Petrus aya di Panium (Kaisarea Filipi), ngan genep atawa dalapan poé saméméh kajadian anu di tengah tina tilu kasempetan nalika Petrus, Yohanes, jeung Yakobus waé anu angkat sareng Yesus. Anu kahiji nyaéta nalika Anjeunna nembongkeun kakawasaan-Na ku ngahirupkeun deui anak awéwé Yairus anu umurna dua belas taun; anu kadua nyaéta nalika Anjeunna nembongkeun kamulyaan-Na di Gunung Transfigurasi; sarta anu katilu nyaéta Getsemani, nalika Anjeunna nembongkeun kasangsaraan-Na. Di Panium dina pasal sabelas, Petrus diperenahkeun pas saméméh salib dina ayat genep belas. Gunung éta mangrupa titik tengah tina tilu lalampahan anu diiluan ku tilu murid éta waé. Di gunung éta, Rama di sawarga ogé ngandika pikeun kadua kalina tina tilu kali Anjeunna ngandika; Rama ngandika dina waktu baptisan, di gunung éta, sarta saterusna pas saméméh salib. Petrus dua kali aya dina titik tengah tina tilu kajadian husus. Anjeunna ogé mangrupa titik tengah tina pasal sabelas nepi ka pasal dua puluh dua dina Mateus.
Nu Diurapi di Asur Dina kitab-kitab para nabi Ibrani, “Asur” remen dipaké minangka lambang kenabian pikeun hiji kakawasaan dunya ahir anu utamina dikedalkeun ku dominasi politik, kamulyaan militér, jeung ngamangpaatkeun alat-alat manusa pikeun ngalaksanakeun tujuan ilahi bari sorangan henteu ngarti ka éta tujuan. Asur henteu ngawakilan saukur hiji bangsa baheula hungkul, tapi hiji pola sombong kakaisaran, panghukuman, jeung kakawasaan anu dipasrahkeun ku Allah pikeun hiji mangsa, tuluy saterusna dipariksa sarta diruntuhkeun ku Anjeunna. Ku kituna, “nu diurapi di Asur” henteu ngandung harti yén Asur téh satia atawa bener, tapi yén Allah, dina kadaulatan-Na, tiasa ngurapi, ngutus, atawa ngamangpaatkeun sanajan hiji kakawasaan pagan pikeun nyumponan putusan-Na. Ieu kudu dibaca saluyu jeung Yesaya 10. Di dinya, PANGERAN nyebut Asur “tongkat amarah Kami” (Yesaya 10:5), hartina Asur dijadikeun alat pikeun ngajalankeun panghukuman ka hiji umat anu mbalelo. Tapi éta petikan anu sarua negeskeun yén raja Asur henteu boga niat kitu: “Sabab manéhna henteu mikir kitu, jeung haténa henteu nganggap kitu” (Yesaya 10:7). Anjeunna ngagerak lain ku ta’at, tapi ku kareueus, ambisi, jeung kahayang pikeun “ngaleungitkeun bangsa-bangsa teu saeutik” (Yesaya 10:7). Ku kituna, Asur téh sakaligus diangkat jeung disabit hukuman: diangkat pikeun hiji pancén, sarta disabit hukuman ku sabab kasombongan haténa. Ieu nganyatakeun hiji prinsip anu penting: dipaké ku Allah henteu sarua jeung dipiampih ku Allah. Pola anu sarua nembongan dina Yesaya 45:1, tempat Kores, saurang pangawasa kapir, disebut “anu diurapi ku Mantenna.” Ieu lain alatan Kores aya dina perjangjian atawa bener dina dirina sorangan, tapi ku sabab Allah geus misahkeun anjeunna pikeun hiji fungsi sajarah anu tangtu—nyaéta ngagulingkeun karajaan-karajaan, ngabébaskeun umat Yahudi anu dibuangan, sarta ngawangun deui Yerusalem. Ku kituna, pangurapan dina harti nubuatan teu salawasna nunjuk kana kasucian moral; remen éta nunjuk kana pamasrahan ilahi pikeun hiji pancén. Dina harti ieu, hiji kakawasaan tiasa “diurapi” pikeun ngalaksanakeun hiji kalungguhan dina drama sajarah panebusan tanpa jadi adil sacara rohani. Nalika kerangka ieu dilarapkeun ka “Asur” dina harti tipologis atawa ahir jaman, maksudna téh lain yén kakawasaan dunya ahir éta soleh, dipinuhan ku Ruh Allah, atawa aya dina kahadean kana kasalametan. Sabalikna, maksudna yén kakawasaan éta bakal dipasihan amanat, diwatesan, jeung diidinan pikeun hiji pagawean anu pasti dina tatanan ilahi. Bisa waé éta ngalakukeun panghukuman, ngurbankeun susunan-susunan anu palsu, nyepengan pecut ka bangsa-bangsa, atawa ngaguncangkeun sistem dunya demi ngamungkinkeun kajadian-kajadian salajengna anu geus diputuskeun ku Allah. Tapi justru ku sabab kakawasaan éta migawé dina kareueus, paksaan, jeung ngagungkeun diri, éta kakawasaan ogé bakal neundeun hukumanana sorangan. Sakumaha PANGERAN nyebutkeun ngeunaan Asur, “Lamun PANGERAN geus ngarengsekeun sakabéh pagawéan-Na di Gunung Sion jeung di Yerusalem, Mantenna bakal ngahukum buah tina hate raja Asur anu sombong” (tingali Yesaya 10:12). Jadi, ungkara “nu diurapi di Asur” ngajaga dua bebeneran babarengan. Kahiji, Allah téh daulat sanajan ka bangsa-bangsa anu jahat, jeung Mantenna tiasa nandaan hiji kakawasaan pikeun hiji pagawean sajarah tanpa mere kasucian kana motif-motifna. Kadua, euweuh alat anu dipaké ku pangadilan ilahi luput tina pangadilan ilahi lamun éta alat ngagedékeun dirina sorangan ngalawan Allah. Ieu nyegah dua kasalahan anu sarua bahayana: nyangka yén hiji kakawasaan téh dipikanyaah ku Allah ngan saukur ku sabab keur dipaké ku Anjeunna, atawa nyangka yén Allah henteu bisa ngamangpaatkeun hiji kakawasaan anu jahat pisan pikeun nyumponan kersa-Na. Para nabi netepkeun duanana hal éta. Allah ngatur sajarah kalayan mutlak. Mantenna ngangkat karajaan-karajaan, méré amanat ka maranéhna, maké maranéhna, sarta ngaruntuhkeun maranéhna. Ku kituna, “Asur” tiasa “diurapi” tanpa jadi bener, sarta tiasa dipilih pikeun hiji musim tanpa jadi disalametkeun.
