Mangrupa hiji pamahaman Alkitabiah anu bisa ditarima pikeun ngaidéntifikasi yén nabi Yehezkiel yuswana tilu puluh taun dina ayat-ayat bubukana.

Dina taun katilu puluh, dina bulan kaopat, dina poe kalima bulan eta, waktu kuring aya di antara para tawanan di sisi walungan Kebar, langit kabuka, sarta kuring ningali tetenjoan-tetenjoan ti Allah. Dina poe kalima bulan eta, nya eta taun kalima tina pangbuangan raja Yoyakin, pangandika PANGERAN sumping kalayan écés ka Hezkiel imam, putra Buzi, di tanah urang Kasdim di sisi walungan Kebar; sarta panangan PANGERAN aya di dinya nimpah anjeunna. Hezkiel 1:1–3.

Sababaraha urang yakin yén “taun katilu puluh” téh dumasar kana hiji siklus yubileu anu tangtu, anu dimimitian ku Raja Yosia sarta dipungkas ku ayat kahiji tina pasal opat puluh.

Dina taun ka dua puluh lima tina pangasingan kami, dina awal taun, dina poé kasapuluh bulan éta, dina taun ka opat welas sanggeus kota éta dipaéhan, dina poé éta kénéh panangan PANGERAN nyangking kuring, sarta mawa kuring ka dinya. Hezekiel 40:1.

Para ahli kronologi Alkitab nempatkeun ayat kahiji tina pasal ka opat puluh dina tanggal 28 April atawa 22 Oktober 573 SM. Sakumna nabi nandaan poe-poe panungtung, ku kituna tanggal runtagna, nyaéta 22 Oktober 573 SM, mangrupa tanggal omega tina hiji garis anu dimimitian lima puluh taun saméméhna dina naon anu disebut “Paska Agung Yosia” dina tanggal 5 Méi 622 SM.

Angka tilu puluh mangrupa lambang para imam anu kudu geus umur tilu puluh taun nalika mimiti ngalalayanan. Boh ayat hiji nepi ka ayat tilu dina Yeheskel bab hiji nuduhkeun yén yuswa Yeheskel tilu puluh taun, boh ngan saukur nuduhkeun anjeunna salaku lambang saurang imam, anjeunna ogé bakal digambarkeun yuswana tilu puluh taun. Lamun tilu puluh taun dina ayat hiji téh nuduhkeun, sakumaha anu dipercaya ku nu séjén, taun katilu puluh ti saprak Paska Agung Yosia dina taun 622 SM, implikasi nubuatna tetep sarua.

Yosia hartina “pondasi,” sarta Paska Agungna ngamimitian hiji mangsa yubileum anu réngsé dina 22 Oktober dina Poé Pangbébasan Dosa taun 573 SM. “Garis yubileum” ti Yosia nepi ka 22 Oktober sajajar jeung sajarah taun 1840 nepi ka 1844. Pondasi-podasi taun 1840 diwakilan ku raja Yosia, sarta ogé ku Yosia Litch. Tanggal 22 Oktober diwakilan ku tanduk tarompét yubileum anu ditiup babarengan jeung tanduk Poé Pangbébasan Dosa.

Jeung maneh kudu ngitung tujuh sabat taun pikeun dirina, tujuh kali tujuh taun; sarta jumlahna tujuh sabat taun éta kudu jadi pikeun maneh opat puluh salapan taun. Tuluy maneh kudu nyurung tarompet Yobel ditiup dina poe kasapuluh bulan katujuh; dina poe panebusan kudu maraneh ngadawuhkeun tarompet ditiup ka sakuliah tanah maraneh. Imamat 25:8, 9.

Yehezkiel ditempatkeun dina garis Yobel ti raja Yosia nepi ka 22 Oktober, hiji garis anu ngagambarkeun malaikat kahiji jeung kadua dina Wahyu sapuluh ti taun 1840 nepi ka 1844. Yehezkiel ngagambarkeun kaum Millerit tina malaikat kahiji jeung kadua sarta saratus opat puluh opat rébu tina malaikat katilu. Yehezkiel ngagambarkeun kaimaman saratus opat puluh opat rébu, tapi sipat kenabian utamana nyaéta yén anjeunna téh hiji nabi.

