Aya ‘tilu welas’ rujukan kana tanggal dina kitab Yéheskiel; genep nyanghareupan Yerusalem, genep nyanghareupan Mesir, jeung hiji ka Tirus. Sakabéh rujukan éta ditempatkeun dina kontéks panghianatan, anu dilambangkeun ku angka ‘tilu welas’. Dina taun sanggeus pamajikan Yéheskiel pupus ku kaserang stroke, anu nandaan mimiti pangepungan katilu, Yéheskiel diparéntahkeun supaya nyarita ngalawan Mesir, netelakeun yén éta nagara bakal jadi taringgal salila opat puluh taun.
Jeung Kami baris ngajadikeun tanah Mesir jadi sepi taya nu nyicingan di tengah-tengah nagara-nagara anu geus sepi, sarta kota-kotana di antara kota-kota anu geus diruksak bakal jadi sepi salila opat puluh taun; jeung urang Mesir ku Kami baris disebarkeun ka antara bangsa-bangsa, sarta ku Kami baris dipiceun ka sakuliah nagara-nagara. Sanajan kitu, kieu timbalan PANGERAN Allah: Dina ahir opat puluh taun Kami baris ngumpulkeun deui urang Mesir ti antara bangsa-bangsa tempat maranéhna geus disebarkeun; sarta Kami baris mulangkeun kaayaan tawanan Mesir, jeung ngajadikeun maranéhna balik deui ka tanah Pathros, ka tanah padumukan maranéhna; jeung maranéhna bakal aya di dinya jadi hiji karajaan anu handap. Ezekiel 29:12–14.
Pangepungan dimimitian dina taun 587 SM, nalika Yéheskél diparéntahkeun pikeun nyarita. Dina ayat ‘tujuh welas’, taun 571 SM nuduhkeun yén Mesir bakal dipasrahkeun ka Babul minangka ganjaran pikeun jasa anu geus dibaktikeun. Para ahli kronologi Alkitab ngajukeun taun 567 SM nepi ka taun 527 SM minangka mangsa opat puluh taun anu dituduhkeun dina ayat-ayat éta, sarta ti amanat munggaran ngeunaan panghukuman anu diwawarkeun dina taun 587 SM nepi ka pernyataan dina ayat tujuh welas dina taun 571 SM yén Gusti geus masrahkeun Mesir kana panangan Nebukadnesar, urang manggihan mangsa ‘tujuh welas taun’.
Bala tentara Nebukadnesar perang dina hiji kampanye anu panjang tur hese ngalawan Tirus (pangepungan éta lumangsung kira-kira 13 taun, sakitar 586–573 SM). Para prajurit digawé kacida teuasna (unggal sirah jadi botak, sarta unggal taktak ruksak ku ngangkut beban), tapi maranéhna henteu nampi upah anu penting atawa rampasan tina Tirus sorangan. Ku sabab pagawean anu henteu nguntungkeun ieu, Allah nangtukeun pikeun mikeun Mesir ka Nebukadnesar minangka panggantian (“upah”) pikeun pagawean anu dipigawé ku bala tentarana ngalawan Tirus.
Jeung cicinglah di imah anu sarua, dahar jeung nginum tina naon-naon anu dipasihkeun ku maranéhna; sabab pagawe pantes meunang upahna. Ulah pindah-pindah ti imah ka imah. Lukas 10:7.
Ku kituna, Nebukadnesar ngarebut Tirus heula, sarta sanggeus pangepungan anu lilana tilu belas taun, anjeunna dipaparin Mesir. Saméméh ngarebut Tirus, anjeunna ngarebut Yerusalem dina taun 586 SM; tuluy anjeunna ngalaksanakeun pangepungan ka Tirus salila tilu belas taun, sarta sanggeus éta ngarebut Mesir. Yerusalem direbut dina taun 586 SM, sarta pangepungan Tirus dimimitian dina taun 586 SM jeung lumangsung nepi ka taun 573 SM. Angka tilu belas dipatalikeun jeung Amérika Sarikat.
Sadérék White ngawartoskeun ka urang yén Yerusalem dina kitab Yézkiel ngalambangkeun garéja Advent Poé Katujuh Laodikia, sarta Nebukadnésar, raja ti kalér, ngalambangkeun kakawasaan kapapaan dina poé-poé panungtungan. Dina ilustrasi sajarah dina pasal dua puluh salapan, para garong ti bangsamu dina poé-poé panungtungan, anu ngalambangkeun Roma kapapaan, nalukkeun tilu pihak dina éta pasal. Kahiji anjeunna ngarebut Yerusalem, tuluy Tirus, sarta ahirna Mesir.
Pangadilan dimimitian di bumi Allah, sarta tanduk Protestantisme di Amérika Sarikat ditaklukkeun heula saméméh diberlakukeunana undang-undang poé Minggu. Tanduk Protestantisme anu murtad di Amérika Sarikat ngawengku garéja Advent Poé Katujuh Laodikia anu ngagambarkeun “urut” umat perjangjian anu diliwatkeun, sakumaha Israél jaman baheula dina taun 34 jeung kaum Protestan dina taun 1844. Diliwatkeunana éta urut umat perjangjian Allah dina taun 34 jeung 1844 digambarkeun dina sajarah nubuat tina nubuat dua rébu tilu ratus taun dina Daniel 8:14. Pangadilan dimimitian ti bumi Allah, sarta tanduk Protestantisme dihakiman saméméh tanduk Républikanisme.
Sabab geus waktuna pangadilan dimimitian ti balé Allah; jeung lamun éta mimiti lumangsung ka urang, kumaha bakal tungtungna jalma-jalma anu henteu nurut kana Injil Allah? 1 Petrus 4:17.
