Yehezkiel ngagambarkeun jalma-jalma anu geus dipigawékeun hiji karya pangajaran pikeun maranéhna ku Singa ti kaom Yuda, sarta pangajaran dasar-Na nya éta “garis demi garis.”

Ka saha Anjeunna ngandika, “Ieu teh pangreureuh, ku ieu maraneh bisa maparin reureuh ka anu geus cape; jeung ieu teh pangsegerna.” Tapi maranehna henteu daek ngadenge. Ku sabab kitu, firman PANGERAN jadi ka maranehna parentah kana parentah, parentah kana parentah; garis kana garis, garis kana garis; didieu saeutik, didinya saeutik; supaya maranehna indit, tuluy tisoledat ka tukang, remuk, kajiret, jeung katangkep. Yesaya 28:12, 13.

Ayeuna Singa ti kaom Yuda keur muka kitab Yehezkiel. Urang dibéjakeun yén Yehezkiel téh saurang imam dina taun katilu puluh, naha “tilu puluh” éta ngawakilan umur simbolisna salaku imam, atawa taun katilu puluh dina runtuyan nubuatan anu dimimitian dina Paska Agung Yosia. Kaimaman panungtung dina poé-poé ahir nyaéta saratus opat puluh opat rébu, sarta sajarah-sajarah harfiah baheula ngalambangkeun hiji sajarah simbolis dina poé-poé ahir.

Tapi maraneh bakal dingaranan Imam-imam PANGERAN; jalma-jalma bakal nyebut maraneh Palayan-palayaneun Allah urang; maraneh bakal ngadahar kakayaan bangsa-bangsa séjén, sarta dina kamulyaan maranéhna maraneh bakal ngagungkeun diri. Yesaya 61:6.

Yehezkiel mangrupa lambang umat Allah dina ahir jaman–sajarah suci anu diidéntifikasi ku unggal kasaksian nubuat. Sajarah suci éta téh nyaéta gerakan malaikat katilu, anu sacara husus dilambangkeun ku gerakan malaikat kahiji dina taun 1840. Gerakan malaikat kahiji mangrupa malaikat alfa tina tilu malaikat éta, sarta anu katilu mangrupa malaikat oméga. Ku kituna, Yehezkiel disajajarkeun jeung Petrus dina mangsa panyégelan saratus opat puluh opat rébu. Sajarah simbolis Petrus jeung Yehezkiel duanana aya dina sarta digambarkeun dina sajarah Panium.

Kitab Leutik

Yehezkiel nyandak kitab leutik éta, sakumaha anu dilakukeun ku Yohanes dina Wahyu sapuluh.

Tapi maneh, eh anak manusa, dengekeun naon anu ku Kami diucapkeun ka maneh; ulah jadi doraka kawas eta kulawarga anu doraka teh: buka sungut maneh, sarta tuang naon anu ku Kami dipaparinkeun ka maneh. Jeung nalika sim kuring neuteup, behold, aya hiji leungeun diutus ka sim kuring; jeung, tempo, dina dinya aya gulungan kitab; Jeung eta dibentangkeunana di hareupeun sim kuring; sarta ditulisanana dina jero jeung di luar: jeung di jerona katulisan panglamah, kasedihan, jeung cilaka. Leuwih ti eta saur-Na ka sim kuring, Eh anak manusa, tuang naon anu kapanggih ku maneh; tuang gulungan ieu, tuluy indit nyarita ka kulawarga Israil. Ku kituna sim kuring muka sungut, sarta Anjeunna ngajadikeun sim kuring ngadahar gulungan eta. Jeung saur-Na ka sim kuring, Eh anak manusa, jadikeun beuteung maneh ngadahar, sarta pinuhan jero awak maneh ku gulungan anu ku Kami dipaparinkeun ka maneh ieu. Tuluy ku sim kuring didahar eta; sarta dina sungut sim kuring rasana amis kawas madu. Yehezkiel 2:8–10, 3:1–3.

Dina Wahyu pasal 10, Yohanes ngadahar kitab leutik, sarta sakabéh pasal éta ngagambarkeun dinyatakeunana kawasa Allah ti tanggal 11 Agustus 1840 nepi ka tanggal 22 Oktober 1844.

