Laodicea - Nomer Dua

Penting pisan, dina ngartos amanat anu keur dibuka segelna dina kitab Wahyu, pikeun ngakuan akar-akarna, kamekaranana, jeung harti pentingna Reformasi Protestan. Aya tilu jalur utama dina sajarah Reformasi éta anu nyangkem Alkitab, jeung métodologi anu bener anu kudu dipaké dina nalungtik Alkitab, sarta ogé yén para utusan anu dipilih sapanjang sajarah éta mangrupakeun patokan-patokan sajarah éta. Saperti biasana, Iblis ngupayakeun nyumputkeun Alkitab King James ku sababaraha pamalsuan, sarta anjeunna narékahan nyumputkeun métodologi anu bener pikeun ngartos Alkitab ku sababaraha pamalsuan, sarta anjeunna ogé narékahan nyumputkeun para utusan anu bener (patokan-patokan) anu dihudangkeun sapanjang lalampahan sajarah éta.

Dina sajarah Millerite ti taun 1840 nepi ka 1844, jubah Protestanisme, (anu mangrupakeun salah sahiji tina dua tanduk dina sato galak bumi, nyaéta Amérika Sarikat), Adventisme Millerite jadi tanduk Protestan. Dina waktu anu sarua, garéja-garéja anu saméméhna ngaku minangka Protestan jadi Protestanisme murtad, atawa sakumaha ku kaum Millerite diidéntifikasi, “para putri Roma.” Nalika kaum Protestan nolak amanat malaikat kahiji dina taun 1843, maranéhna ragrag sarta kaum Millerite neruskeun ngagem jubah Protestanisme. Sajarah Millerite mangrupikeun puncak karya Allah dina ngangkat “garéja-Na di padang gurun” nepi ka pamahaman lengkep kana Firman Allah.

Muka pangadilan panalungtikan mawa ujian tina hukum Allah, sarta utamana poé Sabat. Pikeun ngawartakeun amanat malaikat katilu diperlukeun hiji garéja anu ngajungjung hukum Allah, anu geus dikubur ku tradisi jeung kabiasaan kapausan salila Jaman Poék. Kristus mawa urang Protestan ka sajarah taun 1840 nepi ka 1844 sarta nampilkeun ujian Élia, anu ku anjeunna William Miller dijadikeun lambangna, sarta nalika urang Protestan nampik amanat Miller, maranéhna balik deui ka Roma. Ujian amanat malaikat kahiji sakumaha anu ditepikeun ku Miller dilambangkeun ku Élia di Gunung Karmel.

Dina taun 1840, waktu disanghareupan ku amanat Élia, anu digambarkeun ku Miller jeung malaikat kahiji, urang Protestan milih Baal!

Réformasi Protestan nya éta pambukaan segel kana bebeneran-bebeneran Alkitab anu mimiti ku “béntang isuk,” anu parantos dijangjikeun bakal dipaparin salila sajarah anu dilambangkeun ku garéja Tiatira. Serangan langsung ngalawan Alkitab geus dimimitian sababaraha abad leuwih tiheula sarta dipidangkeun kalayan écés dina The Great Controversy, utamana dina sajarah kaum Waldensians. Dina taun 1930, Benjamin Wilkerson medalkeun buku, Our Authorized Bible Vindicated. Ieu buku ngadokuméntasikeun peperangan ngalawan naskah-naskah asli anu suci anu ahirna dipaké pikeun narjamahkeun King James Bible sarta rupa-rupa naskah palsu satanis anu baheula dipromosikeun jeung nepi ka ayeuna kénéh dipromosikeun ku kaum Katolik, Protestantisme murtad, jeung Adventis Laodikia. Peperangan éta geus dimimitian jauh saméméh sajarah kaum Waldensians, tapi maranéhna téh mangrupa patok jalan jeung lambang jalma-jalma anu masrahkeun nyawana pikeun méré kasaksian ngeunaan pentingna naskah-naskah anu bener anu ahirna ditarjamahkeun kana 1611 King James Bible.

Panyusunan Alkitab King James dina taun 1611 ngaliwatan hiji prosés tarjamahan anu kacida hususna. Prosés narjamahkeun jeung medalkeun Alkitab éta diréngsékeun ngaliwatan tujuh léngkah panyusunan. Pikeun ngaréngsékeunana ogé merlukeun tujuh taun, sarta tujuh taun Alkitabiah nyaéta dua rébu lima ratus dua puluh poé. Tangtu éta téh sarua jeung jumlah poé nubuat nalika Yesus netepkeun perjangjian jeung loba jalma dina minuhan Daniel salapan. Dina tengah minggu suci éta Kristus disalib, sarta tangtu Kristus anu disalib téh mangrupakeun puseur Alkitab. Tujuh léngkah pikeun ngahasilkeun Firman Allah anu murni éta nyaéta kieu.