Nabi, Imam, jeung Raja

Aya tilu tokoh Alkitab anu mimiti ngalalayanan dina yuswa tilu puluh taun. Salian ti Ezekiel, aya Daud jeung Yusuf. Ku sabab maranéhna sadayana mimiti ngalalayanan dina yuswa tilu puluh taun, maranéhna sadayana téh imam. Daud mangrupakeun lambang raja, Yusuf imam, jeung Ezekiel nabi dina karajaan kamulyaan anu tilu rupa, anu ngawengku nabi, imam, jeung raja.

Najan kumaha waé urang nerapkeun nabi Ezekiel minangka hiji lambang, anjeunna téh imam; sarta lamun diterapkeun dina garis yubileum ti Yosia nepi ka 22 Oktober, Ezekiel téh imam anu bakal ngawakilan saurang imam dina mangsa panyegelan saratus opat puluh opat rébu, sakumaha dilambangkeun ku sajarah 1840 nepi ka 1844 jeung raja Yosia nepi ka 22 Oktober, 573 SM.

Dua puluh dua

Alkitab écés nétélakeun yén Yézékiel ngalaksanakeun palayanan salila dua puluh dua taun. “Dua puluh dua” téh lambang tina saratus opat puluh opat rébu, anu jadi panji Ketuhanan anu ngahiji jeung kamanusaan. Dina sajarah anu dilambangkeun ku Paska Yosia nepi ka pésta Yobel tanggal 22 Oktober dina pasal kaopat puluh, Paska Yosia ngalambangkeun pagawéan Josiah Litch dina taun 1838 jeung 1840. Éta pagawéan nyaéta ngedalkeun nubuat-nubuat waktu ngeunaan cilaka kahiji jeung cilaka kadua. Ayeuna tiasa katingali yén nubuat ngeunaan cilaka kahiji jeung cilaka kadua téh jauh leuwih lega tibatan anu dipikawanoh ku para panaratas.

Yehezkiel, salaku saurang nabi Alkitab, nyebutkeun tanggal-tanggal anu leuwih husus dina tulisanana tibatan panulis Alkitab séjén mana waé.

Yéhéskél mangrupa oméga tina prinsip sapoé sarua jeung sataun dina nubuat Alkitab. Dina kitab Bilangan, panyebutan alfa ngeunaan prinsip poé-taun digambarkeun dina pabarontakan kahiji di Kadés, anu ngalantarankeun pangumbaraan salila opat puluh taun di gurun keusik. Pabarontakan anu pamungkas, atawa oméga, digambarkeun ku Yéhéskél dina bab opat nalika Yérusalém diancurkeun.

Alfa

Numutkeun jumlah poé nalika maranéh geus ngintip eta nagri, nyaéta opat puluh poé, unggal poé keur sataun, maranéh bakal nanggung kajahatan maranéh, nyaéta opat puluh taun, sarta maranéh bakal nyaho pegatna jangji Kami. Kami, PANGERAN, geus ngandika, tangtu Kami bakal ngalakukeun ieu ka sakumna jamaah jahat ieu, anu ngumpul ngahiji ngalawan Kami: di ieu gurun maranéhna bakal binasa, sarta di dinya maranéhna bakal paéh. Bilangan 14:34, 35.

