Kitab Daniel jeung Wahyu silih lengkepan; hartina, lamun dihijikeun, duanana jadi sampurna.
“Dina Wahyu sakabéh kitab dina Alkitab patepang sarta réngsé. Di dieu aya panyampurnaan kitab Daniel.” Acts of the Apostles, 585.
Karajaan-karajaan dina nubuat Alkitab kudu jadi puseur perhatian murid nubuat, sabab di dinya sajarah lahiriah poé-poé panungtungan utamana dipedar.
“Leuwih hadé pisan lamun diajar, dina cahaya pangandika Allah, sabab-sabab anu ngatur naék jeung ragragna karajaan-karajaan. Hayu para nonoman nalungtik catetan-catetan ieu, sarta ningali kumaha kamakmuran bangsa-bangsa anu sajati geus raket patalina jeung narimana kana prinsip-prinsip ilahi. Mugi anjeunna nalungtik sajarah gerakan-gerakan reformasi anu agung, sarta ningali sabaraha mindeng prinsip-prinsip ieu, sanajan dihina jeung dipikangéwa, jeung para pangjurungna dibawa ka panjara jeung ka panggung hukuman pati, tapi ku jalan pangorbanan-pangorbanan ieu pisan geus meunang kamenangan.” Education, 238.
Sajarah-sajarah suci—boh “gerakan-gerakan réformasi anu gedé” boh “ngadegna jeung runtuhna karajaan-karajaan”—mangrupa perkara hirup-paéh dina Firman Allah. Paulus nyatet dina 2 Tésalonika pasal dua yén jalma-jalma anu henteu mikacinta bebeneran sarta anu saterusna nampa panyasaban anu kacida kuatna téh ngalaman hal éta lantaran maranéhna milih nolak amanat anu ku Paulus dituduhkeun dina éta petikan. Éta petikan nétélakeun patalina Roma kapir jeung Roma kapausan, anu ogé mangrupa patalina Pergamos jeung Thyatira sarta ogé mangrupa patalina beusi jeung taneuh liat, kitu deui patalina naga jeung sato galak. Ngadegna Roma kapausan, anu dilambangkeun ku Thyatira, sarta runtuhna Roma kapir, anu dilambangkeun ku Pergamos, mangrupa hiji bebeneran anu dipikangéwa ku jalma-jalma anu nampa panyasaban anu kacida kuatna.
Dina sajarah Millerite, perdebatan antara kaum Millerite jeung kaum Protestan anu tuluy diasupkeun kana bagan panaratas taun 1843 téh ngeunaan kakawasaan sajarah naon anu digambarkeun minangka “garong ti umat maneh” dina ayat opat welas Daniel sabelas. Naha éta garong téh mangrupa naékna Roma kapir sakumaha dipadebatkeun ku kaum Millerite, atawa ragragna bangsa Seleukid sakumaha dikedalkeun ku kaum Protestan?
“Unggal bangsa anu geus mucunghul kana panggung lampah geus dipaparin idin pikeun nempatan tempatna di bumi, supaya katembong naha éta bangsa bakal nyumponan maksud ti ‘Nu Ngajaga jeung Nu Suci.’ Nubuat geus ngalacak naékna jeung ragragna kakaisaran-kakaisaran agung dunya—Babul, Mado-Pérsia, Yunani, jeung Roma. Dina masing-masing kakaisaran ieu, kitu deui dina bangsa-bangsa anu kakawasaanana leuwih leutik, sajarah ngulang deui dirina. Masing-masing miboga mangsa pangujianana, masing-masing gagal, kamulyaanana luntur, kakawasaanana sirna, sarta tempatna dieusian ku anu séjén....”