Pangalaman di gunung téh miheulaan lebetna kalawan jaya, anu dimimitian ku dileupaskeunana kaldé pikeun mawa kurban ka Yerusalem, sakumaha kaldé Abraham mawa kai pikeun kurban di Moria, tempat kuna Bait Allah di Yerusalem. Pésta Tarompét dina runtuyan Imamat dua puluh tilu nandaan dileupaskeunana kaldé, ku kituna pangalaman di Gunung Transfigurasi miheulaan lebetna kalawan jaya, sahingga nempatkeun Petrus dina sajarah tilu puluh poé dina Imamat dua puluh tilu anu saluyu jeung mangsa Pentakosta. Dina tilu puluh poé éta, Bait Allah (ujian panengah) ditimpakeun ka para calon pikeun kaasup kana golongan dalapan puluh imam anu gagah wani. Dina kasaksian ngeunaan barontakna Raja Uzia di tempat suci, dalapan puluh imam éta disebut gagah wani, anu ku kituna méré isarat yén aya imam-imam anu henteu milu.
Sarta Imam Azarya asup nyusul anjeunna, jeung babarengan jeung anjeunna aya dalapan puluh imam PANGERAN, jalma-jalma anu gagah berani. Maranéhna ngalawan Raja Uzia, sarta ngadawuh ka anjeunna, “Lain bagian anjeun, Uzia, pikeun ngaduruk menyan ka PANGERAN, tapi bagian para imam, putra-putra Harun, anu geus disucikeun pikeun ngaduruk menyan. Kaluarlah ti tempat suci; sabab anjeun geus ngalanggar; jeung ieu moal jadi kahormatan pikeun anjeun ti PANGERAN Allah.” 2 Tawarikh 26:17, 18.
Para imam gagah berani nyaéta jalma-jalma anu nuturkeun Anak Domba ka mana waé Anjeunna angkat.
Ieu teh jalma-jalma anu henteu kacemar ku awéwé; sabab maranéhna parawan. Ieu téh jalma-jalma anu nuturkeun Anak Domba ka mana waé Anjeunna angkat. Maranéhna geus ditebus ti antara manusa, jadi buah pangheulana pikeun Allah jeung pikeun Anak Domba. Wahyu 14:4.
Singa ti kaom Yuda nungtun umat-Na asup ka Rohangan Mahasuci sarta ngarahkeun maranéhna pikeun neuteup ka jero Peti Perjangjian jeung ngalenyepan Imam Agung anu keur ngalaksanakeun palayanan di dinya dina padamelan-Na anu pamungkas pikeun mupus dosa. Peter dihirupkeun deui dina tanggal 31 Désémber 2023, tuluy disanghareupkeun kana ujian tatapakan ngeunaan peran Roma dina netepkeun titingalian éksternal nubuat. Saterusna, ujian kadua Bait Allah datang ka Peter, sarta di dinya pisan titingalian ngeunaan garis internal digambarkeun dina titingalian eunteung dina Daniel bab sapuluh.
Pétrus geus mungkir ka Pangéranna dina tanggal 18 Juli 2020, sarta anjeunna ngalakukeunana tilu kali.
“Tilu kali Petrus geus sacara kabuka mungkir ka Gustina, sarta tilu kali Yesus narik ti anjeunna pangakuan ngeunaan kanyaah jeung kasatiaanna, bari nandeskeun éta patalékan anu seukeut, kawas panah nu boga cucuk kana haténa anu geus tatu. Di hareupeun murid-murid anu geus ngariung, Yesus nganyatakeun jerona tobat Petrus, sarta mintonkeun kumaha saéstuna geus direndahkeun murid anu baheula sok ngahuleng ku gumedéna.” The Desire of Ages, 812.
Petrus ngalambangkeun dua golongan nu nyembah.
Pikeun unggal golongan anu dilambangkeun ku urang Parisi jeung ku juru mulung pajeg aya hiji pangajaran dina sajarah rasul Petrus. Dina mangsa awal muridna, Petrus nganggap dirina kuat. Saperti urang Parisi, dina panilikanana sorangan anjeunna “henteu sarua jeung jalma-jalma lianna.” Nalika Kristus, dina peuting saméméh Anjeunna dihianat, maparin béwara ka murid-murid-Na, “Aranjeun kabéh bakal kaganggu ku sabab Kami peuting ieu,” Petrus kalayan yakin nyatakeun, “Sanaos kabéh bakal kaganggu, kuring mah moal.” Markus 14:27, 29. Petrus henteu nyaho kana bahaya dirina sorangan. Kapercayaan kana diri nyasabkeun anjeunna. Anjeunna ngira dirina sanggup nangtung ngalawan panggoda; tapi dina sababaraha jam anu pondok ujian téh datang, sarta kalayan laknat jeung sumpah anjeunna mungkir ka Pangéran-Na.” Christ’s Object Lessons, 152.
