sira; aku wus maringake batur wadonku menyang pangkuanira, lan nalika dheweke weruh yen wis ngandheg, aku dadi kaasor ana ing paningale; muga-muga Pangeran dadi Hakim antaraning aku lan sira.” Nanging Abram ngandika marang Sarai, “Lah, batur wadonmu ana ing tanganmu; lakonana marang dheweke manut sakarepmu.” Lan nalika Sarai tumindak keras marang dheweke, dheweke banjur mlayu saka ngarepe. Purwaning Dumadi 16:5, 6.
Malah saméméh kajadian éta, alesan Hagar diasupkeun kana narasi profétik téh nyaéta lantaran PANGERAN geus “nahan” Sarah tina ngabogaan anak.
Ayeuna Sarai, pamajikan Abram, teu maparin anak ka anjeunna; sarta anjeunna kagungan saurang babu, urang Mesir, ngaranna Hagar. Saur Sarai ka Abram, “Tingali ayeuna, PANGERAN parantos nahan kuring tina ngalahirkeun; mugi anjeun lebet ka babu kuring; sugan ku dirina kuring tiasa meunang anak.” Jeung Abram nguping kana sora Sarai. Kajadian 16:1, 2.
“Konci” dina Wahyu salapan anu dipasihkeun ka Muhammad, sarta satuluyna digenepan ku perang Niniwé, ngawakilan dicabutna “pangwates” kana Islam dina titik naon waé dina sajarah nubuat.
“Malaikat-malaikat keur nahan opat angin, anu dilambangkeun minangka hiji kuda ngamuk anu hayang ngabébaskeun diri sarta ngagujrud nyorang sakuliah beungeut bumi, mawa karuksakan jeung pati dina jalanna.” Manuscript Releases, jilid 20, 217.
“Naék jeung ragrag”-na karajaan Mohammed digambarkeun, lain sakitu minangka hiji naék jeung hiji ragrag, tapi minangka hiji “dileupaskeun” jeung hiji “diteken”. Nalika Islam sacara profétik dileupaskeun, éta dileupaskeun geus digambarkeun ku perang Nineveh.
Ngan Cilaka-cilakana Wungkul
Tina tujuh tarompét, ngan tarompét-tarompét cilaka Islam anu terus aya sapanjang sajarah minangka hiji kakawasaan anu ajeg ti saprak mimiti diwanohkeun dina sajarah nubuat nepi ka tutupna mangsa rahmat. Opat tarompét munggaran anu ditimpakeun ka Roma Kulon digambarkeun ku Odoacer, Genseric, Attila urang Hun, jeung Alaric, ku kituna ngalambangkeun opat kakawasaan panghukuman anu diatur ku pangersa Allah dina ahir jaman, tapi padananana dina jaman modéren lain turunan langsung tina opat kakawasaan kuno éta. Henteu kitu halna jeung tarompét-tarompét cilaka. Ti saprak Islam asup kana sajarah, galurna terus nyambung langsung ngaliwatan kaayaan dileupaskeun jeung dikekang nepi ka dileupaskeun sagemblengna dina tutupna mangsa rahmat. Dina tarompét-tarompét cilaka, “konci” pikeun ‘ngaleupaskeun’ ditandaan ku perang Nineveh.
Nikomédia jeung 27 Juli 1299
Para panaratas geus leres nangtukeun tanggal 27 Juli 1299 minangka titik awal mangsa saratus lima puluh taun anu lekasan dina tanggal 27 Juli 1449, anu saterusna jadi awal mangsa tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé anu lekasan dina tanggal 11 Agustus 1840.
Dina artikel saméméhna, urang geus ngaidéntifikasi pangepungan ka Nicomedia ti taun 1333 nepi ka taun 1337 anu dilaksanakeun ku Sultan Orhan Gazi (putra Osman I, pangadeg Beylik Ottoman), nalika anjeunna ngepung kota Bizantium anu penting, nyaéta Nicomedia. Pangepungan éta mangrupa panutup tina paprangan ngalawan Nicomedia anu geus dimimitian ku ramana, Osman. Mangsa saratus lima puluh taun dina Wahyu bab salapan, ayat sapuluh dimimitian dina tanggal 27 Juli 1299, sarta lantaran éta mangrupa awal hiji nubuat, sajarah anu patali jeung tanggal mimiti éta kudu diperhatikeun. Osman I (pangadeg dinasti Ottoman), anu mangrupa ramana Sultan Orhan Gazi, dina tanggal 27 Juli 1299 ngahontal kameunangan awal anu penting ngalawan Kakaisaran Bizantium dina Patempuran Bapheus, anu lumangsung di wewengkon Nicomedia, deukeut ka kota Nicomedia, hiji ibu kota anu kacida pentingna dina sajarah Romawi jeung Bizantium mangsa awal.