Oméga

Geus ngagoler dina sisi kénca maneh, tuluy tumpangkeun kana éta kajahatan kulawarga Israél; nurutkeun kana jumlah poé anu ku maneh rek digoléran dina éta, maneh bakal nanggung kajahatan maranéhna. Sabab Kami geus numpangan ka maneh taun-taun kajahatan maranéhna, nurutkeun kana jumlah poé, tilu ratus salapan puluh poé; ku kituna maneh bakal nanggung kajahatan kulawarga Israél. Jeung lamun maneh geus ngaréngsékeun éta, ngagolér deui dina sisi katuhu maneh, sarta maneh bakal nanggung kajahatan kulawarga Yuda opat puluh poé: unggal poé ku Kami geus ditangtukeun pikeun sataun. Ku sabab éta maneh kudu ngarahkeun beungeut ka pangepungan Yerusalem, jeung leungeun maneh kudu dibuka, sarta maneh kudu ngaramal ngalawan éta. Ezekiel 4:4–7.

Kades jeung karuksakan Yerusalem ngalambangkeun pambarontakan alfa jeung oméga anu ngagambarkeun prinsip sapoé pikeun sataun. “Prinsip sapoé pikeun sataun” mangrupa kaidah utama kaum Millerit dina sajarah ti taun 1840 nepi ka 1844, sakumaha anu dipralambangkeun dina galur Yobel ti Raja Yosia nepi ka tanggal 22 Oktober. Yeheskel maparkeun leuwih loba titimangsa tibatan nabi séjén mana waé. Dina pananggalan Yeheskel, galur Yobel diidéntifikasi, anu ngaitkeun kasaksian Yeheskel sacara langsung kana sajarah malaikat kahiji jeung kadua, sarta saterusna kana sajarah malaikat katilu.

Marengan “garis Yobel,” Ezekiel ngagolér miring ka hiji sisi salila tilu ratus salapan puluh poé, tuluy miring ka sisi sabalikna salila opat puluh poé. “Opat ratus tilu puluh” mangrupa lambang perjangjian heubeul jeung perjangjian anyar, sabab jangji dina perjangjian Abram ngeunaan kaayaan ditawan di Mesir salila opat ratus taun meunang kasaksian kadua ngeunaan tilu puluh taun ti rasul Paul. Abram (saterusna Abraham) tina ‘anu heubeul’ jeung Saul (saterusna Paul) tina ‘anu anyar’ babarengan ngahijikeun kasaksian maranéhna pikeun netepkeun opat ratus tilu puluh taun minangka lambang perjangjian anu langgeng. “Tilu ratus salapan puluh poé” “manéh kudu nanggung dosa kaum Israel.” “Sarta” “manéh kudu nanggung dosa kaum Judah salila opat puluh poé.” Sisi katuhu jeung sisi kénca, lamun dihijikeun, sarua jeung Abram jeung Paul.

Perjangjian éta salawasna dumasar kana taat atawa henteu taat—hirup atawa paéh. Prinsip taun-poé dina sajarah kaom Millerit téh mangrupa perkara anu nangtukeun hirup atawa paéh, sarta sajarah éta diwawarkeun ku malaikat kahiji minangka Injil anu langgeng. “Injil” téh mangrupa perkara anu nangtukeun hirup atawa paéh, sarta perkara ujian anu nangtukeun hirup atawa paéh dina sajarah kaom Millerit ditempatkeun dina kontéks prinsip yén sapoé sarua jeung sataun. Ramalan anu nguatkeun amanat malaikat kahiji nyaéta nubuat tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé ngeunaan cilaka kadua. Dina mangsa tilu ratus salapan puluh poé nalika Yeheskel ngagolér dina sisi kénca awakna, aya gambaran ngeunaan nubuat waktu tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé ngeunaan cilaka kadua. Pikeun medar nubuat éta kalawan bener, diperlukeun kamampuh nilik sacara profétik, tapi éta téh taya lian ti karya anu terus dilaksanakeun ku Singa ti kaom Yuda dina muka segel amanat panyeluk tengah peuting.

Abdi negeskeun yén Yehezkiel kudu dianggap minangka lambang tina saratus opat puluh opat rébu, nanging utamana minangka lambang tina kurnia Roh Nubuatan, boh lamun dipidangkeun minangka hiji manifestasi nabi dina poé-poé panungtungan, boh minangka manifestasi umat perjangjian anu ngartos kana prinsip métodologi garis demi garis.