Tukang mulung pajeg éta mulang ka imahna bari geus diangken bener.
“Urang Farisi jeung urang pemungut cuké ngagambarkeun dua golongan gedé anu ngabagi jalma-jalma anu datang pikeun nyembah ka Allah. Dua wawakil maranéhna anu pangheulana kapanggih dina dua anak kahiji anu dilahirkeun ka dunya.” Christ’s Object Lessons, 152.
Abel jeung pangumbara cukai téh mangrupikeun lambang pangbeneran ku iman.
Ari nu mulung pajeg, nangtung ti kajauhan, henteu wani ngangkat panonna ka sawarga oge, tapi nepak dadana bari pok, Nun Gusti, mugi karunya ka abdi, hiji jelema dosa. Kami nyarita ka maraneh, ieu jelema mulang ka imahna geus dibenerkeun, lain nu hiji deui; sabab sing saha anu ngagungkeun dirina sorangan bakal direndahkeun; ari sing saha anu ngarendahkeun dirina sorangan bakal diangkat. Lukas 18:13, 14.
Warta taun 1888 dibarengan ku turunna malaikat tina Wahyu dalapan welas.
“Gusti dina welas asih-Na nu ageng ngutus hiji amanat anu kacida mulya ka umat-Na ngaliwatan Para Sesepuh Waggoner jeung Jones. Amanat ieu dimaksudkeun pikeun ngawanohkeun ka dunya kalayan leuwih écés Jurusalamet anu diangkat luhur, kurban pikeun dosa-dosa saalam dunya. Ieu nandeskeun pembenaran ku iman ka nu jadi Pananggung; ieu ngondang jalma-jalma supaya narima kabeneran Kristus, anu dinyatakeun dina kataatan kana sakabéh parentah-parentah Allah. Loba anu geus leungit paningal kana Yesus. Maranéhna peryogi sangkan panonna diarahkan ka Pribadi-Na nu ilahi, kana jasa-jasa-Na, jeung kana kanyaah-Na anu teu robah ka kulawarga manusa. Sagala kawasa geus dipasrahkeun kana panangan-Na, supaya Anjeunna tiasa ngabagikeun kurnia-kurnia anu beunghar ka manusa, maparin karunia anu taya bandingna, nyaéta kabeneran-Na sorangan, ka jalmi manusa anu teu daya. Ieu lah amanat anu diparentahkeun ku Allah pikeun ditepikeun ka dunya. Ieu téh amanat malaikat katilu, anu kudu diproklamasikeun ku sora tarik, sarta dibarengan ku pencuran Roh-Na dina ukuran anu gedé.” Testimonies to Ministers, 91.
Pesen ka Laodikea
“Warta anu dipasihkeun ka urang ku A. T. Jones jeung E. J. Waggoner téh nyaéta warta Allah ka garéja Laodikea, jeung cilaka pikeun saha waé anu ngaku percaya kana kayaktian, tapi henteu ngagambarkeun ka batur cahaya-cahaya anu dipasihkeun ku Allah.” The 1888 Materials, 1053.
Pesen Hujan Ahir
“Hujan panungtung baris tumiba ka umat Allah. Hiji malaikat anu kawasa baris turun ti sawarga, sarta sakuliah bumi baris dipapag ku kamulyaan anjeunna.” Review and Herald, 21 April 1891.
Kota New York jeung 9/11
“Naha geus datang kecap yén kuring geus nyatakeun yén New York kudu disapu ku gelombang pasang anu dahsyat? Ieu can kungsi ku kuring diucapkeun. Kuring geus nyebutkeun, nalika kuring ningali gedong-gedong jangkung keur diwangun di dinya, lanté demi lanté, ‘Kumaha pikareueuseunna kajadian-kajadian anu bakal lumangsung nalika Gusti ngadeg pikeun ngageolkeun bumi kalayan kacida hebatna! Harita kecap-kecap dina Wahyu 18:1–3 bakal kacumponan.’ Sakabéh pasal dalapan welas tina Wahyu téh mangrupa pangéling-ngéling ngeunaan naon anu bakal datang ka bumi. Tapi kuring teu boga pituduh husus ngeunaan naon anu bakal datang ka New York, iwal ti yén kuring terang yén dina hiji poé gedong-gedong jangkung di dinya bakal diruntuhkeun ku diputer jeung dibalikeunana kakawasaan Allah. Tina pituduh anu dipasihkeun ka kuring, kuring terang yén karuksakan aya di dunya. Hiji kecap ti Gusti, hiji sentuhan tina kakawasaan-Na anu maha kawasa, sarta wangunan-wangunan raksasa ieu bakal rubuh. Kajadian-kajadian bakal lumangsung anu kacida pikasieuneunna nepi ka urang teu sanggup ngabayangkeunana.” Review and Herald, 5 Juli 1906.
