Sajarah Nu Kasumput dina Ayat Kaopat Puluh — Angka Kadalapan Welas

Numutkeun ilham, dina perkara ilham, “unggal kanyataan miboga hartina,” jeung “unggal prinsip miboga hartina.”

Kanyataanana nyaéta yén ungkara Ibrani “ereb boqer” kapanggih dalapan kali dina Alkitab. Éta salawasna ditarjamahkeun jadi “sonten jeung isuk,” iwal dina Daniel 8:14, anu di dinya ditarjamahkeun jadi “poé-poé.” Numutkeun kana ilham, ayat opat welas téh mangrupa “dasar jeung tihang puseur tina iman Advent.”

Ku kituna, kanyataanana nyaéta yén kecap “days” dina éta ayat téh mangrupa waktos ka dalapan tina tujuh waktos ungkara Ibrani éta dipaké. Jeung fénoména Alkitabiah ngeunaan pituduh profétis Allah ka para panarjamah Vérsi King James ku dihaja ngaitkeun tatarucingan Alkitabiah ngeunaan anu ka dalapan minangka bagian tina anu tujuh dina éta ayat anu ngawakilan salah sahiji tina dua visi dina pasal dalapan. Hiji kecap anu ditarjamahkeun jadi “vision” dina pasal dalapan nyaéta kecap Ibrani “chazon,” ari nu séjénna nyaéta “mareh.” “Mareh” hartina penampakan, jeung visi “mareh” téh nyaéta visi ngeunaan penampakan Kristus dina Firman profétis Allah. Visi “mareh” dina Daniel 8:14 nandakeun yén Kristus kudu nembongan sarta ngadadak sumping ka Bait-Na dina 22 Oktober 1844. Sadaya bebeneran ieu téh mangrupa fakta, jeung éta sadayana aya patalina jeung éta ayat anu jadi tihang puseur, sarta tihang puseur téh lain hiji doktrin atawa hiji nubuat anu kacumponan dina 22 Oktober 1844; kanyataanana nyaéta yén éta ayat téh Kristus, tihang puseur.

Ayeuna urang keur diuji, naha urang baris asup ka Bait Allah teras ngaku dosa-dosa urang sarta meunangkeun berkah tina pembenaran-Na. Panggero panungtung ieu pikeun asup ka Bait Allah dikurilingan ku rupa-rupa halangan sangkan nyegah urang masing-masing asup, tapi lamun ayeuna urang ragu-ragu, urang bakal “ditinggalkeun nyorangan dina kakeueum heningna pikasieuneun peuting.” Tapi ieu lain hiji-hijina pokok anu rek ku sim kuring ditepikeun.

Ayat anu pangpentingna ieu ngahaja dibéré tekenan ku cara nyertakeun pangbédaan kecap “poé-poé,” anu ngandung tatarucingan nubuat yén dalapan téh kaasup kana anu tujuh, anu mangrupa salah sahiji roda dina mangsa panyégelan saratus opat puluh opat rébu urang. Dina mangsa panyégelan, tanduk Protéstan jeung tanduk Républikan tina karajaan kagenep dina nubuat Alkitab duanana bakal ngawujudkeun tatarucingan yén anu kadalapan téh kaasup kana anu tujuh. Ti antara dalapan présidén saprak mangsa ahir dina taun 1989, Trump jadi raja kagenep tina karajaan kagenep, sarta sanggeus meunang mangsa jabatanana anu kadua, manéhna jadi anu kadalapan anu kaasup kana anu tujuh. Dina tindakan Amérika Sarikat anu malikan deui Maklumat Milan taun 313, gerakan Laodikea ti saratus opat puluh opat rébu urang bakal jadi gerakan Piladelpia ti saratus opat puluh opat rébu urang. Mangsa panyégelan réngsé dina mangsa hukum poé Minggu, nalika tatu maut kapausan dicageurkeun, sarta ku kituna manéhna ngawujudkeun tatarucingan dina Wahyu tujuh belas minangka anu kadalapan anu kaasup kana anu tujuh. Hiji kanyataan, anu diwakilan ku hiji frasa basa Ibrani, minangka hiji kecap basa Inggris, mawa ayat anu nuduhkeun mimiti pangadilan kana ayat anu nuduhkeun ahir pangadilan dina mangsa panyégelan saratus opat puluh opat rébu urang.

