Sajarah Nu Kasumput tina Ayat Kaopat Puluh — Nomer Dua Puluh Salapan

Sareng sim kuring, Yohanes, ningali kota suci, nyaéta Yerusalem anyar, turun ti Allah kaluar ti sawarga, geus disadiakeun saperti panganten awewe anu dihias pikeun salakina. Tuluy sim kuring ngadangu sora anu tarik ti sawarga, saur-Na, “Behold, Kemah Allah aya jeung manusa, sarta Mantenna bakal cicing jeung maranéhna, jeung maranéhna bakal jadi umat-Na, sarta Allah sorangan bakal aya jeung maranéhna, sarta jadi Allah maranéhna. Jeung Allah bakal mupus sagala cimata tina panon maranéhna; moal aya deui pati, moal aya deui kasedihan, atawa ceurik, moal aya deui kanyeri: sabab hal-hal anu baheula geus kaliwat.” Sarta Anjeunna anu linggih dina tahta ngandika, “Behold, Kami ngajadikeun sagala rupa anyar.” Jeung Mantenna ngandika ka sim kuring, “Tulis: sabab ieu pangandika téh leres tur satia.” Jeung Mantenna ngandika deui ka sim kuring, “Geus rengse. Kami teh Alfa jeung Omega, awal jeung ahir. Ka sing saha anu hanaang, ku Kami bakal dipaparin tina sumber cai kahirupan kalayan haratis. Anu meunang bakal narima warisan sagala rupa; jeung Kami bakal jadi Allahna, sarta manehna bakal jadi putra Kami. Tapi anu sieun, jeung anu teu percaya, jeung anu kajijikeun, jeung para jelema maehan, jeung para jinah, jeung para tukang sihir, jeung para panyembah brahala, jeung sakumna anu tukang bohong, bakal meunang bagianna dina talaga anu hurung ku seuneu jeung walirang: éta téh pati anu kadua.” Lajeng datang ka sim kuring salah sahiji ti tujuh malaikat anu nyekel tujuh bokor pinuh ku tujuh pageblug panungtungan, tuluy nyarios jeung sim kuring, pokna, “Ka dieu, ku sim kuring rek dipintonkeun ka maneh panganten awewe, pamajikan Anak Domba.” Wahyu 21:2–9.

Maneh dina taun kasalapan, dina bulan kasapuluh, dina poé kasapuluh bulan éta, firman PANGERAN sumping ka kuring, saur-Na, … Kitu deui firman PANGERAN sumping ka kuring, saur-Na, He anak manusa, tenjo, Kami rek nyabut ti anjeun anu jadi karesep panon anjeun ku hiji hanteman; tapi anjeun ulah milu sedih atawa ceurik, sarta cimata anjeun ulah ngalir. Tahan diri pikeun henteu ngaduhuk; ulah ngayakeun pangduka pikeun nu paéh; beungkeutkeun iket sirah anjeun dina sirah anjeun, jeung pake sapatu anjeun dina suku anjeun, ulah nutupan biwir, sarta ulah dahar roti ti jelema-jelema. Ku kituna isuk-isuk kuring nyarita ka rahayat; sarta magribna pamajikan kuring maot; tuluy isukna kuring ngalakonan sakumaha anu diparéntahkeun ka kuring. Jeung rahayat pok ka kuring, Naha anjeun moal ngabéjaan ka kami naon hartina ieu hal-hal pikeun kami, nepi ka anjeun ngalakukeun kitu?

Tuluy kuring ngawaler ka maranéhna, “Firman PANGERAN sumping ka kuring, pokna: Ucapkeun ka kulawarga Israil, kieu timbalan Gusti ALLAH: Tingali, Kami rek ngahinakeun tempat suci Kami, kaagungan kakuatan maranéh, kahayang panon maranéh, jeung anu dipikanyaah ku jiwa maranéh; sarta anak-anak lalaki jeung anak-anak awéwé maranéh anu ku maranéh ditinggalkeun bakal tumpur ku pedang. Jeung maranéh bakal ngalakonan sakumaha anu ku kuring geus dipigawé: maranéh moal nutupan biwir maranéh, jeung moal dahar roti ti jalma-jalma. Jeung serban maranéh bakal tetep dina sirah maranéh, jeung sapatu maranéh dina suku maranéh: maranéh moal ngungun atawa ceurik; tapi maranéh bakal layu ku kajahatan maranéh, sarta silihduka saurang ka saurang.”