Dina peperangan Sétan ngalawan pangandika Allah, sarta ngalawan tanda-tanda jalan anu diwakilan ku rupa-rupa utusan tina sajarah anu keur mekar éta jeung tina métodologi anu bener anu kudu dipaké dina ngabagi Pangandika-Na kalayan leres, King James Bible of 1611 téh mangrupa hiji tanda jalan anu sacara husus diidentifikasi dina Jabur dua welas. Euweuh sahiji rupa-rupa Alkitab palsu anu geus dihasilkeun ngaliwatan naskah-naskah Katolik anu geus diruksak anu nyumponan patokan dina Jabur dua welas. Prosés pemurnian anu ngalangkungan tujuh léngkah jeung mangsa dua rébu lima ratus dua puluh poé éta nandaan yén King James Bible téh mangrupa “pangandika anu murni” ti Allah. Allah jangji baris ngajaga King James Bible minangka Pangandika-Na anu murni salalanggengna, sarta ku kituna Mantenna ogé jangji baris ngajaga métodologi “historicism” anu dipaké ku para reformator Protestan, kaasup William Miller.

Dina abad ka-opat belas, John Wycliffe, anu dina buku The Great Controversy dipikawanoh minangka “béntang isuk-isuk tina Reformasi,” dipaké ku Allah pikeun narjamahkeun Alkitab kana hiji basa anu bisa kaharti ku jalma biasa sakalipun. Anjeunna téh utusan anu nandaan titinggal jalan mimiti Reformasi Protestan.

Sanggeus kasaksian ngeunaan John Wycliffe dina The Great Controversy, Sister White maparin daptar para reformator satia (waymarks), anu tungtungna nepi ka reformator John Knox. Anjeunna nétélakeun hiji patalékan anu penting anu diajukeun ka John Knox ku Mary, Ratu Skotlandia.

Patalimarga antara nu ngaréformasi jeung ratu téh nyorot benang katilu dina sajarah Réformasi anu ngaidentipikasi upaya Iblis pikeun nyieun tandingan palsu kana Alkitab, para réformator, jeung métodologi pangajaran Alkitab. Jawaban Yohanes ka Ratu nyaéta yén métodologi anu bener téh “historisisme,” anu dumasar kana hiji runtuyan sajarah nubuat anu dijelaskeun ku Roh Suci ngaliwatan runtuyan sajarah nubuat anu séjén.

Cahaya geus dibuka di tengah poék. Wycliffe jeung para réformator awal sapanjang sajarah Millerite ngagunakeun hiji métode ulikan Alkitab anu disebut “historicism.” Sajarah métode biblika dina ngulik Alkitab remen kaliwat teu dipaliré, padahal éta kacida pentingna pikeun dipikawanoh lamun hiji jalma saéstuna rék ningali pentingna aturan-aturan panafsiran nubuat anu diadopsi ku Miller sarta sanggeus éta ku Future for America.

Ngan aya dua garéja waé anu ku Sister White dipikawanoh minangka umat Allah anu dingaranan. Nya éta Israil baheula jeung Garéja Advent Poé Katujuh.

Garéja para rasul, garéja di padang gurun salila poékna kakawasaan kapausan, henteu kungsi disebut umat Allah anu dingaranan; sabab istilah éta (hartina dibéré ngaran) ngagambarkeun hiji garéja anu dipasrahkeun tanggung jawab pikeun jadi panyimpen hukum Allah, sarta ku Adventisme maranéhna ogé kudu jadi panyimpen bebeneran nubuatan Allah.

William Miller ngagambarkeun utusan nu kapilih pikeun muka bebeneran-bebeneran nubuat Allah, sarta nalika bebeneran-bebeneran éta mingpin hiji umat ka panto nu kabuka ka Rohangan Nu Pangsucina dina taun 1844, Allah tuluy muka hukum Allah. Wycliffe téh mangrupa patok jalan dina muka Alkitab sarta ngahasilkeun awal Reformasi Protestan, tapi anjeunna ogé mangrupa patok jalan tina padamelan Allah pikeun netepkeun “bebeneran-bebeneran agung tina nubuat.” John Wycliffe nyaéta béntang isuk nu diidentifikasi dina sajarah pamaréntahan kapausan salila sarébu dua ratus genep puluh taun. Padamelanana dimimitian dina abad kaopat belas, tuluy dina abad ka tujuh belas patok jalan séjén tina garis nubuat éta nyaéta diterbitkeunana Alkitab King James dina taun 1611. Dina garis éta ahirna urang ngahontal patok jalan aturan-aturan Miller ngeunaan penafsiran nubuat. Miller téh mangrupa patok jalan dina garis bebeneran éta, kitu deui aturan-aturanana. Aturan-aturanana méré kasaksian ngeunaan hiji patok jalan dina ahir Adventisme nu diwakilan ku medalna Prophetic Keys.