Unggal fakta miboga tempatna séwang-séwangan, sarta dina Perjangjian Anyar ngan aya hiji ungkara anu ngagunakeun konstruksi numerik mangrupa hiji ‘bilangan’ dikalikeun ku ‘bilangan’ séjén, sarta dina Perjangjian Heubeul ngan aya dua. Alfa tina ‘konstruksi numerik’ aya dina Kajadian.

Konstruksi angka “omega” aya dina Mateus.

Ayat-ayat ieu ngawakilan kahiji kalina jeung panungtungan kalina dina Alkitab nalika hiji angka ditandeskeun pikeun dikalikeun jeung angka séjén. Aya loba angka, nanging alfa tina Kajadian jeung omega tina Mateus miboga wangunan angka anu sarua pisan, sarta maranéhna ngagunakeun dua angka anu sarua, nyaéta ‘tujuh’ jeung ‘tujuh puluh.’

Di antara alfa jeung omega, tempat anu aya di tengah sarta mangrupa hiji-hijina tempat séjén ayana susunan wilangan ieu nyaéta dina Imamat dua puluh lima. Di dinya, dua wilangan éta lain ‘tujuh’ jeung ‘tujuh puluh,’ tapi ‘tujuh kali tujuh taun.’

Susunan wilangan anu aya di tengah sakali deui ngagunakeun wilangan ‘tujuh,’ tapi lain wilangan ‘tujuh puluh.’ Bagian téks anu ngamuat éta susunan ngandung berkah pikeun anu taat, sarta kutuk pikeun anu henteu taat. Berkah-berkah tina pambébasan budak beulian jeung pamulangan deui tanah dikontraskeun jeung kutuk tujuh kalieun anu disebutkeun opat kali dina bab dua puluh genep kitab Imamat. Éta berkah téh ngawengku dicumponanana pangabutuh hirup ku Gusti salila taun-taun tanah diantep reureuh, sarta berkah dua kalieun dina taun Yobel, ari kutuk dina bab dua puluh genep mangrupa imbanganana dina pépéling perjangjian anu aya dina dua bab éta.

Susunan wilangan anu di tengah aya dina Imamat 25:8 (‘tujuh kali tujuh taun’). Ieu langsung dipasangkeun jeung hukuman ‘tujuh kali’ anu disebutkeun opat kali dina Imamat 26. Ku kituna, susunan wilangan anu di tengah ngagambarkeun boh berkah boh supata, sahingga ngawangun kasaksian rangkep dina kitab Imamat. Susunan wilangan tina boh berkah boh supata Yobel diperenahkeun di antara hukuman Lameh jeung idéntifikasi ku Yesus ngeunaan wates mangsa pacobaan. Katilu-tiluna babarengan nuduhkeun hiji wates mangsa pacobaan, anu lamun geus lekasan bakal némbongkeun hiji golongan anu diberkahan jeung hiji golongan anu disupata. Alfa jeung oméga, anu ngagambarkeun amanat malaikat kahiji jeung katilu, nuduhkeun opat ratus salapan puluh minangka lambang mangsa pacobaan. Lamun ieu dipatalikeun jeung supata atawa berkah Yobel, fakta-fakta éta jadi penting nalika urang rék ngulik Yeheskel bab hiji ayat hiji, anu nempatkeun Yeheskel dina taun katilu puluh tina daur Yobel anu katujuh belas.

