Dina petikan tina Testimonies, jilid kalima, anu geus ku urang dipedar dina sababaraha artikel pamungkas ieu, urang dibéjaan ngeunaan titingalian Bait Allah anu dipasihkeun ka Yéhéskél, Yesaya, jeung Yohanes:
“Pangajaran-pangajaran ieu pikeun mangpaat urang. Urang perlu nancebkeun iman urang ka Allah, sabab pas di hareupeun urang aya mangsa anu bakal nguji jiwa manusa. Kristus, di Gunung Zaitun, ngadawuhkeun deui hukuman-hukuman anu pikasieuneun anu bakal miheulaan datang-Na anu kadua: ‘Maraneh bakal ngadéngé perang jeung beja-beja ngeunaan perang.’ ‘Bangsa bakal ngalawan bangsa, jeung karajaan ngalawan karajaan: sarta bakal aya kalaparan, pageblug, jeung lini, di rupa-rupa tempat. Sakabéh ieu téh awal kasangsaraan.’ Sanajan ieu nubuat-nubuat narima panggenepan sabagian dina mangsa karuksakan Yerusalem, éta leuwih langsung dilarapkeun ka poé-poé panungtungan.”
Nu Kasalapan tina Av
Tisha B’Av, anu dina basa Ibrani hartina “tanggal salapan bulan Av”, nyaéta poé pangéling-ngéling urang Yahudi kana ancurna Bait Allah Kahiji ku urang Babul dina taun 586 SM jeung Bait Allah Kadua ku Titus dina taun 70. Duanana kajadian pangancuran éta lumangsung dina tanggal kalénder anu sarua—tanggal 9 bulan Av dina kalénder Ibrani (anu biasana tumiba dina bulan Juli atawa Agustus dina kalénder Grégorian). Nalika Sadérék White ngahubungkeun pangancuran Yérusalém jeung “mangsa anu bakal nguji jiwa manusa” dina ahir jaman, anjeunna nuduhkeun dua kajadian pangancuran anu duanana ngagambarkeun undang-undang poé Minggu anu moal lila deui bakal datang.
Ayat genep belas dina Daniel sabelas ngalambangkeun undang-undang poé Minggu éta, sarta sajajar jeung ayat opat puluh hiji. Dina kitab Yeheskel, karuksakan Yerusalem dipaké pikeun ngagambarkeun pamisahan antara parawan-parawan anu wijaksana jeung anu bodo dina mangsa undang-undang poé Minggu. Yeheskel keur jadi tawanan di Babul nalika ku mujijat anjeunna dibawa ka Yerusalem pikeun nyaksian pamisahan éta pisan dina pasal dalapan nepi ka sabelas.
Kajadian dina taun kagenep, dina bulan kagenep, dina poé kalima bulan éta, waktu kuring keur linggih di imah kuring, sarta para kokolot Yuda linggih di hareupeun kuring, yén leungeun Gusti ALLAH nimpah ka kuring di dinya. Tuluy kuring neuteup, jeung behold, aya hiji rupa anu siga penampakan seuneu: ti bagian pingping-Na ka handap, seuneu; jeung ti pingping-Na ka luhur, siga penampakan cahaya, lir warna ambar. Mangka Anjeunna ngulurkeun rupa leungeun, sarta nyekel kuring ku sabagéan buuk sirah kuring; tuluy Roh ngangkat kuring antara bumi jeung langit, sarta mawa kuring dina tetenjoan-tetenjoan Allah ka Yerusalem, ka lawang panto gerbang jero anu nyanghareup ka kalér; tempat ayana korsi arca timburu, anu ngagerakkeun timburu. Yehezkiel 8:1–3.
Opat pasal, ti pasal dalapan nepi ka pasal sabelas, mangrupa pedaran ngeunaan pamisahan, sarta Sadérék White, nalika masihan katerangan ngeunaan Yehezkiel pasal salapan, nétélakeun lain waé yén panyégelan éta téh sarua jeung panyégelan dina Wahyu pasal tujuh, tapi ogé yén Yérusalém ngalambangkeun garéja Maséhi Advent Poé Katujuh anu sipatna Laodikia dina ahir jaman.