Ku kituna, Yehezkiel téh jadi hiji tanda pikeun maranéh: nurutkeun sagala anu geus dipigawéna, maranéh ogé bakal ngalakukeun kitu; jeung lamun ieu kajadian, maranéh bakal nyaho yén Kami teh PANGERAN ALLAH. Kitu deui, eh anak manusa, naha lain dina poé nalika Kami nyabut ti maranéhna kakuatanana, kabungahan kamulyaanana, anu dipikahayang ku panonna, jeung anu jadi pangarepan haténa, nya éta anak-anak lalaki maranéhna jeung anak-anak awéwé maranéhna, yén jalma anu salamet dina poé éta bakal datang ka anjeun, supaya ngadadarkeun éta ka ceuli anjeun? Dina poé éta sungut anjeun bakal dibuka ka anu salamet éta, sarta anjeun bakal nyarita, moal beuki bisu deui; ku kituna anjeun bakal jadi tanda pikeun maranéhna, sarta maranéhna bakal nyaho yén Kami teh PANGERAN. Yehezkiel 24:1, 15–27.

Sarta Anjeunna ngandika, “Indit, sarta béjakeun ka ieu bangsa: Maranéh enya-enya ngadéngé, tapi henteu ngarti; jeung enya-enya ningali, tapi henteu nyarandé. Jadikeun hate ieu bangsa beurat, jadikeun ceulina taruli, sarta peureumkeun panonna; supaya maranéhna ulah ningali ku panonna, ulah ngadéngé ku ceulina, ulah ngarti ku haténa, tuluy tobat, sarta disageurkeun.” Yesaya 6:9, 10.

Tapi firman Gusti ka maranéhna jadi parentah demi parentah, parentah demi parentah; garis demi garis, garis demi garis; di dieu saeutik, di ditu saeutik; supaya maranéhna indit, tuluy titajong ka tukang, remuk, kajiret, jeung katewak. Yesaya 28:13.

Sarta loba di antara maranéhna bakal titéréd, sarta murag, sarta pegat, sarta kabeungkeut ku jebakan, sarta katarik. Yesaya 8:15.

“Kecap Kristus parantos diucapkeun ka payuneun jalma réa; nanging nalika Anjeunna nyorangan, Petrus, Yohanes, Yakobus, jeung Andreas sumping ka Anjeunna, waktos Anjeunna linggih di Gunung Zaitun. ‘Béjakeun ka kami,’ saur maranéhna, ‘iraha ieu sagala bakal kajadian? jeung naon anu bakal jadi tanda kadatangan-Mu, jeung ahir dunya?’ Isa henteu ngawaler murid-murid-Na ku misahkeun antara karuksakan Yerusalem jeung poé agung kadatangan-Na. Anjeunna ngahijikeun pedaran ngeunaan dua kajadian ieu. Lamun Anjeunna muka ka murid-murid-Na perkara kajadian-kajadian nu bakal datang sakumaha anu ku Anjeunna katenjo, maranéhna moal sanggup nahan paningal éta. Ku welas asih ka maranéhna, Anjeunna ngahijikeun pedaran ngeunaan dua krisis agung éta, ngantunkeun murid-murid pikeun neuleuman hartina ku maranéhna sorangan. Nalika Anjeunna nyebut karuksakan Yerusalem, kecap-kecap nubuat-Na ngalegaan ngalangkungan éta kajadian nepi ka seuneu pamungkas dina poé nalika Gusti bakal jumeneng ti padumukan-Na pikeun ngahukum dunya ku sabab kajahatan maranéhna, nalika bumi bakal ngébréhkeun getihna, sarta moal deui nutupan jalma-jalma anu paéh dibunuh di jerona. Sakabéh ieu amanat dipasihkeun lain ngan pikeun murid-murid wungkul, tapi ogé pikeun maranéhna anu bakal hirup dina adegan-adegan panungtung sajarah dunya ieu.”