“Malaikat anu ngahiji dina pangwartaan amanat malaikat katilu téh kudu nyaangan sakuliah bumi ku kamulyaan-Na. Di dieu geus dinubuatkeun hiji pagawéan anu jembar saalam dunya jeung kakawasaan anu luar biasa. Gerakan Advent taun 1840–44 téh mangrupa panyingkapan anu mulya tina kakawasaan Allah; amanat malaikat kahiji dibawa ka unggal pos misionaris di sakuliah dunya, sarta di sawatara nagara aya minat kaagamaan anu panggedéna anu kungsi katénjo di mana waé nagri saprak Reformasi abad ka-genep welas; tapi sakabéh ieu bakal kasalip ku gerakan anu perkasa dina kaayaan pangéling pamungkas ti malaikat katilu.” The Great Controversy, 611.

Yehezkiel sajajar jeung Yohanes dina pasal kasapuluh Wahyu, ku kituna Petrus, Yohanes, jeung Yehezkiel nangtung babarengan dina tempat anu geus diparuntukkeun pikeun maranéhna salila mangsa pemeteraian saratus opat puluh opat rébu.

Taun 1840 nepi ka 1844 ngagambarkeun hiji mangsa opat taun anu dimimitian nalika nubuat waktos anu ngawitan ku hiji mangsa saratus lima puluh taun dina 27 Juli 1299. Éta “lima bulan” téh lekasan sarta ngahiji jeung nubuat waktos salila tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé anu réngsé dina 11 Agustus 1840, nalika panémbong kamulyaan tina kakawasaan Allah dipintonkeun nepi ka 22 Oktober 1844. Satuluyna, panerapan waktos nubuat eureun.

Sarta demi Anjeunna anu hirup salalanggengna, anu nyiptakeun langit jeung sagala anu aya di jerona, jeung bumi jeung sagala anu aya di jerona, jeung laut jeung sagala anu aya di jerona, yén moal aya deui waktu. Wahyu 10:6.

Waktu nubuat réngsé minangka panerapan nubuat anu sah dina 22 Oktober 1844. Yehezkiel, Petrus, jeung Yohanes masing-masing ngalambangkeun parawan-parawan wijaksana Allah dina gerakan malaikat kahiji jeung kadua, kitu deui dina gerakan malaikat katilu.

Panglihatan-panglihatan

Sabelas pasal kahiji dina kitab Ezekiel nampilkeun runtuyan “tetempoan,” sakumaha dipedar dina ayat kahiji pasal kahiji.

Dina taun katilu puluh, dina bulan kaopat, dina poé kalima bulan éta, waktu sim kuring aya di antara para tawanan di sisi walungan Kebar, langit kabuka, sarta sim kuring ningali titingalian ti Allah. Ezekiel 1:1.

“Panglihatan-panglihatan” dina sabelas pasal anu kahiji téh mimiti dipasihkeun dina pasal hiji di sisi walungan Kebar, tuluy dilegaan dina panglihatan pasal tilu di “dataran,” sarta tuluy deui dina panglihatan pasal dalapan di Yerusalem. Tilu lokasi, nyaéta walungan Kebar, dataran, jeung Yerusalem, ngawakilan tilu panglihatan anu babarengan ngabentuk hiji panglihatan, nya éta “panglihatan-panglihatan” dina ayat hiji jeung dina sabelas pasal anu kahiji.

Yobel

Nganggap taun katilu puluh minangka taun katilu puluh dina daur Yobel anu dimimitian dina Paska Yosia anu kawentar, sarta saterusna lekasan dina tanggal 22 Oktober, téh gampang dirojong ku bukti, sabab éta galur husus dina sajarah suci digambarkeun kalawan écés, galur demi galur, kalawan leuwih ti hiji saksi. Salaku conto, Paska ngalambangkeun pesta-pesta dina usum semi, ari Poé Panebusan Dosa ngalambangkeun pesta-pesta dina usum gugur. Ku kituna, Imamat pasal dua puluh tilu sajajar jeung daur Yobel anu dimimitian dina jaman Yosia. Aya galur-galur séjén anu sajajar jeung sajarah anu digambarkeun ku Raja Yosia nepi ka tanggal 22 Oktober 573 SM. Kacumponan hiji taun Yobel dina sajarah, dina tanggal 22 Oktober 573 SM, dirojong ku para ahli sajarah.