Rama jeung Putra
Dina 27 Juli 1299, pasukan Osman ngéléhkeun hiji pasukan Bizantium anu dipingpin ku gubernur satempat. Patempuran éta dianggap minangka salah sahiji kasuksésan militér mandiri Osman anu munggaran tur gedé sanggeus anjeunna mimiti ngukuhkeun kakawasaan di Bithynia (Anatolia beulah kalér-kulon). Éta nandaan hiji léngkah penting dina prosés robahna beylik Turki anu leutik (kapangéranan kasukuan) jadi kakuatan anu keur nanjak, anu ahirna bakal nangtang sarta nalukkeun wewengkon-wewengkon Bizantium. Tanggal éta nandaan mimitina hiji mangsa mekarna Islam anu ahirna ngabalukarkeun ngadegna Kakaisaran Ottoman nalika ragragna Konstantinopel dina taun 1453. Osman ngagunakeun para prajurit ghazi (pasukan panyerang di tapel wates anu didorong ku motivasi Islam), sarta ti dinya dimimitian prosés ngawangun para prajurit ghazi di tapel wates jadi angkatan perang anu strukturna leuwih teratur, anu mekar laun-laun dina mangsa Osman sarta saterusna dina mangsa putrana, Orhan. Salah sahiji unsur penting séjénna tina warisan Osman nyaéta yén éta warisan ngamungkinkeun Islam pikeun tetep ngawasa harta milik, béda jeung cara perang para prajurit ghazi, anu ku taktik serang-tuluy-mundur maranéhna anu henteu teratur, maranéhna ngan ukur meunang barang rampasan tina kameunanganana, tapi henteu kungsi meunang wewengkon.
Tanggal 27 Juli 1299, Osman ngamimitian hiji kampanye di wewengkon Nikomedia, sarta tilu puluh opat taun ti harita putrana ngamimitian hiji pangepungan salila opat taun ka kota ibukota, Nikomedia. Bapana dina awalna sarta putrana dina ahirna. Perang dimimitian ngalawan wewengkon anu dilambangkeun minangka Nikomedia sarta dipungkas ku direbutna Nikomedia, kota ibukota tina wewengkon éta, Nikomedia. Ti taun 1299 nepi ka 1337 mangrupa hiji mangsa tilu puluh dalapan taun, sarta sacara profétis angka “tilu puluh dalapan” ngalambangkeun hiji gugah nangtung.
Ayeuna hudang, ceuk Kami, tuluy meuntas ka walungan Zered. Tuluy kami meuntas ka walungan Zered. Jeung mangsa ti saprak kami indit ti Kadeshbarnea nepi ka kami geus meuntas walungan Zered, nya éta tilu puluh dalapan taun; nepi ka sakumna turunan jalma-jalma perang tumpur béak ti antara pasukan, sakumaha PANGERAN geus sumpah ka maranéhna. Deuteronomy 2:13, 14.
Satus lima puluh taun ti 27 Juli 1299 nepi ka 27 Juli 1449 ngagambarkeun mangsa anu nyababkeun ngadegna Kakaisaran Ottoman tina cilaka kadua dina Wahyu pasal salapan. Tilu puluh dalapan taun panaklukan Nicomedia anu lumangsung sacara bertahap dimimitian ku hiji bapa (Osman) sarta dipungkas ku putrana (Orhan). Mangsa éta ngagambarkeun léngkah munggaran tina naékna anu lumangsung sacara bertahap, ti hiji kapangeranan suku nepi ka jadi hiji kakaisaran.
Mangsa saratus lima puluh taun ti tanggal 27 Juli 1299 nepi ka tanggal 27 Juli 1449 ngawengku pangepungan salila opat taun anu nandaan ahir mangsa tilu puluh dalapan taun. Panaklukan Nicomedia dimimitian ku Osman, sang bapa, sarta diréngsékeun ku pangepungan salila opat taun ti taun 1333 nepi ka taun 1337—pangepungan anu dilaksanakeun ku putra Osman.
Nalika mangsa saratus lima puluh taun lekasan dina tanggal 27 Juli 1449, kaisar Bizantium Konstantinus kasabelas, atawa Konstantinus pamungkas ti Romawi Wétan, ménta idin ka urang Turki pikeun naék tahta. Ti tanggal éta nepi ka ditaklukkeunana Konstantinopel, lilana opat taun. Opat taun éta lekasan ku pangepungan Konstantinopel, sarta Konstantinus pamungkas maot dina éta pangepungan. Bangkitna Islam digambarkeun ku tilu puluh dalapan taun munggaran tina nubuat ngeunaan mangsa saratus lima puluh taun, anu ngahontal puncakna dina pangepungan salila opat taun. Nalika mangsa saratus lima puluh taun éta lekasan, Islam geus bangkit nepi ka tahap nalika Romawi Wétan direndahkeun ku kakuatan anu harita dipiboga ku urang Turki. Opat taun sanggeus panghinaan dina tanggal 27 Juli 1449 éta, nyaéta dina taun 1453, Konstantinopel direbut ku jalan pangepungan. Ahir tilu puluh dalapan taun munggaran ditandaan ku hiji pangepungan, sarta ngadegna Kakaisaran Ottoman ditandaan ku hiji pangepungan.
38 jeung 40
Angka tilu puluh dalapan minangka lambang, sakumaha anu dipedar ku Musa dina kitab Ulangan, ngagambarkeun tilu puluh dalapan taun pamungkas tina hukuman pangumbaraan di gurun keusik salila opat puluh taun. Ku sabab éta, angka tilu puluh dalapan, minangka lambang, aya patalina jeung angka opat puluh. Osman ngarebut wewengkon Nicomedia dina tanggal 27 Juli 1299, sarta tilu puluh dalapan taun ti harita putrana ngarebut ibu kota wewengkon éta. Wewengkon éta jeung ibu kotana duanana dingaranan Nicomedia. Para ahli sajarah ngaidéntifikasi perang ieu minangka léngkah kahiji tina ‘dua’ léngkah anu nandaan mimiti pisan bangkitna Kakaisaran Ottoman. Léngkah kadua anu dicirian dina sajarah nyaéta perang Nicaea dina taun 1301. Di dinya, bapana, Osman, ngarebut wewengkon anu disebut Nicaea, sarta dina taun 1331, tilu puluh taun ti harita, putrana ngarebut ibu kota anu dingaranan Nicaea, urut ibu kota Romawi.