Sebutan anu pangheulana ngeunaan pangadilan ka Mesir kapanggih dina ayat kahiji pasal dua puluh salapan, sarta tanggal panungtungan anu disebatkeun ku Yehezkiel patalina jeung Mesir aya dina ayat tujuh welas dina pasal anu sarua. Pasal éta némbongkeun yén Roma modéren mimiti ngéléhkeun tanduk Protestantisme tuluy Tirus, anu ngalambangkeun tanduk Républikanisme anu bakal dikalahkeun dina hukum Minggu anu enggal datang. Nalika Tirus (Amérika Sarikat) ditaklukkeun ku Nebukadnesar dina hukum Minggu, Mesir ogé dipasrahkeun kana leungeunna. Dina waktu éta tatu maot kapausan cageur deui. Henteu ngan tatu maot kapausan harita cageur deui, tapi Yehezkiel ngabéjaan ka urang yén ieu kajadian dina mangsa hujan panungtungan.
Dina poe eta Kami rek ngabalukarkeun tanduk kaom Israil ngarecah kuncup, sarta ka maneh Kami bakal maparin kabuka sungut di tengah-tengah maranéhna; jeung maranéhna bakal nyaho yen Kami teh PANGERAN. Yehezkiel 29:21.
Yakub sareng Israél
Yesaya nétélakeun yén Israil bakal ngaluarkeun pucuk, mekar, jeung ngeusi sakuliah bumi ku buah. Hujanlah anu nyababkeun tilu léngkah, nyaéta ngaluarkeun pucuk, mekar, jeung ngahasilkeun buah; sarta nurutkeun Yesaya, hujan ahir téh datang nalika “angin kasar” geus ditahan. Anjeunna salajengna nétélakeun yén salila mangsa ngaluarkeun pucuk, mekar, jeung ngahasilkeun buah, dosa-dosa Yakub kudu dipupus, sarta kecap Ibrani anu ditarjamahkeun jadi “dipupus” hartina didamaikeun ku panebusan.
Dina ukuran anu sajalan, nalika éta mimiti mekar, maneh bakal ngahukum éta; Mantenna nahan angin-Na anu kasar dina poé angin wetan. Ku sabab ieu, ku kituna kajahatan Yakub bakal disucikeun; jeung ieu sakabéh buahna pikeun miceun dosana; nalika manéhna ngajadikeun sakabéh batu-batu altar kawas batu kapur anu diremuk jadi pepes, groves jeung arca-arca moal nangtung deui. Yesaya 27:8, 9.
Nalika opat angin (angin-Na anu tarik) anu mawa pacéngkadan ditahan, panyegelan ka saratus opat puluh opat rébu urang dimimitian, sarta jalma-jalma anu wijaksana jeung anu jahat di kalangan Adventisme ahirna dipisahkeun, sarta sakabéh ieu kalaksanakeun dina “poé angin wétan.” Mangsa panyegelan dimimitian ku cipratan dina 9/11 sarta dipungkas ku curahan anu pinuh dina mangsa hukum poé Minggu, nalika bumi tuluy pinuh ku buah. Mangsa panyegelan téh mangrupa pamurnian jeung panyucian anu lumangsung tahap demi tahap saluyu jeung Malaki tilu. Tapi dina mangsa tujuh belas taun anu digambarkeun ku titimangsa mimiti jeung titimangsa ahir dina Yeheskel dua puluh salapan, lumangsung panalukan kana karajaan kagenep dina nubuat Alkitab, anu dilambangkeun ku Yérusalém, lambang tanduk Protestantisme—garéja—jeung Tirus, lambang tanduk Républikanisme—nagara. Geuwat sanggeus réngséna pangepungan Tirus anu lumangsung salila tilu belas taun, lumangsung panalukan kana karajaan katujuh anu diwangun ku sapuluh raja, anu dilambangkeun ku Mesir. Tilu panalukan kana Yérusalém, Tirus, jeung Mesir téh lumangsung nalika “tanduk kulawarga Israél” nyirung sarta dipaparin lolongkrang pikeun muka sungut.
Kaayaan bisu boh imam Yéhéskél boh imam Jakaria lekasan dina mangsa undang-undang poé Minggu, nalika Amérika Sarikat jeung kalde Bileam duanana nyarita. Gusti maparin “kabukana sungut” ka kulawarga Israél dina mangsa undang-undang poé Minggu. Harita, Yakub geus diberesihan tina dosa-dosana sarta ngaranna diganti jadi kulawarga Israél. Amanat anu diwawarkeun ku maranéhna dilambangkeun ku saksi katilu ngeunaan kaayaan bisu anu sipatna nubuat, anu diwakilan ku Daniél, anu tuluy dipaparin amanat dina Daniél pasal sabelas, anu ogé mangrupa titingalian Habakuk anu tuluy ‘nyarita sarta henteu bohong.’ Yéhéskél, Jakaria, jeung Daniél sajajar jeung pangwawaran panyeluk bedas malaikat katilu, kitu ogé Yérémia dina pasal lima belas, nalika anjeunna dipaparin jangji yén anjeunna bakal jadi sungut Allah lamun anjeunna bangkit deui tina kakuciwaan anu kahiji.
Naha sababna nyeri abdi langgeng, jeung tatu abdi teu tiasa diubaran, anu nampik dipulihkeun? Naha Gusti rek janten ka abdi saperti tukang bohong, jeung saperti cai anu ngaleungit? Ku sabab eta kieu timbalan PANGERAN, Lamun maneh balik, mangka Kami bakal mawa maneh balik deui, sarta maneh bakal nangtung di payuneun Kami; sarta lamun maneh misahkeun anu mulya tina anu hina, maneh bakal jadi saperti sungut Kami: maranehna kudu balik ka maneh; tapi maneh ulah balik ka maranehna. Yermia 15:18, 19.