Nyanghareupan para murid, Kristus ngandika, “Awas, ulah nepi ka aya anu nipu ka maraneh. Sabab loba anu bakal datang maké ngaran Kami, bari nyebut, Kami teh Kristus; sarta bakal nipu loba jelema.” Loba mesias palsu bakal mucunghul, ngaku ngalakonan mujijat, sarta nyatakeun yen geus datang waktuna pikeun ngabebaskeun bangsa Yahudi. Ieu bakal nyasabkeun loba jelema. Kecap-kecap Kristus kacumponan. Antara pupus-Na jeung pengepungan Yerusalem loba mesias palsu mucunghul. Tapi ieu pangeling-eling teh dipasihkeun oge ka maranehna anu hirup dina ieu jaman dunya. Panipuan anu sarua anu dipraktékkeun samemeh karuksakan Yerusalem geus dipraktékkeun sapanjang jaman, sarta bakal dipraktékkeun deui.

“‘Jeung maraneh bakal ngadéngé ngeunaan perang jeung béja-béja perang: sing awas, ulah nepi ka maraneh kaganggu, sabab sakabéh ieu kudu kajadian, tapi ahirna can datang.’ Saméméh karuksakan Yerusalem, jalma-jalma silih tarung pikeun kakawasaan pangluhurna. Kaisar-kaisar dipaéhan. Maranéhna anu disangka nangtung pangdeukeutna kana tahta dipaéhan. Aya perang jeung béja-béja perang. ‘Sakabéh ieu kudu kajadian,’ saur Kristus, ‘tapi ahir [bangsa Yahudi salaku hiji bangsa] can datang. Sabab bangsa bakal ngalawan bangsa, jeung karajaan ngalawan karajaan; sarta bakal aya kalaparan, panyakit sampar, jeung lini, di rupa-rupa tempat. Sakabéh ieu téh kakara mimiti kasedihan.’ Kristus ngandika, Sakumaha para rabi ningali tanda-tanda ieu, maranéhna bakal ngumumkeun yén ieu téh pangadilan Allah ka bangsa-bangsa lantaran nahan umat pilihan-Na dina perbudakan. Maranéhna bakal ngumumkeun yén tanda-tanda ieu téh perlambang datangna Al Masih. Ulah kabobodo; ieu téh mimiti pangadilan-Na. Ieu bangsa geus ngandel ka dirina sorangan. Maranéhna henteu tobat jeung henteu dibobodo deui supaya Kami nyageurkeun maranéhna. Tanda-tanda anu ku maranéhna dipidangkeun minangka perlambang kabébasan maranéhna tina perbudakan téh sabenerna tanda-tanda karuksakan maranéhna.” The Desire of Ages, 628.

“Teu lila panon kami kasered ka beulah Wétan, sabab aya mega hideung leutik geus nembongan, sakira satengah gedéna leungeun hiji jalma, anu ku urang sadaya dipikanyaho minangka Tanda Putra Manusa.” The Day Star, 1846.

Geus éta saur raja ka para palayan, Beungkeut leungeun jeung sukuna, tuluy bawa manéhna indit, sarta alungkeun manéhna ka nu poék pangluarna; di dinya bakal aya ceurik jeung ngageremet huntu. Sabab loba anu dipanggil, tapi saeutik anu kapilih. Mateus 22:13, 14.

Ku kituna nu pandeurina bakal jadi pangheulana, jeung nu pangheulana jadi pandeurina; sabab loba anu dipanggil, tapi saeutik anu kapilih. Mateus 20:16.

Eh sakumna pangeusi dunya, jeung nu maratuh di bumi, tingal aranjeun, lamun Anjeunna ngadegkeun hiji panji di gunung-gunung; jeung lamun Anjeunna niup tarompet, dengékeun aranjeun. Yesaya 18:3.

