Yehezkiel dipikawanoh minangka “nabi anu tunggara,” sabab anjeunna mangrupa perlambang saratus opat puluh opat rébu urang, anu dina bab kasalapan kitabna keur tunggara (ngarénghap panjang jeung ceurik) lantaran kalakuan-kalakuan pikageuleuheun anu dilakukeun di éta nagri jeung di garéja. Dina sempalan tina Testimonies anu ku urang dicutat dina artikel saméméhna, Sadérék White nyerat, “Éta nabi nyalira téh urang asing di nagri asing, tempat ambisi anu taya watesna jeung kakejeman anu biadab ngawasa sagemblengna. Sagala anu ditingali jeung didangu ku anjeunna ngeunaan kalaliman jeung kajahatan manusa nganyenyeri jiwana, sarta anjeunna tunggara kalawan pohara nalangsana beurang peuting.”
Sarébu opat puluh opat rébu téh nyaéta “jalma-jalma buangan Israél,” anu kungsi dipaparkeun ka mana-mana, sakumaha dilambangkeun ku Yéheskiél anu dibawa kana pangbuangan. Prosés panyegelan anu dilambangkeun dina Yéheskiél salapan téh sarua jeung Wahyu tujuh, sarta duanana éta pasal digambarkeun lumangsung dina poé-poé panungtungan.
“Ieu panyegelan ka para abdi Allah téh sarua jeung anu dipintonkeun ka Yehezkiel dina titingalian.” Testimonies to Ministers, 445.
Tina singgasana, Allah ngarahkeun para kerubim anu saterusna ngatur roda-roda. Tina éta titingalian, Yeheskel kedah ngartos yén Allah tetep nyepeng kadali, sanajan dina mangsa nalika sagala rupa katingalina kacau. Sadérék White nyarios “kitu ogé” sanggeus medar tatanan anu némbongkeun Allah linggih dina singgasana, ngarahkeun para kerubim anu ngokolakeun urusan bumi, nalika anjeunna ngagambarkeun Yohanes di tempat suci, tempat Kristus lumampah di antara tujuh jamaah. Yeheskel sareng Yohanes téh lambang jalma-jalma anu hirup dina mangsa pamohoran saratus opat puluh opat rébu urang. Sakumaha anu dicatet ku ilham, “Kajadian-kajadian anu bakal lumangsung di dunya urang téh can kungsi kaimpikeun acan.”
Tangtos, nalika Sadérék White nyerat éta kecap-kecap, éta kecap-kecap téh leres, nanging dina mangsa panyegelan, éta kecap-kecap téh kacumponan kalawan sampurna. Kira-kira dua puluh taun ka tukang, naha anjeun bakal nyangka yén naon anu ayeuna lumangsung di dunya, bareng jeung ngagimbungna simeut-simeut Islam, téh bakal enya-enya kajadian? Perlambangan Islam ku simeut dina Wahyu bab salapan ngawengku migrasi alami simeut-simeut ti Afrika beulah kalér. Jalur migrasi simeut-simeut Afrika anu ngagimbung éta saluyu jeung wewengkon géografis anu geus dikawasa ku Islam. Islam téh turunan Ishmael, ari indung Ishmael nyaéta Hagar. Hagar hartina “pangungsian” atawa “ngungsi.” Dina basa Arab, éta ngaran biasana ditulis Hajar (هاجر), sarta patali jeung akar kecap anu sarua jeung anu ngawangun kecap Hijra (migrasi/pangungsian Muhammad). Akar-akar Islam téh lain ngan ukur patali jeung ngagimbungna simeut, tapi ogé ngandung harti migrasi. Naha aya anu kantos ngabayangkeun yén imigrasi ilegal téh mangrupa manifestasi simeut Islam?