Golongan anu henteu ngarasa kasedih ku kamunduran rohani dirina sorangan, sarta henteu ngungunkeun dosa-dosa batur, bakal ditinggalkeun tanpa meterai Allah. Gusti marentahkeun utusan-utusan-Na, nyaéta jalma-jalma anu nyepeng pakarang pangmeuncitan dina leungeunna: “Turutan manehna ngaliwatan kota, tuluy paéhan: panon maraneh ulah welas, jeung ulah karunya: tumpes pisan nu kolot jeung nu ngora, boh mojang-mojang, boh barudak leutik, jeung awewe-awewe: tapi ulah ngadeukeutan saurang ogé jalma anu aya tandana; sarta mimitian ti tempat suci Kami. Tuluy maranehna mimiti ti para lalaki kolot anu aya di hareupeun Bait.”
“Di dieu urang ningali yén garéja—suci Pangéran—anu pangheulana katarajang ku hantaman murka Allah. Para kokolot, nyaéta jalma-jalma anu ku Allah geus dipaparin cahaya anu gedé sarta kungsi nangtung jadi pangreksa kapentingan rohani umat, geus ngahianat kapercayaan anu dipasrahkeun ka maranéhna. Maranéhna geus nyokot pamadegan yén urang henteu kudu ngarep-ngarep mujijat jeung panyataan kakawasaan Allah anu kacida écésna saperti dina mangsa-mangsa baheula. Jaman geus robah. Kecap-kecap ieu nguatkeun katidakpercayaan maranéhna, tuluy maranéhna nyebut: Pangéran moal migawe kahadéan, kitu deui moal migawe kajahatan. Mantenna kacida welas asihna nepi ka moal ngahukum umat-Na ku pangadilan. Ku kituna ‘Damai jeung kasalametan’ jadi pamenta ti jalma-jalma anu moal kungsi deui ngagedékeun sorana kawas tarompét pikeun nembongkeun ka umat Allah palanggaran maranéhna jeung ka kulawarga Yakub dosa-dosa maranéhna. Anjing-anjing beuheuk ieu anu teu daék ngagogog, nyaéta maranéhna anu ngarasa pamales anu adil ti Allah anu geus kaganggu. Lalaki, parawan, jeung budak-budak leutik, kabéh binasa babarengan.
“Kalaku-kalaku pihinaeun anu ku jalma-jalma satia dipikasingguh ku keluhan jeung ceurik téh ngan sakur anu bisa katingali ku panon nu kawates; padahal dosa-dosa anu pangparna, anu ngagerakkeun rasa timburu ti Allah anu suci tur murni, henteu kaungkab. Nu Maha Nyungsi hate terang kana unggal dosa anu dipigawé dina rusiah ku para pagawé kajahatan. Jalma-jalma ieu tuluy ngarasa aman dina tipu dayana sarta, ku sabab kasabaran-Na nu panjang, maranéhna nyebut yén Gusti teu ningali, tuluy meta saolah-olah Anjeunna geus ninggalkeun bumi. Tapi Anjeunna bakal nganyatakeun kamunafikan maranéhna sarta bakal muka ka hareupeun batur dosa-dosa anu ku maranéhna kacida dijagana supaya tetep nyumput.”
“Teu aya kaunggulan dina pangkat, martabat, atawa hikmah dunya, jeung teu aya kalungguhan dina jabatan suci, anu bakal ngajaga manusa tina ngurbankeun prinsip lamun maranéhna diantep ka haté sorangan anu pinuh ku tipu daya. Jalma-jalma anu kungsi dianggap pantes jeung bener kabuktian jadi pamingpin dina kamurtadan sarta jadi conto dina kalalaworaan jeung dina nyalahgunakeun pangasihan-pangasihan Allah. Lampah maranéhna anu jahat moal deui ku Mantenna ditolerir, sarta dina murka-Na Anjeunna nanganan maranéhna tanpa welas asih.”