Dina patalina jeung taun 1299 sarta patempuran Nicomedia minangka léngkah kahiji tina dua léngkah, léngkah kadua lumangsung dua taun ti harita, dina taun 1301. Taun 1299 mangrupa lambang tilu puluh dalapan, sarta dua taun ti harita (opat puluh), wewengkon Nicaea direbut ku sang bapa. Patalina angka tilu puluh dalapan jeung opat puluh dina hudangna bangsa Israel kuna pikeun ngarebut tanah anu dijangjikeun kagambarkeun dina tanggal 27 Juli 1299 sarta taun 1301. Dua léngkah munggaran dina hudangna Islam éta ditandaan ku kampanye-kampanye militér anu dimimitian ku sang bapa nalukkeun wewengkon éta sarta dipungkas ku sang anak nalukkeun ibu kota wewengkon éta. Nalika dua ibu kota éta ragrag, duanana ragrag dina mangsa pangepungan. Duanana kungsi jadi ibu kota Romawi Wétan.
Tanggal 27 Juli 1299 jeung taun 1301 ngahontal pungkasanana dina tanggal 11 Agustus 1840, ngagambarkeun sajarah taun 1838, nalika Litch mimiti medalkeun pamadegan jeung ramalanana ngeunaan nubuat tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé anu ahirna bakal laksana dina tanggal 11 Agustus 1840. Dua léngkah bangkitna kaum Millerit nyaéta taun 1838 jeung 1840.
“Dina taun 1840 aya deui hiji kacumponan nubuat anu kacida matak narik perhatian balarea. Dua taun saméméhna, Josiah Litch, salah saurang palayan utama anu ngawawarkeun Kadatangan Kadua, medalkeun hiji panalungtikan ngeunaan Wahyu 9, anu ngaramalkeun ragragna Kakaisaran Ottoman. Numutkeun kana itungan anjeunna, kakawasaan ieu bakal dijungkirbalikkeun ‘dina Masehi 1840, dina hiji waktu dina bulan Agustus;’ sarta ngan sababaraha poé saméméh éta kajadian kacumponan anjeunna nulis kieu: ‘Lamun mangsa kahiji, 150 taun, dianggap geus kacumponan pisan saméméh Deacozes naék kana tahta ku idin urang Turki, sarta yén 391 taun, lima belas poé, dimimitian dina panutupan mangsa kahiji, éta bakal tamat dina tanggal 11 Agustus 1840, nalika kakawasaan Ottoman di Konstantinopel bisa diarep-arep bakal dipatahkeun. Jeung ieu, kuring yakin, bakal kabuktian enya kieu kajadianana.’—Josiah Litch, dina Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, 1 Agustus 1840.
“Dina waktu anu pas sakumaha geus ditangtukeun, Turki, ngaliwatan para dutana, narima panangtayungan ti kakawasaan-kakawasaan sekutu Éropa, sahingga nempatkeun dirina dina pangawasan bangsa-bangsa Kristen. Kajadian éta ngeusi pisan kana ramalan éta. Nalika hal éta jadi kanyahoan, jalma réa jadi yakin kana benerna prinsip-prinsip tafsir nubuat anu dianut ku Miller jeung ku para réréncanganana, sarta hiji dorongan anu luar biasa dipasihkeun ka gerakan kadatangan. Jalma-jalma anu boga élmu jeung kalungguhan ngahiji jeung Miller, boh dina ngawawarkeun boh dina medalkeun pandangan-pandanganana, sarta ti taun 1840 nepi ka 1844 pagawean éta gancang sumebar.” The Great Controversy, 334, 335.
Ramalan ’38 ku Litch jeung visi-na nu geus dibenerkeun ngeunaan ’40 ngawengku pernyataan panungtungna, nu ditulisna dina tanggal 1 Agustus, sapuluh poé saméméh ramalan nu geus dibenerkeun éta. Nya éta panggenepan ramalan éta nu ngayakinkeun dunya ngeunaan benerna métodologi nubuat Alkitab nu leres. Tilupuluh dalapan taun nu nandaan hudangna Israil baheula ngawengku dua taun ti saprak pameuntasan Laut Beureum nepi ka pambarontakan kahiji di Kades.
Sabab sakabeh jelema éta, anu geus ningali kamulyaan Kami jeung mujijat-mujijat Kami, anu ku Kami dipigawe di Mesir jeung di padang gurun, sarta ayeuna geus nyoba ka Kami ieu sapuluh kali, jeung henteu ngadéngékeun kana sora Kami; tangtu maranéhna moal ningali tanah anu ku Kami geus disumpahkeun ka karuhun-karuhunna, jeung teu saurang ogé ti antara maranéhna anu nganyenyeri ka Kami bakal ningali éta. Bilangan 14:22, 23.
Pemberontakan éta diidentifikasi minangka nu pamungkas tina sapuluh ujian. Mangsa pangujian salila dua taun anu ngawengku sapuluh ujian, ditambahan ku tilu puluh dalapan taun di padang gurun, ngalambangkeun taun 1838 jeung 1840, sarta dina taun 1840 aya hiji mangsa sapuluh poé.