Naha aya anu kungsi ngimpi yén kaum komunis sadunya bakal ngawangun hiji aliansi jeung gorombolan-gorombolan Islam, anu ayeuna diidéntifikasi minangka aliansi beureum jeung héjo? Boh Islam boh kakawasaan naga kaum globalis naék ti jurang anu taya dasarna, masing-masing dina Wahyu 9/11, sarta jurang anu taya dasarna éta ngalambangkeun hiji manifestasi kakawasaan Iblis. Kadua pihak anu ayeuna sakutu téh mangrupa pakakas Iblis numutkeun Kitab Suci anu ngamuat bebeneran. Hagar téh urang Mesir sarta Ismail mangrupa lambang Islam; ku kituna, Hagar jeung Ismail téh mangrupa lambang aliansi beureum jeung héjo modéren.
“‘Nalika maranéhna geus ngarampungkeun [keur ngarampungkeun] kasaksian maranéhna.’ Mangsa nalika dua saksi éta kudu ngaramal bari dipaparin pakean karung geus lekasan dina taun 1798. Nalika maranéhna keur ngadeukeutan kana ahir pagawean maranéhna dina kaayaan teu katingali, perang kudu dilancarkeun ngalawan maranéhna ku kakawasaan anu digambarkeun minangka ‘sato galak anu naék ti jurang anu taya dasarna.’ Di loba nagara Éropa, kakawasaan-kakawasaan anu maréntah dina Garéja jeung Nagara salila mangabad-abad geus dikawasa ku Iblis, ngaliwatan papasi. Tapi di dieu dipintonkeun hiji manifestasi anyar tina kakawasaan Satanis.” The Great Controversy, 268.
Di dieu, Sadérék White nuduhkeun munculna sosialisme dina mangsa Révolusi Perancis, bari ogé nyatet yén Sétan ogé ngawasa kakawasaan kapausan. Kakawasaan kapausan ogé kaluar tina jurang anu taya dasarna dina Wahyu tujuh belas, sarta dina bab salapan kitab Wahyu, Islam téh haseup anu kaluar tina jurang anu taya dasarna. Pokok pasualanana tetep kieu: naha ilham téh saéstuna ngandung harti, “Adegan-adegan anu baris lumangsung di dunya urang téh malahan tacan kungsi kaimpikeun?” Saha anu kungsi ngimpi yén Islam ayeuna bakal sumebar ka sakuliah Éropa sarta ayeuna keur ngalanda buana-buana Amérika? Naha anjeun kungsi ngimpi yén simeut-simeut bakal disebarkeun ka sakuliah dunya ku para globalis ti Pasarikatan Bangsa-Bangsa, Uni Éropa, jeung Partéy Démokrat Amérika Sarikat?
Saha anu kungsi ngabayangkeun yén lembaga-lembaga atikan bakal dikawasaan ku aliansi komunis jeung Islam anu ayeuna dibiayaan ku dana pajeg ti warga nagara anu teu kungsi boga maksud sangkan dana pajegna dipaké pikeun ngancurkeun nagara anu nyadiakeun dana pajeg éta?
Saha anu kungsi ngabayangkeun yén Britania Raya bakal ngamajukeun sarta ngarojong pamerkosaan sacara babarengan, panyulikan, pangurungan di panjara, jeung pamaéhan budak awéwé kulit bodas ku Islam? Loba jalma nétélakeun kanyataan yén unggal sistem komunis anu kungsi aya dina sajarah umat manusa geus gagal sagemblengna, tapi buah tina sosialisme di Britania mangrupa kacaman kana sosialisme anu sarua kuatna jeung kagagalan filsafat ékonomi sarta pulitik éta sistem.
Saha anu kungsi nyangka yén para padagang di bumi bakal diidinan ngenalkeun racun pikeun ngalaksanakeun rajapati massal ka leuwih ti tujuh belas juta jalma?
Saha anu nyangka yén jalma-jalma saperti George Soros, Bill Gates, jeung Anthony Fauci bakal diidinan ngalaksanakeun kalakuan jahat maranéhna anu sipatna sétanis tanpa aya balukarna saréréa?