Lamun urang teu ngartos yén aturan-aturan Miller téh mangrupa hiji tanda jalan dina hiji garis sajarah nubuat anu ngawakilan pagawéan pikeun ngajaga naskah-naskah Alkitab anu asli jeung anu bener, sarta ogé pagawéan muka pamahaman anu sajati ngeunaan Alkitab, anu nuntut sangkan para reformator dipingpin pikeun ngartos jeung ngagunakeun metodologi ulikan anu suci anu disebut “historicism,” mangka urang kakurangan katerangan anu diperlukeun pikeun ngakuan bebeneran-bebeneran nubuat anu patali jeung pagawéan nepikeun jeung ngajaga cahaya malaikat katilu dina ahir Adventisme. Ku sabab éta, penting pikeun ngalakukeun hiji panalungtikan singket kana éta garis sajarah.

Hiji-hijina harti anu sajati tina kecap “Protestan” nyaéta ngaprotes Roma. Lamun hiji garéja eureun ngaprotes Roma, éta geus lain deui Protestan, sarta ku kituna jadi putri Roma, saperti anu karandapan ku urang Protestan anu nolak pesen malaikat kahiji. Pamahaman anu pangutamana anu jadi “moto” urang Protestan anu kaluar ti garéja Katolik nyaéta “Alkitab, jeung Alkitab wungkul.” Sanajan kitu, sajarah mere kasaksian kana kanyataan yén Alkitab perlu dibagi kalawan bener.

Métode ulikan Alkitab anu dipingpin ku kaum Protestan pikeun dipaké dina tarékah maranéhna supaya leres ngabagi pangandika bebeneran nyaéta “historisisme.” Métode éta janten sasaran husus jeung penting pisan pikeun diserang ku Iblis, sarta anjeunna mémang nyerangna.

Ngaleuleuskeun métodologi biblikal anu dipaké ku para Reformator nepi ka jeung kaasup William Miller sacara husus diidentifikasi dimimitian dina abad ka-lima belas ku saurang sarjana Yesuit anu dingaranan Francisco Ribera (1537–1591), anu dipikawanoh minangka jalma anu ngamasyhurkeun tafsiran futuris. Anjeunna nulis hiji koméntar ngeunaan kitab Wahyu anu ngusulkeun hiji tafsiran futuristis kana nubuatan-nubuatan, ku kituna ngajauhkeun éta tina kontéks sajarahna. Ribera nyiptakeun métodologi ieu pikeun tujuan ngalawan bebeneran anu salawasna dihasilkeun ku métodologi historisisme. Éta bebeneran nyaéta yén paus Roma téh antikristus dina nubuatan Alkitab.

Dina abad ka tujuh belas jeung dalapan belas, bisa dibuktikeun yén Protestanisme terang yén metodologi palsu Ribera téh satanis jeung teu merenah. Kaum Protestan dina sajarah éta nulis buku-buku jeung risalah-risalah pikeun ngalawan “omongan-omongan anu najis jeung sia-sia” ti sarjana Yésuit éta. Tapi dina taun 1909, kuda Troya, nyaéta Scofield Reference Bible, diterbitkeun, sarta rujukan-rujukan anu diasupkeun kana catetan handap dina Alkitab éta dumasar kana ajaran Ribera jeung saurang Yésuit séjén nu ngaranna Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza nulis maké ngaran samaran Juan Josafat Ben-Ezra, sarta medalkeun hiji buku anu judulna The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. Saperti Ribera saméméhna, éta buku mangrupa serangan langsung kana kacumponan nubuat-nubuat dina kitab Wahyu.

Sétan terang yén amanat anu kudu dipungkab ku kabingungan téh nyaéta amanat pangwawadian pamungkas anu asalna tina kitab Wahyu. Ku ngahijikeun omongan-omongan najis jeung kosong ti dua imam Yesuit éta kana rujukan-rujukan dina Scofield Reference Bible, Sétan sanggup mingpin urang Protestan murtad pikeun narima métodologi Yesuit, ku kituna ngabutakeun maranéhna tina bebeneran. Sétan ngalaksanakeun ieu ku ngenalkeun sababaraha modél nubuat Katolik anu ngaleungitkeun kamungkinan pikeun ngaidéntifikasi kalayan écés saha antikristus dina nubuat Alkitab téh. Ieu lain panipuan anu hésé pikeun Sétan, sabab urang Protestan geus balik deui ka garéja Roma ku panolakan maranéhna kana amanat Miller dina taun 1843.