Yesus ngagambarkeun ahir ku awal, sarta dina 9/11 panyiraman éta ngaluarkeun kuncup-kuncup jeung tangkal Yakub mimiti tumuwuh; sarta tungtungna, nalika kajahatan Yakub dipupus, kulawarga Israél bakal nyarita. Mekarna kuncup dina 9/11 anu kahontal ku hujan éta ngalambangkeun mekarkeun kuncup dina ahir mangsa panyegelan, nalika “tanduk” kulawarga Israél mekar, pas di tempat tanduk Protestantisme murtad jeung Republikanisme dikalahlakeun ku Nebukadnésar.
Dina waktu éta, tanduk palsu Protestantisme dikontraskeun jeung tanduk sajati Protestantisme, sakumaha dilambangkeun ku iteuk Harun anu sirungan, béda jeung iteuk-iteuk séjén milik kaom-kaom Israél. Dua tanggal dina pasal dua puluh salapan kitab Yeheskel nuduhkeun sajarah diangkatna panji saratus opat puluh opat rébu dina mangsa hukum poé Minggu anu moal lila deui bakal datang.
Prosés mucunghulna sirung, mekarna kembang, sarta pinuhna bumi ku buah dimimitian nalika hujan ahir dicipratkeun dina 9/11, sakumaha mangsa Pentakosta dimimitian ku Kristus anu niupkeun sababaraha tetes ka murid-murid-Na, nu tuluy ngarah ka Pentakosta nalika pangucuran lumangsung sapinuhna. Mucunghulna sirung dina 9/11 dina awal panyucian Yakub (anu ngarebut kalungguhan batur), anu mangrupa mangsa pameteraian, ngalambangkeun mucunghulna sirung kaom Israél (anu unggul) dina mangsa undang-undang poé Minggu. Mucunghulna sirung dina ahir nandakeun bédana antara umat perjangjian nu baheula jeung saratus opat puluh opat rébu, sakumaha pangucuran seuneu di Gunung Karmél némbongkeun bédana antara nabi Élia jeung nabi-nabi Baal. Bédana éta digambarkeun ku hiji golongan anu dina nubuat meunang kaéra lantaran hiji warta palsu ngeunaan katengtreman jeung kaamanan, ari golongan séjén dina nubuat suka bungah, sarta maranéhna moal kungsi meunang kaéra.
Genep Titimangsa Mesir
Yehezkiel nyebutkeun opat tanggal séjén anu patali jeung Mesir, sarta dua tina éta tanggal nuduhkeun taun kasabelas, sedengkeun dua tanggal séjénna nuduhkeun taun kadua belas dina mangsa pangbuangan.
Pengepungan Taun Kasabelas
Dina taun kasabelas, dina bulan kahiji, dina poe katujuh bulan eta, firman PANGERAN sumping ka kuring, saur-Na: “Eh anak manusa, Kami geus megatkeun panangan Firaun, raja Mesir; jeung tempo, eta moal dibebet nepi ka cageur, moal dipasang gulungan pikeun ngabeungkeutna, sangkan jadi kuat pikeun nyekel pedang.” Yehezkiel 30:20, 21.
Jeung kajadian dina taun ka-sebelas, dina bulan katilu, dina poe kahiji bulan éta, yén pangandika PANGERAN sumping ka kaula, saur-Na, “Anaking manusa, caritakeun ka Firaun raja Mesir, jeung ka rahayatna anu rea; saha anu sarua jeung maneh dina kaluhungan maneh?” Yehezkiel 31:1, 2.
Dina taun kasabelas pangbuangan, dina pasal tilu puluh, leungeun Mesir jeung Firaun dipiteskeun, sarta leungeun Babul dikuatkeun. Dina taun kasabelas, dina pasal tilu puluh hiji, runtuhna Mesir jeung pangaruhna ka dunya ditétélakeun.
Taun Ka-Dua Belas jeung Rubuhna Yerusalem
Dua tanggal dina taun ka dua belas aya dina Yehezkiel tilu puluh dua.
Jeung kajadian dina taun ka dua welas, dina bulan ka dua welas, dina poe kahiji bulan éta, yen firman PANGERAN sumping ka kuring, saur-Na, “Anaking manusa, angkatkeun hiji pangbeubeuratan pikeun Firaun raja Mesir, sarta bejakeun ka manehna, ‘Maneh teh sarua jeung singa ngora di antara bangsa-bangsa, jeung maneh teh ibarat lauk raksasa di sagara-gara: maneh medal ngaliwatan walungan-walungan maneh, ngarusuhkeun cai ku suku-suku maneh, sarta ngagedurkeun walungan-walunganana.’ Kieu timbalan Gusti ALLAH: ‘Ku sabab kitu Kami baris ngalegaan jaring Kami ka luhur maneh jeung sakumpulan jalma rea; sarta maranehna bakal ngangkat maneh ku jaring Kami.’ Yehezkiel 32:1–3.
Jeung kajadian deui dina taun ka dua belas, dina poé ka lima belas bulan éta, yén pangandika PANGERAN sumping ka kuring, pokna, “Anaking manusa, ngarandeglah pikeun balaréa Mesir, sarta labuhkeun maranéhna, nyaéta dirina jeung putri-putri bangsa-bangsa anu kawentar, ka bagian-bagian panghandapna bumi, babarengan jeung jalma-jalma anu turun ka liang kubur.” Yehezkiel 32:17, 18.