Petrus, juru mungut pajeg, ngalambangkeun hiji jiwa anu dibenerkeun ku iman, sarta pangbeneran ku iman téh amanat malaikat katilu; éta téh amanat Laodikea anu datang dina 9/11, nalika gedong-gedong gedé di New York runtuh sarta Wahyu 18:1–3 tinekanan. Harita hujan ahir mimiti ngaririncik sarta panyégélan saratus opat puluh opat rébu dimimitian. Dina ahir mangsa panyégélan saratus opat puluh opat rébu, malaikat dina Wahyu dalapan belas lungsur minangka Mikael, panghulu malaikat, sarta ngahudangkeun deui Petrus tina maot ngaliwatan tilu ujian. Ujian kahiji dimimitian dina 31 Désémber 2023 sarta ngalambangkeun bebeneran dasar yén Roma téh kakawasaan dina ayat opat belas tina Daniel sabelas anu ngukuhkeun éta titingalian. Éta titingalian téh titingalian chazon anu ngalambangkeun galur nubuat éksternal, anu ceuk Suléman mangrupa hirup atawa maot.
Di tempat euweuh titingalian [chazon], umat binasa; ari anu ngajaga hukum, bagja manéhna. Siloka 29:18.
Ujian kadua pikeun Pétrus nyaéta ujian Bait Suci anu nungtut sangkan asup ka Rohangan Mahasuci ku iman, sakumaha anu digambarkeun ku Sadérék White dina titingalian-titingalian munggaranna. Di dinya anjeunna ningali parentah Sabat poé katujuh mancorong leuwih caang tibatan salapan parentah séjénna. Doktrin éta dina mangsa bubuka pangadilan ngagambarkeun doktrin inkarnasi anu mancorong leuwih caang tibatan doktrin-doktrin nubuat séjénna dina ahir jaman, dina mangsa panutupan pangadilan. Inkarnasi Kristus anu Ilahi, anu ngagem daging anu geus ragrag tur miboga sipat dosa, sanajan Anjeunna henteu wanoh kana dosa, digambarkeun ku rupa-rupa ilustrasi. Anu pangpentingna nyaéta doktrin tujuh mangsa. Doktrin tujuh mangsa mangrupa alfa tina pamanggihan-pamanggihan Miller ngeunaan nubuat, sarta éta téh doktrin dina taun 1856 anu ngagambarkeun doktrin oméga dina sajarah kaum Millerit, nalika Adventisme Filadelfia Millerit barontak salila tujuh taun sarta jadi garéja Advent Poé Katujuh Laodikia dina taun 1863.
Dua iteuk dina Yehezkiel tilu puluh tujuh ngalambangkeun dua hukuman 2.520 taun ka karajaan kalér jeung karajaan kidul. Karajaan kalér ngalambangkeun daging manusa, sedengkeun karajaan kidul ngalambangkeun pikiran anu dirarancang supaya ngahiji jeung pikiran Kristus; ku kituna, Kaallahan bakal ngahiji jeung kamanusaan. Éta téh doktrin inkarnasi dina gambaran anu disederhanakeun. Tujuh mangsa éta nyaéta alfa jeung omega tina sajarah Millerit, sarta ku sabab éta ngalambangkeun inkarnasi, éta ogé mangrupa omega tina sajarah Advent Hari Katujuh dina patalina jeung doktrin Sabat alfa dina taun 1844. Nu hiji téh tanda Sabat poé katujuh, jeung nu séjén téh tanda Sabat taun katujuh.
Ngaran Petrus dirobah di Panium, anu mangrupa léngkah kadua pikeun perlambangan Ibrahim ngeunaan perjangjian kahiji jeung umat pilihan, sarta Petrus jadi wakil tina perjangjian panungtungan jeung umat pilihan dina léngkah kadua na. Ieu téh léngkah kadua dina runtuyan pasal sabelas nepi ka dua puluh dua, sarta ieu téh anu kadua tina tilu kali Petrus, Yakobus, jeung Yohanes indit babarengan jeung Yesus ngajauhan murid-murid séjén, jeung anu kadua tina tilu kali Rama sawarga nyarios. Garis Nero réngsé dina titik tengah antara perang Raphia jeung Panium, sabab éta sajajar jeung dua kurun séjénna masing-masing 250 taun anu dimimitian dina 457 SM jeung 1776. 457 SM réngsé dina 207 SM, sarta 1776 réngsé dina 2026. Petrus aya dina 207 SM, 2026, 313, jeung ujian Bait Allah anu miheulaan anu katilu sarta ujian pamungkas tina ngaleupaskeun kalde, anu dilambangkeun minangka pesta tarompét.
Ujian Petrus nyaéta nuturkeun Kristus asup ka Tempat Anu Pangsucina, sarta padamelanana nyaéta ngabenerkeun tuluy ngumumkeun amanat anu geus dibenerkeun ngeunaan bal-balan seuneu di Nashville. Amanat Petrus ngeunaan bal-balan seuneu di Nashville téh nyaéta amanat Pentakosta anu mimiti dipidangkeun di rohangan luhur, sarta satuluyna di Bait Allah. Anjeunna nepikeun amanatna ku ngaidéntifikasi bal-balan seuneu di Nashville, jeung kagenepan perang Raphia, babarengan jeung perang Panium, anu jadi perang Actium dina hukum Minggu dina ayat genep belas. Hukum Minggu dina ayat genep belas ogé nyaéta hukum Minggu dina ayat opat puluh hiji jeung dina ayat dua puluh dua. Tilu ayat éta ogé saluyu jeung ayat tilu puluh hiji, tempat kapausan nyekel kakawasaan dina taun 538 sarta netepkeun hiji hukum Minggu dina Konsili katilu Orléans. Ayat-ayat anu ngantarkeun ka ayat tilu puluh hiji ngaidéntifikasi pananda-pananda jalan anu ngantarkeun kana hukum Minggu taun 538 sarta ngajadikeun perlambang sajarah anu miheulaan hukum Minggu anu baris geura datang.