Daur Yobel éta lekasan dina tanggal 22 Oktober 573 SM, sarta ngalambangkeun lain ngan ukur tanggal 22 Oktober 1844, tapi ogé undang-undang poé Minggu anu baris geura datang. Yeheskel keur nangtung di Bait Allah, ngawakilan saratus opat puluh opat rébu jalma anu ku iman geus asup ka Tempat Pangsucina dina ahir pangadilan, sakumaha anu dilakukeun ku jalma-jalma anu satia sanggeus tanggal 22 Oktober 1844. Teu nyangkem “kanyataan” ngeunaan posisi Yeheskel dina sajarah nubuat dina pasal hiji jeung ayat hiji téh sarua jeung anjeun kaleungitan “orientasi.”

Sanggeus nyaksian kamulyaan Gusti anu dipidangkeun di sisi Walungan Chebar, Ezekiel direndahkeun nepi ka sujud kana lebu, sakumaha anu karandapan ku Daniel, Isaiah, jeung John. Saterusna, kaopat conto éta méré unsur-unsur pangurapan pikeun jalma-jalma anu baris nepikeun amanat ka hiji jamaah anu moal ningali atawa ngadéngé.

Aya genep titimangsa dina kitab Yeheskel anu patali jeung Yerusalem. Saméméhna urang geus medar titimangsa kahiji jeung pamungkas anu kapanggih dina pasal hiji, ayat hiji jeung dua, sarta dina pasal opat puluh, ayat hiji. Sim kuring geus medar titimangsa kadua anu kapanggih dina pasal dalapan, ayat hiji, tapi ngan ukur dina gambaran simbolisna, sarta tanpa nempatkeun éta titimangsa dina patalina jeung pangepungan katut diruksakna Yerusalem, padahal sakabéh kitab ieu ngurilingan éta poros. Yerusalem diruksak dina ahir taun 586/585 saméméh Maséhi. Sarta dina Yeheskel 33:21, saurang anu luput datang mawa béja ngeunaan runtuhna Yerusalem.

Dina taun ka dua belas kota ieu geus dipaehan, sarta harita Yéheskiel bébas nyarita nurutkeun kahayangna sorangan. Titingalian dina Yéheskiel pasal dalapan lumangsung dina taun ka genep, jadi kira-kira genep taun saméméh kota éta dipaehan.

Dina taun saterusna, nyaéta taun katujuh, para kokolot nepangan Yeheskel pikeun naros ka Gusti.

Saterusna, dina taun kasalapan, pangepungan anu lilana sataun satengah dimimitian.

Unggal titimangsa ieu ngagambarkeun pananda-pananda husus dina ahir jaman, sabab Paulus nyebutkeun yén bangsa Israil baheula téh mangrupa conto pikeun jalma-jalma anu hirup dina ahir dunya.

Genep tanggal anu patali jeung Yerusalem kabéh kajadian di antara tanggal kahiji dina pasal hiji ayat hiji jeung tanggal panungtung anu kapanggih dina pasal opat puluh ayat hiji. Dua tanggal éta nandaan taun kalima dina pasal hiji, nyaéta 592 SM, jeung taun ka dua puluh lima dina pasal opat puluh, nyaéta 573 SM. Dina tingkat garis demi garis, Yehezkiel miboga hiji garis pikeun Mesir, anu ngawengku rujukan ka Tirus, jeung hiji garis pikeun Yerusalem. Garis Mesir miboga tujuh waymark langsung, (lamun Tirus diasupkeun) sedengkeun Yerusalem miboga genep. Babarengan jeung dua garis ieu aya garis Yosia jeung siklus Yobel ka tujuh belas. Sanajan kitu, garis anu dipidangkeun tanpa tanggal langsung kapanggih dina pasal opat, sarta garis dina pasal opat miboga sababaraha roda anu ku Yehezkiel katingali nalika anjeunna neuteup ka jero Tempat Maha Suci. Éta ogé kacida dieusian ku sababaraha bebeneran simbolis.

Angka opat ratus tilu puluh ngagambarkeun perjangjian anu langgeng, sarta dina pasal opat Yehezkiel dipaké ku Gusti minangka misil hirup, hiji misil anu ngawengku angka opat ratus tilu puluh.