Fir’aun jeung baladna nu loba
Dina panyaritanaan kana Mesir dina pasal tilu puluh hiji, ayat-ayat panungtung nyebutkeun:
Kami nyababkeun bangsa-bangsa ngageter ku sora rubuhna anjeunna, nalika Kami ngalungsurkeun anjeunna ka naraka babarengan jeung maranéhna anu turun ka liang; jeung sakabéh tatangkalan Eden, nu pangpilihna jeung nu panghadéna ti Libanon, sakabéh anu nginum cai, bakal meunang panglipur di bagian-bagian panghandapna bumi. Maranéhna ogé turun ka naraka babarengan jeung anjeunna, ka maranéhna anu dipaéhan ku pedang; jeung maranéhna anu jadi pananganna, anu cicing handapeun kalangkangna di tengah bangsa-bangsa kapir. Ka saha ari maneh jadi sarupa kitu dina kamulyaan jeung dina kagedéan di antara tatangkalan Eden? tapi maneh bakal diturunkeun babarengan jeung tatangkalan Eden ka bagian-bagian panghandapna bumi; maneh bakal ngagolér di tengah jalma-jalma anu teu disunatan, babarengan jeung maranéhna anu dipaéhan ku pedang. Ieu téh Pir’aun jeung sakabéh balaréana, saur Gusti Allah. Yehezkiel 31:16–18.
Dina nubuat ngeunaan Mesir dina pasal tilu puluh dua, ayat-ayat pamungkasna ngulang sarta ngajembaran eusi pasal tilu puluh hiji, tur ngawengku hiji pernyataan panutup anu sajajar.
Sabab Kami geus nimbulkeun kasieunan Kami di tanah jalma-jalma nu hirup; sarta anjeunna bakal diteundeun di tengah-tengah jalma-jalma nu teu disunat babarengan jeung maranéhna nu dipaéhan ku pedang, nyaéta Firaun jeung sakabéh réa baladna, saur Gusti ALLAH. Yehezkiel 32:32.
Tujuh Belas Taun dina Bab Dua Puluh Salapan
Tanggal-tanggal anu aya dina jangka waktu tujuh belas taun anu digambarkeun dina pasal dua puluh salapan nandakeun Nebukadnesar nalukkeun Mesir, jeung hiji mangsa opat puluh taun karuksakan tanah Mesir. Opat puluh ngalambangkeun padang gurun, anu minangka perlambang sarébu taun nalika bumi jadi sepi jeung taya pangeusina.
Kuring nenjo ka bumi, jeung, lah, éta teu mangrupa jeung kosong; kitu deui ka langit, sarta dinya euweuh cahaya. Kuring nenjo ka gunung-gunung, jeung, lah, éta ngageter, sarta sakabéh pasir oyag lalaunan. Kuring nenjo, jeung, lah, euweuh jelema, sarta sakabéh manuk-manuk di langit geus kabur. Kuring nenjo, jeung, lah, tanah anu subur geus jadi gurun keusik, sarta sakabéh kota-kotana geus diruntuhkeun ku ayana PANGERAN, jeung ku murka-Na anu hebat. Sabab kieu dawuhan PANGERAN, Sakuliah tanah bakal jadi tumpur; tapi Kami moal ngancurkeunana nepi ka tuntas. Yermia 4:23–27.
Dina ahir mangsa opat puluh taun Mesir jadi suwung, sakumaha anu disebutkeun dina Yeheskel pasal dua puluh salapan, digambarkeun kabangkitan pamungkas jalma-jalma jahat sarta kabinasaan ahir maranéhna.
Sieun, jeung liang, jeung perangkap, aya ka anjeun, he nu nyicingan bumi. Jeung bakal kajadian, yén sing saha anu ngungsi tina sora kasieun bakal ragrag kana liang; jeung anu naék kaluar ti tengah liang bakal katewak dina perangkap; sabab jandéla-jandéla ti luhur kabuka, jeung pondasi-pondasi bumi ngageter. Bumi téh remuk pisan, bumi téh tumpur sakabéhna, bumi téh oyag kacida. Bumi bakal ngalayang ka ditu ka dieu kawas jelema mabok, sarta bakal dipindahkeun kawas saung; jeung palanggaranana bakal beurat nindih éta; sarta éta bakal ragrag, jeung moal hudang deui. Jeung bakal kajadian dina poé éta, yén PANGERAN bakal ngahukum balad anu luhur di nu luhur, jeung raja-raja bumi di bumi. Jeung maranéhna bakal dikumpulkeun babarengan, sakumaha tahanan dikumpulkeun dina liang, sarta bakal dikonci dina panjara, jeung sanggeus loba poé maranéhna bakal didatangan. Yesaya 24:17–22.
Amanat Yeheskel anu dihijikeun ku genep tanggal anu patali jeung Mesir téh nuduhkeun pamusnahan pamungkas kakawasaan naga di bumi, anu dimimitian ti undang-undang poé Minggu anu moal lila deui baris dilarapkeun sarta terus lumangsung nepi ka pamusnahan ahir urang Mesir anu jahat dina ahir milénium.
Dina kasaksian nubuat, sato galak jeung nabi palsu ngahontal ahirna di talaga seuneu, anu ngalambangkeun Kadatangan Kristus anu Kadua, ari karuksakan ku talaga seuneu pikeun kakawasaan naga téh lumangsung dina ahir milénium.
Jeung éta sato galak katangkep, sarta jeung manéhna nabi palsu anu ngalakukeun mujijat-mujijat di hareupeunana, anu ku eta anjeunna nipu jalma-jalma anu geus narima tanda sato galak éta, jeung jalma-jalma anu nyembah gambarna. Maranéhna duaan dialungkeun hirup-hirup kana talaga seuneu anu hurung ku walirang. Ari sesana dipaéhan ku pedang ti Anjeunna anu linggih dina kuda éta, anu pedangna kaluar tina sungut-Na; sarta sakabéh manuk dipinuhan ku daging maranéhna. Wahyu 19:20, 21.