Titik awal naékna Islam kalawan Osman dina 27 Juli 1299 ngamimitian hiji mangsa tilu puluh dalapan taun anu ditungtungan ku hiji pangepungan salila opat taun dina 1337. Tanggal 27 Juli 1299 mangrupikeun léngkah kahiji tina dua léngkah anu ku para ahli sajarah diidéntifikasi minangka titik awal naékna Kakaisaran Ottoman, sarta léngkah kadua nyaéta 1301. Dua léngkah dina perang Nicomedia jeung Nicaea dina 1299 jeung 1301 nyarupakeun 1838 jeung 1840. Mimiti nubuat ngagambarkeun tungtungna.
Nicomedia jeung Nicaea duanana kungsi jadi ibu kota Romawi Wétan pikeun sawatara waktu dina sajarahna masing-masing. Tangtu waé, Constantinople ahirna jadi ibu kota Romawi Wétan dina taun 330, sarta tetep kitu nepi ka taun 1453. Nicomedia jeung Nicaea jadi pralambang ragragna Constantinople; katiluna ragrag alatan pangepungan ku Islam anu nandaan ahir tina hiji kampanye militér, anu dina éta kampanye Islam mimitina ngawasa wewengkonna, tuluy ngarebut ibu kotana.
Pangepungan kahiji anu lilana opat taun ti taun 1333 nepi ka taun 1337 ngagambarkeun opat taun ti taun 1449 nepi ka taun 1453, nalika nubuat éta lekasan. Tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima welas poé ti harita, Islam dikekang nalika kaum Millerit ‘bangkit’ di handapeun kakawasaan nubuat anu dilambangkeun dina ciri-ciri ‘tilu puluh dalapan jeung opat puluh’, sakumaha anu digambarkeun dina sajarah alfa tanggal 27 Juli 1299 jeung 27 Juli 1449. Bangkitna Islam jeung bangkitna para utusan Allah dina ahir jaman digambarkeun dina hiji lambang numerik anu diwangun ku hubungan numerik antara 38 jeung 40.
Dina Ezekiel tilu puluh tujuh, Islam teh nya éta amanat angin ti wetan anu ditiupkeun ka tulang-tulang garing nu paéh supaya maranéhna nangtung jadi hiji pasukan anu perkasa. Nalika amanat Ezekiel sumping, mimiti aya gugah nangtung, sakumaha kajadian dina sajarah Millerite taun 1838 jeung 1840. Amanat éta sumping dina 9/11, jeung dina hukum Minggu anu bakal geura datang, tulang-tulang éta nangtung jadi hiji pasukan anu perkasa. Diangkatna pasukan Allah minangka garéja anu unggul dina poé-poé panungtungan ditipikeun ku 1838 jeung 1840. Ti 9/11 nepi ka hukum Minggu ditipikeun ku 1840 nepi ka 1844, tapi éta ogé ngetipikeun mangsa ti 31 Désémber 2023 nepi ka fireballs of Nashville.
Roma Wétan
Mangsa ti mimiti dibagina kakaisaran ku Constantine kahiji (Anu Agung) nepi ka Constantine pamungkas ngagambarkeun sajarah nubuat Roma Wétan. Ku kituna, mangsa nubuat éta ditandaan ku hiji bapa jeung hiji putra dina harti nubuat atawa simbolis, sakumaha anu digambarkeun ku ngaran maranéhna, sanajan henteu aya hubungan getih dina garis katurunan langsung antara Constantine Anu Agung jeung Constantine kasabelas. Constantine kahiji jeung Constantine pamungkas ogé digambarkeun sacara nubuat minangka lambang alfa jeung oméga, sarta bapa (alfa) milih Constantinople jadi ibu kota, ari putra (oméga) maot dina pangepungan nalika Constantinople henteu deui jadi ibu kota. Mangsa nubuat Roma Wétan ditandaan ku Constantine kahiji jeung Constantine pamungkas. Mangsa 150 taun anu dimimitian dina tanggal 27 Juli 1299 ngawengku mangsa 38 taun sarta dipungkas ku pangepungan salila 4 taun. Pangepungan éta ngalambangkeun mangsa taun 1449 nepi ka 1453. Kampanye militér Nicomedia dimimitian ku ditaklukkeunana hiji wewengkon sarta dipungkas ku ditaklukkeunana ibu kota wewengkon éta. Sakumaha halna jeung Constantine kahiji jeung Constantine pamungkas, panaklukan Nicomedia dimimitian ku hiji bapa (anu kahiji) sarta dipungkas ku hiji putra (anu pamungkas).
Opat taun
Hiji pangepungan salila opat taun dina mangsa awal tina saratus lima puluh taun anu ngantunkeun ka opat taun ti panghinakeun Constantine anu pamungkas dina taun 1449 nepi ka taun 1453 nalika Konstantinopel dikepung sarta rubuh. Nubuat waktu ngeunaan cilaka anu kadua, anu ngagambarkeun tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé, dimimitian dina 27 Juli 1449 sarta réngsé dina 11 Agustus 1840. Tanggal éta nandaan mimiti hiji mangsa opat taun anu ku Sister White disebut minangka hiji pintonan anu mulya tina kakawasaan Allah.