Nalika Sadérék White nyatakeun yén kajadian-kajadian anu bakal lumangsung téh moal kungsi kaimpikeun, anjeunna ngalakukeun kitu dina kontéks mangsa panyegelan saratus opat puluh opat rébu. Anjeunna nuluykeun kateranganana ngeunaan pangéling Kristus dina Mateus dua puluh opat, tempat anjeunna nyatet, “Palajaran-pelajaran ieu kanggo mangpaat urang. Urang perlu ngandelkeun iman urang ka Allah, sabab pas di hareupeun urang aya hiji mangsa anu bakal nguji jiwa manusa. Kristus, di Gunung Oléwét, ngaguar hukuman-hukuman anu matak pikasieuneun anu bakal miheulaan kadatangan-Na anu kadua.”
Palajaran-palajaran anu nembé disebatkeun ku anjeunna téh nyaéta gambaran ngeunaan boh Yeheskel boh Yohanes anu keur diajar di tempat suci pikeun ngarti yén Allah ngawasaan sagala perkara. Dina kaayaan kacau jeung pambarontakan anu ayeuna keur lumangsung, kaayaan kacau jeung pambarontakan anu bakal terus beuki parna sapanjang lumangsungna sajarah, jalma-jalma anu jadi utusan Allah, sakumaha digambarkeun lain ngan ku Yeheskel jeung Yohanes di Bait Allah tapi ogé ku Yesaya, ngan bakal bisa nyorang lalampahan sajarah ku cara anu ngamulyakeun Gusti lamun maranéhna ngarti yén malah perkara-perkara anu teu kungsi kabayang ku urang ogé tetep aya dina kakawasaan Allah.
Éta roda-roda anu papotongan jeung roda-roda séjén ngawengku kajadian-kajadian anu teu kungsi kabayangkeun, sarta éta téh kajadian-kajadian anu lumangsung dina mangsa panyégelan anu dimimitian dina 9/11. Palajaran-palajaran anu kudu dicangkem téh ngan dicangkem ku jalma-jalma anu ku iman asup ka Rohangan Mahasuci sarta ningali Kristus jeung cahaya-Na anu sumorot tina Peti Perjangjian. Nalika kamulyaan éta ditingali sakumaha anu digambarkeun ku Daniel dina bab sapuluh, golongan anu meunang mangpaat tina cahaya éta dipisahkeun ti jalma-jalma anu kabur tina titingalian éta.
Jeung kuring, Daniel, nyalira ningali eta tetenjoan; sabab jalma-jalma anu babarengan jeung kuring henteu ningali eta tetenjoan; tapi hiji kageter anu kacida gedéna narajang maranéhna, nepi ka maranéhna kabur pikeun nyumputkeun dirina. Daniel 10:7.
Aya seueur deui nu tiasa dicangking tina petikan dina artikel saméméhna, nanging dina panutup artikel ieu urang bakal ngabahas hiji roda. Dina artikel nu pamungkas urang geus nyatet perlambangan tina angka dua puluh lima, sarta saméméh éta urang geus nyéépkeun waktos kana angka tilu puluh. Cahaya tina kitab Yehezkiel lain saukur angka-angka perlambangan wungkul, tapi pantes pikeun mimiti ngawanohkeun diri kana sawatara lambang angka éta saméméh ngawitan mawa kajelasan tina kabingungan.
Sapuluh Tujuh
Tilu nubuat anu masing-masing lilana dua ratus lima puluh taun nuduhkeun hiji mangsa tujuh belas taun anu dimimitian dina ahir sajarah jamaah Smyrna. Ti taun 313 nepi ka taun 330, mangsa tujuh belas taun éta ngalambangkeun diadegkeunana arca sato galak.
Dua ratus lima puluh taun anu dimimitian dina 457 SM réngsé dina 207 SM, sapuluh taun sanggeus perang Raphia jeung tujuh taun saméméh perang Panium. Ti Raphia nepi ka Panium aya tujuh welas taun, sarta éta ngalambangkeun sajarah nu disumputkeun tina ayat opat puluh sakumaha ditepikeun dina ayat sabelas nepi ka lima belas tina Daniel sabelas.