Kuring nyanggem yén pencerahan Yehezkiel ngeunaan nubuat tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé saluyu jeung lalaki panyapuan kokotor anu ngalungkeun permata-permata éta kana peti nu leuwih gedé.

Abdi negeskeun yén cahaya ti Yehezkiel téh mangrupa unsur anu hakiki dina amanat batu puncak, nalika Bait Suci parantos réngsé.

Dina ayat kahiji bab opat puluh, Ezekiel aya dina tanggal 22 Oktober, sarta di dinya pisan anjeunna dipaparin titingalian ngeunaan Bait Suci anu bakal datang. Bait Suci éta téh Bait Suci golongan saratus opat puluh opat rébu jalma, anu dilambangkeun ku Ezekiel. Golongan éta bakal geus lulus tina dua ujian saméméh nepi ka ujian katilu anu jadi batu uji. Ezekiel digambarkeun keur nampi caangna di Bait Suci, sarta ku kituna caang anu dipancarkeun ku anjeunna salaku lambang téh ngagambarkeun caang anu datang nalika umat Allah lebet ka Tempat Mahasuci, saluyu jeung Daniel bab sapuluh.

Caang tina Wahyu Yesus Kristus anu dibuka segelna téh dibuka segelna teu lila saméméh mangsa kasempetan pikeun tobat ditutup.

Jeung saur-Na ka kaula, “Ulah diségél ucapan-ucapan nubuat tina ieu kitab, sabab waktuna geus deukeut. Anu teu adil, mugi tetep teu adil kénéh; jeung anu najis, mugi tetep najis kénéh; jeung anu bener, mugi tetep bener kénéh; jeung anu suci, mugi tetep suci kénéh.” Wahyu 22:10, 11.

“waktuna geus caket” pas saméméh masa pangujian ditutup dina ayat sabelas, ku sabab éta Wahyu Yesus Kristus dibuka dina mangsa éta, sabab “waktuna geus caket.”

Wahyu Yesus Kristus, anu dipaparinkeun ku Allah ka Mantenna, supaya ditingalikeun ka para hamba-Na perkara-perkara anu geuwat bakal kajadian; sarta Anjeunna ngutus malaikat-Na jeung nganyatakeunana ku tanda-tanda ka Yohanes, hamba-Na: anu geus mere kasaksian ngeunaan firman Allah, jeung ngeunaan kasaksian Yesus Kristus, sarta ngeunaan sagala perkara anu ku manehna geus ditempo. Bagja jalma anu maca, jeung maranéhna anu ngadangu kecap-kecap ieu nubuat, sarta ngajaga perkara-perkara anu dituliskeun di jerona; sabab waktuna geus deukeut. Wahyu 1:1–3.

Masa pangampura nutup pikeun Adventisme Poé Katujuh Laodikia dina hukum Minggu, sarta Adventisme digambarkeun minangka Yerusalem dina pasal salapan kitab Yehezkiel. Di dinya, maranéhna anu ngahuleng jeung ceurik ku sabab kajahatan-kajahatan nu dipigawé di nagri jeung di garéja narima segel. Panyegelan lumangsung nalika angin-angin ti wetan tina Islam keur ngageremkeun bangsa-bangsa, pas saméméh masa pangampura nutup. Dina pasal dalapan kitab Yehezkiel, opat turunan Adventisme ngahontal kacindekan, kalayan turunan kaopat dilambangkeun ku dua puluh lima pamingpin anu sujud ka panonpoé.

Eta titingalian dipaparinkeun sacara simbolis sapoé saméméh hukum Minggu, atawa pas saméméh nutupna waktu kasempetan, sakumaha dilambangkeun ku genep, genep, genep.