“Malaikat anu ngahiji dina ngumumkeun amanat malaikat katilu téh baris nyaangan sakuliah bumi ku kamulyaan-Na. Di dieu dinubuatkeun hiji pagawéan anu jangkauan-na saalam dunya sarta kakawasaanana luar biasa. Gerakan Advent taun 1840–44 téh mangrupa panyingkab anu mulya tina kakawasaan Allah; amanat malaikat kahiji dibawa ka unggal pos misi di sakuliah dunya, sarta di sawatara nagara aya minat kaagamaan anu panggedéna anu kungsi kasaksian di tanah mana waé ti saprak Réformasi abad ka genep belas; tapi ieu kabéh bakal kaliwatan ku gerakan anu perkasa dina panungtungan pangéling malaikat katilu.” The Great Controversy, 611.
Islam ditahan dina 11 Agustus 1840, sarta aya hiji mangsa opat taun anu saluyu boh jeung curahan Roh Suci dina Pentecost, boh jeung turunna malaikat anu gagah dina Wahyu dalapan welas, nalika “gedong-gedong badag” di New York katempuhan ku Islam tina cilaka katilu dina 9/11. 9/11 nandaan mimiti mangsa panyegelan saratus opat puluh opat rébu. Panyegelan téh mangsa waktu, sarta ahir mangsa panyegelan miboga ciri-ciri anu sarua jeung awal mangsa éta. Nalika Kristus turun dina 9/11, Anjeunna jadi perlambang Mikael turun pikeun ngahirupkeun deui dua saksi dina 31 Désémber 2023, nalika mangsa pamungkas panyegelan dimimitian.
Konci anu mangrupa perang Niniwé ngagambarkeun rupa-rupa pelepasan Islam, anu bakal ngagulingkeun Roma wétan dina taun 1453. Dina saratus lima puluh taun tina “lima bulan” dina ayat sapuluh, boh awalna boh ahirna ngamuat hiji mangsa opat taun. Dua mangsa opat taun éta nyambung jeung panutup tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé, anu nandaan hiji mangsa opat taun ti 1840 nepi ka 1844 nalika Kristus bakal nyaangan “sakuliah bumi ku kamulyaan-Na.” Dina taun 1844, waktu nubuat eureun diterapkeun, sabab waktu bakal “euweuh deui.”
Jeung sumpah demi Anjeunna anu hirup salalanggengna, anu nyiptakeun langit jeung sagala nu aya di jerona, jeung bumi jeung sagala nu aya di jerona, jeung laut jeung sagala nu aya di jerona, yén waktu moal aya deui. Wahyu 10:6.
1333 nepi ka 1337, 1449 nepi ka 1453, 1840 nepi ka 1844
Tiluan tilu jejer mangsa opat taun éta sarua sajajarna jeung mangsa panyanggian ti 9/11 nepi ka hukum Minggu, sarta éta ogé sajajar jeung fraktal ti 9/11 nepi ka hukum Minggu anu digambarkeun ti 31 Désémber 2023 nepi ka Islam dileupaskeun deui pikeun nganteurkeun bola-bola seuneu ka Nashville.
Fraktal nubuat ti 31 Désémber 2023 nepi ka bal-bal seuneu di Nashville geus digambarkeun sacara tipologis ku tilu période nubuat anu masing-masing lilana opat taun, anu kabéhanana saluyu jeung mangsa panyegelan ti 9/11 nepi ka undang-undang poé Minggu. Ku kituna, opat saksi ngaidéntifikasi sajarah ti 31 Désémber 2023 nepi ka serangan Nashville, sarta patempuran di Nineveh téh anu jadi “konci” pikeun unggal saksi éta. 1333, 1449, 1840 jeung 9/11 kabéhanana mangrupa titik balik—“konci-konci.”
“Aya palajaran anu kudu dicokot tina sajarah jaman baheula; sarta perhatian diarahkeun ka ieu, sangkan sakumna ngartos yén Allah damel dina jalur anu sarua ayeuna kénéh sakumaha Anjeunna salawasna parantos lakukeun. Panangan-Na katémbong dina padamelan-Na jeung di antara bangsa-bangsa ayeuna, sarua kénéh jeung sakumaha parantos lumangsung ti saprak Injil mimiti dimaklumkeun ka Adam di Eden.
“Aya mangsa-mangsa anu jadi titik balik dina sajarah bangsa-bangsa jeung garéja. Dina pangersa Allah, nalika rupa-rupa krisis ieu datang, cahaya pikeun mangsa éta dipasihkeun. Lamun éta ditarima, aya kamajuan rohani; lamun ditolak, kamunduran rohani jeung karamna iman bakal nuturkeun. Gusti dina Firman-Na geus muka écés pagawéan agrésif Injil sakumaha éta geus dilaksanakeun dina mangsa katukang, sarta bakal lumangsung dina mangsa nu bakal datang, nepi ka pasalia pamungkas, nalika agénsi-agénsi satanis baris ngalakukeun gerakan ahirna anu matak ngahérankeun.” Bible Echo, August 26, 1895.