Ptolemy IV Philopator (ogé katelah Ptolemy IV) nyaéta pangawasa anu meunang dina patempuran Raphia dina taun 217 SM. Anjeunna maréntah salaku raja (jeung firaun) Mesir Ptolemaik ti taun 221 SM nepi ka taun 204 SM; ku kituna, anjeunna maréntah salila tujuh belas taun. Anjeunna mimiti maréntah saméméh patempuran Raphia, tapi pupus saméméh patempuran Panium.
Patempuran Raphia anu ngalambangkeun Perang Ukraina dimimitian dina taun 2014, nalika Amérika Sarikat nyababkeun lumangsungna révolusi warna di Ukraina. Ptolemy IV, raja kidul, ngalambangkeun Vladimir Putin, anu mimiti maréntah dina taun 2000, sataun saméméh dimimitianana panyegelan saratus opat puluh opat rébu dina taun 2001. Saperti Ptolemy, Putin mimiti maréntah saméméh Perang Ukraina, anu dilambangkeun ku patempuran Raphia anu dimimitian dina taun 2014. Saméméh Panium, Putin, anu dilambangkeun ku Ptolemy, disingkirkeun. Putin mimiti maréntah dina taun 2000, sahingga saluyu jeung awal mangsa panyegelan anu dimimitian dina taun saterusna, nyaéta taun 2001. Tujuh welas taun simbolis anu digambarkeun ku Ptolemy nuduhkeun mangsa pamaréntahan Putin, sarta anjeunna maréntah dina mangsa panyegelan éta.
Trump, anu dilambangkeun ku ahir mangsa dua ratus lima puluh taun anu dimimitian dina taun 457 SM, aya dina sajarah anu disumputkeun babarengan jeung Putin, nyaéta sajarah anu lilana tujuh belas taun, dimimitian ti patempuran Raphia. Naga (Putin) jeung nabi palsu (Trump) aya dina éta sajarah anu disumputkeun. Dina éta sajarah, sato galak, anu digambarkeun sabagé “para rampog ti bangsa anjeun” anu ngalambangkeun kakawasaan kapausan, aya dina ahir mangsa tujuh belas taun ti Raphia nepi ka Panium.
Taun 321 ngagambarkeun hukum Minggu di Amérika Sarikat, sarta 321 aya dina jero hiji période tujuh belas taun ti Édik Milan dina taun 313 nepi ka babagian kakaisaran dina taun 330.
Sajarah anu kagambarkeun ti Paska Agung Yosia sakumaha disebutna, ngamimitian siklus Yobel anu ka tujuh welas pikeun bangsa Yahudi. Ti Paska Yosia, anu mangrupa hudang rohani panggedéna dina Perjanjian Heubeul, nepi ka 22 Oktober, éta ngagambarkeun sajarah Millerite ti 11 Agustus 1840 nepi ka 22 Oktober 1844, tapi anu leuwih penting, éta ngagambarkeun sajarah ti 9/11 nepi ka hukum Minggu. Waktu pamaséan saratus opat puluh opat rébu téh kagambarkeun ku siklus Yobel anu ka tujuh welas ti Yosia nepi ka 22 Oktober. Tujuh welas mangrupakeun lambang anu pakait jeung kajadian-kajadian utama dina waktu pamaséan, sarta angka tujuh welas mangrupa titik tempat roda-roda Yehezkiel silih patepang.
Dina sajarah anu nyamuni dina ayat opat puluh kitab Daniel, sakumaha digambarkeun dina ayat sapuluh nepi ka lima belas dina bab anu sarua, naga dipatalikeun jeung angka “17” ngaliwatan mangsa pamaréntahan Ptolemy. Mangsa sajarah ti perang Raphia dina ayat sabelas nepi ka perang Panium dina ayat lima belas téh lilana “17” taun. Sajarah éta nempatkeun Donald Trump di tengah-tengah mangsa tujuh belas taun anu digambarkeun ku éta dua perang. Citra sato galak anu diwangun jeung diadegkeun ku Trump di Amérika Sarikat digambarkeun ku mangsa “17” taun ti taun 313 nepi ka taun 330. Dina ayat hiji dina bab hiji, Ezekiel aya dina taun katilu puluh dina siklus Yobel ka-17. Naha anjeun kantos ngabayangkeun yén angka tujuh belas téh ngalambangkeun salah sahiji roda anu ditingali ku Ezekiel di Tempat Mahasuci?