Salila mangtaun-taun geus diterbitkeun sababaraha buku jeung tulisan anu ngadokuméntasikeun serangan Iblis ka Alkitab, anu dimimitian dina sababaraha abad kahiji sanggeus Kristus disalibkeun. Serangan éta ngahontal hiji titik nalika naskah-naskah palsu diwanohkeun pikeun ngahasilkeun Alkitab-Alkitab palsu. Iblis ogé nyerang para reformator anu dihudangkeun pikeun ngajaga firman Allah salila maranéhna hirup, malah sanggeus para Reformator éta pupus.

Saukur perhatikeun kumaha para sajarawan jeung ahli teologi Masehi Advent Poé Katujuh modéren nganggap perkara William Miller. Saolah-olah maranéhna ngagali tulang-taléngna tuluy ngalungkeunana ka Walungan Mississippi.

Tingal kumaha éta dua golongan Adventisme anu sarua (teolog jeung sajarawan) geus ngaleuleuskeun jeung nyumputkeun kasahihan aturan-aturan Miller, anu ku Sister White dipaparin katerangan ka urang yén éta bakal dipaké ku sakumna anu enya-enya ngawawarkeun pesen tilu malaikat.

Tanpa ngulik deui tilu untaian tina garis sajarah nubuat anu patali jeung pamekaran sarta pangadegna Firman Allah, mustahil pikeun ningali pentingna hiji kasaksian utama pikeun ngadukung William Miller minangka utusan anu dilambangkeun ku Élia dina panyampaian pesenna, sarta ku Musa dina jangji yén Miller bakal dihudangkeun dina kabangkitan jalma-jalma bener, sarta ku Élisa dina kasadiaanana ninggalkeun tegalanana jeung ngalayanan pesen Élia. Sister White nangtukeun yén katilu pahlawan Alkitab éta ngalambangkeun William Miller, anu ayeuna ku para teolog jeung sajarawan Advent modéren diperlakukeun saolah-olah anjeunna ngan saukur saurang “budak tani miskin” ti abad ka dalapan welas.

William Tyndale téh salah saurang ti réa para reformator anu dihudangkeun dina galur sajarah nubuat ieu. Lamun abdi kenging nyarioskeun ku cara kieu, ‘pernyataan misina’ ngalawan para duta paus anu kungsi anjeunna papanggih téh kieu, “Kuring baris ngajadikeun budak anu nyurung bajak terang leuwih loba ngeunaan Kitab Suci tibatan maranéh.” William Miller nya éta budak patani anu nyurung bajak, sarta minuhan nubuat Tyndale.

Panganteur ieu geus kacida disaderhanakeunana dina hal sakabéh sajarah anu saéstuna bisa diketengahkan pikeun ngadukung naon anu geus ku urang ditepikeun nepi ka ayeuna. Ayeuna urang baris mertimbangkeun sawatara tanda pangenal ngeunaan Alpha jeung Omega sangkan ngabalik deui kana paniténan ngeunaan Miller minangka hiji waymark jeung saurang utusan.

Kitab Daniel mangrupa awal tina hiji kitab anu diwangun ku dua kitab. Ahir tina kitab éta nyaéta Kitab Wahyu. Sanajan éta dua kitab anu béda, babarenganana ngagambarkeun hiji kitab.

Sababaraha taun ka tukang, abdi kungsi hiji interaksi umum jeung saurang teolog Advent Poé Katujuh anu kawentar, anu damel di Biblical Research Institute milik General Conference of the Seventh-day Adventist Church. Teolog éta keur narékahan ngabenerkeun pamahaman abdi ngeunaan genep ayat panungtung tina Daniel sabelas, kitu deui pamahaman abdi ngeunaan “daily” dina kitab Daniel. Dina interaksi kami anu lumangsung dina hiji kurun waktu, sabab éta ngawengku anjeunna nyusun hiji artikel anu ku abdi dipasihan tanggapan, anu satuluyna ku anjeunna dijawab deui, lajeng tangtos waé abdi mulangkeun pamadegan abdi, jeung saterasna kitu kénéh. Dina éta interaksi anjeunna ngawartosan ka abdi yén dina panitia tempat anjeunna damel di General Conference, anjeunna dianggap ahli ngeunaan kitab Daniel, jeung yén salah saurang rerencangan damelna dianggap ahli tetep ngeunaan kitab Wahyu. Dina interaksi kami anjeunna henteu hoyong nyanghareupan poin-poin dina kitab Wahyu, tapi leuwih milih ngarujuk éta ka kolegana. Anjeunna hoyong ngajaga sawala éta tetep ngan dina kitab Daniel wungkul.