Sabab kapal-kapal ti Kittim bakal datang ngalawan anjeunna; ku sabab éta anjeunna bakal susah hate, tuluy mulang, sarta ngabogaan amarah ngalawan perjangjian anu suci; kitu kénéh anu bakal dilakukeunna; anjeunna malah bakal mulang deui, sarta silih paham jeung jalma-jalma anu ninggalkeun perjangjian anu suci. Jeung pasukan-pasukan bakal nangtung di pihakna, sarta maranéhna bakal ngotoran tempat suci benteng, sarta bakal ngaleungitkeun kurban sapopoé, sarta maranéhna bakal nempatkeun kajijikeun anu nyababkeun karuksakan. Daniel 11:30, 31.
“kapal-kapal Chittim” ngalambangkeun bangsa Vandal, anu ogé digambarkeun minangka tarompet kadua dina Wahyu pasal dalapan. Runtagna Roma sacara bertahap dimimitian dina taun 330, nalika Konstantinus ngabagi karajaan éta jadi beulah wétan jeung kulon. Saterusna anjeunna ngabagikeun éta ka tilu putrana. Kakaisaran Romawi anu kungsi teu kaéléhkeun ti saprak perang Actium, tuluy kabagi jadi dua bagian, tuluy tilu bagian, tuluy opat tarompet kahiji dina Wahyu dalapan ngalambangkeun serangan musuh-musuh anu mawa Roma kulon kana tungtungna dina taun 476. Roma wétan di Konstantinopel neraskeun nepi ka ahir tarompet kalima jeung awal tarompet kagenep, anu ogé mangrupa cilaka kahiji jeung kadua. Nubuat waktu saratus lima puluh taun tina cilaka kahiji réngsé dina tanggal anu sarua nalika nubuat waktu cilaka kadua dimimitian.
Babul runtag dina sapeuting. Bisa jadi Sadérék bakal ngajukeun alesan yén Kores kudu ngalihkeun heula aliran walungan sarta éta merlukeun sawatara waktu, tapi runtagna Babul lumangsung dina sapeuting, ari runtagna Roma lumangsung salila 1.123 taun. Dina taun-taun éta aya tanda-tanda panuduh nubuat anu husus, anu ngagambarkeun runtagna Kakaisaran Roma tahap demi tahap, sarta Kakaisaran Roma anu kapir ngalambangkeun Amérika Sarikat dina karyana nempatkeun kapapaan dina tahta minangka karajaan kalima dina nubuat Alkitab dina taun 538. Kapapaan ditempatkeun dina tahta dina mangsa undang-undang poé Minggu anu disebutkeun dina ayat genep belas tina Daniel sabelas. Tanda-tanda panuduh anu ngalambangkeun karya Amérika Sarikat kagambar dina tanda-tanda panuduh runtagna Roma kapir tahap demi tahap.
Kapal-kapal ti Chittim ngalambangkeun musibah kauangan pikeun Roma, sabab armada laut bangsa Vandal mawa karuksakan ka jalur-jalur pelayaran di Laut Tengah. Dina poé-poé panungtungan, Islam digambarkeun minangka musibah kauangan pikeun raja-raja di bumi. Bangsa Vandal jeung kapal-kapalna téh mangrupa kakawasaan tarompét kadua, sarta tilu cilaka téh nyaéta kakawasaan-kakawasaan tarompét Islam. Nu kahiji nyaéta Arabia, nu kadua Turki, sarta nu katilu téh saalam dunya.
Kapal-kapal téh mangrupa lambang kakawasaan ékonomi, sarta dina Kitab Suci kapal-kapal Tarsis mangrupakeun lambang pangutamana tina kakawasaan ékonomi. Kapal-kapal éta diparuksak ku angin wetan anu murka di tengah sagara, sarta dina Kitab Suci Islam nyaéta anak-anak wetan. Nalika Islam kacatet dina runtuyan kajadian nubuat, éta nimbulkeun krisis ékonomi. Islam dilambangkeun ku Balaam minangka kalde, anu mangrupakeun kecap Ibrani anu ditarjamahkeun jadi “jalma liar” dina bubuka munggaran ngeunaan Ismail dina Kitab Suci. Ismail nyaéta bapa Islam dina tataran nubuat, lain mungkir yén Ibrahim téh bapa Ismail, tapi dua belas kaom Ismail jadi dipikawanoh minangka anak-anak wetan dina Kitab Suci.
Dina ahir jaman, Balaam, lambang Amérika Sarikat salaku nabi palsu, neunggeul kaldéna tilu kali, anu ngalambangkeun tilu serangan Islam. 9/11 mangrupa serangan anu kahiji tina éta tilu serangan sarta nandaan datangna malaikat anu méré cap, anu naék ti wétan nalika angin-angin pacogrégan ti wétan keur ngagelebug rongkah. Serangan Islam anu kadua sipatna rangkep dua, sabab léngkah kadua nandaan panggandaan. Dina tanggal 7 Oktober 2023, Islam nyerang Israél harfiah sacara teu disangka-sangka, sarta nalika Nashville, Tennessee, diserang ku Islam sacara teu disangka-sangka, Israél rohani bakal geus diserang. Dina carita Balaam, tetengger jalan anu kadua aya di antara dua kebon anggur, sarta dua kebon anggur Gusti Nu Kagungan Balatentara téh nyaéta Israél harfiah jaman baheula jeung Amérika Sarikat, Israél rohani jaman modéren. Tetengger jalan Balaam anu katilu nyaéta nalika kaldéna nyarita; sarta lambang nyarita anu nandaan ahir mangsa méré cap ka saratus opat puluh opat rébu jalma, anu dimimitian dina 9/11, nyaéta undang-undang poé Minggu, nalika Amérika Sarikat nyarita kawas naga. Lini gedé dina Wahyu sabelas téh nyaéta éta undang-undang poé Minggu, nalika cilaka anu katilu geura datang, nalika Amérika Sarikat, kaldé éta, jeung Zechariah nyarita.