“Tina naék jeung ragragna bangsa-bangsa sakumaha dijelaskeun écés dina kaca-kaca Kitab Suci, maranéhna kudu diajar kumaha taya ajénna kamulyaan lahiriah jeung dunyawi wungkul. Babul, kalayan sakabéh kakawasaanana jeung kaagunganna, anu saruana can kungsi deui katempo ku dunya urang ti saprak harita,—kakawasaan jeung kaagungan anu ku jalma-jalma dina mangsa éta katingalina kacida ajegna jeung langgengna,—kumaha lengkepna éta geus sirna! Saperti ‘kembang jukut’ éta geus binasa. Kitu deui binasa sagala hal anu teu ngajadikeun Allah jadi pondasina. Ngan anu kabeungkeut kana kersaning Mantenna sarta ngébréhkeun sipat-Na baé anu bisa langgeng. Prinsip-prinsip-Na téh hiji-hijina hal anu tetep kukuh anu dipikanyaho ku dunya urang.” Education, 177, 184.
Sajarah Alkitab téh mangrupa visi anu ku Suléman ditegeskeun minangka hal anu mutlak diperlukeun nalika anjeunna ngadawuh yén tanpa visi, rahayat bakal binasa. Kaum Millerit mikawanoh sarta ngawawarkeun saratus lima puluh taun anu dilambangkeun ku “lima bulan” dina Wahyu bab salapan, ayat lima jeung sapuluh, tapi maranéhna henteu ngaguar kalawan jero sajarah anu dilambangkeun dina bab salapan kitab Wahyu. Maranéhna ngaidéntifikasi lima bulan dina ayat sapuluh kalawan bener, tapi tétéla nyangka yén ku sabab ayat lima jeung sapuluh duanana ngamuat ungkara “lima bulan,” éta téh ngan saukur mangrupa paneges kana nubuat ngeunaan siksaan anu dilambangkeun dina éta dua ayat. Ayeuna gampang dibuktikeun yén nalika ayat lima ngalambangkeun “lima bulan,” éta téh ngalambangkeun saratus lima puluh taun anu dimimitian nalika Muhammad pupus dina taun 632 sarta lekasan dina taun 782 ku dihinakeunana Maharani Irene ti Kakaisaran Bizantium, atawa Kakaisaran Romawi Wétan.
Para panaratas leres dina nerapkeun ayat kasapuluh, ku nangtukeun perang Nicomedia dina tanggal 27 Juli 1299 minangka awal mangsa saratus lima puluh taun anu dipungkas ku dihinakeunana Constantine pamungkas anu maréntah di Constantinople dina tanggal 27 Juli 1449. Baris demi baris, hiji mangsa saratus lima puluh taun nuduhkeun Islam sadunya, sakumaha diwakilan boh ku cilaka kahiji Islam Arab boh ku cilaka kadua Islam Turki. Islam anu ngahinakeun kaisar jeung maharani sakaligus téh nuduhkeun Islam sadunya anu nalukkeun hiji karajaan anu diwangun ku saurang awéwé, anu diwakilan ku Irene, jeung saurang lalaki anu diwakilan ku Constantine pamungkas.
Dina mangsa saratus lima puluh taun anu dipungkas ku dihinakeunana Irene, Islam ti Arab ngawasa daérah atawa wewengkon Kakaisaran Bizantium, ngajadikeun Irene aya dina kaayaan anu kacida ngahinakeunana, nepi ka anjeunna kapaksa mayar upeti salila tilu taun, salian ti pungutan-pungutan séjénna. Nalika Constantine anu pamungkas dihinakeun, éta nandaan dimimitianana hiji mangsa opat taun anu dipungkas ku pangepungan jeung ragragna ibu kota Roma Wétan. Dina dua kajadian éta, anu ngalakukeunana téh Islam, nyaéta Islam Arab dina kajadian Irene jeung Islam Turki dina kajadian Constantine anu pamungkas. Dina ahir jaman, Islam sadunya, sakumaha diwakilan ku dua saksi, nyaéta Islam Arab jeung Islam Turki, anu dipedar dina cilaka kahiji jeung kadua, mimitina bakal ngarebut wewengkon, tuluy ibu kotana. Éntitas pulitik ahir jaman anu diwakilan ku Constantine ti Roma Wétan sacara simbolis dikawinkeun jeung éntitas kaagamaan ahir jaman anu diwakilan ku Irene ti Roma Wétan. Sim kuring ngagunakeun istilah éntitas pulitik jeung kaagamaan pikeun nétélakeun kanyataan yén lambang arca sato galak téh mimitina muncul di Amérika Sarikat, tuluy di dunya. Arca sato galak téh perkawinan simbolis antara Constantine jeung Irene, anu duanana dihinakeun lantaran wewengkon jeung ibu kota maranéhna direbut ku Islam.