Yehezkiel teh mangrupikeun lambang jalma-jalma dina mangsa panyegelan anu ku iman geus asup ka Ruang Mahasuci. Maranéhna téh imam-imamna Petrus.
Aranjeun oge, minangka batu-batu hirup, keur diwangun jadi hiji imah rohani, hiji imam-imam suci, pikeun ngurbankeun kurban-kurban rohani, anu katarima ku Allah ku jalan Isa Almasih. 1 Petrus 2:5.
Maranéhna geus dipaparin pancén pikeun nepikeun hiji amanat ka umat anu baheulana jadi umat perjangjian Allah, anu harita keur diliwatan; sanajan geus diélingan ti saméméhna, umat anu baheulana jadi umat perjangjian Allah moal ningali atawa ngadéngé.
Sarta Mantenna ka kaula ka sim kuring, “He anak manusa, sangkan beuteung maneh dahar, jeung eusian jero beuteung maneh ku gulungan ieu anu ku Kami dipasrahkeun ka maneh.” Tuluy ku sim kuring didahar éta, sarta dina sungut sim kuring rasana amis lir madu. Sarta Mantenna ngandika ka sim kuring, “He anak manusa, indit, datang ka kulawarga Israil, tuluy ucapkeun kecap-kecap Kami ka maranéhna. Sabab maneh lain diutus ka hiji bangsa anu basa omonganana asing jeung létahna hésé, tapi ka kulawarga Israil; lain ka loba bangsa anu basa omonganana asing jeung létahna hésé, anu kecap-kecapna moal kahartos ku maneh. Saéstuna, upama maneh ku Kami diutus ka maranéhna, tangtu maranéhna bakal ngadéngékeun ka maneh. Tapi kulawarga Israil moal daék ngadéngékeun ka maneh; sabab maranéhna henteu daék ngadéngékeun ka Kami; margi sakumna kulawarga Israil téh tarangna kandel jeung haténa teuas. Tingali, Kami geus ngajadikeun beungeut maneh kuat ngalawan beungeut maranéhna, jeung tarang maneh kuat ngalawan tarang maranéhna. Saperti inten anu leuwih teuas batan batu api, kitu Kami ngajadikeun tarang maneh: ulah sieun ku maranéhna, ulah geumpeur ku pameunteuna, sanajan maranéhna téh kulawarga anu barontak.” Yehezkiel 3:3–9.
Yeheskel diparéntahkeun pikeun ngawawarkeun hiji amanat ka umat anu baheulana jadi umat perjangjian, sakumaha anu diwakilan ku kaum Protestan dina sajarah gerakan Millerite sarta garéja Advent Poé Katujuh Laodikea dina ahir jaman. Lamun anjeunna nolak ngawawarkeun éta amanat, getih jalma-jalma anu henteu dipépélingan bakal jadi tanggungan anjeunna.
Eh anak manusa, Kami geus ngajadikeun maneh jadi panjaga pikeun urang Israil; ku sabab kitu, dangukeun pangandika tina sungut Kami, sarta pasihan maranéhna pangéling ti Kami. Lamun Kami nyebut ka jalma jahat, “Maneh pasti bakal paéh,” sarta maneh henteu méré pangéling ka manéhna, ogé henteu nyarita pikeun ngingetan jalma jahat éta sangkan nyingkah tina jalanana anu jahat, supaya nyawana salamet, mangka jalma jahat éta bakal paéh dina kajahatanna; tapi getihna bakal Kami tuntut tina leungeun maneh. Tapi lamun maneh ngingetan jalma jahat, sarta manéhna henteu tobat tina kajahatanna, ogé henteu nyingkah tina jalanana anu jahat, manéhna bakal paéh dina kajahatanna; tapi maneh geus nyalametkeun nyawa sorangan. Deui, lamun saurang jalma bener murtad tina kabeneranana, tuluy ngalakonan kajahatan, sarta Kami nempatkeun batu sandungan di hareupeunana, manéhna bakal paéh; ku sabab maneh henteu méré pangéling ka manéhna, manéhna bakal paéh dina dosana, jeung kabeneran anu kungsi dipigawéna moal diinget deui; tapi getihna bakal Kami tuntut tina leungeun maneh. Sanajan kitu, lamun maneh ngingetan jalma bener, supaya jalma bener téh ulah dosa, sarta manéhna henteu dosa, manéhna tangtu bakal hirup, lantaran manéhna geus dipaparin pangéling; kitu deui maneh geus nyalametkeun nyawa sorangan. Yehezkiel 3:17–21.