Maha sato jeung nabi palsu sacara profétis dipungkas dina datangna Kristus anu kadua, tapi naga nyorang takdirna sarébu taun saterusna dina datangna Kristus anu katilu.
Jeung kuring ningali hiji malaikat turun ti sawarga, nyekel konci liang jurang anu taya dasarna sarta hiji ranté gedé dina leungeunna. Anjeunna nyekel naga éta, si oray kolot, anu nyaéta Iblis jeung Satan, tuluy ngabeungkeut anjeunna salila sarébu taun, sarta ngalungkeun anjeunna kana liang jurang anu taya dasarna, tuluy nutup anjeunna di dinya jeung méré cap kana anjeunna, supaya anjeunna ulah deui nyasabkeun bangsa-bangsa, nepi ka genepna sarébu taun éta kacumponan; sarta sanggeus éta anjeunna kudu dileupaskeun sakeudeung. Wahyu 20:1–3.
Taun Kasabelas jeung Kaduabelas
Mangsa ‘tujuh belas’ taun anu dituduhkeun ku dua titimangsa dina Yeheskiel bab dua puluh salapan dimimitian dina taun kasapuluh mangsa pangbuangan sarta lekasan dina taun kadua puluh tujuh. Amanat-amanat dina bab tilu puluh jeung tilu puluh hiji ditepikeun dina taun kasabelas, sarta dua titimangsa anu kacatet dina bab tilu puluh dua dipasihkeun dina taun kadua belas mangsa pangbuangan. Mangsa tujuh belas taun anu dimimitian dina taun kasapuluh, kira-kira dina mimiti pangepungan Yerusalem, dituturkeun ku dua amanat ngeunaan Mesir dina taun kasabelas anu ditepikeun dina bab tilu puluh jeung tilu puluh hiji. Duanana amanat dina taun kasabelas éta babarengan ngalambangkeun hiji amanat pas saméméh undang-undang poé Minggu. Dua amanat séjén ngeunaan Mesir dina taun kadua belas lumangsung dina waktu atawa teu lila sanggeus karuksakan Yerusalem dina taun 586 SM.
Warta ngeunaan sumpingna Kristus diwartakeun minangka bagian tina warta Panggero Tengah Peuting anu robah jadi warta panggero tarik nalika undang-undang poé Minggu diberlakukeun. Dua warta Mesir diwartakeun saméméh undang-undang poé Minggu diberlakukeun, sarta dua warta Mesir diwartakeun nalika atawa teu lila sanggeus undang-undang poé Minggu diberlakukeun. Pangrangkepan warta-warta anu ditepikeun dina taun anu sarua, salila pangepungan anu ngahontal puncakna nalika Yérusalém diruksak, sarta pangrangkepan dua warta séjénna dina waktu undang-undang poé Minggu diberlakukeun, ngalambangkeun warta malaikat kadua, anu salawasna ngandung pangrangkepan.
Pesen kadua salawasna dituturkeun ku pesen katilu.
“Ku kalam jeung sora urang kudu ngaguar éta proklamasi, némbongkeun runtuyanana sarta nerapkeun nubuat-nubuat anu mawa urang kana amanat malaikat katilu. Moal aya anu katilu lamun henteu aya anu kahiji jeung kadua. Amanat-amanat ieu kudu urang pasihkeun ka dunya ngaliwatan publikasi jeung pidato-pidato, bari némbongkeun dina runtuyan sajarah kenabian hal-hal anu geus kajadian jeung hal-hal anu bakal kajadian.” Selected Messages, buku 2, 104, 105.
Dina warta katilu, panto mangsa pangasihan ditutup. Mangsa pangasihan pikeun Amérika Sarikat ditutup nalika undang-undang poé Minggu ditetepkeun, sarta mangsa pangasihan pikeun dunya ditutup nalika Mikael ngadeg. Kadua panto anu ditutup éta ngalambangkeun warta katilu anu salawasna dipiheulaan ku warta kadua anu salawasna mangrupa warta anu sipatna rangkep dua.
Pangaparinan kakawasaan ka malaikat kadua kalaksanakeun nalika warta Panyeluk Tengah Peuting ngagabung jeung éta malaikat. Dua warta anu diwawarkeun ka umat manusa, sakumaha digambarkeun ku wawaran-wawaran Yeheskel ka Mesir dina pasal tilu puluh jeung tilu puluh hiji, nuduhkeun iraha warta Panyeluk Tengah Peuting ngagabung jeung malaikat kadua, sarta dua warta dina pasal tilu puluh dua nuduhkeun pangaparinan kakawasaan ka malaikat katilu dina panyeluk anu tarik.
Roda-roda Yéhéskél anu ngagambarkeun silih pangaruhan anu ruwet di antara kajadian-kajadian dina kahirupan manusa nuduhkeun pépéling pamungkas pikeun umat manusa, nyaéta pépéling malaikat katilu, sarta malaikat katilu téh diwangun ku pépéling malaikat kahiji jeung pépéling malaikat kadua. Gorowok Tengah Peuting saméméh undang-undang poé Minggu jeung gorowok tarik sanggeus undang-undang poé Minggu digambarkeun ku opat tanggal Yéhéskél anu aya dina jangka waktu ‘tujuh welas’ taun antara tanggal alfa jeung oméga dina pasal dua puluh salapan anu sajajar jeung sajarah anu nyamuni dina Daniel pasal sabelas ayat opat puluh, sakumaha digambarkeun dina ayat sabelas nepi ka genep welas dina pasal anu sarua.