Nyi White écés nandes yén Daniel jeung Wahyu téh hiji buku. Dina tataran éta, éta ngalambangkeun Alkitab, anu mangrupa hiji buku nu diwangun ku dua buku, nyaéta nu heubeul jeung nu anyar. Nyi White ogé nyarios ngeunaan garéja Yahudi, anu ngan ukur nganggap buku heubeul wungkul minangka hiji-hijina buku, sarta anjeunna ogé nyarios ngeunaan jalma-jalma anu nganggap enteng buku heubeul lantaran maranéhna ngan ngartos, atawa ngan daék ngartos, buku anyar. Kasaksian anjeunna anu diilhamkeun nyaéta yén lamun anjeun ngan narima nu anyar, mangka anjeun nolak nu heubeul, kitu deui sabalikna. Lamun saurang teolog ngaku yén dirina téh ahli dina kitab Daniel, tapi lain dina kitab Wahyu, éta sarua jeung ngulang pamadegan Yahudi anu ngan narima Perjanjian Heubeul wungkul, sarta urang terang ka mana panempoan sempit éta nganteur urang Yahudi. Nyokot salah sahiji sisi dina perkara ieu—narima nu heubeul tapi henteu nu anyar, atawa narima nu anyar tapi henteu nu heubeul—hartina nolak sakabéh kasaksian.

Pituduh saméméhna miboga panerapan séjén pikeun urang Adventis Laodikea. Ngaku percaya ka Alkitab sagemblengna, boh Perjangjian Heubeul boh Perjangjian Anyar, tapi nolak Roh Nubuat, éta sarua pisan jeung jurang narima ngan hiji kasaksian. Pikeun netepkeun bebeneran diperlukeun dua saksi, ku kituna mustahil netepkeun bebeneran ku hiji saksi, sarta lamun aya nu nyoba ngalakukeun kitu, maranéhna keur nampik duanana saksi, maranéhna ngadasarkeun iman maranéhna kana naon anu disebut “satengah-bebeneran.”

Ayeuna ku sim kuring rék ngulang hiji pananya anu aya dina salah sahiji artikel awal anu geus medal ti saprak Juli 2023. Pananyana téh, “Caang anyar naon anu geus medal tina Adventisme ti saprak 1863?” Jawabanana basajan waé, “Teu aya.”

Ku kituna, Alpha jeung Omega nandakeun yén Daniel téh nu kahiji, sedengkeun Wahyu téh nu pamungkas. Daniel ngagambarkeun awal Adventisme, sedengkeun Wahyu ngagambarkeun ahir Adventisme.

Dina mimiti Adventisme, dina ayat-ayat anu jadi tihang puseur Adventisme pisan, ayat-ayat anu dibuka segelna dina taun 1798; Yesus ngawanohkeun diri-Na minangka “Palmoni,” Nu Ajaib Nu Ngitung. Dina ahir Adventisme, Yesus ngawanohkeun diri-Na minangka “Alfa jeung Omega,” ahli basa anu ajaib—Firman Allah. Ku sabab kitu, mimiti Adventisme jeung amanat malaikat kahiji “digantungan kana waktu.” Dina ahir Adventisme, amanat malaikat katilu bakal digantungan kana Firman-Na.

Mimiti jeung tungtungna Adventisme lumangsung dina mangsa sajarah karajaan kagenep tina nubuat Alkitab, ku sabab éta éta lumangsung dina mangsa mimiti jeung tungtungna Amérika Sarikat. Sajarah nubuatan Amérika Sarikat nyaéta sajarah dua tanduk, nyaéta Republicanism jeung Protestantism. Dina panutupan sajarah éta, dua tanduk éta bakal geus robah tina anak domba jadi naga. Republicanism bakal robah jadi démokrasi jeung Protestantism bakal robah jadi Protestantism murtad. Nalika cangkir waktu pangudagan pikeun Amérika Sarikat mimiti ngahontal panutupanana, sakumaha anu keur kajadian ayeuna kénéh, dua tanduk Republicanism murtad jeung Protestantism murtad bakal ngawangun hiji gambar pikeun sato galak éta, ku kituna ngahijikeun garéja jeung nagara jadi hiji tanduk anu nyarita saperti naga. Tapi Allah moal dibiarkeun tanpa hiji saksi, sabab dina prosés mawa Amérika Sarikat kana panutupanana, Mantenna bakal ngangkat tanduk Protestantism anu sajati pikeun ngaprotes boh gambar sato galak di Amérika Sarikat, boh satuluyna gambar sato galak anu nyanghareupan sakuliah dunya. Pangangkatan tanduk Protestant anu sajati dina tungtung Amérika Sarikat bakal dilaksanakeun dina struktur sajarah anu sarua sakumaha tanduk Protestant diangkat dina mimiti Amérika Sarikat. Hiji umat perjangjian baheula bakal kaliwatan, jeung hiji umat anyar bakal jadi umat perjangjian anu anyar. Teu aya nanaon anu anyar di handapeun panonpoé.