Para ahli kronologi umumna narima panangtuan poé pangruwat dosa dina tanggal 22 Oktober 573 SM, sarta taun 622 SM ogé ditarima ku para ahli kronologi Alkitab éta minangka waktu lumangsungna Paska Agung Yosia. Paska, anu jadi lambang pesta-pesta usum semi, ngamimitian hiji siklus Yobel anu lilana opat puluh salapan taun sarta lekasan dina lambang pesta-pesta usum gugur, nyaéta poé pangruwat dosa. Tujuh minggu taun anu jumlahna opat puluh salapan taun téh mangrupa lambang-lambang Sabat pikeun tanah.

"Dina unggal kaca, boh sajarah, boh parentah, boh nubuat, Kitab Suci Perjangjian Heubeul disinaran ku kamulyaan Putra Allah. Sajauh éta asalna tina pangersa ilahi, sakabéh sistem Yudaisme téh mangrupa hiji nubuat Injil anu kacida pageuhna. Ka Kristus "sakumna nabi méré kasaksian." Rasul-rasul 10:43. Ti jangji anu dipasihkeun ka Adam, tuluy ngaliwatan garis para patriarkh jeung tatanan hukum, cahaya mulya ti sawarga ngajadikeun écés tapak-lampah Sang Panebus. Para nu ningali meunang panglihatan ningali Bentang Betlehem, Silo anu bakal sumping, nalika hal-hal anu bakal datang ngalangkung di hareupeun maranéhna dina iring-iringan anu pinuh ku rahasia. Dina unggal kurban dipintonkeun pupusna Kristus. Dina unggal haseup menyan, kaadilan-Na naék ka luhur. Ku unggal tarompet yubileum, ngaran-Na diguar. Dina rahasia anu matak ngageterkeun tina Rohangan Pangsuci-pangsucina, kamulyaan-Na dumuk." The Desire of Ages, 211.

Tujuh Welas

Sidkia geus diboyong ka Babul nalika Yerusalem direbut, opat welas taun saméméh taun 573 SM. Para ahli sajarah Yahudi nangtukeun yén siklus Yobel ti jaman Yosia dina taun 622 nepi ka tanggal 22 Oktober 573 téh mangrupa siklus Yobel ka-17. Mangsa ti perang di Raphia nepi ka perang di Panium lilana tujuh welas taun. Ptolemeus unggul dina perang di Raphia, sarta anjeunna maréntah salaku raja beulah kidul salila tujuh welas taun. Ti dikaluarkeunana Maklumat Milan nepi ka Konstantinus ngabagi kakaisaranana dina taun 330, lilana tujuh welas taun. Dina siklus Yobel ka-17, Yerusalem diancurkeun ku Nebukadnesar.

Sabab urang Israil bakal lila cicing tanpa raja, tanpa pangéran, tanpa kurban, tanpa tugu, tanpa efod, jeung tanpa terafim; sanggeus éta, urang Israil bakal mulang sarta neangan PANGERAN, Allah maranéhna, jeung Daud, raja maranéhna; sarta maranéhna bakal sieun ka PANGERAN jeung kana kahadéan-Na dina poé-poé panungtungan. Hosea 3:4, 5.

Hosea medar hiji perkara anu langsung aya patalina jeung ditawanna Sidkia, sanajan éta ogé ngagambarkeun mimitina mangsa panawanan karajaan kalér dina taun 723 SM. Éta petikan tulisan Hosea patali jeung kasaksian Yeheskel lantaran Israél nampik Allah nalika keukeuh hayang boga raja manusa. Kahayang Israél pikeun diparéntah ku raja manusa, lain ku raja Ilahi, digambarkeun salaku “kaangkuhan ku kakawasaan maranéh” dina hukuman "tujuh kali" dina Imamat 26.

Jeung lamun maranéh ku sabab sakabéh ieu kénéh teu daék ngadéngé ka Kami, mangka Kami bakal ngahukum maranéh tujuh kali leuwih beurat ku sabab dosa-dosa maranéh. Jeung Kami bakal ngarecah kasombongan kakawasaan maranéh; sarta Kami bakal ngajadikeun langit maranéh saperti beusi, jeung bumi maranéh saperti tambaga. Imamat 26:18, 19.

“Kaangkuhan ku kakawasaan maranéh” ngagambarkeun kahayang Israél pikeun jadi sarupa jeung dunya sarta miboga raja sorangan. Dilengserkeunana raja ti karajaan kalér dina taun 723 SM, tuluy ditawanna Raja Zedekiah ti karajaan kidul dina taun 586 SM, ngagambarkeun diremukkeunana “kaangkuhan” Israél kuna, sarta kaangkuhan téh miheulaan ragragna. Dina nubuat Alkitab, “kakawasaan” téh hartina raja atawa karajaan, sarta kaangkuhan Israél lantaran meunangkeun raja ti kalangan manusa nandakeun panolakan kana téokrasi jeung Raja Ilahi.