Pengepungan Yerusalem, sakumaha digambarkeun ku Ezekiel, mangrupa hiji “tanda,” sarua jeung pengepungan ka Yerusalem anu dibawa ku Cestius dina taun 66. Dina ngajentrekeun yén Yesus netelakeun karuksakan Yerusalem, Sister White ngawartosan ka urang yén panggenepan “langsung” tina karuksakan Yerusalem aya dina poé-poé panungtungan. Tanda karuksakan kana dua saksi anu diwakilan ku Nebukadnezar jeung Cestius nunjukkeun yén tanda pengepungan téh nya éta tanda datangna hukum Minggu.

Dina petikan anu keur urang talungtik, urang ogé ningali rujukan omega dina Alkitab kana aturan utama William Miller ngeunaan panafsiran nubuat dina gerakan anu jadi tatapakan pikeun amanat malaikat kahiji jeung kadua. Alfa tina prinsip sapoé pikeun sataun ogé mangrupa simbol omega, sabab alfa tina prinsip sapoé pikeun sataun ditepikeun dina kitab Bilangan minangka ujian kasapuluh jeung pamungkas, anu gagal diliwatan ku Israél, sahingga maranéhna ngadatangkeun maot ka diri sorangan di gurun keusik salila opat puluh taun maranéhna ngumbara di gurun keusik.

Implikasi profétis tina kanyataan yén prinsip hiji poé pikeun sataun diidéntifikasi dina pambarontakan pamungkas tina prosés pangujian sapuluh tahap anu dimimitian nalika meuntasan Laut Beureum, sarta yén prinsip anu sarua diwartakeun deui nalika Yérusalém rék dikepung jeung diruksak, kudu dipikaharti sarta dilarapkeun kana petikan anu keur urang talungtik, kitu ogé harti penting tina kanyataan yén “pangepungan” téh mangrupa “tanda.”

Garis sajarah anu dihijikeun nalika ngagunakeun “pangepungan” Yerusalem minangka tanda kudu dipikawanoh, sabab éta jadi hiji “as” ibaratna, sarta sacara métafóris tanda pangepungan éta miboga loba jeruji anu napel. Tanda pangepungan téh sigana mangrupa petikan anu pangpentingna dina Yéhezkiél, sarta tanda éta ngamungkinkeun Singa ti kaom Yuda ngaluarkeun kasampurnaan tina naon anu mimitina katingali ku Yéhezkiél minangka kabingungan. “Tanda” pangepungan, prinsip sataun pikeun sapoé, jeung garis-garis nubuat anu dihijikeun ku pangepungan éta, kudu ditimbang dina kontéks yén opat ratus tilu puluh ngawakilan perjangjian anu langgeng.

Gusti ngayakeun perjangjian sareng Abraham ngaliwatan prosés tilu tahap, sarta tahap kahiji tina tilu tahap éta ngawengku nubuat yén turunan Abraham bakal jadi tawanan di Mesir salila opat ratus taun. Dina tahap kadua, Abraham dipaparin ritus sunat, sarta tahap katilu nyaéta pangurbanan Isaac di Gunung Moriah. Opat ratus taun éta diidéntifikasi dina alfa tina tilu tahap anu dilaksanakeun ku Gusti dina ngadegkeun hiji umat pilihan sarta ngayakeun perjangjian sareng éta umat. Umat pilihan anu kabeungkeut ku perjangjian éta dipirak ku Allah nalika Stephen dibalédogan ku batu dina taun 34, sarta sanggeus éta Paul, rasul anu dipilih pikeun bangsa-bangsa lain Yahudi, ngaidéntifikasi opat ratus taun éta minangka—opat ratus tilu puluh taun.