Perkawinan maranéhna diidéntifikasi ku cara ngajajarkeun dua sajarah éta, sarta dilambangkeun ku perkawinan antara Constantia jeung Licinius dina taun 313, nalika Édik Milan dilarapkeun, sarta garéja simbolis Smyrna lekasan jeung garéja simbolis Pergamos dimimitian. Jalma-jalma anu ku Paulus diidéntifikasi minangka anu narima panyasaran anu kacida kuatna nolak ningali amanat pangéling ti Paulus anu ngawengku ayana kamurtadan saméméh manusa dosa diungkabkeun. Kamurtadan éta lumangsung dina sajarah Pergamos, sarta manusa dosa diungkabkeun dina taun 538, nalika garéja Thyatira dimimitian.
Ulah aya saurang ogé anu nipu ka maranéh ku jalan naon waé; sabab poé éta moal datang, kajaba lamun murtad téh geus datang heula, sarta éta jalma durhaka geus dinyatakeun, nyaéta anak kabinasaan; anu ngalawan jeung ngagedékeun dirina saluhureun sakabéh anu disebut Allah, atawa anu disembah; nepi ka manéhna, saolah-olah Allah, linggih di Bait Allah, bari némbongkeun dirina yén manéhna téh Allah. 2 Tesalonika 2:3, 4.
Sajarah Roma Wétan nyadiakeun dua saksi pikeun bebeneran nubuat anu ogé digambarkeun dina hubungan simbolis antara Roma Wétan jeung Roma Kulon. Dina hubungan éta, Roma Kulon nyaéta garéja, sedengkeun Roma Wétan nyaéta nagara. Roma mangrupa gabungan garéja jeung nagara, sakumaha dilambangkeun ku beusi jeung taneuh liket dina Daniel bab dua.
Salah sahiji alesan anu ngayakinkeun yén dina ahir jaman Islam sadunya bakal ngalawan hiji kakawasaan anu digambarkeun minangka gabungan garéja jeung nagara, bari ngarebut wewengkon jeung ibu kotana, dikuatkeun ku dua saksi séjén tina sajarah suci dina Wahyu bab salapan. Osman nalukkeun wewengkon Nicomedia dina tanggal 27 Juli 1299, tuluy nalukkeun wewengkon Nicaea dua taun ti harita, dina taun 1301. Putrana nalukkeun ibu kota Nicaea dina taun 1331, sarta putrana éta ogé nalukkeun ibu kota Nicomedia ngaliwatan pangepungan salila opat taun anu lekasan dina taun 1337. Para panaratas nandaan tanggal 27 Juli 1299 patali jeung Osman, tapi henteu kungsi niténan perang saterusna, nyaéta perang Nicaea, minangka léngkah kadua dina sajarah pikeun ngadegkeun Kakaisaran Ottoman. Tanggal 27 Juli 1299 mangrupa léngkah kahiji tina sababaraha léngkah anu nuju kana undang-undang poé Minggu. Dua léngkah mimiti Islam Turki nuduhkeun awal hiji nubuat anu lekasan dina taun 1449, tuluy lekasan deui dina taun 1840, tuluy deui dina 9/11, sarta tuluy deui dina tanggal 31 Désémber 2023.