Dina taun kagenep, dina bulan kagenep, dina poe kalima bulan eta, waktu sim kuring keur linggih di imah, sarta para kokolot urang Yuda calik di hareupeun sim kuring, leungeun Gusti PANGERAN tumiba ka sim kuring di dinya. Tuluy sim kuring nenjo, jeung behold, aya hiji sasaruaan anu rupana kawas seuneu: ti nu katingalina sapingping-Na ka handap, seuneu; jeung ti sapingping-Na ka luhur, kawas cahya nu ngagenclang, warnana kawas ambar. Mangka Anjeunna ngulurkan wangun hiji leungeun, sarta nyekel sim kuring ku sapuntal buuk sirah sim kuring; tuluy Roh ngangkat sim kuring antara bumi jeung langit, sarta mawa sim kuring dina tetenjoan-tetenjoan Allah ka Yerusalem, ka lawang panto gerbang jero anu nyanghareup ka kaler; di dinya aya tempat linggihna patung timburu, anu ngahudangkeun timburu. Jeung, behold, kamulyaan Allah Israil aya di dinya, nurutkeun tetenjoan anu ku sim kuring kungsi ditempo di tanah datar. Yehezkiel 8:1–4.

Panglihatan dina taun kagenep, bulan kagenep, jeung poé kalima sumping pas saméméh “666,” lambang hukum Minggu, nalika panto kasempetan ditutup pikeun Adventisme Laodikea. Panglihatan éta nya éta “nurutan kana panglihatan” anu Yehezkiel “tingali di tanah datar.” Panglihatan anu anjeunna tingali di tanah datar kapanggih leuwih ti heula, dina pasal tilu.

Tuluy sim kuring gugah, tuluy indit ka tegalan; jeung, behold, kamulyaan PANGERAN ngadeg di dinya, sarua jeung kamulyaan anu ku sim kuring katénjo di sisi walungan Kebar; tuluy sim kuring sujud nepi ka raray nyanghareup ka taneuh. Yehezkiel 3:23.

Titingalian di “dataran”, anu mangrupa titingalian dina taun kagenep, bulan kagenep, jeung poé kalima, téh titingalian anu saméméhna kungsi ditingali ku Ezekiel di Walungan Chebar.

Dina taun katilu puluh, dina bulan kaopat, dina tanggal kalima bulan éta, nalika kuring aya di antara para tawanan di sisi walungan Kebar, langit dibuka, sarta kuring ningali titingalian-titingalian ti Allah. Yehezkiel 1:1.

“Titingalian-titingalian ti Allah” anu “ditingali” ku Yeheskel di sisi Walungan Kebar téh nyaéta titingalian di dataran, anu ogé mangrupa titingalian dina kitab Yeheskel pasal dalapan nepi ka sabelas. Titingalian-titingalian éta dipidangkeun dina kontéks Yeheskel anu keur ningali ka jero tempat suci, anu jadi tempat kalaksanakeunana titingalian eunteung "marah" dina pasal sapuluh. Yeheskel ngalambangkeun jalma-jalma anu meunang bagian tina cahaya nubuat anu mancar ti Rohangan Mahasuci nalika Wahyu Yesus Kristus dibabarkeun sakeudeung saméméh ditutupna mangsa kasempetan pikeun tobat.

Nalika urang ngaidéntifikasi garis Yobel Raja Yosia anu dimimitian ku Paska sarta dipungkas dina tanggal 22 Oktober, urang keur ngaidéntifikasi lambang pesta-pesta usum semi jeung pesta-pesta usum gugur sakumaha anu dipedar dina Imamat dua puluh tilu. Di dinya, pesta-pesta usum semi jeung usum gugur dipedar masing-masing dina dua puluh dua ayat, sakumaha lilana palayanan Yehezkiel anu dua puluh dua taun. Nempatkeun Yehezkiel dina taun katilu puluh tina garis Yobel ngamungkinkeun kalahiran Yehezkiel saluyu waktuna jeung kahudangan rohani Yosia. Lamun yuswana tilu puluh taun dina taun katilu puluh tina siklus Yobel, mangka Yehezkiel tangtu lahir dina mangsa réformasi Yosia.