Bilangan anu ngalambangkeun perjangjian téh opat ratus tilu puluh, tapi dua saksi, nyaéta Abram jeung Saul, anu duanana diganti ngaranna masing-masing jadi Abraham jeung Paul, nuduhkeun dua mangsa anu béda anu babarengan ngawangun jumlah gembleng opat ratus tilu puluh. Nalika Allah ngarobah ngaran hiji jiwa, éta téh lambang hubungan perjangjian antara éta jiwa jeung Allah. Ku kituna, opat ratus tilu puluh taun téh mangrupa hasil tina ngajumlahkeun dua bilangan anu béda, saperti opat ratusna Abraham jeung tambahan tilu puluhna Paul. Ezekiel ngagolér dina lambung kéncana salila tilu ratus salapan puluh poé, tuluy dina lambung katuhuna salila opat puluh poé, nuduhkeun dua bilangan anu jumlah sakabéhna opat ratus tilu puluh.

Dina Kajadian bab sabelas, perjangjian maot anu timbul pasca-banjir ku pemberontakan Nimrod nétélakeun bédana antara dua perjangjian. Unsur-unsur munara Babel nyaksian hiji umat perjangjian “salametkeun diri sorangan” anu sétanis, anu kudu dihukum jeung dipencarkeun. Dina bab anu sarua, silsilah urang Ibrani diwanohkeun ku kalahiran Eber, nandaan mimiti hiji umat pilihan pikeun ngawakilan perjangjian hirup, sabalikna tina perjangjian maotna Nimrod.

Dina pasal sapuluh Kitab Kajadian, Eber jeung Peleg mimiti disebatkeun.

Peleg hartina pabedana atawa papisahan, sarta dina mangsa Peleg, pabedana dua golongan umat perjangjian ditandaan ku sajarah munara Babel jeung pangberontakan Nimrod. Eber hirup nepi ka umur opat ratus genep puluh opat taun, tapi sanggeus Peleg (pabedana) lahir, anjeunna hirup opat ratus tilu puluh taun. Unggal kanyataan miboga patalina, sarta opat ratus tilu puluh téh angka anu ku Paulus dipasihkeun ka nubuat perjangjian Abraham. Sanajan angka opat ratus tilu puluh dipatalikeun jeung kahirupan Eber sanggeus kalahiran Peleg, tilu puluh opat taun kahiji hirupna diébréhkeun minangka “opat jeung tilu puluh taun,” anu tangtu waé tilu puluh opat taun, tapi dina éksprési basajana ngeunaan tilu puluh opat taun éta kabaca “opat” jeung “tilu puluh” (430). Tuluy saterusna datang opat ratus tilu puluh, teras éksprési kahiji ngeunaan kahirupan Peleg nyaéta “tilu puluh.”

Éber mangrupakeun akar tina ngaran Ibrani, sarta ieu téh sebutan anu kahiji ngeunaan bangsa Ibrani, anu baris jadi umat pilihan dina perjangjian. Éber hartina nyebrang, ku kituna ngalambangkeun umat perjangjian anu nyebrang ti bumi ka bumi anyar, sakumaha barudak Abraham nyebrang Laut Beureum ka Tanah Jangji. Pangumbaraan opat puluh taun di padang gurun ngahalangan panyebrangan éta, tapi dina ahir opat puluh taun maranéhna nyebrang Yordan ka Tanah Jangji, ku kituna ngalambangkeun panyebrangan ahir umat Allah. Péleg ngagambarkeun sajarah nalika pamisahan umat manusa jadi dua umat perjangjian mimiti kajadian di munara Nimrod. Lambang tina perjangjian pati Nimrod nyaéta kabingungan, sarta lambang tina perjangjian hirup urang Ibrani nyaéta opat ratus tilu puluh taun hirupna Éber saméméh pamisahan anu diwakilan ku Péleg. Ngaran Péleg ogé nandaan hiji bebeneran angka anu simbolis, sabab opat ratus tilu puluh taunna Éber dibagi jadi dua bilangan, sarta Péleg ngawakilan hiji pamilahan antara opat ratus jeung angka tilu puluh.

Opat ratus tilu puluh miboga dua bagéan. Opat ratus taun tina perjangjian Ibrahim bareng jeung tambahan tilu puluh taun anu ditandaan ku Paulus. Ngaronjatna pangaweruh anu ngahasilkeun hudang deui panungtungan umat Allah digambarkeun dina pasal dua welas kitab Daniel, tempat lambang dua bagéan tina perjangjian langgeng éta sacara husus diidéntifikasi, sarta dipedar dina ayat 9/11.