Léngkah kahiji tina dua léngkah éta lain ngan ukur nandaan mimitina mangsa saratus lima puluh taun, tapi ogé nandaan mimitina mangsa tilu puluh dalapan taun. Éta dimimitian nalika Osman ngarebut wewengkon Nicomedia, sarta réngsé tilu puluh dalapan taun ti harita nalika putra Osman ngarebut ibu kota Nicomedia dina ahir pangepungan salila opat taun dina taun 1337. Angka tilu puluh dalapan ngalambangkeun “hudang,” sarta léngkah awal Osman dina ngarebut wewengkon éta nandaan hudangna Islam Turki. Dina léngkah kahiji anu lilana tilu puluh dalapan taun éta, pangepungan “opat taun” nandaan panutupna. Dina léngkah pamungkas tina mangsa saratus lima puluh taun éta, panghinaan ditibankeun, sarta opat taun ti harita, dina taun 1453, ibu kota Romawi Wétan direbut.
Boh dina panaklukan ku bangsa Turki Utsmani dina taun 1453, boh nalika putra Osman ngarebut Nicomedia dina taun 1337 jeung Nicaea dina taun 1331, dina katilu kajadian éta unggal ibu kota kungsi jadi ibu kota Romawi Wétan dina hiji mangsa dina sajarah. Katilu galur éta nuduhkeun panaklukan Romawi Wétan. Unggal galur tina katilu galur éta nuduhkeun yén Islam mimitina nalukkeun wewengkon Romawi Wétan, tuluy ibu kotana. Ngaran katilu ibu kota éta sarua jeung ngaran wewengkonna. Katilu galur éta masing-masing miboga tokoh-tokoh sajarah alfa jeung omega anu béda-béda. Bari nuduhkeun hubungan antara garéja jeung nagara ngaliwatan panghinaan ku Islam boh ka kaisar boh ka permaisuri, panghinaan dina nubuat éta ngahijikeun galur-galur maranéhna jeung Romawi Kulon, anu ogé dihinakeun ku Konstantinus Agung nalika anjeunna leuwih milih Konstantinopel tibatan kota Roma dina taun 330. Panghinaan pamungkas ka Romawi Kulon lumangsung dina taun 476 dina mangsa kaisar pamungkasna, sarta ti harita Romawi Kulon terus nyirorot kalawan gancang.
Roma Kulon, dina patalina jeung Roma Wétan, mangrupa garéja; ari Roma Wétan mangrupa nagara. Panghinaan dina mimitina dina taun 330, tuluy panghinaan dina taun 476, tuluy dina taun 782, sarta tuluy deui dina taun 1449. Hiji garis panghinaan anu dimimitian ku dibagina hiji karajaan, dituturkeun dina taun 476 ku panghinaan alatan kaleungitan kaisar, sarta ku kituna ogé kaleungitan kakaisaran, anu saterusna disusul ku Islam anu mawa panghinaan mimitina ka wewengkon beulah wétan dina taun 782, tuluy ka ibu kota beulah wétan dina taun 1453.
Islam dina nubuat Alkitab ngungkabkeun garis boh Roma wetan boh Roma kulon, sarta cahaya anu keur dihasilkeun ku Islam ayeuna saluyu jeung, tapi jauh ngaleuwihan, cahaya dasar ngeunaan Islam anu kungsi dipiboga ku para panaratas Millerite. Mangsa pangujian anu dimimitian dina taun 2024 ku patalékan saha ari ‘jalma-jalma garong ti bangsamu anu netepkeun titingalian’ téh mangrupakeun alfa tina période pangujian éta, sarta ayeuna dina ahir période pangujian, cahaya tina jejer Islam dina Wahyu pasal salapan nambahan saksi-saksi ngeunaan Roma kulon jeung Roma wetan anu can kungsi ditilik nepi ka mangsa ahir ayeuna ieu.