Ramana Yohanes Jurubaptis kaasup kana rombongan kadalapan tina dua puluh opat rombongan imam anu ditetepkeun ku Daud pikeun ngalayanan di Bait Allah. Imam Jakaria dijadikeun teu bisa nyarita lantaran teu percaya nepi ka lahirna putrana, Yohanes, sarta anjeunna mangrupa lambang angka dalapan (lambang kaimaman). Dina mangsa dilarapkeunana undang-undang poé Minggu, generasi imam anu pamungkas, anu dilambangkeun ku Yohanes Jurubaptis, bakal nyarita sakumaha anu dilambangkeun ku ramana, Jakaria. Kristus nétélakeun yén Yohanes téh Elia, sarta amanat Elia dina ahir jaman dilambangkeun ku hubungan antara bapa jeung anak, sakumaha hubungan antara Jakaria jeung Yohanes. Yohanes dipralambangkeun ku Yermia, anu geus dibéjaan yén lamun anjeunna balik deui, anjeunna bakal jadi baham Allah.
Yermia keur ngalalakonkeun kasedih lantaran kuciwa anu kahiji dina 18 Juli 2020, sarta lamun manéhna mulang, manéhna bakal jadi sungut Allah dina mangsa hukum Minggu, nalika manéhna nepikeun pesen nubuat Habakuk, anu kungsi lila ngadagoan, tapi baris “nyarita” dina ahirna. Yermia, ku kituna Yohanes, sarta ku kituna Pétrus, kudu nyarita pesen Habakuk dina titik nalika kalde Islam nyarita, jeung nalika Amérika Sarikat nyarita kawas naga.
Petrus di Kaisarea Filipi, nyaéta Panium, aya dina hiji kurun waktu anu miheulaan tanda tahapan “gunung” anu bakal disusul ku asupna kalawan jaya anu nganteurkeun kana salib, atawa undang-undang poé Minggu. Kurun waktu éta dilambangkeun ku patempuran Panium, anu ditungtungan ku kameunangan pikeun paus jeung kakuatan proksina, nyaéta Amérika Sarikat. Panium téh perang proksi katilu tina tilu perang proksi, anu kahijina réngsé di Témbok Berlin dina taun 1989, sarta perang proksi anu pamungkas atawa katilu réngsé nalika “témbok” pamisah antara garéja jeung nagara diruntuhkeun. Taun 1989 nandaan puncak hiji perang proksi anu disebut “perang tiis” anu geus dimimitian dina ahir Perang Dunya Kadua, sarta Panium ngalambangkeun hiji perang tiis anu réngsé dina Perang Dunya Katilu sakumaha dilambangkeun ku patempuran Actium. Di tengah-tengah antara tanda tahapan kahiji jeung katilu tina tilu perang proksi aya perang harfiah di Ukraina, anu dilambangkeun ku patempuran Raphia dina ayat sabelas jeung dua belas.
Panium téh hiji perang tiis anu ngarah kana Perang Dunya Katilu, sakumaha digambarkeun ku perang tiis anu lekasan dina mangsa ahir dina taun 1989, sarta anu dimimitian dina ahir Perang Dunya Kadua. Dina tanda-tanda panuduh jalan anu digambarkeun ku ayat sapuluh jeung taun 1989, ku ayat sabelas jeung dua belas sarta Perang Ukraina anu dimimitian dina taun 2014, jeung ku ayat tilu belas nepi ka lima belas sarta perang tiis kiwari antara MAGA-isme jeung globalisme, aya tilu présidén anu nandaan aliansi-aliansi antara kapapaan jeung Amérika Sarikat.
Ronald Reagan aya dina hiji aliansi rusiah jeung Paus John Paul II, saurang paus konservatif dina kontéks nubuat-nubuat Fatima anu sipatna sétanis, sarta patali jeung sajarah nubuat dina ayat sapuluh. Mangsa kaprésidénan Obama luyu jeung sajarah patempuran Raphia dina ayat sabelas jeung dua belas. Dina mangsa kaprésidénanana aya dua paus simbolis, sabab tetengger kadua nuduhkeun ayana panggandaan jadi dua. Dina tetengger katilu anu aya dina ayat tilu belas nepi ka lima belas, pausna nyaéta paus munggaran ti Amérika Serikat. Mimitina kami nganggap Paus Leo téh saurang paus konservatif sakumaha anu dilambangkeun ku John Paul II, tapi nalika dilarapkeun dumasar kana larapan nubuat anu rangkep tilu, tetengger katilu miboga ciri-ciri tina dua kacumponan nubuat anu munggaran, ku kituna Leo téh John Paul II anu konservatif sarta anjeunna téh urut kapala Kantor Inkuisisi, Benedict XVI, anu ngundurkeun diri pikeun méré jalan ka paus Francis anu nganut paham progresif dina widang kaadilan sosial dina mangsa Obama ngajabat présidén.