“Kalawan teu hayang, Gusti narik deui ayana-Na ti jalma-jalma anu geus dipaparin caang anu gedé sarta anu geus ngarasa kakawasaan firman dina ngaladénan ka batur. Maranéhna baheula téh kungsi jadi hamba-hamba-Na anu satia, dipaparin kurnia ku ayana-Na jeung pituduh-Na; tapi maranéhna ngajauh ti Anjeunna sarta mingpin batur kana kasasaran, ku sabab éta maranéhna ditangtungkeun dina kaambek ilahi.” Testimonies, jilid 5, 211, 212.
Sakabéh kitab Yeheskiel disimpen dina kontéks karuksakan Yerusalem. Dina kasaksian Yeheskiel, pangepungan ku Nebukadnesar nu lumangsung salila sataun satengah téh sacara husus ditandaan, tapi “larapna anu leuwih langsung” tina pangéling-éngling Isa dina Mateus dua puluh opat aya dina poé-poé panungtungan. Dina Yeheskiel, garis bebeneran éta kapanggih dina pasal dua puluh opat.
587 SM
Maneh deui, dina taun kasalapan, dina bulan kasapuluh, dina poé kasapuluh bulan éta, firman PANGERAN sumping ka kuring, saur-Na, “He anak manusa, tuliskeun ngaran poé ieu, enya ieu pisan poé anu sarua kénéh: raja Babul geus ngadepkeun dirina ngalawan Yerusalem dina ieu pisan poé.” Yehezkiel 24:1, 2.
Dina tanggal ieu, anu ogé ditetepkeun ku kasaksian-kasaksian Alkitabiah séjénna, dimimitian hiji pangepungan salila dalapan belas bulan. Firman PANGERAN anu sumping ka Yehezkiel dina tanggal éta ngawengku misil ngeunaan kota anu pinuh ku getih, anu digambarkeun ku hiji kuali anu ngagolak tuluy disusul ku seuneu anu gedé. Misil éta écés ngawakilan pangadilan kana Yerusalem, sarta dina pasal anu sarua éta diteruskeun ku pamajikan Yehezkiel anu dipendem ku pupus alatan hiji serangan minangka lambang yén pangepungan anu ahirna bakal ngancurkeun Bait Suci geus dimimitian.
Geus firman PANGERAN sumping ka kuring, saur-Na, “Anak manusa, tenjo, Kami rek nyandak ti manehna anu dipikahayang ku panon maneh ku hiji pukulan; tapi maneh ulah milu sedih, ulah ceurik, ulah nepi ka cimata maneh ngocor. Tahan diri tina ngagero, ulah ngayakeun tunggara pikeun nu maot, beungkeutkeun iket sirah maneh ka maneh, pakekeun sapatu maneh kana suku maneh, ulah nutupan biwir maneh, jeung ulah dahar roti ti jalma-jalma.” Ku kituna isuk-isuk kuring nyarita ka rahayat; tuluy dina waktu soré pamajikan kuring maot; sarta isukna kuring ngalakukeun sakumaha anu diparéntahkeun ka kuring. Yehezkiel 24:15–18.
Tuluy jalma-jalma di sabudeureun Yehezkiel nanya kana harti éta misil jeung maotna pamajikanana.
Jeung jalma-jalma nanya ka kami, “Naha maneh moal ngajelaskeun ka kami naon hartina ieu sagala pikeun kami, nepi ka maneh ngalakonan kitu?” Tuluy kami ngawaler ka maranéhna, “Pangandika PANGERAN sumping ka kami, saur-Na, Ucapkeun ka kulawarga Israil, Kieu timbalan Gusti ALLAH: Lah, Kami rek najiskeun tempat suci Kami, kamulyaan kakuatan maranéh, kahayang panon maranéh, jeung anu dipikanyaah ku jiwa maranéh; sarta putra-putra jeung putri-putri maranéh anu geus maranéh tinggalkeun bakal tumpur ku pedang. Yehezkiel 24:19–21.”