Galur-galur nubuat ngeunaan Islam anu digambarkeun dina pasal salapan nepi ka sabelas ngahijikeun galur-galur sajarah anu aya dina ayat sapuluh nepi ka genep belas tina Daniel pasal sabelas, ku cara méré kasaksian-kasaksian anu patali jeung galur-galur anu geus keur dibahas dina tulisan-tulisan ieu. Nanging, dina gambaran nubuat ngeunaan bangkitna Islam aya ogé bangkitna gerakan kaum Millerit jeung gerakan saratus opat puluh opat rébu. Dua mangsa anu lilana séwang-séwangan opat taun, anu diperenahkeun kalawan pageuh dina nubuat-nubuat waktu dina Wahyu pasal salapan sarta jadi bagian tina éta nubuat-nubuat, méré kasaksian ngeunaan opat taun ti 1840 nepi ka 1844. Dina taun 1844, waktu nubuat geus teu aya deui, ku kituna mangsa simbolis opat taun éta ditangtukeun ku ciri-ciri nubuatna, lain ku waktu. Mangsa opat taun anu kahiji nuduhkeun panalukan Nicomedia, urut ibu kota Romawi Wétan, ku Islam dina taun 1337, tilu puluh dalapan taun sanggeus bapana nalukkeun éta wewengkon. Mangsa opat taun anu kadua nuduhkeun direndahkeunana para pangawasa pulitik jeung agama Romawi Wétan dina taun 1449 ku Islam, sarta mangsa opat taun anu katilu nuduhkeun hiji panémbongan kakawasaan Allah anu pinuh ku kamulyaan nalika malaikat anu nyaangan bumi ku kamulyaanana lungsur dina tanggal 11 Agustus 1840.
Sajarah kaum Millerite ngeunaan malaikat kahiji jeung kadua sajajar jeung sajarah malaikat katilu dina mangsa panyégelan saratus opat puluh opat rébu urang. Karya panyégelan pamungkas éta nyaéta dipupusna dosa; éta mangrupa ngahijina sipat Ilahi jeung sipat manusa, sarta lumangsung dina mangsa peperangan anu keur ditimbulkeun ku Islam.
Tuluy anjeunna muka liang anu taya dasar; sarta haseup naék ti éta liang, kawas haseup tina tungku anu kacida gedéna; sarta panonpoé jeung hawa jadi poék ku sabab haseup tina éta liang. Jeung tina haseup éta kaluar walang ka bumi; sarta ka maranéhna dipaparinkeun kakawasaan, sakumaha kalajengking-kalajengking di bumi boga kakawasaan. Jeung maranéhna diparéntah supaya ulah ngaruksak jukut di bumi, atawa naon baé anu héjo, atawa tatangkalan naon baé; ngan ukur jalma-jalma anu dina tarangna teu boga meterai Allah. Wahyu 9:2–4.
Kasampurnaan kacumponan unggal nubuat aya dina poé-poé panungtungan, ku kituna ieu petikan keur nétélakeun panyegelan saratus opat puluh opat rébu. Nubuat ngeunaan Islam dina Wahyu salapan nyadiakeun konci sajarah pikeun ngahijikeun ilustrasi anu panglengkepna ngeunaan kakuatan anu netepkeun éta tetenjoan dina sajarah anu ngahontal puncakna dina 11 Agustus 1840, waktu Islam dikekang. Ti dinya kasaksian Wahyu salapan ngalegaan kana pasal sapuluh jeung sajarah malaikat kahiji jeung kadua. Tuluy dina pasal sabelas, cilaka anu katilu datang ngadadak dina hukum Minggu, nya éta nalika sora tarik malaikat katilu mimiti. Pasal salapan mangrupa konci ngeunaan Islam dina nyusun naék jeung rubuhna karajaan-karajaan anu dipidangkeun dina Daniel jeung Wahyu. Pasal sapuluh jeung sabelas nétélakeun pangalaman saratus opat puluh opat rébu parawan wijaksana. Pasal salapan nétélakeun lambang anu netepkeun tetenjoan lahiriah, sedengkeun pasal sapuluh jeung sabelas nétélakeun tetenjoan batiniah anu pakait jeung nuturkeun Anak Domba asup ka Tempat Nu Maha Suci.