Yehezkiel mangrupa lambang jalma-jalma anu ku iman asup ka Tempat Anu Mahasuci. Sanggeus aya di dinya, maranéhna ningali roda-roda di jero roda-roda anu ngalambangkeun dinamika interaksi antarmanusa anu rumit. Sakumaha halna Yohanes dina Wahyu bab sapuluh, Yehezkiel ngalambangkeun kaum Millerit, tapi leuwih langsung ngalambangkeun saratus opat puluh opat rébu urang. Nubuat waktuna anu sajajar, anu lilana tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé, ngagambarkeun pangadilan ahir kana Adventisme Laodikea ngaliwatan karuksakan Yerusalem, sarta ngawengku misteri ngeunaan tilu puluh dalapan jeung opat puluh.

Éta ngandung perlambang opat ratus tilu puluh taun.

Éta ngawengku mangsa opat taun anu dilambangkeun ku 1333 nepi ka 1337, 1449 nepi ka 1453, jeung 1840 nepi ka 1844.

Urang baris ngamimitian panalungtikan urang ngeunaan poko anu kacida pentingna ieu dina artikel salajengna.

“Dina tetenjo-tetenjo anu dipaparinkeun ka Yesaya, ka Yehezkiel, jeung ka Yohanes, urang ningali kumaha raketna sawarga téh patalina jeung kajadian-kajadian anu lumangsung di bumi sarta sakumaha gedéna miara Allah ka jalma-jalma anu satia ka Mantenna.” Testimonies, jilid 5, 753.

Kristus sorangan nya éta Gusti Bait Allah. Lamun Anjeunna ninggalkeun éta, kamulyaanana bakal undur—eta kamulyaan anu baheula katingali dina tempat anu pangsucina luhureun korsi pangwelas-asih, tempat imam agung asup ngan sakali sataun, dina poé panebusan anu agung, mawa getih kurban anu dipaéhan (anu jadi perlambang getih Putra Allah anu dicurikeun pikeun dosa-dosa dunya), tuluy ngipratkeunana kana altar. Ieu téh Shekinah, padumukan anu katingali tina Yéhuwa.

“Nya éta kamulyaan anu diungkabkeun ka Yesaya, nalika anjeunna nyarios, ‘Dina taun pupusna Raja Uzia, kuring ogé ningali Gusti linggih dina hiji tahta, luhur jeung dijungjung, sarta jubah-Na ngeusian Bait Allah’ [Yesaya 6:1–8 dikutip].” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, jilid 4, 1139.

“Tetempoan anu dipaparinkeun ka Yesaya ngagambarkeun kaayaan umat Allah dina poé-poé panungtung. Maranéhna dipaparin kaistiméwaan pikeun ningali ku iman kana padamelan anu keur lumangsung di Bait Suci sawarga. ‘And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament.’ Nalika maranéhna ningali ku iman ka jero tempat anu maha suci, sarta ningali padamelan Kristus di Bait Suci sawarga, maranéhna nyarandé yén dirina téh hiji umat anu biwirna najis,—umat anu biwirna mindeng ngucapkeun kasia-siaan, jeung anu talénta-taléntana can disucikeun sarta can dipaké pikeun kamulyaan Allah. Mémang pantes lamun maranéhna putus harepan nalika ngabandingkeun kalemahan jeung kateu-pantesan dirina sorangan jeung kasucian sarta kaéndahan karakter Kristus anu mulya. Tapi lamun maranéhna, saperti Yesaya, daék narima tapak anu ku Gusti dipikahoyong supaya ditancebkeun kana hate, lamun maranéhna ngarendahkeun jiwana di payuneun Allah, aya pangharepan keur maranéhna. Katumbiri jangji aya di luhur tahta, sarta padamelan anu dipigawé pikeun Yesaya bakal dipigawé dina diri maranéhna. Allah bakal ngawalon kana paneda-paneda anu medal tina hate anu remuk.”