Dina poé éta, nu pireu bakal ngadéngé kecap-kecap tina éta kitab, sarta panon nu buta bakal ningali kaluar tina kaayaan samar, jeung tina poék. Yesaya 29:18.

Sabaraha lila deui kuring kudu ningali panji, jeung ngadéngé sora tarompet? Sabab umat Kami téh bodo, maranéhna henteu nyaho ka Kami; maranéhna téh barudak anu bebal, sarta maranéhna taya pangarti; maranéhna pinter dina ngalakukeun kajahatan, tapi pikeun ngalakukeun kahadéan maranéhna teu boga pangaweruh. Yermia 4:21, 22.

Tepikeun ieu di kulawarga Yakub, sarta wartakeunana di Yuda, pokna, Dangukeun ayeuna ieu, heh bangsa nu bodo, jeung teu boga pangarti; anu boga panon, tapi teu nenjo; anu boga ceuli, tapi teu ngadéngé. Yeremia 5:20, 21.

Firman PANGERAN oge sumping ka kaula, saurna, “Anaking manusa, maneh cicing di tengah-tengah kulawarga anu barontak, anu boga panon pikeun nempo, tapi henteu nempo; maranéhna boga ceuli pikeun ngadangu, tapi henteu ngadangu; sabab maranéhna teh kulawarga anu barontak.” Yehezkiel 12:1, 2.

Ku sabab éta Kami nyarita ka maranéhna ku misil-misil, lantaran sanajan maranéhna ningali, maranéhna henteu ningali; sarta sanajan ngadangu, maranéhna henteu ngadangu, ogé henteu ngartos. Jeung ka maranéhna ngecapna nubuat Yesaya, anu ngandika, Ku pangdéngé maranéh baris ngadangu, tapi moal ngartos; jeung ku paningal maranéh baris ningali, tapi moal nenjo hartina. Sabab haté ieu bangsa geus jadi kandel, ceulina geus tumpul pikeun ngadangu, jeung panonna ku maranéhna sorangan geus dipicingan; supaya ulah sakali-kali maranéhna ningali ku panonna, ngadangu ku ceulina, ngartos ku haténa, tuluy tobat, sarta ku Kami disageurkeun.

Tapi bagja panon maranéh, sabab maranéhna ningali; jeung ceuli maranéh, sabab maranéhna ngadéngé. Sabab saéstuna Kami nyebut ka maranéh, yén loba nabi jeung jalma-jalma bener geus hayang ningali hal-hal anu maranéh tingali, tapi henteu ningalina; jeung ngadéngé hal-hal anu maranéh déngé, tapi henteu ngadéngéna. Mateus 13:13–17.

Kieu timbalan PANGERAN, Maraneh kudu nangtung dina jalan-jalan, tuluy nengetan, sarta tanyakeun jalan-jalan anu baheula, mana jalan anu hade, sarta leumpanglah dina dinya, mangka maraneh bakal manggihan katengtreman pikeun jiwa maraneh. Tapi maranehna ngucap, “Kami moal leumpang dina dinya.” Kitu deui Kami geus netepkeun para pangawal ka maraneh, saur-Na, “Regepkeun sora tarompét.” Tapi maranehna ngucap, “Kami moal ngaregepkeun.” Yeremia 6:16, 17.

“Sakabéh amanat anu dipasrahkeun ti taun 1840–1844 kudu dijadikeun kuat ayeuna, sabab loba jalma anu geus leungit pituduhna. Eta amanat kudu ditepikeun ka sakabéh garéja.

Kristus ngandika, “Begja mripatmu, awit iku padha ndeleng; lan kupingmu, awit iku padha krungu. Satemene Aku pitutur marang kowe, manawa akeh para nabi lan wong-wong mursid padha kepéngin ndeleng apa sing kowe deleng, nanging ora padha ndeleng; lan krungu apa sing kowe krungu, nanging ora padha krungu” [Mateus 13:16, 17]. Begja mripat sing ndeleng prakara-prakara kang katon ing taun 1843 lan 1844.