Sacara nubuatan, kareueus kakawasaan Yuda dipatahkeun nalika Manasye ditawan ka Babul, sarta ti harita Yuda aya dina kakawasaan bangsa deungeun. Zedekia ngagambarkeun tungtung pamungkas tina prosés nu laun-laun dina dipatahkeunnana kareueus kakawasaan maranéhna.

Kajadian, nalika Samuel geus kolot, anjeunna ngangkat anak-anakna jadi hakim-hakim pikeun Israil. Ngaran anak cikalna nyaéta Yoel; ari ngaran anak kadua-na, Abia; maranéhna jadi hakim-hakim di Bersyeba. Tapi anak-anakna henteu nuturkeun jalan-jalan anjeunna, malah nyimpang kana kauntungan haram, narima suap, sarta ngabengkokkeun kaadilan. Ku sabab éta, sakabéh para kokolot Israil karumpul babarengan, tuluy sumping ka Samuel di Rama, sarta nyarios ka anjeunna, “Tingal, anjeun geus kolot, jeung anak-anak anjeun henteu leumpang dina jalan-jalan anjeun; ku sabab éta ayeuna angkatkeun pikeun kami saurang raja pikeun ngahakiman kami saperti sakumna bangsa.” Tapi éta perkara matak henteu dipikaresep ku Samuel, nalika maranéhna nyarios, “Pasihkeun ka kami saurang raja pikeun ngahakiman kami.” Tuluy Samuel ngadoa ka PANGERAN. Jeung PANGERAN ngandika ka Samuel, “Dengekeun sora jalma-jalma éta dina sagala hal anu maranéhna carioskeun ka anjeun; sabab lain anjeun anu ku maranéhna dipiceun, tapi Kami anu dipiceun ku maranéhna, supaya Kami ulah marentah maranéhna. Saperti sagala kalakuan anu maranéhna lakukeun ti mimiti poé Kami mingpin maranéhna kaluar ti Mesir nepi ka poé ieu, ku hal maranéhna ninggalkeun Kami sarta ngawula ka allah-allah séjén, kitu kénéh anu maranéhna lakukeun ka anjeun. Ku sabab éta ayeuna dengekeun sora maranéhna; nanging, anjeun kudu mere kasaksian anu pageuh ka maranéhna, sarta béjakeun ka maranéhna kumaha adat pamaréntahan raja anu bakal marentah maranéhna.” 1 Samuel 8:1–9.

Perlu diperhatikeun yén dina waktos éta Israél nolak lain ngan Allah minangka Raja maranéhna, tapi ogé Roh Nubuat, sakumaha diwakilan ku Samuel, sabab disebutkeun, “maranéhna geus ninggalkeun Kami, jeung ngabakti ka allah-allah séjén, kitu ogé anu maranéhna lakukeun ka maneh.”

“Setan teh... terus-terusan nyelapkeun nu palsu—pikeun ngajauhkeun tina bebeneran. Tipu daya panungtungan pisan ti Setan nyaéta ngajadikeun kasaksian ti Roh Allah taya gunana. ‘Lamun taya wahyu, rahayat binasa’ (Siloka 29:18). Setan bakal digawé kalayan kacida licikna, ku rupa-rupa cara jeung ngaliwatan rupa-rupa sarana, pikeun ngoyagkeun kayakinan umat sesa Allah kana kasaksian anu sajati.

“Bakal aya kabencian anu dipicukeun ngalawan kana Kasaksian-Kasaksian, anu sipatna satanis. Padamelan Iblis bakal nyieun iman jemaat-jemaat ka dinya jadi goncang, ku alesan kieu: Iblis moal bisa boga jalan anu sakitu écésna pikeun mawa tipu daya-tipuna sarta ngabeungkeut jiwa-jiwa dina kasasarna, upama panggeuing, pangingetan, jeung piwuruk ti Roh Allah dipaliré.” Selected Messages, buku 1, 48.

Panipuan panungtungan pikeun tatanan téokrasi Israél baheula nyaéta panolakan lain ngan ka Allah, tapi ogé ka Roh Nubuat. Panolakan éta dina taun 1097 SM ngalambangkeun panipuan panungtungan Adventisme Poé Katujuh Laodikia dina taun 1863. “Tujuh kali” dina Imamat dua puluh genep nyaéta Firman Allah, sarta Roh Nubuat nyatakeun ngeunaan “tujuh kali” yén éta “teu meunang dirobah.”