Pamukaan segel anu pamungkas, anu ngahasilkeun prosés pangujian tilu tahap sakumaha digambarkeun dina ayat sapuluh ku kecap-kecap “dimurnikeun, sarta diputihkeun, sarta diuji,” patali jeung sarébu dua ratus salapan puluh taun. Numutkeun pamahaman para panaratas kana éta ayat, disingkirkeunana lalawanan paganismeu dina taun 508 ngamimitian prosés salila tilu puluh taun anu ngabalukarkeun ngadegna kakawasaan paus minangka karajaan kalima dina nubuat Alkitab dina taun 538, anu saterusna maréntah minangka karajaan kalima dina nubuat Alkitab nepi ka lekasanana sarébu dua ratus genep puluh taun dina taun 1798. Mangsa tilu puluh taun ti taun 508 nepi ka taun 538 ogé digambarkeun ku Paulus minangka “kamurtadan heula,” dina 2 Tésalonika.

Dina 2 Tesalonika, jejerna nyaeta patalina antara Roma kapir jeung Roma kapausan, masing-masing minangka karajaan kaopat jeung kalima dina nubuat. Dina ieu pasal tina Tesalonika William Miller manggihan yén “daily” dina kitab Daniel ngagambarkeun Roma kapir, sarta Miller salajengna manggihan yén “daily” dina Daniel salawasna dipidangkeun patalina jeung kakejian atawa palanggaran anu nyababkeun karuksakan. Kakejian jeung palanggaran anu nyababkeun karuksakan dina kitab Daniel ngagambarkeun naon anu ku Yohanes diidéntifikasi dina kitab Wahyu minangka gambar sato galak jeung tanda sato galak, masing-masing.

William Miller ngadasarkeun sabagian gedé, upama henteu sakabéh, palarapan nubuatna kana idéntifikasi anu dilakukeun ku anjeunna ngeunaan dua kakawasaan anu ngabalukarkeun karuksakan, anu digambarkeun salaku “anu sapopoé” (Roma kapir), sarta kakawasaan kadua anu ngabalukarkeun karuksakan, anu diébréhkeun ku dua cara, nyaéta salaku palanggaran anu ngabalukarkeun karuksakan (ngahijina garéja jeung nagara), dina kitab Wahyu—salaku gambar sato galak (struktur nubuat kapausan), sarta hal pikageuleuheun anu ngabalukarkeun karuksakan (panyembahan ka panonpoé) dina kitab Wahyu—salaku tanda sato galak. Pamahaman anu ditimba ku Miller tina pedaran Paulus dina 2 Tesalonika mangrupa pamahaman dasar anu utama pikeun Miller, anu jadi lambang tatapakan Adventisme. Paulus negeskeun yén jalma-jalma anu henteu mikanyaah bebeneran anu dipidangkeun dina bab dua tina 2 Tesalonika téh nyaéta jalma-jalma anu narima panyasaran anu kuat.

Dina tilu ayat dina kitab Daniel (Daniel 12:9–11), pamahaman simbolis dina ahir jaman henteu bisa ngawengku panerapan waktu, sabab ti mimiti tanggal 22 Oktober 1844, panerapan waktu nubuat geus henteu lumaku deui. Ayat-ayat 9/11 ngalambangkeun dua mangsa anu béda, nyaéta tilu puluh taun jeung sarébu dua ratus genep puluh taun. Angka opat puluh jeung angka sarébu dua ratus genep puluh duanana mangrupa lambang gurun keusik dina nubuat, sarta dina perlambangan nubuat bisa silih tukeur. Ku kituna, sarébu dua ratus genep puluh bisa dipikaharti minangka opat puluh, sarta opat puluh téh perpuluhan tina opat ratus. Ayat-ayat 9/11 ngalambangkeun angka perjangjian anu langgeng, sakumaha dilambangkeun ku opat ratus (Abraham) anu dipatalikeun jeung tilu puluh (Paulus). ‘Gurun keusik’ anu dilambangkeun ku ‘sarébu dua ratus genep puluh’ saluyu jeung ‘gurun keusik opat puluh’, sarta opat puluh téh perpuluhan tina opat ratus. Tilu puluh téh tilu puluh. Opat ratus tilu puluh téh hasil tina angka opat ratus anu ditambahkeun kana angka tilu puluh, anu dina Yehezkiel pasal opat dilambangkeun ku tilu ratus salapan puluh anu ditambahkeun kana angka opat puluh.