Nikomedia
Sanggeus jadi kaisar dina taun 284, dina taun 293 Diocletian milih Nicomedia minangka ibu kota Kakaisaran Romawi beulah wétan nalika anjeunna sacara hukum ngabagi kakaisaran éta jadi Wétan jeung Kulon sarta ngadegkeun sistem Tétrarki. Nicomedia jadi ibu kota administratif jeung militér utama di Wétan salila sababaraha dasawarsa. Constantine anu Agung ngagunakeun éta kota minangka pangkalan saméméh mutuskeun pikeun ngawangun ibu kota anyar di Byzantium anu teu jauh ti dinya (anu ku anjeunna diganti ngaranna jadi Constantinople dina taun 330). Malah sanggeus Constantinople jadi ibu kota utama, Nicomedia tetep jadi puseur régional anu penting, kalayan perenah anu stratégis di basisir wétan Laut Marmara. Ku kituna, sanajan lain ibu kota permanén saperti Roma atawa Constantinople, Nicomedia sacara resmi ditetepkeun minangka ibu kota wétan dina mangsa transisi anu penting dina sajarah Romawi. Dina awal mangsa saratus lima puluh taun éta, hiji ibu kota Romawi Wétan ditaklukkeun, sarta dina ahir éta mangsa hiji ibu kota Romawi Wétan ditaklukkeun. Dina duanana panaklukan éta lumangsung pangepungan.
Dioklésianus
Kaisar Diocletian sacara resmi netepkeun Nicomedia minangka ibu kota beulah wétan Kakaisaran Romawi nalika anjeunna nerapkeun sistem Tétrarki dina taun 293. Sistem Tétrarki diwangun ku babagian kakaisaran beulah kulon jeung beulah wétan, anu masing-masing miboga hiji kaisar sénior (Augustus) jeung hiji kaisar yunior (Caesar), sahingga jumlah kaisar téh jadi opat, sakumaha anu digambarkeun ku kecap ‘tétrarki’.
Alfa jeung Omega
Diocletian teh lambang omega pikeun garéja Smyrna, sarta Nero teh lambang alpha. Constantine the Great teh lambang alpha pikeun garéja Pergamos, sarta Justinian teh lambang omega.
Pamecahan Roma sacara “sah” kana beulah wétan jeung kulon (anu henteu lila lumangsungna) dilaksanakeun ku Diocletian, sedengkeun pamecahan Roma sacara nubuat kana beulah wétan jeung kulon dilaksanakeun ku Constantine. Dina mangsa sajarah garéja simbolis kadua tina panganiayaan, anu diwakilan ku Smyrna, Roma sacara sah dipisahkeun kana beulah wétan jeung kulon, sarta dina sajarah garéja simbolis katilu tina kompromi, anu diwakilan ku Pergamos, Roma sacara nubuat dipisahkeun kana beulah wétan jeung kulon. Taun 293 nyaéta alfa, sarta taun 330 nyaéta omega, sareng dina tanggal 11 Méi 330, Constantine Agung ngaresmikeun Konstantinopel minangka ibu kota Kakaisaran.
Pamérangan sacara hukum anu dilakukeun ku Diocletian dina taun 293 runtuh balukar tina perang sadulur anu lumangsung saterusna nepi ka dikaluarkeunana Édik Milan dina taun 313. Nalika Édik Milan, anu ngajadikeun agama Kristen sah sacara hukum sarta sacara éféktif mungkas Tétrarki, dikaluarkeun, sistem opat pangawasa anu silih koordinasi téh runtuh jadi parebutan kakawasaan antara dua kakuatan utama (Constantine di Kulon jeung Licinius di Wétan). Pamérangan sacara hukum, anu nganteur kana karuntuhan, ngagambarkeun mangsa dua puluh taun ti hiji pamérangan ka pamérangan séjénna, sarta dua pamérangan éta duanana nyababkeun runtuhna sistem.
Gereja Smirna dimimitian ku Nero dina taun 64, nalika seuneu gedé di Roma dipaké ku Nero pikeun nganiaya urang Kristen, anu ku Nero dituduh minangka nu ngamimitian éta seuneu. Nero nandaan awal panganiayaan sarta ngalambangkeun panganiayaan pamungkas dina poé-poé panungtungan. Panganiayaan pamungkas éta lumangsung nepi ka panutupan mangsa kasempetan, nalika kakawasaan kapapaan ngahontal tungtungna kalayan taya saurang ogé nu nulungan. Ku kituna, mangsa panganiayaan anu kahiji dimimitian ku kadurukna Roma, jeung panganiayaan anu pamungkas dipungkas ku kadurukna Roma.
Jeung sapuluh tanduk anu ku maneh katingali dina sato galak éta, maranéhna bakal ngabencian ka éta awéwé lacur, jeung bakal ngajadikeun dirina taya naon-naonna jeung taranjang, sarta bakal ngadahar dagingna, jeung ngaduruk dirina ku seuneu. Wahyu 17:16.
Jamaah Smyrna dimimitian dina jaman Nero taun 64, nalika kahuruan gedé di Roma dimangpaatkeun ku Nero pikeun nganiaya urang Kristen, anu ku Nero dituduh geus nyulut éta kahuruan. Dua ratus lima puluh taun ti harita, éta mangsa dipungkas dina taun 313 ku Édik Milan. Éta “édik” téh jadi panutup mangsa dua puluh taun anu dimimitian ku pambagian sacara hukum anu dilakukeun ku Diocletian, sarta ogé jadi tungtung mangsa dua ratus lima puluh taun Smyrna anu dimimitian dina jaman Nero. Dua ratus lima puluh taun panganiayaan anu dilambangkeun ku jamaah Smyrna jeung Nero ngawengku sapuluh taun panganiayaan anu pangparna, anu ditimbulkeun ku Diocletian. Sapuluh taun panganiayaan éta téh satengah panungtung tina mangsa dua puluh taun Diocletian, anu dimimitian ku pambagian kakaisaran sacara hukum ku anjeunna dina taun 293. Ti saprak kakaisaran dibagi sacara hukum jadi bagian wétan jeung kulon ku Diocletian dina taun 293, dimimitian hiji mangsa dua puluh taun anu diwangun ku dua mangsa anu masing-masing lilana sapuluh taun.