“Eta seratan parantos dipaparinkeun. Jeung ulah aya reureuh dina ngulang deui eta seratan, sabab tanda-tanda jaman keur karandapan kalaksanakeun; pagawéan panutupan kudu dirampungkeun. Hiji pagawean anu agung bakal dipigawé dina waktu anu pondok. Moal lila deui hiji seratan bakal dipaparinkeun ku panangtuan Allah anu bakal ngagedéan jadi hiji pamenta anu tarik. Tuluy Daniel bakal nangtung dina bagianna, pikeun mikeun kasaksianna.” Manuscript Releases, jilid 21, 437.

Tuluy sababaraha ahli Taurat jeung urang Parisi ngawaler, pokna, “Guru, kami hayang ningali hiji tanda ti Anjeun.” Tapi Anjeunna ngawaler sarta ngandika ka maranéhna, “Turunan anu jahat jeung henteu satia neangan tanda; sarta moal aya tanda anu dipasihkeun ka dinya, iwal ti tanda nabi Yunus. Sabab sakumaha Yunus aya tilu poe tilu peuting dina beuteung lauk gedé, kitu deui Putra Manusa bakal aya tilu poe tilu peuting dina jero bumi.” Mateus 12:38–40.

“Pikiran Jurusalamet ayeuna balik deui sanggeus nengetan mangsa nu geus kaliwat jeung nu bakal datang. Nalika jalma-jalma keur usaha ngajelaskeun naon anu geus maranéhna tingali jeung kadéngé nurutkeun kana kesan anu timbul dina pikiran maranéhna, sarta nurutkeun kana cahaya anu dipibanda ku maranéhna, ‘Yesus ngawaler sarta saur-Na, Sora ieu datang lain ku sabab Kami, tapi pikeun aranjeun.’ Ieu téh bukti pangluhurna ngeunaan kamasian-Na, tanda ti Rama yén Yesus geus ngedalkeun bebeneran, sarta yén Anjeunna téh Putra Allah. Naha urang Yahudi rék ngabelok tina kasaksian ieu ti Surga nu Maha Luhur? Baheula maranéhna kungsi nanya ka Jurusalamet, Tanda naon anu dipintonkeun ku Anjeun ka kami sangkan kami ningali sarta percaya? Tanda-tanda anu teu kaitung lobana geus dipasihkeun sapanjang palayanan Kristus; tapi maranéhna geus nutup panonna sarta ngakeraskeun haténa supaya maranéhna ulah nepi ka diyakinkeun. Mujijat pangluhurna, nyaéta kabangkitan Lasarus, henteu ngaleungitkeun kateuercayaan maranéhna, tapi malah ngeusian maranéhna ku kajahatan anu beuki nambahan; jeung ayeuna sanggeus Rama parantos nyarios, sarta maranéhna teu bisa deui ménta tanda anu leuwih jauh, haténa henteu dilemeskeun, sarta maranéhna tetep nampik pikeun percaya.” Spirit of Prophecy, jilid 3, 79.

“Ku dihudangkeunana Lasarus, loba jalma dipingpin nepi ka percaya ka Yesus. Kersaning Allah yén Lasarus kudu paéh sarta disimpen dina kuburan saméméh Jurusalamet sumping. Di hudangkeunana Lasarus téh mujijat pangluhurna Kristus, sarta ku éta loba anu ngamulyakeun Allah.” Manuscript Releases, volume 21, 111.

“Lasarus, anu awakna geus ngalaman karuksakan di kuburan, tapi anu ayeuna bungah dina kakuatan kamanusaan anu mulya, mingpin sato tunggangan anu ditumpakan ku Jurusalamet.” The Desire of Ages, 572.