Wahyu bab sapuluh dimimitian ku Kristus salaku malaikat anu gagah perkasa, anu turun bari mawa hiji kitab leutik anu geus dibuka. Kajadian éta laksana dina tanggal 11 Agustus 1840, dina ahir mangsa nubuat Wahyu bab salapan anu nétélakeun tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé. Wahyu bab sapuluh nétélakeun sajarah saterusna nepi ka amanat éta jadi pait dina beuteung Yohanes dina tanggal 22 Oktober 1844. Mangsa opat taun ti 1840 nepi ka 1844 dimimitian ku datangna malaikat kahiji sarta dipungkas ku datangna malaikat katilu. Mangsa opat taun sanggeus nubuat éta laksana dina tanggal 11 Agustus 1840 dilambangkeun ku mangsa opat taun ti tanggal 27 Juli 1449 nepi ka taun 1453, dina awal mangsa tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé. Duanana mangsa opat taun éta sajajar jeung opat taun pangepungan Nicomedia ti taun 1333 nepi ka taun 1337. Sacara simbolis, Romawi Wétan ditaklukkeun ku Islam tilu kali. Anu kahiji dina pangepungan Nicaea taun 1331, tuluy dina pangepungan Nicomedia anu lumangsung opat taun dina taun 1337, sarta saterusna dina pangepungan Konstantinopel taun 1453.
Diocletian sacara hukum ngabagi Roma jadi bagian wétan jeung bagian kulon dina taun 293, sarta Constantine sacara profétis ngabagi Roma jadi bagian wétan jeung bagian kulon dina taun 330. Dina taun 395, nalika Kaisar Theodosius I pupus, kakaisaran éta sacara resmi jeung permanén kabagi lantaran anjeunna ngawariskeun bagian wétan jeung bagian kulon ka dua putrana. Garéja Katolik kabagi jadi bagian wétan jeung bagian kulon dina taun 1054 dina “skisma agung.” Pamisahan éta lumangsung laun-laun, kitu deui karuntuhan anu nyusulna. Pamisahan éta tetep aya nepi ka kiwari. Dina jangka waktu lima puluh taun sanggeus titimangsa éta, garéja kulon di Roma ngamimitian perang-perang salib ngalawan Islam anu lumangsung salila kurang leuwih dua ratus taun. Roma Kulon runtuh nalika kaleungitan kaisar pamungkasna dina taun 476. Roma Wétan runtuh dina taun 1453. Roma Kapausan runtuh dina taun 1798. Roma Pagan kabagi jadi bagian wétan jeung bagian kulon dina taun 293, 330 jeung 395. Roma Kapausan kabagi jadi bagian wétan jeung bagian kulon dina taun 1054. Sadérék White nétélakeun yén ngadegna jeung runtuhna karajaan-karajaan mangrupa patokan utama dina nalungtik Pangandika Allah.
Karajaan-karajaan anu diébréhkeun dina sajarah ngaliwatan pasal salapan Kitab Wahyu nguatkeun argumén yén Roma pisan anu ngukuhkeun éta titingalian. Patalina Islam jeung saratus opat puluh opat rébu dina nubuat mangrupa bukti yén amanat panyeluk tengah peuting, anu dilambangkeun ku Kristus nalika numpak kalde asup ka Yérusalém, digambarkeun ku hiji nubuat waktu anu dimimitian dina mangsa cilaka kahiji, dituluykeun dina bagian kadua nubuat éta dina mangsa cilaka kadua, sarta ngahontal kalaksanakeunana dina mangsa sajarah salila opat taun, nalika gerakan Millerite tina malaikat kahiji jeung kadua dimimitian ku kalaksanakeunana éta nubuat pisan. Éta nubuat dimimitian ku lambang “tilu puluh dalapan jeung dua taun” (1299 jeung 1301) anu nandaan mucunghulna Islam, sarta dipungkas ku lambang “tilu puluh dalapan jeung dua taun” (1838 jeung 1840) anu nandaan mucunghulna kaum Millerite.