Diocletian sacara hukum ngabagi kakaisaran jadi bagian wétan jeung bagian kulon, ku kituna jadi pralambang pamisahan profétis anu diwujudkeun ku Constantine. Pamisahan ku Diocletian téh ngawengku wétan jeung kulon, tapi susunanana diwangun ku dua pangawasa di wétan jeung dua pangawasa di kulon. Hiji pangawasa utama jeung hiji pangawasa kadua pikeun unggal wewengkon. Dina tanggal 24 Pébruari 303, Diocletian ngaluarkeun anu munggaran tina sababaraha ‘édik’ ngalawan umat Kristen, anu nandaan mimiti Panganiayaan Gedé (ogé disebut Panganiayaan Diocletian), nyaéta panganiayaan ka umat Kristen anu pangbeuratna jeung panglegana di Kakaisaran Romawi.
Jeung ka malaikat jamaah di Smirna tuliskeun; Kieu timbalan Nu Mimiti jeung Nu Pamungkas, anu geus pupus sarta hirup deui; Kami nyaho kana pagawéan hidep, jeung kasangsaraan, jeung kamiskinan hidep, (tapi hidep téh beunghar) sarta Kami nyaho kana panghujatan jalma-jalma anu ngaku urang Yahudi, padahal lain, tapi mangrupakeun sinagoga Sétan. Ulah sieun ku kasangsaraan naon waé anu bakal karandapan ku hidep: geura titénan, Iblis bakal ngalungkeun sawatara urang ti antara hidep saréréa ka jero panjara, sangkan hidep saréréa diuji; sarta hidep saréréa bakal ngalaman kasangsaraan salila sapuluh poé: sing satia nepi ka maot, sarta Kami bakal maparin ka hidep makuta kahirupan. Sing saha anu boga ceuli, sing ngadéngékeun naon anu didawuhkeun ku Roh ka jamaah-jamaah; sing saha anu unggul moal dicilakakeun ku maot anu kadua. Wahyu 2:8–11.
Panganiayaan Gedé terus lumangsung dina kakawasaan para panerus Diocletian (utamana Galerius) nepi ka taun 313, nalika panganiayaan éta dipungkas ku Édik Milan. Nero mangrupa lambang alfa tina panganiayaan anu jadi pralambang pikeun Diocletian minangka panganiayaan oméga dina mangsa nubuat anu diwakilan ku jamaah Smyrna. Panganiayaan éta dipungkas ku hiji perkawinan pulitik sarta hiji perjangjian antara Constantine ti beulah kulon jeung Licinius ti beulah wétan. Dina bulan Pébruari taun 313, Constantine jeung Licinius ngayakeun pasamoan di Milan sarta ngaluarkeun Édik Milan, anu méré toléransi agama ka urang Kristen (jeung nu séjénna) di sakuliah kakaisaran. Pikeun ngukuhkeun aliansi pulitik maranéhna, Licinius nikah ka Constantia (dulur awéwé Constantine anu ngan sabapa atawa ngan saindung) nalika atawa kira-kira dina waktu pasamoan éta. Perkawinan ieu mangrupa aliansi pulitik anu has Romawi—ngukuhkeun kasapukan antara dua kaisar éta sarta mantuan sangkan kakaisaran jadi stabil pikeun saheulaanan sanggeus perang sadulur mangtaun-taun. Aliansi éta henteu tahan lila. Constantine jeung Licinius saterusna silih perang, sarta Constantine ngéléhkeun Licinius dina taun 324, tuluy jadi pangawasa tunggal.
Ti Nero nepi ka Constantine, mangsa nubuat Smyrna anu lilana dua ratus lima puluh taun téh geus kacumponan, sarta dina taun 313 dimimitian mangsa jamaah Pergamos, jamaah kompromi, anu dipungkas ku jamaah Thyatira dina taun 538. Dua ratus lima puluh taun Smyrna téh ngagambarkeun mangsa panganiayaan, sarta dina ahir sakabéh mangsa éta, panganiayaan ku Diocletian nyumponan “sapuluh poé” (sapuluh taun) dina Kitab Wahyu, anu dina éta hal mangsa panganiayaan anu pangrongkahna ngagambarkeun hiji fraktal tina sakabéh mangsa éta. Sapuluh taun téh mangrupa fraktal tina dua ratus lima puluh taun. Sapuluh taun éta ngagambarkeun oméga tina panganiayaan ku Nero, sarta dina ahir éta sapuluh taun lumangsung pamisahan oméga kakaisaran jadi wétan jeung kulon.
Nikah jeung Talak
Smyrna dimimitian dina mangsa dibakarkeunana Roma dina taun 64 jeung dipungkas dua ratus lima puluh taun ti harita, dina taun 313, ku Edict of Milan jeung ku perkawinan pulitik antara wétan jeung kulon. Fraktal sapuluh taun panganiayaan dimimitian dina taun 303 jeung dipungkas dina taun 313 ku Edict of Milan jeung ku perkawinan pulitik antara wétan jeung kulon. Dua puluh taun anu dimimitian ku pamisahan légal antara wétan jeung kulon dina taun 293 ku Diocletian dipungkas dina taun 313 ku perkawinan pulitik antara wétan jeung kulon. Pajangjian perkawinan taun 313 antara wétan jeung kulon dipungkas ku cerai dina taun 324, nalika Constantine ngéléhkeun Licinius ti wétan sarta jadi pangawasa tunggal Roma. Cerai profétis taun 324 lumangsung tilu taun sanggeus hukum Minggu anu kahiji dina taun 321.