Perang proksi anu kahiji digambarkeun ku hiji ayat, anu kadua ku dua ayat, sarta anu katilu ku tilu ayat. Perang tiis anu réngsé dina taun 1989 dimimitian dina ahir Perang Dunya Kadua, sarta Perang Dunya Katilu anu dilambangkeun ku patempuran Actium dimimitian dina ahir perang tiis anu dilambangkeun ku patempuran Panium. Tilu perang dunya éta, sakumaha halna jeung tilu perang proksi, diatur ku prinsip-prinsip anu patali jeung pangalarapan nubuat rangkep tilu. Ahir Perang Dunya Kadua ngamimitian hiji perang tiis anu réngsé dina mangsa présidén kadalapan diitung ti Roosevelt dina taun 1945, nyaéta Reagan. Reagan, dina mangsa ahir dina taun 1989, ngamimitian runtuyan dalapan présidén anu nepi ka Trump (anu kaasup kana tujuh éta). Perang tiis Trump dimimitian dina taun 2015, nalika anjeunna ngumumkeun pencalonanana jadi présidén sarta ngahudangkeun kaum globalis, minangka kalaksanakeunana nubuat dina Daniel sabelas ayat dua. Perang tiis éta réngsé dina mangsa undang-undang poé Minggu, anu mangrupa patempuran Actium, halangan katilu pikeun Roma saméméh Roma maréntah kalawan kakawasaan pangluhurna.
Roosevelt ngamimitian runtuyan dalapan présidén nepi ka Reagan, anu ngamimitian runtuyan dalapan présidén nepi ka Trump. Roosevelt nandaan Perang Dunya Kadua sarta pupus dina tanggal 12 April 1945, tuluy Truman nyekel kalungguhan présidén nalika perang di Éropa réngsé dina tanggal 8 Méi, sarta perang di Pasifik réngsé dina tanggal 2 Séptémber. Perang di Éropa lolobana mangrupa patempuran darat, ari perang di Pasifik mangrupa patempuran laut, sakumaha Panium ngalambangkeun patempuran darat jeung Actium ngalambangkeun patempuran laut. Anu mimiti ngagambarkeun anu pamungkas, sarta runtuyan dalapan présidén téh ditetepkeun dumasar kana kasaksian Daniel sabelas, ayat dua jeung tilu, sarta ogé dumasar kana tatarucingan yén anu kadalapan téh kaasup kana anu tujuh. Dina dua Kongrés Kontinéntal anu munggaran dina awal sajarah sato galak ti darat dina Wahyu tilu belas, aya tujuh mangsa kalungguhan présidén. Dina sajarah éta, George Washington diangkat jadi Panglima Pangluhurna. Salaku présidén resmi anu munggaran, diangkatna Washington dina Kongrés Kontinéntal Kadua ngalambangkeun Washington ti awal pisan salaku anu kadalapan tina tujuh présidén.
Présidén kahiji téh anu kadalapan tina tujuh présidén munggaran, sarta présidén pamungkas téh anu kadalapan anu kaasup kana anu tujuh. Imam Jakaria nyarita nalika Yahya dilahirkeun, nalika kalde nyarita, sarta nalika sato galak ti darat nyarita. Di dieu ogé titingalian Habakuk nyarita. Kalahiran Yahya, anu ngalambangkeun panji saratus opat puluh opat rébu urang dina mangsa panerapan undang-undang poé Minggu, nyaéta generasi pamungkas imam Jakaria. Jakaria kaasup kana golongan kadalapan tina dua puluh opat golongan imam. Dina mangsa panerapan undang-undang poé Minggu, Jakaria (para imam) nyarita, nalika Islam (kalde) nyarita sarta Amérika Sarikat nyarita lir naga. Dina éta tetengger, tatu kapausan anu matak paéh téh dicageurkeun, sarta manéhna jadi anu kadalapan anu kaasup kana anu tujuh. Trump ogé anu kadalapan anu kaasup kana anu tujuh, sarta manéhna pisan anu ngawangun arca sato galak anu diréngsékeun dina mangsa panerapan undang-undang poé Minggu. Kaimaman saratus opat puluh opat rébu urang téh tuluy jadi lambey Allah, sarta nepikeun amanat dina panggero tarik malaikat katilu. Éta kaimaman téh jamaah kadalapan anu kaasup kana anu tujuh.
Roosevelt ngamimitian runtuyan dalapan présidén anu ngarah kana mangsa ahir dina taun 1989, sarta anjeunna nandaan peralihan ti Perang Dunya Kadua kana Perang Tiis anu lekasan dina taun 1989. Présidén Truman ngagentos Roosevelt sarta maréntah nalika patempuran-patempuran di bumi jeung di laut anu ngawangun Perang Dunya Kadua lekasan. Salaku présidén, Truman maréntah nalika Pasarikatan Bangsa-Bangsa ngadeg dina 24 Oktober 1945. Patalina Roosevelt jeung Truman dumasar kana taun 1945. Duanana jadi présidén dina taun éta, sarta dina taun éta perang anu diwangun ku dua bagian, nyaéta Perang Dunya Kadua, lekasan, sarta Pasarikatan Bangsa-Bangsa diadegkeun, sarta Perang Tiis dimimitian.
Dina taun 1989, ogé aya dua présidén, saperti dina taun 1945: Ronald Reagan jeung George Bush anu kahiji. Reagan ngeureunkeun Perang Tiis, sarta George Bush anu kahiji ngumumkeun yén anjeunna téh pangheulana tur pangutamana saurang globalis nalika anjeunna nepikeun biantara dina Sidang Majelis Umum PBB anu “kaopat puluh lima” tanggal 1 Oktober 1990, bari nyarioskeun ngeunaan ngawangun hiji “tatanan dunya anyar.” Dina éta biantara anjeunna nétélakeun, “Aya dina leungeun urang pikeun ninggalkeun mesin-mesin poék ieu di tukangeun urang, dina Jaman Poék anu mémang jadi tempatna, sarta terus maju pikeun nyampurnakeun hiji gerakan bersejarah nuju tatanan dunya anyar jeung jaman katengtreman anu panjang.”