Dina taun 1844, dina ahir mangsa opat taun kaum Millerit anu geus dipralambangkeun ku pangepungan ti taun 1333 nepi ka taun 1337 sarta ti taun 1449 nepi ka pangepungan taun 1453, waktu nubuat henteu meunang dilarapkeun deui. Diangkatna panji saratus opat puluh opat rébu téh patali langsung jeung nubuat anu di jerona Islam diangkat.
Yuda, maneh anu bakal dipuji ku dulur-dulur maneh; leungeun maneh bakal nyekelan beuheung musuh-musuh maneh; anak-anak bapa maneh bakal sujud di hareupeun maneh. Yuda teh anak singa: ti mangsa, eh anak Kami, maneh geus naék; manehna ngajungkiring, ngadekem kawas singa, sarta kawas singa kolot; saha anu wani ngahudangkeun manehna? Tongkat karajaan moal nyingkah ti Yuda, atawa nu méré hukum ti antara sukuna, nepi ka Silo sumping; sarta ka Mantenna bakal ngumpul bangsa-bangsa. Manehna ngabeungkeut anak kaldina kana tangkal anggur, jeung anak kalde bikangna kana tangkal anggur anu pangpilihna; Manehna ngumbah pakeanana dina anggur, jeung jubahna dina getih buah anggur: Panonna bakal beureum ku anggur, jeung huntuna bodas ku susu. Kajadian 49:8–12.
Saratus opat puluh opat rébu jalma éta ngagambarkeun watek Kristus kalawan sampurna, sarta Kristus téh, di antara gambaran simbolis séjénna, nyaéta “tangkal anggur pilihan.” Ismail disebut minangka lalaki “liar” dina Kajadian 16:12.
Jeung anjeunna bakal jadi jalma liar; leungeunna bakal ngalawan unggal jalma, jeung leungeun unggal jalma ngalawan anjeunna; sarta anjeunna bakal cicing di payuneun sakabéh dulur-dulurna.
Kecap anu ditarjamahkeun jadi “liar” téh hartina kaldé Arab liar. Para wawakil Kristus dina ahir jaman numpak kana amanat kaldé Arab liar, kaldé anu ditumpakan ku Kristus nalika lebet ka Yérusalém, kaldé anu ahirna nyarita sanggeus digebug ku Bileam pikeun katilu kalina. Para utusan anu ngawartakeun amanat anu méré kakuatan ka amanat malaikat kahiji dina taun 1840 henteu ningali hiji nubuat saratus lima puluh taun anu rélevan tur penting dina sajarah nubuat éta pisan anu ngamuat amanat anu méré kakuatan ka gerakan éta. Maranéhna henteu ningali dua mangsa anu masing-masing lilana opat taun dina nubuat waktu anu sarua pisan éta, anu ngalambangkeun sajarah ti taun 1840 nepi ka taun 1844. Singa ti kaom Yuda ayeuna keur ngungkabkeun cahaya tina “jalan-jalan baheula” anu tacan kungsi katempo saméméhna, sarta éta cahaya saluyu jeung cahaya anu terus diungkabkeun ti saprak 31 Désémber 2023. Éta cahaya ngaleungitkeun sagala kamangmangan ngeunaan naha Islam téh anu nyerang Nashville. Éta cahaya nyaangan lambang Roma, ku kituna jadi panyataan oméga pikeun kontrovérsi alfa dina taun 2024 ngeunaan para garong bangsa anjeun, sarta éta ogé mangrupa lambang oméga tina padebatan ngeunaan lambang anu sarua pisan dina sajarah Millerite. Éta cahaya nétélakeun yén Islam anu aya dina nubuat-nubuat waktu dina Wahyu salapan téh mangrupa amanat éksternal salila sajarah internal mangsa panyégelan saratus opat puluh opat rébu urang. Geus sawatara lilana kami ngajarkeun kanyataan ieu, tapi ayeuna éta kanyataan bisa dibuktikeun dina hiji garis anu dimimitian dina Wahyu salapan sarta ditungtungan dina Wahyu sabelas. Mangsa opat taun katilu anu patali jeung nubuat waktu Islam anu laksana dina mangsa ti taun 1840 nepi ka taun 1844 ngagambarkeun mangsa panyégelan saratus opat puluh opat rébu urang. Ku lini gedé dina Wahyu sabelas, saratus opat puluh opat rébu urang diangkat minangka panji.