Dina sabelas pasal munggaran Yehezkiel, anjeunna dipaparin panémbong ngeunaan karuksakan Yerusalem, anu digambarkeun ku visi-visi di sisi walungan Kebar, di tanah datar, jeung di Yerusalem. Anjeunna ditugaskeun pikeun ngumumkeun hiji pangéling-ngéling ngeunaan hukuman anu baris tumiba ka Yerusalem. Warta pangéling-ngéling ngeunaan hukuman anu baris tumiba ka Yerusalem téh nya éta pangéling-ngéling anu mimiti dipasihkeun ka garéja Advent Poé Katujuh Laodikea. Pangéling-ngéling éta nandaan hukuman jeung panolakan umat Allah di Yerusalem anu henteu miboga meterai Allah. Pangéling-ngéling anu dilambangkeun ku Yehezkiel téh nya éta pangéling-ngéling ngeunaan hukum Minggu anu geura datang.
Dina sawelas bab anu kahiji éta, tempat ieu bebeneran dipidangkeun, Ezékiel dijadikeun bisu, sarta satuluyna anjeunna ngan nyarita nalika Allah sacara husus muka sungutna; hal ieu lumangsung terus nepi ka karuksakan Yerusalem, nalika anjeunna tiasa nyarita deui.
Lajeng roh asup ka jero diri abdi, sarta nangtungkeun abdi dina suku abdi, tuluy nyarios ka abdi, saur-Na ka abdi, “Maneh, sing asup ka imah maneh, jeung kurung diri di jerona. Tapi maneh, eh anak manusa, tingali, maranéhna bakal masang tali ka maneh, sarta bakal meungkeut maneh ku éta, nepi ka maneh moal kaluar ka antara maranéhna. Jeung Kami bakal ngajadikeun létah maneh napel kana lalangit sungut maneh, ku kituna maneh bakal jadi bisu, sarta moal jadi anu mapatahan maranéhna: sabab maranéhna téh hiji kulawarga anu barontak. Tapi lamun Kami nyarios ka maneh, Kami bakal muka sungut maneh, sarta maneh kudu nyarios ka maranéhna, ‘Kieu timbalan PANGERAN ALLAH; anu ngadéngé, sing ngadéngé; jeung anu nolak, sing nolak: sabab maranéhna téh hiji kulawarga anu barontak.’ Yehezkiel 3:24–27.
Nalika Yerusalem runtuh, Yézékiel tiasa nyarios deui.
Sarta kajadian dina taun ka dua welas pangbuangan kami, dina bulan ka sapuluh, dina tanggal kalima bulan eta, aya saurang anu lolos ti Yerusalem datang ka kuring, pokna, “Eta kota geus dipaehan.” Ayeuna panangan PANGERAN aya kana kuring dina peutingna, samemeh anu lolos tea datang; sarta Anjeunna geus muka sungut kuring nepi ka manehna datang ka kuring isukna; sungut kuring dibuka, jeung kuring henteu bisu deui. Yehezkiel 33:21, 22.