Nalika urang ngagunakeun nubuat-nubuat waktu sakumaha dipikaharti jeung dipedar dina sajarah Millerite pikeun meunteun Alpha jeung Omega, urang manggihan yén duanana téh hiji jeung sarua. Unggal nubuat waktu dimimitian ku hiji sajarah nalika éta nubuat diproklamasikeun, sarta sajarah éta salawasna janten tipéologi pikeun sajarah nalika éta nubuat digenepan.

Sajarah nubuat dua rébu tilu ratus taun dimimitian ku parentah katilu dina taun 457 SM sarta ditungtungan ku amanat malaikat katilu dina 22 Oktober 1844. Dina mangsa nu ngarah ka ditu, tapi saméméh datangna parentah katilu, padamelan ngadegkeun Bait Allah jeung Yerusalem parantos kalaksanakeun. Kitu deui, dina sajarah nu ngarah ka datangna malaikat katilu, kayaktian-kayaktian dasar tina bait Allah Millerite parantos diteguhkeun.

Dina taun 1798, nubuat dua rébu lima ratus dua puluh taun anu dimimitian dina 723 SM ku paburakna sapuluh kaom kalér geus kacumponan. Nubuat éta nandaan dua mangsa sarébu dua ratus genep puluh taun, anu nandakeun dipapancakna Bait Allah anu sajati jeung Yerusalem anu sajati ku Roma kapir anu sajati, anu satuluyna diteruskeun ku sarébu dua ratus genep puluh taun dipapancakna kota rohani jeung Bait rohani ku Roma kapausan. Nubuat éta dimimitian ku karuksakan karajaan kalér jeung paburakna rahayat karajaan éta. Di satengahing nubuat éta, dina 538, ditandaan ahir dipapancakna umat Allah ku Roma kapir, karajaan kaopat dina nubuat Kitab Suci, sarta ngahasilkeun paburakna garéja Allah ka padang gurun dina Jaman Poék. Ahir tina nubuat waktu éta dina 1798 nandaan ahir karajaan kalima dina nubuat Kitab Suci. Paburakna sapuluh kaom kalér, jeung garéja Kristen anu ngungsi ka padang gurun, ngalambangkeun pangumpulan jalma-jalma anu ditakdirkeun jadi tanduk Protestanisme. Waymarks mindeng digambarkeun ku hal-hal anu sabalikna, sarta hiji paburakan bisa ngalambangkeun hiji pangumpulan, sakumaha Elia ngalambangkeun Yohanes Jurubaptis. Dina patembongan nubuat anu sarua, Elia henteu maot, sedengkeun Yohanes Jurubaptis maot.

Dina taun 677 SM, kaom kidul Yuda, (anu dina Kitab Suci ogé dipikawanoh minangka tanah anu mulya) disebarkeun salila dua rébu lima ratus dua puluh taun, anu réngsé dina 22 Oktober 1844. Nubuatan éta nunjuk kana diinjak-injakna umat Allah, anu ku Daniel diidéntifikasi minangka “pasukan” dina Daniel 8:13, 14.

Ramalan dua rébu tilu ratus taun anu réngsé dina waktu anu sarua jeung ramalan dua rébu lima ratus dua puluh taun anu dimimitian dina taun 677 SM, nandakeun dipapahna tempat suci sakumaha ditepikeun dina Daniel 8:13, 14. Ramalan ngeunaan paburencayna Yuda dina taun 677 SM dipiheulaan ku tilu serangan ti Nebukadnesar, sarta ramalan éta réngsé dina datangna amanat katilu dina 22 Oktober 1844.

Dua nubuat dua ribu lima ratus dua puluh tahun yang masing-masing berakhir pada tahun 1798 dan 1844 menandai empat puluh enam tahun pembangunan dasar bait suci Millerit. Musa berada selama empat puluh enam hari untuk menerima petunjuk tentang pembangunan bait suci; pemugaran bait suci Herodes pada zaman Kristus berlangsung selama empat puluh enam tahun, yang berakhir pada tahun baptisan Kristus. Sesudah baptisan itu Ia pergi ke padang gurun selama empat puluh hari, dan ketika Ia kembali, Ia menyucikan bait suci untuk pertama kalinya, dan orang-orang Yahudi yang suka berbantah-bantah itu ingin mengetahui dengan wewenang apakah Ia melakukan hal yang demikian.