Mangsa tujuh belas taun ti taun 313 nepi ka taun 330 nandaan hiji perkawinan pulitik, ahir panganiayaan anu dilambangkeun ku Smyrna jeung Nero, sarta awal garéja anu ngalakukeun kompromi, anu dilambangkeun ku Pergamos. Awal Pergamos dina taun 313, nalika perkawinan éta lumangsung, disusul ku awal panganiayaan anu dimimitian dina waktu ditetepkeunana undang-undang poé Minggu munggaran dina taun 321. Ieu disusul ku pepegatan sacara nubuat dina taun 324, anu ngahijikeun wétan jeung kulon jadi hiji kakaisaran dina kakawasaan Constantine. Genep taun ti harita, dina taun 330, pamisahan jadi wétan jeung kulon diulang deui sacara nubuat. Mangsa tujuh belas taun éta ngagambarkeun mangsa alfa garéja Pergamos anu bakal lumangsung nepi ka garéja Thyatira muncul dina sajarah nubuat dina taun 538. Mangsa alfa éta bakal ngagambarkeun hiji sajarah oméga dina ahir mangsa ti taun 330 nepi ka taun 538. Sajarah oméga Pergamos ngagambarkeun mangsa taun 496, 508, jeung 533.
Tujuh Belas Taun
Ptolemaios dina perang Raphia maréntah salila “tujuh welas taun,” sarta aya “tujuh welas taun” antara perang Raphia jeung perang Panium. Éta tujuh welas taun sacara lambang saluyu jeung tujuh welas taun ti 313 nepi ka 330. Dua ratus lima puluh taun Smyrna milik Nero ngarah ka tujuh welas taun kahiji garéja Pergamos, sarta nyambung jeung dua ratus lima puluh taun anu dimimitian dina dekrit katilu taun 457 SM, titik awal 2300 taun dina Daniel dalapan ayat opat welas, anu jadi dasar jeung tihang puseur Adventisme. Dua saksi salila dua ratus lima puluh taun saluyu jeung dua ratus lima puluh taun karajaan kagenep dina nubuat Kitab Suci anu dimimitian taun 1776 sarta réngsé taun ieu dina 2026.
Para panaratas Adventisme henteu ningali atawa ngarti kana tujuh belas taun ti 313 nepi ka 330, sabab dina taun 1844 maranéhna can acan ngarti kana perkara Sabat poé katujuh atawa poé panonpoé. Sanajan kitu, maranéhna ngakuan saratus lima puluh taun dina ayat sapuluh tina Wahyu salapan, sarta éta jadi titik awal hiji mangsa anu ngarah kana tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé anu réngsé dina 11 Agustus 1840. Pangarti éta ngahasilkeun hiji “manifestation of the power of God” anu perkasa.
Para panaratas henteu mikawanoh ayana mangsa kadua anu lilana saratus lima puluh taun dina Wahyu bab salapan. Pamahaman dasar maranéhna mangrupa tatapakan pikeun diwangunna “cahaya anyar” tina Wahyu bab salapan. Éta cahaya kaungkab ku “konci” tina patempuran Niniwe. Éta “konci” ngamungkinkeun jalma anu diajar nubuat pikeun mikawanoh sakabéh karajaan dina nubuat Alkitab anu digambarkeun dina kitab Daniél jeung Wahyu: Babul, Média-Pérsia, Yunani, kakaisaran Séléukid jeung Ptolemaik, karajaan Muhammad; sarta anu leuwih penting deui, éta konci leuwih nonjolkeun kakaisaran Roma ku ngaidéntifikasi bangkitna jeung runtuhna lain ngan Roma, tapi ogé karajaan-karajaan Roma wétan jeung kulon, kitu deui Amérika Sarikat (nabi palsu), kapausan (sato galak), jeung Pasarikatan Bangsa-Bangsa (naga). Sakabéh kajadian bangkitna jeung runtuhna karajaan-karajaan éta jadi kasaksian ngeunaan gerakan naga, sato galak, jeung nabi palsu anu ahirna mawa dunya ka Armagedon. Éta gerakan digambarkeun dina genep ayat pamungkas kitab Daniél bab sabelas, sarta awal éta gerakan digambarkeun dina sajarah anu nyamuni dina ayat opat puluh.
Perang Niniwe nyayogikeun titik rujukan nubuat pikeun nyaluyukeun kasaksian-kasaksian ngeunaan kakaisaran Roma, karajaan-karajaan Roma Wétan jeung Roma Kulon, sarta Roma kapausan dina runtuyan kajadian ahir jaman. Ku kituna, perang Niniwe téh mangrupa konci anu ngajentrekeun sapinuhna rupa-rupa kasaksian nubuat ngeunaan Roma, sarta nurutkeun ayat kaopat welas tina Daniel sapuluh hiji, Roma lah anu netepkeun tetempoan éta. Konci anu ngahijikeun garis-garis éta nyaéta perang Niniwe.
Dina artikel kami salajengna, urang baris mimiti ngahijikeun lima artikel saméméhna anu ngabahas ngeunaan cilaka-cilaka dina Wahyu salapan.