“Kuring geus ningali yén bagan 1843 téh diarahkeun ku panangan Gusti, sarta yén éta teu meunang dirobah; yén angka-angkana téh saperti anu dipikahayang ku Anjeunna; yén panangan-Na aya di luhurna sarta nyumputkeun hiji kasalahan dina sabagian angka éta, nepi ka teu aya saurang ogé anu bisa ningalina, dugi panangan-Na dipiceun.” Early Writings, 74.

Roh Nubuat tétéla ngadukung “tujuh kali,” sarta pangrojongna téh mangrupa pépéling sangkan ulah ngarobah angka-angka dina bagan, anu kolom tengah jeung juru katuhu luhurna némbongkeun "tujuh kali". Ku ayana bagan palsu karya Uriah Smith dina taun 1863, panolakan anu beuki lila beuki ngaronjat kana bebeneran-bebeneran dasar, anu dilambangkeun ku bangsa Israél jaman baheula ngaliwatan panolakan maranéhna ka Allah jeung Roh Nubuat, nandaan pambarontakan taun 1863. Titimangsa pambarontakan taun 1863 téh saluyu jeung galur nubuat anu dipedar dina kitab Yéhéskél. Dina éta galur sajarah, tungtungna nyaéta ancurna Yérusalém, anu ngalambangkeun undang-undang poé Minggu. Mangsa ti taun 1863 nepi ka undang-undang poé Minggu anu moal lila deui bakal datang dilambangkeun ku sajarah ti Raja Saul dina taun 1097 SM nepi ka Sidkia dina taun 586 SM.

Zedekia dicandak ka Babul opat welas taun saméméh Yobel taun 573 SM. Siklus Yobel anu ka tujuh welas dimimitian dina taun 622 SM, sarta dina taun ka tilu puluh Yehezkiel ditepikeun minangka imam dina taun 592 SM, tuluy lima taun ti harita Yerusalem diruntuhkeun dina taun 586 SM. Eta diruntuhkeun dina poé anu sarua dina sataun jeung nalika eta diruntuhkeun pikeun kadua kalina dina taun 70 M ku Titus. Ayat kahiji dina Yehezkiel pasal hiji téh lima taun saméméh karuksakan Yerusalem jeung salapan welas taun saméméh tetenjoan Bait Allah dina pasal opat puluh.

Dina taun ka dua puluh lima pangbuangan kami, dina awal taun, dina tanggal kasapuluh bulan éta, dina taun ka opat welas sanggeus kota éta dipaéhan, dina poé anu sarua pisan panangan PANGERAN tumiba ka kuring, sarta mawa kuring ka dinya. Yehezkiel 40:1.

Pikeun palanggaran kana perjangjian Sabat pikeun taneuh, Allah nétélakeun yén “tujuh mangsa” bakal jadi kutukan lantaran henteu taat kana taun katujuh, nyaéta Sabat pikeun taneuh. “Mangsa” téh sataun, sarta “taun” téh tilu ratus genep puluh poé, sarta tujuh kali tilu ratus genep puluh téh dua rébu lima ratus dua puluh taun. Kaum Millerit bisa jadi henteu ngagunakeun ungkara “dua puluh lima dua puluh,” tapi duanana bagan suci maranéhna nuduhkeun dua rébu lima ratus dua puluh taun dina wangun angka.

Dibewarakeunana kutuk tujuh kali anu ditibankeun boh ka karajaan Israél di kalér boh ka karajaan Yuda di kidul téh mangrupa pamahaman William Miller anu munggaran, atawa bisa disebut ‘dasar,’ atawa malah bisa disebut “alfa”. Dina taun 1863, garéja Advent Poé Katujuh Laodikia nolak pamahaman anu jadi tatapakan tina pamanggihan-pamanggihan Miller—“pamanggihan-pamanggihan” anu ngawakilan sakumna tatapakan gerakan Millerit. Ilham geus ngingetkeun sacara langsung yén hal ieu bisa waé kajadian, sarta éta geus kajadian, jeung kajadianana geus lila pisan.