Dina éta petikan, boh pamajikan Yéhéskél boh tempat suci disebut “anu dipikahayang ku panon anjeun”. Para ahli sajarah Alkitab nyebutkeun yén éta pangepungan lumangsung salila dalapan belas bulan, ari pangepungan ku Cestius jeung Titus lumangsung salila opat taun, ti taun 66 nepi ka taun 70. Lamun diitung kalawan taliti, lilana waktu ti pangepungan munggaran ku Cestius nepi ka karuksakan téh tilu satengah taun, tapi lamun maké “itungan inklusif”, nyaéta cara ngitung anu pangmindengna dipaké dina Alkitab, lilana téh opat taun. Pamahaman yén duanana itungan éta sah ngamungkinkeun urang ningali boh lilana tilu satengah taun ti Cestius nepi ka Titus boh lilana opat taun.
Urang boga dua saksi ngeunaan undang-undang poé Minggu dina dua kajadian diruksakna Yerusalem, sarta wincikan tina dua riwayat éta kudu dilarapkeun kana undang-undang poé Minggu anu moal lila deui bakal datang—nalika Laodikea diutahkeun tina sungut Gusti. Mimitina pangepungan ku Nebukadnesar ditandaan ku pupusna garwa Yeheskel. Nalika garwana pupus, Yeheskel diparéntah supaya ulah ngedalkeun sungkawana sacara terang-terangan, sabab anjeunna téh tanda diboyongna urang Yahudi jadi tawanan.
Mimiti mangsa opat taun ti 66 nepi ka 70 ditandaan ku tanda kakaraabaan nu ngabalukarkeun kakosongan, anu jadi tanda pikeun urang Kristen di Yerusalem supaya ngungsi.
Ku margi maranéh maranéh ningali ku maranéh “kajirihan nu nyababkeun kasirnaan,” sakumaha anu geus diucapkeun ku Daniel nabi, nangtung di tempat suci, (sing saha anu maca, kudu ngartos:) mangka sing anu aya di Yudéa ngungsi ka pagunungan. Mateus 24:15,16
Dua pangepungan éta écés saluyu hiji jeung nu séjén, sarta dina duanana aya hiji “tanda” dina awal pangepungan. Nalika Yeheskel ngajelaskeun harti pupusna garwana jeung henteuna anjeunna ngedalkeun tunggara, anjeunna ngajelaskeun tuluy nyatet:
Ku kituna Yehezkiel jadi tanda pikeun maraneh: sakumaha sagala anu geus anjeunna lakukeun, maraneh bakal ngalakukeun kitu; jeung lamun ieu kajadian, maraneh bakal nyaho yén Kami teh Gusti ALLAH. Yehezkiel 24:24.
Tanda pupusna pamajikan Ézékiel téh mangrupa pangidéntifikasian kana karuksakan Yérusalém jeung Bait Allah anu enggal datang, sarta kana panangkaran di Babul anu bakal nuturkeunana. Tanda kakajian karuksakan, anu geus diucapkeun ku Dániel, nyaéta hiji pangéling pikeun luput tina karuksakan éta, tapi duanana pangepungan miboga hiji tanda dina awalna.
Bakal aya pangepungan anu sipatna nubuat saméméh diberlakukeunana hukum poé Minggu anu moal lila deui, sarta maotna pamajikan Yeheskel mangrupa lambang yén garéja Advent Poé Katujuh Laodikea geus sagemblengna diliwatan, ari Yeheskel mah mangrupa lambang saratus opat puluh opat rébu, sarta mangrupa lambang panji anu dikibarkeun dina awal pangepungan. Yeheskel nyaéta panji saratus opat puluh opat rébu dina awal pangepungan Babul, sarta tanda hal pikageuleuheun anu ngabalukarkeun kabinasaan dina awalna nyaéta “tanda” Roma. Hiji tanda nuduhkeun pépéling internal, ari anu hiji deui nuduhkeun pépéling éksternal. Tangtu waé aya pépéling pikeun urang Kristen dina taun 66, tapi tanda pépélingna nyaéta Roma. Tanda dina diruksakna Yérusalém ku Babul nyaéta pamajikan Yeheskel. Roma nyaéta golongan anu narima tanda sato galak, ari Yeheskel mah tanda jalma-jalma anu narima cap Allah.