Dina Yeheskiel bab tilu puluh tujuh, dihudangkeunana umat Allah jadi bala tentara téh mangrupa prosés dua tahap anu saméméhna geus dilambangkeun ku diciptakeunana Adam. Mimitina Adam diwangun tina taneuh liket; tuluy Kristus niupkeun napas hirup kana awakna. Dina Yeheskiel, nubuat kahiji ngawangun awak-awak anu paéh, tapi éta awak-awak téh angger paéh. Tuluy opat angin ditiupkeun kana éta awak-awak, sarta éta kabéh harudang jadi bala tentara anu pohara kuatna. Wilangan tilu puluh dalapan jeung opat puluh ngalambangkeun éta dua tahap.
Urang baris neruskeun ieu perkara-perkara dina artikel salajengna.
Sanggeus ieu aya hiji pesta urang Yahudi; sarta Yesus angkat ka Yerusalem. Ari di Yerusalem, deukeut lawang domba, aya hiji balong anu dina basa Ibrani disebut Bétésda, anu miboga lima serambi. Di dinya ngagolér balaréa jalma nu teu walakaya, anu buta, pincang, layu, nungguan caina obah. Sabab dina hiji mangsa aya malaikat turun ka balong éta, tuluy ngageunjleungkeun caina; ku kituna saha waé anu pangheulana asup sanggeus caina geunjleung, jadi cageur tina panyakit naon baé anu dicekelna. Jeung aya di dinya hiji lalaki anu geus nandangan panyakit salila tilu puluh dalapan taun. Nalika Yesus ningali anjeunna ngagolér, sarta uninga yén anjeunna geus lila pisan dina kaayaan kitu, Anjeunna ngandika ka anjeunna, “Naha hidep hayang dijadikeun cageur?” Jalma anu teu walakaya éta ngawaler ka Anjeunna, “Gusti, abdi teu boga sasaha, lamun caina geunjleung, pikeun ngasupkeun abdi ka balong; tapi salagi abdi rék turun, batur geus turun heula saméméh abdi.” Yesus ngandika ka anjeunna, “Hudang, angkat kasur hidep, tuluy leumpang.” Jeung harita kénéh éta lalaki jadi cageur, terus ngangkat kasurna sarta leumpang; ari poé éta téh poé Sabat. Yohanes 5:1–9.
Ayeuna hudang, saur Kami, tuluy meuntas ka walungan Zered. Tuluy kami meuntas ka walungan Zered. Ari lilana waktu ti mimiti kami angkat ti Kadeshbarnea nepi ka kami geus meuntas walungan Zered, nya eta tilu puluh dalapan taun; nepi ka sakumna angkatan lalaki-lalaki perang geus sirna ti antara pasukan, sakumaha PANGERAN geus sumpah ka maranehna. Deuteronomy 2:13, 14.