Bait Allah kaum Miller didirikeun salila opat puluh genep taun ti taun 1798 dina panungtungan nubuat kahiji dua rébu lima ratus dua puluh taun, sarta réngsé opat puluh genep taun saterusna dina kalumangsungan nubuat kadua dua rébu lima ratus dua puluh taun dina taun 1844. Opat puluh genep taun éta dimimitian ku datangna malaikat kahiji jeung dipungkas ku datangna malaikat katilu, sabab Kristus ngandika yén Bait-Na bakal dihudangkeun dina tilu poé. Lamun anjeun teu daék ningali ieu kanyataan-kanyataan, éta téh ku lantaran aya dua masalah utama salian ti masalah-masalah anu bisa waé aya dina haté anu teu daék jeung anu can dirobah. Masalah anu kahiji nyaéta anjeun teu daék ngadeukeutan Firman nubuat tina sudut pandang yén sajarah ngulang deui. Anjeun lain saurang historicist. Masalah anu séjén nyaéta henteu mampuh ngalarapkeun kecap-kecap simbolis anu geus kacatet dina jero Firman Allah ku Firman Allah. Mimiti-mimitina sakabéh ieu nubuat nunjukkeun tungtungna, sarta salawasna nunjukkeun leuwih ti saukur sajarah-sajarah anu ngulang deui.

Alkitab nyebutkeun yén urang téh bait pikeun Roh Suci, jeung bait awak téh diwangun ku opat puluh genep kromosom. Para élmuwan anu nalungtik éta opat puluh genep kromosom ngabejaan ka urang yén dua puluh tilu kromosom jalu jeung dua puluh tilu kromosom bikang téh kabungkus ngurilingan hiji protéin anu wangunna saperti salib.

Dina Daniel dua belas aya tilu nubuat waktu anu silih patalina; nu kahiji ngarujuk kana paburencayna kakawasaan umat suci, anu ngagambarkeun “tujuh kali” dina Imamat dua puluh genep. Paburencayna kakawasaan umat suci anu ku maranéhna geus digenepan éta lilana dua rébu lima ratus dua puluh taun, tapi dina Daniel dua belas ngan ukur ngarujuk kana satengah panungtungan tina mangsa éta. Ieu ngagambarkeun Daniel sakumaha anu henteu ngartos kana naon anu dimaksud ku éta pangucapan.

Daniel dua welas ngagambarkeun amanat anu dibuka segelna dina waktu ahir, nyaéta taun 1798. Dina petikan éta, Daniel ngalambangkeun William Miller, lambang utama jalma-jalma wijaksana dina sajarah éta. Miller mula-mula dipingpin ka nubuatan dua rébu lima ratus dua puluh taun dina Imamat dua puluh genep, sarta dina ayat tujuh jeung dalapan anjeunna ngalambangkeun jalma-jalma wijaksana anu kudu nyaluyukeun bebeneran yén paburencayna dua rébu lima ratus dua puluh taun éta kalintang écésna diidéntifikasi minangka paburencayna umat-Na ku Allah.

“Kasombongan” Israél baheula téh nya éta waktu maranéhna diidinan nampik Allah minangka Raja maranéhna sarta milih raja manusa. Kasombongan maranéhna, anu ngadatangkeun karuntuhan (Siloka 16:18), nya éta kahayang maranéhna pikeun jadi sarua jeung sakabéh karajaan panyembah brahala di sabudeureunana. Dipiceunna heula karajaan kalér tuluy karajaan kidul téh mangrupa paburencayna kakawasaan (raja) dina taun 723 SM jeung 677 SM masing-masing.

Miller ngawakilan jalma-jalma anu wijaksana anu ngartos kana paningkatan pangaweruh anu dibuka segelna dina ayat-ayat saméméhna tina Daniel dua belas, sarta dina ayat tujuh jeung dalapan anjeunna digambarkeun minangka anu henteu ngartos patalina antara sarébu dua ratus genep puluh taun jeung dua rébu lima ratus dua puluh taun panyebaran umat Allah. Daniel ngawakilan umat Allah dina ahir Adventisme, kitu deui Miller dina awal Adventisme. Dina ahir Adventisme, dilema anu sarua tetep aya, sabab nalika Adventisme nyisihkeun pamahaman Miller ngeunaan “tujuh kali,” maranéhna kapaksa ngan ngaidentifikasi sarébu dua ratus genep puluh taun minangka Jaman Poék. Jalma-jalma wijaksana dina ahir miboga pasualan anu sarupa pikeun diréngsékeun sakumaha anu digambarkeun ku Daniel jeung Miller. Naha istilah tina Imamat dua puluh genep dipaké pikeun ngagambarkeun tilu satengah kali tibatan tujuh kali?