“Kuring mindeng diarahkan kana misil ngeunaan sapuluh parawan, lima di antarana wijaksana, jeung lima bodo. Misil ieu geus jeung bakal digenepan nepi ka unggal jéntréna, sabab éta miboga panerapan husus pikeun mangsa ieu, sarta, saperti amanat malaikat katilu, geus digenepan jeung bakal terus jadi bebeneran kiwari nepi ka panutupan jaman.” Review and Herald, 19 Agustus 1890.

“Bates téh salah saurang pamingpin anu penting dina pasamoan kémah di Exeter (New Hampshire) dina bulan Agustus 1844, nalika ‘sora tengah peuting anu sajati’ mimiti dipidangkeun. Kajadianana, Bates nyaéta pangwawacan anu dipilih pikeun ibadah isuk éta di kémah. Anjeunna keur ngagero para pangdéngéna sangkan satia sarta kalayan tenang ngayakinkeun maranéhna yén Allah ngan saukur keur nguji maranéhna, yén maranéhna aya dina mangsa nungguan, jeung pamadegan-pamadegan sarupa, nalika Samuel S. Snow sumping ka kémah numpak kuda. Sanggeus calik di gigireun dulurna, Nyi John Couch, Snow ngulang deui kayakinanana yén Kristus bakal nembongan dina waktu anu geus ditangtukeun. Kacida kagétna jeung kagugahna, Nyi Couch ngareuwaskeun para hadirin ku nangtung tuluy nyatakeun, ‘Ieu aya saurang lalaki anu mawa pesen ti Allah!’” Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, jilid 4, 549.

“Padamelan Allah di bumi nembongkeun, ti jaman ka jaman, hiji kasaruaan anu matak kacida dina unggal réformasi gedé atawa gerakan agama. Prinsip-prinsip cara Allah nungkulan manusa salawasna sarua. Gerakan-gerakan penting dina mangsa ayeuna miboga padananana dina gerakan-gerakan mangsa baheula, sarta pangalaman garéja dina jaman-jaman saméméhna ngandung palajaran anu kacida gedéna ajénna pikeun jaman urang ayeuna.” The Great Controversy, 343.

Gumbiralah kacida, eh putri Sion; suraklah, eh putri Yerusalem: tenjo, Rajamu sumping ka anjeun: Mantenna adil, sarta mawa kasalametan; handap asor, nunggang kana hiji kalde, nya éta kana anak kalde, anak ti hiji kalde bikang. Zakharia 9:9.

“Lamun nu maca hayang ngarti kana agénsi-agénsi anu baris dipaké dina papaséa anu geura datang, manéhna ngan ukur kudu nyusur catetan ngeunaan cara-cara anu ku Roma dipaké pikeun tujuan anu sarua dina abad-abad baheula. Lamun manéhna hayang nyaho kumaha kaum papis jeung Protestan anu ngahiji bakal nungkulan jalma-jalma anu nolak dogma-dogmana, sing tingali roh anu dipintonkeun ku Roma ka Sabat jeung para pembélana.

“Kaputusan-karajaan, konsili-konsili umum, jeung katangtuan-katangtuan garéja anu ditopang ku kakawasaan sekuler, nya éta léngkah-léngkah anu ku éta pésta kapir ngahontal kalungguhan anu dipupujikeun di dunya Kristen. Ukuran umum anu pangheulana pikeun maksa pangjagaan poé Minggu téh nyaéta hukum anu dipidamel ku Konstantinus. (M. 321; tingali catetan Lampiran pikeun kaca 53.) Edik ieu maréntahkeun supaya warga kota reureuh dina ‘poé panonpoé anu mulya,’ tapi ngidinan jalma-jalma désa pikeun neruskeun pagawean tatanénna. Sanajan dina kanyataanana mangrupa undang-undang kapir, éta dilarapkeun ku kaisar sanggeus anjeunna sacara ngan saukur ngaku narima agama Kristen.” The Great Controversy, 574.