Dina ieu biantara, Bush ngaitkeun éta konsép kana gawé bareng sanggeus Perang Tiis, Krisis Teluk (invasi Irak ka Kuwait), nguatkeun PBB, jeung hiji kemitraan anyar antarbangsa anu dumasar kana kakawasaan hukum. Bush nu kahiji ngamasyhurkeun éta frasa “new world order” sababaraha minggu saméméhna dina biantara tanggal 11 Séptémber 1990 ka sidang gabungan Kongrés.
Perhatikeun kanyataan yén Bush nempatkeun biantarana di PBB dina hiji kontéks nalika anjeunna ngaidéntifikasi ahirna perang tiis anu nembé kaliwat dina istilah “Abad Poék.” Abad Poék réngsé dina waktos ahir taun 1798, sarta Bush aya dina waktos ahir taun 1989. Perhatikeun yén dina waktos anjeunna munggaran nyiptakeun ungkara “tatanan dunya anyar,” Islam keur ngamurkakeun bangsa-bangsa, sarta éta biantara ditepikeun dina 9/11. Ti Roosevelt nepi ka Carter aya dalapan présidén, sarta ti Reagan nepi ka Trump aya dalapan présidén. Trump nyaéta présidén panungtung sarta anjeunna ditipologikeun ku présidén kahiji, anu mangrupa nu kadalapan tina tujuh présidén kahiji.
Mangsa ahir dina taun 1798 nandaan tatu anu matak paéh dina kapausan, sarta kapausan téh kakawasaan anu ngawasa raja-raja Éropa salila Jaman Poék. Dina Wahyu tujuh welas, éta hubungan digambarkeun minangka awéwé lacur anu numpak sarta ngawasa hiji sato galak. Dina taun 1798, pangrojong ti raja-raja Éropa dicabut sarta sato galak éta maot. Dina taun 1799, paus maot di pangbuangan. Taun 1798 jeung 1799 ngagambarkeun mangsa ahir dina harti anu panglengkepna, sakumaha mangsa ahir dina jaman Kristus ditandaan ku kalahiran Yohanes Jurubaptis tuluy, genep bulan ti harita, ku kalahiran Kristus. Pernyataan Bush dina taun 1990 ngagambarkeun Bush minangka présidén kadua ti antara dua présidén anu nandaan mangsa ahir, sarta nandaan gerakan nuju globalisme, nyaéta kakawasaan naga. Simbolisme Bush nandaan hiji léngkah nuju undang-undang poé Minggu, nalika Amérika Sarikat mungkas kalungguhanana minangka karajaan kagenep dina nubuat Alkitab ku cara nyarita kawas naga. Dina mangsa undang-undang poé Minggu, Amérika Sarikat jadi sora Pasarikatan Bangsa-Bangsa. Dina kontéks éta pisan, Islam keur ngahudangkeun amarah bangsa-bangsa, sarta 9/11 ditandaan. Dina 11 Séptémber 1990, nalika Bush anu kahiji nyarioskeun agénda globalisna ka Kongrés, anjeunna keur jadi gambaran tipologis ngeunaan mangsa Islam bakal deui ngahudangkeun amarah bangsa-bangsa dina 9/11 taun 2001, tapi harita présidénna bakal Bush anu pamungkas.
Roosevelt, présidén kahiji tina dalapan présidén, nandaan ahir Perang Dunya Kadua dina taun 1945, sarta disusul ku présidén saterusna anu nganteurkeun ngadegna Pasarikatan Bangsa-Bangsa. Reagan, présidén kahiji tina dalapan présidén, nandaan ahir Perang Tiis dina taun 1989, sarta disusul ku présidén saterusna anu ngamajukeun Pasarikatan Bangsa-Bangsa. Présidén pamungkas tina dalapan présidén bakal ngeureunkeun hiji perang tiis anu dimimitian nalika anjeunna ngumumkeun niatna pikeun nyalonkeun diri dina taun 2015, sarta ngamimitian Perang Dunya Katilu. Anjeunna bakal ngarobah karajaan kagenep dina nubuat Alkitab jadi sirah karajaan katujuh dina nubuat Alkitab (PBB), tuluy satuju pikeun masrahkeun karajaan éta ka sato galak dina waktu dilarapkeunana undang-undang poé Minggu.
Sakumaha Perang Dunya Kadua diwangun ku perang darat jeung perang laut, kitu deui présidén pamungkas bakal ngalaman perang tiis, anu dilambangkeun ku patempuran darat di Panium anu ngarah kana patempuran laut di Actium. Nalika undang-undang poé Minggu dilarapkeun, perang tiis anu dimimitian ku Trump ngusik kaum globalis dina taun 2015 robah jadi Perang Dunya Katilu, sakumaha anu dilambangkeun ku patempuran-patempuran darat jeung laut dina Perang Dunya II. Dina ahir Perang Dunya II, léngkah satuluyna nyaéta globalisme Perserikatan Bangsa-Bangsa, sakumaha anu kajadian dina ahir perang tiis dina mangsa Reagan jeung Bush. Mimitina, Amérika Sarikat nepi ka tungtungna nalika undang-undang poé Minggu dilarapkeun; tuluy “tatanan dunya anyar” Bush ngamunculkeun karajaan katujuh, anu geuwat satuju pikeun masrahkeun kakawasaanana ka karajaan kadalapan.
Bush nu kahiji jeung Bush nu panungtung dihijikeun ku pangumuman ti nu kahiji ngeunaan “new world order” ka Kongrés dina 9/11 jeung Patriot Act taun 2001 ti nu panungtung. Duanana waymark éta ditempatkeun dina kontéks Islam anu ngabangkitkeun amarah bangsa-bangsa.
Urang baris neraskeun ieu hal-hal dina artikel salajengna.