Dina Daniel pasal sapuluh, Daniel, saperti halna jeung Yehezkiel, dijadikeun bisu. Kabisuanna Daniel kajadian di tengah-tengah tilu panarajang; panarajang kahiji jeung katilu asalna ti malaikat Jibril, ari panarajang anu di tengah téh panarajang Kristus. Daniel, saperti Petrus antara Kaisarea Filipi jeung salib, aya di tengah. Di tengah éta Petrus ningali Kristus anu geus dimulyakeun, sakumaha ogé Daniel dina pasal sapuluh. Anu di tengah tina tilu malaikat téh nyaéta pesen anu kadua, anu mangrupa gabungan tina dua pesen.
Poé ka-5 dina Bulan ka-4 & 1844
Dina Ezekiel bab hiji, ayat hiji jeung dua, Ezekiel aya dina poé kalima bulan kaopat, anu sajajar jeung pertengahan gerakan bulan katujuh dina taun 1844. Ezekiel aya di tengah-tengah antara 19 April jeung 22 Oktober 1844, sakumaha Samuel Snow, utusan Gorowok Tengah Peuting dina taun 1844, nalika anjeunna mimiti nepikeun pamahamanana anu écés ngeunaan éta talatah di Boston, 93 poé sanggeus 19 April jeung 93 poé saméméh panto ditutup dina 22 Oktober 1844. Samuel Snow aya di Boston dina 21 Juli 1844, di tengah-tengah gerakan bulan katujuh, tanpa nyadar yén sacara nubuat anjeunna keur nangtung bareng jeung Peter di Gunung Transfigurasi, jeung Ezekiel dina taun katilu puluh tina daur Yobel katujuh welas, sarta jeung Daniel nalika nampa toélan kadua dina titingalian eunteung dina bab sapuluh.
Tirus
Saméméh urang mulang deui kana pananggalan genep rujukan Yézkiel ngeunaan Yérusalém, urang kudu heula nangtukeun hiji tanggal anu diproklamasikeun ngalawan Tirus.
Sarta kajadian dina taun kasabelas, dina poe kahiji bulan eta, yen pangandika PANGERAN sumping ka kami, dawuh kieu, “Eh anak manusa, ku sabab Tirus geus ngucapkeun ka Yerusalem, ‘Aha, manehna geus pegat, nya eta anu jadi gapura bangsa-bangsa; ayeuna manehna dibalikkeun ka kami; kami bakal pinuh deui, ku sabab manehna geus dijieun tumpur,’ ku kituna kieu dawuh Gusti ALLAH: ‘Maneh, Tirus, tingali, Kami ngalawan ka maneh; sarta Kami baris ngagerakkeun loba bangsa narajang ka maneh, saperti laut ngagedurkeun ombak-ombakna naek. Maranehna baris ngancurkeun tembok-tembok Tirus, sarta ngarempag munara-munara na; malah lebu taneuhna ge baris Ku Kami dikikis nepi beres, sarta dijadikeun siga puncak batu. Eta bakal jadi tempat pikeun ngamparkeun jala di tengah laut; sabab Kami geus ngadawuhkeunana, saur Gusti ALLAH; sarta eta bakal jadi jarahan pikeun bangsa-bangsa. Jeung anak-anakna awewe anu aya di pasawahan bakal dipaehan ku pedang; tuluy maranehna bakal nyaho yen Kami teh PANGERAN. Sabab kieu dawuh Gusti ALLAH: Tingali, Kami baris ngadatangkeun ka Tirus Nebukadrezzar raja Babul, raja para raja, ti kaler, mawa kuda-kuda, kareta-kareta perang, para nu tunggang kuda, pasukan-pasukan, jeung rahayat anu kacida lobana.’”
Manehna bakal meuncit putri-putri maneh di tegal ku pedang; sarta manehna bakal nyieun benteng ngepung ngalawan maneh, ngadugangkeun timbunan tanah ngalawan maneh, jeung ngangkat taméng ngalawan maneh. Jeung manehna bakal masang pakakas perang ngalawan témbok-tembok maneh, sarta ku kampak-kampakna manehna bakal ngaruntuhkeun munara-munara maneh. Ku lantaran lobana kuda-kudana, lebu maranéhna bakal nutupan maneh; témbok-tembok maneh bakal ngageter ku sora para nu nunggang kuda, ku sora roda-roda, jeung ku sora kareta-kareta perang, nalika manehna asup ngaliwatan gapura-gapura maneh, saperti jalma-jalma asup ka hiji kota anu geus dibobolan. Ku kuku-kuku kuda-kudana manehna bakal nginjak-injak sakabéh jalan-jalan maneh; manehna bakal maéhan umat maneh ku pedang, sarta garnisun-garnisun kuat maneh bakal ragrag ka taneuh. Jeung maranéhna bakal ngarampas kabeungharan maneh, sarta ngajarah padagangan maneh; maranéhna bakal ngaruntuhkeun témbok-tembok maneh, jeung ngancurkeun imah-imah geulis maneh; sarta maranéhna bakal ngalungkeun batu-batu maneh, kai-kai maneh, jeung lebu maneh ka tengah cai. Jeung Kami bakal ngajadikeun sora lagu-lagu maneh eureun; jeung sora kacapi-kacapi maneh moal kadéngé deui. Jeung Kami bakal ngajadikeun maneh kawas puncak batu cadas: maneh bakal jadi tempat ngabentangkeun jaring; maneh moal diwangun deui; sabab Kami, PANGERAN, geus ngucapkeunana, dawuh Gusti ALLAH.