Runtagna Yérusalém ngalambangkeun runtagna garéja Advent Poé Katujuh Laodikéa dina ahir jaman. Runtagna éta lumangsung nalika jalma-jalma anu geus diméterai di Yérusalém dina pasal salapan tuluy diangkat minangka garéja anu meunang kameunangan. Jalma-jalma Laodikéa anu aya di jero Yérusalém dikaluarkeun, sarta saratus opat puluh opat rébu urang diangkat nalika karajaan kamulyaan diadegkeun. Karajaan kamulyaan éta geus dipralambangkeun ku diadegkeunana karajaan sih kurnia dina waktu panyaliban. Karajaan sih kurnia dina waktu panyaliban sajajar jeung karajaan kamulyaan dina mangsa undang-undang poé Minggu, sarta dua karajaan éta ditempatkeun dina runtuyan sajarah nubuat anu aya dina kitab Yéhéskél. Sabelas pasal anu mimiti, lamun Yéhéskél ditempatkeun dina kontéks tempat suci, medar ngeunaan panyucian garéja Allah nalika umat-Na robah tina garéja anu keur bajoang, anu dihartikeun minangka garéja anu diwangun ku gandum jeung jukut liar, jadi garéja anu meunang kameunangan, anu diwangun ku pisungsung gandum dina Péntakosta.
Jeung maneh, pangéran Israil anu jahat tur najis, anu poéna geus datang, nalika kajahatan bakal nepi ka tungtungna, kieu timbalan PANGERAN Allah: Cabut serban karajaan, jeung leupaskeun makuta: ieu moal tetep saperti kieu: luhurkeun anu handap, jeung handapkeun anu luhur. Kami baris ngabalikeun, ngabalikeun, ngabalikeun éta; jeung éta moal aya deui, nepi ka datang Anjeunna anu miboga hakna; sarta Kami baris masrahkeun éta ka Anjeunna. Yehezkiel 21:25–27.
Zedekiah teh raja panungtungan ti Yuda, sarta anjeunna teh “pangeran Israil nu jahat, nu poéna geus datang” dina ayat-ayat éta. Nebukadnesar geus rek ngarebut Yerusalem, jeung makuta Zedekiah bakal dipiceun ku Babul, anu engké bakal dijungkirbalikkeun ku urang Média jeung Persia, anu satuluyna bakal dijungkirbalikkeun ku urang Yunani, anu bakal dijungkirbalikkeun ku Roma. Dijungkirbalikkeun anu katilu ngahontal Roma, nyaéta sajarah nalika Sang Raja “anu memang hak-na” bakal nampi makuta karajaan rahmat dina ngadegkeun éta karajaan di kayu salib.
“Ka ‘pangeran durjana anu najis’ geus datang poé pangadilan panungtungan. ‘Cabut makuta imam éta,’ dawuh Gusti, ‘jeung copot makuta karajaan.’ Teu saméméh Kristus sorangan ngadegkeun Karajaan-Na, Yuda diidinan deui boga raja. ‘Kami baris ngagulingkeun, ngagulingkeun, ngagulingkeun éta,’ kitu timbalan ilahi ngeunaan tahta kulawarga Daud; ‘jeung éta moal aya deui, nepi ka Anjeunna sumping anu éta memang hak-Na; sarta Kami baris masrahkeun éta ka Anjeunna.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 451.
Dina mangsa hujan ahir, anu dimimitian nalika pangadilan pikeun jalma-jalma anu hirup dimimitian dina 9/11, Kristus ngadegkeun karajaan kamulyaan-Na.
“Lamun opat malaikat ngaleupaskeun, Kristus bakal ngadegkeun Karajaan-Na.” Spalding and Magan, 3.
Hiji mangsa tatahar dimimitian dina 9/11, sarta nalika undang-undang poé Minggu dilarapkeun, gunung suci anu mulya téh diangkat leuwih luhur batan sakabéh pasir jeung gunung.