Ayat-ayat 9/11 dina bab dua welas ngawakilan bagian tengah tina tilu mangsa nubuat dina éta bab, sarta éta mangrupikeun lambang tina pajangjian langgeng anu dibuka segelna dina poé-poé panungtungan. Dibukana segel harti tina opat ratus tilu puluh dina poé-poé panungtungan diwujudkeun dina bab opat kitab Ezekiel.

Singa ti kaom Yuda ayeuna keur muka segel amanat pépéling pamungkas pikeun jalma-jalma anu ku iman geus asup ka Tempat Mahasuci babarengan jeung Yeheskel, Yohanes, Daniel, jeung Yesaya. Éta bebeneran diungkabkeun babarengan jeung dijungjungna jalma-jalma anu digambarkeun lain ngan minangka jalma-jalma Israél anu kabuang, tapi ogé minangka panji saratus opat puluh opat rébu. Éta bebeneran diperenahkeun dina kontéks perjangjian anu digambarkeun ku opat ratus taunna Ibrahim, dipatalikeun jeung perjangjian anu digambarkeun ku tilu puluh taunna Paulus. Éta bebeneran dipedar dina ayat-ayat 9/11 dina Daniel pasal dua belas, anu ngagambarkeun mangsa anu di tengah tina tilu mangsa simbolis, anu geus dipikaharti kalawan bener ku kaum Millerit. Bebeneran 9/11 anu di tengah, anu keur dibuka segelna dina Daniel pasal dua belas, digambarkeun dina tilu ratus salapan puluh poé jeung opat puluh poéna Yeheskel. Poé-poé éta diungkabkeun ka Yeheskel dina taun katilu puluh tina siklus Yobel katujuh belas, sarta Yeheskel, salaku imam, ngagambarkeun kaimaman saratus opat puluh opat rébu anu keur aya dina ujian anu di tengah tina tilu ujian.

Yéhéskél dicirian dina ujian Bait Suci dina “poé kalima” tina “bulan kaopat,” anu dina sajarah kaum Millerit nandaan titik tengahna pisan (“satengah jalan”) tina tujuh bulan anu dimimitian nalika kuciwa kahiji dina 19 April 1844 sarta lekasan dina 22 Oktober taun anu sarua.

Tanggal 21 Juli 1844 aya di tengah-tengah tujuh bulan suci, sarta dina tanggal éta Samuel Snow aya di Boston Tabernacle nepikeun amanatna ngeunaan Midnigth Cry. Di dinya, pikeun kahiji kalina dina hiji nepikeun umum, anjeunna “ngawartakeun ku kecap-kecap Kitab Suci sorangan: ‘Behold, the Bridegroom cometh!’” Ayeuna urang sacara simbolis keur nangtung babarengan jeung Ezekiel di Boston Tabernacle, saheulaanan saméméh panganggeusan para utusan tina midnigth cry indit maju kawas gelombang pasang anu ngagulung. Prosés nubuat ngeunaan ngangkat panji dilambangkeun dina garis nubuat Islam dina Wahyu pasal salapan. Ezekiel pasal opat nyadiakeun saksi anu kadua jeung kacindekan tina éta nubuat salila tilu ratus salapan puluh hiji taun jeung lima belas poé, sarta anjeunna ngalakukeun kitu dina pasal opat.

Urang baris neruskeun ieu perkara dina artikel salajengna.