Kieu timbalan PANGERAN Allah ka Tirus: “Naha pulo-pulo moal ngageter ku sora rubuhna maneh, waktu nu tatu ngajerit, waktu meuncit lumangsung di tengah-tengah maneh? Tuluy sakabeh pangeran laut bakal turun tina tahta-tahtana, maranéhna bakal nyimpenkeun jubah-jubahna, jeung miceun pakean-pakean sulamna; maranéhna bakal ngagem kaayaan ngageter; maranéhna bakal calik dina taneuh, jeung unggal waktu bakal ngageter, sarta ngarasa hèraneun ku sabab maneh. Maranéhna bakal ngangkat hiji ratapan pikeun maneh, sarta nyebut ka maneh: Kumaha maneh geus dibinasakeun, he kota anu dicicingan ku jalma-jalma nu ngalayar di laut, kota anu kasohor, anu kuat di laut, maneh jeung pangeusina, anu matak nimbulkeun kasieunanana ka sakur anu nyicingan éta! Ayeuna pulo-pulo bakal ngageter dina poé rubuhna maneh; enya, pulo-pulo anu aya di laut bakal kaganggu ku alatan ninggalkeunana maneh. Sabab kieu timbalan PANGERAN Allah: Waktu Kami ngajadikeun maneh kota nu taya nu nyicingan, saperti kota-kota anu teu dicicingan; waktu Kami ngadatangkeun samudra jero ka luhur nangtangan maneh, nepi ka cai-cai anu gedé nutupan maneh; waktu Kami nurunkeun maneh babarengan jeung maranéhna anu turun ka liang kubur, babarengan jeung bangsa-bangsa jaman baheula, sarta nempatkeun maneh di bagian-bagian panghandapna bumi, di tempat-tempat anu geus lila taringgal, babarengan jeung maranéhna anu turun ka liang kubur, supaya maneh teu dicicingan deui; ari Kami bakal nempatkeun kamulyaan di tanah jalma-jalma anu hirup; Kami bakal ngajadikeun maneh hiji kasieunan, sarta maneh moal aya deui; sanajan maneh dipilarian, tapi maneh moal kapanggih deui salalawasna, kitu timbalan PANGERAN Allah.” Yehezkiel 26:1–21.
Pesen Tirus diproklamasikeun dina taun Yerusalem diruksak, sarta éta ngagambarkeun rubuhna karajaan kagenep dina nubuat Alkitab dina hukum Minggu anu geura datang. Dina hukum Minggu, Amérika Serikat (Tirus) sacara nubuat bungah lantaran geus ngaruntuhkeun Yerusalem, anu ku Sister White diidéntifikasi minangka garéja Masehi Advent Poé Katujuh Laodikia, anu ku Ezekiel disebut “panto-panto jalma-jalma.” Tirus nétélakeun yén Yerusalem “baheula nyaéta” panto-panto jalma-jalma, dina wangun kaliwat. “Panto” sacara nubuat nyaéta garéja.
Sarta anjeunna kasieunan, sarta ngadawuh, “Kumaha pikasieuneun ieu tempat! Ieu lain lian ti bumi Allah, sarta ieu panto sawarga.” Geus kitu Yakub hudang isuk-isuk pisan, tuluy nyokot batu anu ku anjeunna dipaké pikeun sirahna, terus ngadegkeun éta jadi tugu, sarta ngucurkeun minyak kana puncakna. Jeung anjeunna méré ngaran éta tempat Bétel; ari ngaran éta kota ti baheula mah Luz. Kajadian 28:17–19.
Kecap “Bethel” hartina bumi Allah, sarta Tirus bungah lantaran geus maksa garéja Maséhi Advent Poé Katujuh Laodikia pikeun narima dilarapkeunana kawajiban nyembah panonpoé. Tapi, sanajan aya kabungah anu salah arah ti pihak-pihak anu maksakeun panyembahan ka panonpoé, Allah ngaliwatan Yehezkiel ngadawuh, “Kami ngalawan ka manéh, hé Tirus, sarta Kami bakal ngadatangkeun loba bangsa pikeun narajang manéh, sakumaha laut ngagulidagkeun ombakna. Maranéhna bakal ngancurkeun témbok-témbok Tirus, sarta ngaruntuhkeun munara-munarana.”
“Tembok Tirus” ngalambangkeun panangtayungan Tirus. “Tembok” mangrupakeun lambang tina Sapuluh Parentah.
“Nabi di dieu ngagambarkeun hiji umat anu, dina mangsa panyimpangan umum tina bebeneran jeung kabeneran, keur ngupayakeun mulangkeun deui prinsip-prinsip anu jadi pondasi Karajaan Allah. Maranéhna téh jalma-jalma anu ngomean karuksakan anu geus dijieun dina hukum Allah—témbok anu ku Mantenna geus dipasang ngurilingan umat pilihan-Na pikeun panangtayungan maranéhna, sarta katuhuan kana parentah-parentahna ngeunaan kaadilan, bebeneran, jeung kasucian, anu kudu jadi pangreksa maranéhna salalanggengna.” Prophets and Kings, 677.
Hukum Allah téh mangrupa témbok panyalindungan, tapi témbok-témbok dina wangun jamak ngalambangkeun dua prinsip anu ‘ngalindungan’ sarta ngahasilkeun karaharjaan jeung kasuksésan Tyrus, lambang tanduk Républikan Amérika Sarikat.