“Tujuan tina pagawean Allah anu agung tur khidmat ieu nyaéta pikeun ngumpulkeun berkas-berkas gandum kana lumbung sorgawi; sabab bumi bakal pinuh ku kamulyaan PANGERAN. Ku sabab éta, ulah aya saurang ogé nu jadi leutik hate nalika maranéhna ningali kajahatan anu ngadominasi jeung ngadéngé basa anu kaluar tina biwir anu najis. Nalika kakawasaan-kakawasaan poék ngatur barisan ngalawan umat Allah; nalika Sétan ngumpulkeun pasukanana pikeun paprangan pamungkas anu agung, jeung kakawasaanana katingalina kuat sarta ampir teu kaungkulan, paningal anu écés kana kamulyaan ilahi, kana tahta anu luhur tur dijungjung, anu dilengkung ku katumbiri jangji, bakal maparin panglipur, kayakinan, jeung katengtreman.” Review and Herald, 22 Désémber 1896.

“Di sisi walungan Kebar, Yéheskél ningali hiji angin puyuh anu katingalina datang ti kalér, ‘hiji mega gedé, jeung seuneu anu ngagulung dina dirina sorangan, sarta aya cahaya ngurilingan éta, jeung ti tengahna katingali siga warna ambar.’ Sajumlah roda, silih potong hiji jeung nu séjénna, digerakkeun ku opat mahluk hirup. Luhur pisan di luhur éta sakabéh ‘aya rupa hiji tahta, siga panémbong batu safir: jeung dina rupa tahta éta aya rupa anu siga panémbong hiji manusa di luhurna.’ ‘Jeung dina para kerub katingali wangun leungeun manusa handapeun jangjangna.’ Yéheskél 1:4, 26; 10:8. Susunan roda-roda éta kacida ruwetna nepi ka dina tetempoan kahiji katingali siga kacau; nanging éta sadayana gerak dina kasaluyuan anu sampurna. Mahluk-mahluk sawarga, anu diteguhkeun jeung dipingpin ku panangan anu aya handapeun jangjang para kerub, ngagerakkeun roda-roda éta; di luhur maranéhna, dina tahta safir, aya Anu Langgeng; jeung ngurilingan tahta éta aya katumbiri, lambang rahmat ilahi.”

“Sakumaha karumitan anu ibarat roda-roda aya dina pituduh panangan anu aya handapeun jangjang kerubim, kitu deui kaulinan anu pajeulit tina kajadian-kajadian manusa aya dina pangawasa ilahi. Di tengah-tengah pasea jeung kaributan bangsa-bangsa, Anjeunna anu linggih di luhur kerubim tetep nungtun urusan-urusan bumi.

“Riwayat bangsa-bangsa anu silih gentos nempatan waktu jeung tempat anu geus dipasrahkeun ka maranéhna, bari tanpa sadar mere kasaksian kana kayaktian anu ku maranéhna sorangan teu dipikanyaho hartina, nyarita ka urang. Ka unggal bangsa jeung ka unggal jalma dina mangsa kiwari Allah geus nangtukeun hiji tempat dina rarancang-Na anu agung. Kiwari manusa jeung bangsa-bangsa keur diukur ku tali unting dina panangan Anjeunna anu teu kungsi lepat. Sadayana, ku pilihanana sorangan, keur nangtukeun takdirna, sarta Allah ngatur jeung ngungkulan sakabéhna pikeun kalaksanakeun tujuan-tujuan-Na.

“Riwayat anu ku Sang AKU ANU AGUNG geus ditangtukeun dina pangandika-Na, ngahijikeun mata ranté demi mata ranté dina ranté nubuat, ti kalanggengan baheula nepi ka kalanggengan nu bakal datang, nyaritakeun ka urang dimana posisi urang ayeuna dina lalampahan jaman-jaman, jeung naon anu bisa diarepkeun dina mangsa nu bakal datang. Sagalana anu geus dinubuatkeun ku nubuat pikeun kajadian, nepi ka mangsa ayeuna, geus kacatet dina kaca-kaca sajarah, sarta urang bisa yakin yén sakabéh anu masih bakal datang bakal kalaksanakeun nurutkeun runtuyanana.” Education, 178.