Dua Mangsa Pangtungtungna
Pangepungan kahiji lumangsung salila dalapan belas bulan, sarta pangepungan kadua lumangsung salila opat taun. Duanana pangepungan meunangkeun kacumponan anu “leuwih langsung” dina poé-poé panungtungan, sarta duanana pangepungan téh pakait sacara langsung jeung nubuat tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé anu kapanggih dina Wahyu salapan ayat lima belas.
passage unavailable
This passage is not yet available in .
Nalika nubuat ngeunaan waktu anu dimimitian dina 27 Juli 1449 lekasan dina 11 Agustus 1840, mangsa opat taun lumangsungna gerakan malaikat kahiji jeung kadua ti taun 1840 nepi ka 1844 sajajar jeung pangepungan salila opat taun ti taun 1333 nepi ka 1337, kitu deui jeung mangsa opat taun ti taun 1449 nepi ka 1453. Éta tilu saksi, anu sakabéhna sacara langsung mangrupa bagian tina alur nubuat anu sarua, ngalambangkeun hiji mangsa opat taun anu simbolis, nalika gerakan malaikat kahiji jeung kadua ti taun 1840 nepi ka 1844 diulang deui dina sajarah gerakan malaikat katilu. Éta tilu saksi mangrupa pralambang pangepungan salila opat taun dina sajarah saratus opat puluh opat rébu urang. Mangsa opat taun éta ogé digambarkeun ku pangepungan Yérusalém dina taun 66 jeung 70.
Dimimitianana pangepungan opat taun ku Cestius dina taun 66, sarta tuluy dipungkasna ku Titus dina taun 70, ngahasilkeun lambang alfa jeung lambang omega pikeun mangsa opat taun. Mangsa anu sarua éta ogé digambarkeun ku tilu satengah taun, anu satuluyna saluyu jeung tilu satengah taun nubuat nalika Roma dina kakawasaan paus nincak-nincak tempat suci.
Tapi pakarangan anu aya di luar Bait Allah ulah diukur, sabab eta geus dipasrahkeun ka bangsa-bangsa kapir; sarta kota suci bakal dipapak ku maranehna salila opat puluh dua bulan. Jeung Kami bakal mere kakawasaan ka dua saksi Kami, sarta maranehna bakal ngaramal salila sarébu dua ratus genep puluh poe, maké lawon karung. Wahyu 11:2, 3.
Jeung maranéhna bakal rubuh ku seukeutna pedang, sarta bakal digiring ka pangbuangan ka sakumna bangsa; jeung Yerusalem bakal diinjak-injak ku bangsa-bangsa lain Yahudi, nepi ka mangsa bangsa-bangsa lain Yahudi kaeusi. Lukas 21:24.
Perlu pisan dicatet yén sim kuring ngagunakeun boh cara ngitung “inklusif” boh “éksklusif” pikeun mangsa anu dilambangkeun ku lambang alfa Cestius nepi ka lambang oméga Titus. Ieu nuduhkeun yén dua cara nerapkeun itungan waktu digambarkeun dina hiji sajarah. Urang geus medar prinsip Alkitabiah ieu nalika urang ngabahas (réa artikel katukang) lilana waktu antara nganjangna Yesus ka Caesarea-Philippi (Panium) jeung angkatna Anjeunna ka Gunung Transfigurasi. Dua panulis Alkitab nyatet genep poé, sedengkeun saurang deui nyatet dalapan poé.
Sanggeus genep poe, Isa nyandak Petrus, Yakobus, jeung Yohanes dulurna, tuluy mawa maranéhna naék ka hiji gunung anu luhur nyorangan. Mateus 17:1.
Sarta genep poe sanggeusna, Yesus nyandak Petrus, Yakobus, jeung Yohanes, tuluy mingpin maranéhna naék ka hiji gunung anu luhur, misah ku maranéhna wungkul; sarta Anjeunna robah rupa di hareupeun maranéhna. Markus 9:2.
Jeung kajadian kira-kira dalapan poé sanggeus éta pangandika-pangandika, Mantenna nyandak Petrus, Yohanes, jeung Yakobus, tuluy naék ka gunung pikeun neneda. Lukas 9:28.