“‘Jeung manéhna miboga dua tanduk siga anak domba.’ Tanduk-tanduk anu siga anak domba éta nandakeun kakeunaan ngora, katineung polos, jeung kalembutan, anu luyu ngagambarkeun tabiat Amérika Sarikat nalika dipidangkeun ka nabi minangka nu ‘muncul’ dina taun 1798. Di antara para pangungsian Kristen anu mula-mula ngungsi ka Amérika sarta néangan pangungsian tina panindesan karajaan jeung katidak-sabaran para imam, aya loba anu netepkeun haté pikeun ngadegkeun hiji pamaréntahan dina dasar anu lega, nyaéta kabébasan sipil jeung agama. Pamadegan maranéhna kapanggih tempatna dina Déklarasi Kamerdikaan, anu ngedalkeun bebeneran agung yén ‘sakumna manusa diciptakeun sarua’ sarta dipaparin hak anu teu bisa dicabut kana ‘hirup, kabébasan, jeung ngudag kabagjaan.’ Jeung Konstitusi ngajamin ka rahayat hak pikeun pamaréntahan ku dirina sorangan, kalawan netepkeun yén para wakil anu dipilih ku sora rahayat baris nyieun jeung ngalaksanakeun hukum. Kabébasan dina kayakinan agama ogé dipaparin, unggal jalma diidinan nyembah ka Allah nurutkeun tuntunan haté nuranina. Républikanisme jeung Protestanisme jadi asas-asas dasar bangsa éta. Asas-asas ieu mangrupakeun rusiah tina kakawasaan jeung kamakmuranna. Jalma-jalma anu katindes jeung katapak-tapak di sakuliah Karistenan geus ngalieur ka nagri ieu kalayan minat jeung pangharepan. Jutaan jalma geus néangan basisirna, sarta Amérika Sarikat geus naék kana hiji tempat di antara bangsa-bangsa anu pangkuatna di bumi. …”
“Tanduk-tanduk siga anak domba jeung sora naga tina perlambang éta nuduhkeun hiji patalina anu kacida mencolokna antara pangakuan jeung prak-prakan bangsa anu ku dinya dilambangkeun. ‘Nyarios’-na eta bangsa nya éta lampah panguasa-panguasa législatif jeung yudisialna. Ku lampah anu kitu, éta bangsa bakal ngabohongkeun prinsip-prinsip anu liberal jeung damai anu ku dirina geus diajukeun minangka dasar kawijakanana. Ramalan yén éta bangsa bakal nyarita ‘saperti naga’ jeung ngalaksanakeun ‘sakabéh kakawasaan sato galak anu kahiji’ kalawan écés ngaramalkeun mekarna sumanget kateusabaran jeung panganiayaan anu geus kaciri dina bangsa-bangsa anu dilambangkeun ku naga jeung sato galak anu siga macan tutul. Jeung katerangan yén sato galak anu boga dua tanduk éta ‘ngajadikeun bumi jeung sakumna anu maratuh di dinya nyembah ka sato galak anu kahiji’ nuduhkeun yén kakawasaan bangsa ieu bakal dipaké pikeun maksa ngalaksanakeun hiji pangamalan anu bakal jadi hiji kalakuan panghormatan ka kapausan.”
“Kalakuan anu kitu bakal langsung sabalikna jeung asas-asas pamaréntahan ieu, jeung jiwa lembaga-lembaga bébasna, ogé jeung pernyataan anu teges tur khidmat dina Declaration of Independence, kitu deui jeung Konstitusi. Para pangadeg bangsa ieu kalayan wijaksana narékahan ngajaga sangkan kakawasaan sékulér ku pihak gareja teu dipaké, jeung hasilna anu teu bisa dipisahkeun ti dinya—nyaéta teu ayana kasabaran jeung panganiayaan. Konstitusi netepkeun yén ‘Congress shall make no law respecting an establishment of religion, or prohibiting the free exercise thereof,’ sarta yén ‘no religious test shall ever be required as a qualification to any office or public trust under the United States.’ Ngan ku ngalanggar sacara atra pisan kana pangjagaan-pangjagaan pikeun kabébasan bangsa ieu, sagala palaksanaan agama bisa dipaksakeun ku kakawasaan sipil. Tapi katidakselarasan tina kalakuan anu kitu téh teu leuwih gedé tibatan anu digambarkeun dina lambang éta. Éta téh sato galak nu tandukna siga anak domba—dina pangakuan murni, lemah lembut, jeung teu ngabahayakeun—anu nyarita kawas naga.” The Great Controversy, 441, 442.
Dasar Amérika Sarikat dilambangkeun ku Declaration of Independence jeung Constitution, anu masing-masing ngalambangkeun Protestantisme jeung Republikanisme. “Témbok-témbok” panyalindungan jeung kamakmuran téh nyaéta Republikanisme jeung Protestantisme, sarta dina hukum Minggu prinsip-prinsip boh Declaration of Independence boh Constitution digulingkeun, sabab Nebukadnesar “shall set engines of war against thy walls, and with his axes he shall break down thy towers.”
Dina mangsa undang-undang poé Minggu dilarapkeun, sakabéh “munara” diruntuhkeun, sarta munara téh lambang garéja anu filsafat dasarna digambarkeun ku usaha manusa pikeun nyalametkeun dirina sorangan. Ngeunaan Nimrod, pambarontak gedé éta, jeung munarana, urang dibéré katerangan dina Para Nabi jeung Para Raja, “Nalika munara éta sabagian geus réngsé diwangun, sabagianana dipaké jadi tempat dumuk ku para pangwangunna; rohangan-rohangan séjénna, anu diparabotan sarta dipapaésan kalayan méwah, dihususkeun pikeun brahala-brahalana. Jalma-jalma éta suka bungah ku kasuksésanana, sarta muji déwa-déwa tina pérak jeung emas, tur ngalawan ka Pangawasa langit jeung bumi.” Dina mangsa undang-undang poé Minggu dilarapkeun, Tyrus suka bungah lantaran Yérusalém geus diruntuhkeun, tapi kamurtadan nasional dituturkeun ku karuksakan nasional, sarta raja kalér tuluy bakal ngaruntuhkeun témbok-témbok jeung munara-munara Amérika Sarikat.
Urang baris ngamimitian ngabahas genep tanggal Yerusalem dina Yehezkiel dina artikel salajengna.