“Saperti ombak pasang anu badag, gerakan éta nyapu ka sakuliah nagri. Ti kota ka kota, ti lembur ka lembur, nepi ka tempat-tempat padésan anu jauh, éta sumebar, nepi ka umat Allah anu keur ngadagoan sapinuhna dihudangkeun. Fanatisme ngiles di payuneun ieu pangwartaan, saperti ibun isuk kénéh leungit ku panonpoé anu mimiti naék. Jalma-jalma percaya ningali mamang jeung kabingungan maranéhna dileungitkeun, sarta harepan jeung kawani ngagerakkeun haténa. Pagawean éta bébas tina rupa-rupa kaleuleuwihan anu salawasna nembongan nalika aya kagumbiraan manusa tanpa pangaruh anu ngadalikeun tina firman jeung Roh Allah. Ieu sarupa watakna jeung mangsa-mangsa pangrendahan diri sarta mulang ka PANGERAN anu di antara Israil baheula nuturkeun amanat-amanat pangbeneran ti para palayan-Na. Ieu mawa ciri-ciri anu nandaan pagawean Allah dina unggal jaman. Kabungah anu ngagelora kacida téh saeutik, tapi leuwih mangrupa panyungsi haté anu jero, pangakuan dosa, jeung ninggalkeun dunya. Hiji persiapan pikeun patepang jeung PANGERAN jadi beban jiwa-jiwa anu keuna ku katugenah anu jero. Aya doa anu tigin jeung pangbakti anu taya sésana ka Allah.” The Great Controversy, 400, 401.

“Panggero tengah wengi teh lain utamana ditepikeun ku alesan-alesan, sanajan bukti Kitab Suci téh écés tur taya bantahan. Aya hiji kakawasaan nu ngadesek nu nyarengan éta, anu ngagerakkeun jiwa. Teu aya ragu-ragu, teu aya patalékan. Dina waktu Kristus asup kalayan jaya ka Yerusalem, jalma-jalma anu karumpul ti sagala penjuru nagri pikeun miéling pésta, ngariung ka Gunung Zaitun, sarta nalika maranéhna ngahiji jeung rombongan anu ngiring-ngiring Yesus, maranéhna katarik ku ilham waktu éta, sarta milu ngagedékeun sora panjerit, ‘Rahayu Anjeunna anu sumping dina ngaran Gusti!’ [Matthew 21:9.] Kitu deui jalma-jalma anu teu percaya anu daratang ka pasamoan-pasamoan Adventis—sabagian ku rasa panasaran, sabagian deui ngan saukur rék ngécé—ngarasakeun kakawasaan nu ngayakinkeun anu nyarengan éta amanat, ‘Tingali, Pangantén lalaki geus sumping!’” Spirit of Prophecy, jilid 4, 250.

Tapi buruan anu aya di luar Bait Allah ulah diukurkeun, sabab éta geus dipasrahkeun ka bangsa-bangsa kapir; jeung maranéhna bakal nginjak-nginjak kota suci salila opat puluh dua bulan. Wahyu 11:2.

Tuluy malaikat anu katilu nuturkeun maranéhna, bari nyarita ku sora tarik, “Lamun aya jalma nyembah ka sato galak jeung ka gambarna, sarta narima tandana dina tarangna atawa dina leungeunna, jalma éta ogé bakal nginum anggur murka Allah, anu dituang tanpa campuran kana cangkir amarah-Na; sarta anjeunna bakal disiksa ku seuneu jeung walirang di payuneun para malaikat suci, jeung di payuneun Anak Domba. Jeung haseup tina kasiksa maranéhna naék salalanggengna; sarta maranéhna teu boga reureuh beurang peuting, nyaéta maranéhna anu nyembah ka sato galak jeung ka gambarna, jeung saha baé anu narima tanda ngaranna. Di dieu aya kasabaran umat-umat suci; di dieu aya maranéhna anu ngajaga parentah-parentah Allah, jeung iman ka Isa.” Wahyu 14:9–12.

“Nubuat dina Daniel pasal sabelas geus ampir ngahontal kacumponan anu lengkep. Loba tina sajarah anu geus kajadian minangka kacumponan tina ieu nubuat bakal diulang deui.” Manuscript Releases, number 13, 394.