Pondasi pikeun Bait Allah anu diwangun deui sanggeus panawanan di Babul parantos réngsé dina sajarah parentah kahiji, sarta saméméh parentah kadua. Bait Allah éta sapinuhna diwangun dina sajarah parentah kadua. Dina parentah katilu kadaulatan nasional dipulihkeun ka Israil kuna sacara harfiah. William Miller ngagambarkeun malaikat kahiji anu sumping dina taun 1798 sarta dipaparin kakawasaan dina 11 Agustus 1840. Malaikat kadua sumping sanggeus pondasi diteundeun, sakumaha digambarkeun ku bagan 1843, anu diterbitkeun dina Méi 1842. Dina kuciwa kahiji taun 1844, kuciwa alfa taun 1844, malaikat kadua sarta ogé mangsa antosan dina ibarat para parawan sumping, sarta nalika amanat malaikat kadua dipaparin kakawasaan dina pasamoan kémah Exeter, Bait Allah parantos réngsé. Tuluy dina kuciwa agung, atawa omega, taun 1844, Utusan Perjangjian ngadadak sumping ka Bait-Na, pikeun ngeusi kasampurnaan dua rébu tilu ratus taun anu dimimitian dina parentah katilu sarta réngsé dina datangna malaikat katilu.

Josiah hartina ‘tatapakan Allah.’ Boh raja Josiah boh Josiah Litch, duanana mangrupa lambang tatapakan-tatapakan, sakumaha digambarkeun dina sajarah titah kahiji sarta sakumaha digambarkeun ku pesta-pesta usum semi anu dipedar dina dua puluh dua ayat munggaran tina Imamat pasal dua puluh tilu. Tatapakan-tatapakan, pesta-pesta usum semi, jeung titah kahiji téh kabéh mangrupa lambang taun 1840 jeung dipaparinna kawasa ka malaikat kahiji. Tanggal 22 Oktober 573 SM, sakumaha dipedar dina Yehezkiel pasal opat puluh ayat hiji, mangrupa lambang tanggal 22 Oktober 1844 jeung dibukana pangadilan pikeun jalma-jalma anu geus maot, sarta ogé mangrupa lambang tanggal 11 Séptémber 2001, nalika dibukana pangadilan pikeun jalma-jalma anu hirup. Saha waé anu salila ieu nuturkeun tulisan-tulisan ieu sakuduna geus terang kana panerapan-panerapan anu ku sim kuring digunakeun.

Yehezkiel teh mangrupakeun hiji lambang dina sajarah kenabian anu digambarkeun dina tulisanana. Yehezkiel aya di dinya nalika dua puluh lima jelema sujud ka panonpoé dina ahir pasal dalapan. Anjeunna ogé aya di dinya dina pasal-pasal salajengna nalika ‘panyegelan anu dituturkeun ku pangmeuncitan’ didatangkeun ka Yerusalem, anu ku Ellen White diidentipikasi minangka garéja Masehi Advent Poé Katujuh. Dina sabelas pasal kahiji, Yehezkiel dibawa asup ka Bait Suci sawarga pikeun nampi parentah-parentahna, sakumaha urang Millerite kungsi dipanggil pikeun ngalakukeunana dina taun 1844, jeung sakumaha gerakan ieu ayeuna keur dipanggil pikeun ngalakukeunana.

Ku sabab kitu Yehezkiel jadi tanda pikeun maraneh: sakumaha sagala anu geus dipigawé ku anjeunna, kitu maraneh bakal ngalakonan; sarta lamun ieu kajadian, maraneh bakal nyaho yén Kami teh PANGERAN ALLAH. Yehezkiel 24:24.

Nalika Ieu Kajadian

Nalika urang ngahontal éta titik dina poé-poé panungtungan, nepi ka hal-hal anu digambarkeun ku Ezekiel keur kajadian deui di antara umat Allah, mangka urang geus ngahontal tanda Ezekiel. Lamun aranjeun terang yén Ezekiel ngagambarkeun saratus opat puluh opat rébu, sarta aranjeun terang éta nepi ka hiji tingkat iman jeung pamahaman anu miboga pangharepan anu geus disucikeun, yén sagala hal anu digambarkeun ku Ezekiel dina tulisan-tulisanana mangrupakeun perlambang tina hiji runtuyan suci kajadian dina poé-poé panungtungan anu ngalibetkeun saratus opat puluh opat rébu—lamun aranjeun terang éta, mangka “maraneh baris nyaho” yén “Gusti” téh “Allah.”

Urang baris neruskeun ieu pamikiran dina artikel salajengna.