Ieu pangandika anu ku Yesaya bin Amoz katingali ngeunaan Yuda jeung Yerusalem. Jeung bakal kajadian dina poé-poé panungtungan, yén gunung tempat bumi PANGERAN bakal diteguhkeun di pucuk pagunungan, sarta bakal diluhungkeun ngaleuwihan pasir-pasir; jeung sagala bangsa bakal ngalir ka dinya. Jeung loba jelema bakal indit sarta nyarita, Hayu maraneh, urang naék ka gunung PANGERAN, ka bumi Allah Yakub; sarta Anjeunna bakal ngajarkeun ka urang ngeunaan jalan-jalan-Na, jeung urang bakal lumampah dina tapak-tapak-Na: sabab ti Sion bakal medal Hukum, jeung pangandika PANGERAN ti Yerusalem. Yesaya 2:1–3.
Dina 9/11, angin-angin dileupaskeun tuluy ditahan deui, ku kituna nandaan mimiti ditegakkeunana karajaan dina Daniel dua, nyaéta anu dilambangkeun minangka hiji batu anu dipotong tina gunung anu ngeusian sakuliah bumi.
“Pandangan ieu dipasihkeun dina taun 1847 nalika dulur-dulur Advent anu ngajalankeun Sabat téh masih saeutik pisan, jeung ti antarana ogé ngan saeutik anu nganggap yén pangjagaan éta miboga pentingna anu cekap pikeun narik garis pamisah antara umat Allah jeung jalma-jalma anu teu percaya. Ayeuna, panggenapan tina pandangan éta mimiti katingali. ‘Mimitina tina mangsa kasusah’ anu disebatkeun di dieu henteu nujul kana waktu nalika bala-bala bakal mimiti dicurahkeun, tapi kana hiji mangsa pondok pas saméméh éta dicurahkeun, nalika Kristus aya di tempat suci. Dina waktu éta, bari pagawéan kasalametan keur nutup, kasusah bakal datang ka bumi, jeung bangsa-bangsa bakal ambek, tapi tetep dikekang sangkan henteu ngahalangan pagawéan malaikat katilu. Dina waktu éta ‘hujan panungtungan,’ atawa panyegeran ti payuneun Gusti, bakal datang, pikeun méré kakawasaan ka sora tarik malaikat katilu, sarta nyiapkeun para suci supaya sanggup nangtung dina mangsa nalika tujuh bala panungtungan bakal dicurahkeun.” Early Writings, 85.
Kristus ngadegkeun karajaan-Na anu langgeng dina mangsa hujan panungtungan, sarta karajaan-Na ngawengku karajaan rahmat anu diadegkeun di salib, kitu deui karajaan kamulyaan-Na dina hukum Minggu. Ti Zedekia nepi ka Babul (karajaan ka-1), ka Médo-Pérsia (karajaan ka-2), ka Yunani (karajaan ka-3), sarta nerus ka Roma kapir (karajaan ka-4), éta nandakeun sajarah anu nungtun kana karajaan rahmat. Sajarah éta nandakeun hiji runtuyan sajarah anu sajajar, ti Roma Kapapaan (Babul rohani—karajaan ka-5), nepi ka Amérika Sarikat (Médo-Pérsia rohani—karajaan ka-6), nepi ka Perserikatan Bangsa-Bangsa (Yunani rohani—karajaan ka-7), sarta nerus nepi ka persatuan tilu rangkep tina naga, sato galak, jeung nabi palsu, anu babarengan ngawangun Roma modéren (Roma rohani—karajaan ka-8 anu asalna tina anu tujuh).
Kameunangan karajaan éta dina Daniel dua digambarkeun ku hiji batu, sarta umat satia Allah téh mangrupa batu-batu dina Bait Allah.
Aranjeun oge, minangka batu-batu hirup, keur diwangun jadi hiji imah rohani, hiji imam-imam anu suci, pikeun ngahaturkeun kurban-kurban rohani, anu katarima ku Allah ku jalan Yesus Kristus. 1 Petrus 2:5.
Karajaan langgeng éta unggul ngalawan karajaan-karajaan dunya sarta ngeusi sakuliah dunya. Dina Yehezkiel pasal opat puluh nepi ka ahir bukuna, karajaan anu sarua éta digambarkeun minangka hiji Bait Allah anu ngeusi dunya ku cai kahirupan.
Urang baris neraskeun ieu perkara dina artikel salajengna.