Karuksakan Yerusalem miboga larapan anu “leuwih langsung” ka poé-poé panungtungan, sarta karuksakan éta jadi dua saksi anu diwakilan ku Babul jeung Roma. Dua saksi éta silih saluyukeun, tapi méré ciri-ciri nubuat anu béda-béda jeung penting pikeun ngagedékeun bebeneran. Pangepungan ku Roma (66 nepi ka 70) lumangsung salila opat taun anu ogé ngawakilan tilu satengah taun. Tilu satengah taun éta patali jeung diparandegkeunana Bait Suci jeung pasukan, anu dilaksanakeun ku paganisme boh ku kapapaan. Diparandegkeunana ku kapapaan lumangsung salila tilu satengah taun simbolis, sakumaha dipagarkeun ku tilu satengah taun literal dina pangepungan ku Roma.
Pangepungan salila opat taun éta ogé patali jeung période-période opat taun anu pakait jeung garis nubuat anu nandaan diangkatna Islam, sarta sanggeus éta diangkatna gerakan malaikat kahiji jeung malaikat kadua, tuluy malaikat katilu. Mangsa ti Cestius nepi ka Titus patepung jeung roda Roma kapausan sarta ogé roda Islam. Roda Roma jeung mangsa tilu satengah taun Cestius jeung Titus patepung jeung mangsa tilu satengah taun simbolis Roma kapausan, ku kituna ngaidentipikasi dua éntitas, nyaéta Roma pagan jeung Roma kapausan. Roda Islam dipatalikeun ku sajarah anu sarua anu dipikaharti minangka mangsa opat taun, tapi sakumaha halna roda Roma dina sajarah éta, Islam dipatalikeun jeung hiji kakawasaan kadua anu tunduk kana roda Islam—nyaéta Adventisme. Mangsa tilu satengah taun ngalambangkeun Roma dina dua fasena, sarta mangsa opat taun ngalambangkeun Islam jeung Adventisme. Roma pagan jeung Roma kapausan henteu tiasa dipisahkeun dina nubuat, kitu deui Islam jeung Adventisme.
Sacara nubuat, ieu nungtut yén nalika urang niténan pangepungan Babylon, dua pamahaman ngeunaan waktu kudu katémbong dina gambaran pangepungan salila dalapan belas bulan. Dua gambaran waktu dina pangepungan anu dilaksanakeun ku Rome sacara nubuat nungtut ayana dua gambaran waktu dina pangepungan anu dilaksanakeun ku Nebuchadnezzar. Pangepungan ku Nebuchadnezzar anu lumangsung salila dalapan belas bulan ogé bisa dipikaharti minangka lambang sataun satengah. Dalapan belas bulan téh sarua jeung sataun satengah, sarta sataun satengah bisa dinyatakeun minangka 1.5 taun. Pangepungan ku Nebuchadnezzar téh lilana dalapan belas bulan sakaligus hiji koma lima (1.5) taun.
Dalapan belas bulan téh ngarujuk kana kakawasaan anu bakal nincak-nincak Yérusalém, ari 1,5 taun ngarujuk kana Islam. Roda pangitungan nubuat anu nuduhkeun dalapan belas bulan téh nuduhkeun Babul, ari roda pangitungan nubuat anu hiji deui nuduhkeun Islam. Kami tacan medar katerangan ngeunaan kumaha kami nepi kana panerapan mangsa 1,5 taun dina patalina jeung Islam, tapi perlu dicatet yén dua pangitungan waktu dina pangancuran anu dilantarankeun ku Roma patali jeung roda nubuat Roma (boh anu pagan boh anu aya dina kakawasaan paus), sarta pangitungan anu hiji deui patali jeung roda nubuat Islam. Ciri-ciri ieu kapanggih dina pangancuran Yérusalém, boh anu alfa boh anu oméga.
Pangepungan Yérusalém salila opat taun ku Cestius jeung Titus ngalambangkeun ahir hiji runtuyan nubuat anu dimimitian ku mangsa tilu puluh dalapan taun anu dipungkas ku pangepungan salila opat taun anu ngalambangkeun diangkatna Islam, sarta mangsa opat taun anu pamungkas dina runtuyan anu éta kénéh ngalambangkeun diangkatna panji saratus opat puluh opat rébu urang.
Urang baris neraskeun hal-hal ieu dina artikel salajengna.