Miller henteu kungsi sapinuhna ngadamaikeun dilema ieu, tapi dina taun 1856 “caang nubuat anu anyar” panungtungan dipidangkeun dina runtuyan genep artikel anu henteu kungsi diréngsékeun, anu ngaidéntifikasi tujuh kali minangka ngagambarkeun tilu satengah taun Roma kapir nginjak-injak Israél Allah anu harfiah, dituturkeun ku tilu satengah taun Roma kapausan nginjak-injak Israél rohani. Tujuh taun ti harita Adventisme sacara tuntas nampik sakabéh caang ngeunaan tujuh kali, sahingga nyiapkeun dilema éta pikeun jalma-jalma wijaksana dina waktu ahir dina taun 1989, nalika, sakumaha diterangkeun dina Daniel pasal sabelas, ayat opat puluh, nagara-nagara anu ngawakilan urut Uni Soviét disapukeun ku kapausan jeung Amérika Sarikat.

Caang nu pangheulana anu dipasihkeun ka Miller ditampik dina taun 1863, sarta caang panungtungan ngeunaan perkara ieu dipasihkeun ku Hiram Edson dina genep artikel éta. Artikel-artikel éta tuluy dieureunkeun, sarta tujuh taun (times) ti harita kakawasaan Israél modérn disingkirkeun supaya nuladan ka gereja-gereja panyembah brahala anu sababaraha taun saméméhna geus kalayan bener diidéntifikasi minangka putri-putri Babul. Tujuh times dina Imamat dua puluh genep, salaku hiji doktrin nubuat, jadi batu sandungan, sarta kareueus Israél baheula, sakumaha digambarkeun ku kahayang maranéhna supaya Saul maréntah maranéhna minangka raja, kajadian deui. Yesus ngagambarkeun tungtung ku awal.

Kitab Daniel ogé nétélakeun hiji nubuat sarébu dua ratus salapan puluh taun babarengan jeung hiji nubuat sarébu tilu ratus tilu puluh lima taun anu duanana dimimitian ti dicabutna “anu sapopoé” dina taun 508. Dicabutna “anu sapopoé” ngawakilan dipiceunna panalawanan Roma kapir kana naékna kakawasaan kapausan dina taun 538. Aya mangsa peralihan tilu puluh taun saméméh kakawasaan kapausan ditempatkeun dina tahta bumi dina taun 538, tuluy sésa sarébu dua ratus genep puluh taunna réngsé dina taun 1798. Tilu puluh taun peralihan ti hiji karajaan ka karajaan salajengna nandaan taun-taun panungtungan pamaréntahan kapausan anu ngarah kana ditempatkeunana karajaan kagenep dina nubuat Alkitab dina tahta bumi dina taun 1798. Mimiti nubuat sarébu dua ratus salapan puluh taun nandaan hiji peralihan ti hiji karajaan dina nubuat Alkitab ka karajaan salajengna dina nubuat Alkitab, kitu deui tungtung nubuat éta.

Nubuat sarébu tilu ratus tilu puluh lima taun anu dimimitian dina waktu “kurban sapopoé” dileungitkeun dina taun 508, réngsé dina taun 1843.

Nubuat ngeunaan sarébu tilu ratus tilu puluh lima taun réngsé dina taun 1843, sarta Daniel nyebutkeun yén jalma-jalma anu “ngadagoan” nalika éta nubuat bakal kacumponan, bakal dipaparin berkah. Sister White nyebutkeun kieu.

Ku sabab éta, awal nubuat sarébu tilu ratus tilu puluh lima taun nandaan hiji peralihan tina agama paganisme kana agama kapapaan, ku kituna ogé nandaan hiji peralihan tina Protestanisme kana Protestanisme Millerit.

Orang-orang Advent yang nampik kana bebeneran-bebeneran dasar Adventisme, sarua jeung nampik sakabéh nubuat waktu anu dipidangkeun ku kaum Millerit, kaasup dua rébu tilu ratus taun dina Daniel 8:14. Maranéhna bisa waé mungkir kana kanyataan ieu, tapi sacara logis bisa dipintonkeun yén kanyataan ieu téh leres; nanging pokok anu rék ku sim kuring ditekenkeun ayeuna béda, ku kituna éta perkara ku sim kuring rek disisihkeun heula, bari urang ngupayakeun mawa ieu tulisan ka kasimpulanana.

Paburencayna “tanah anu mulya” milik Yuda dina taun 677 SM ngagambarkeun dipijakna “pasukan” dina Daniel 8:13, 14, sarta nunjuk kana diadegkanna tanah mulya modern, nyaéta Amérika Sarikat. Dua rébu tilu ratus taun dina ayat-ayat anu sarua dimimitian dina taun 457 SM, sarta ngagambarkeun dipijakna “bait suci.”

677 SM jeung 457 SM téh tanggal-tanggal anu kakait ku hubungan antara umat Allah jeung Bait Allah. Allah ngahijikeun deui boh pasukan téh boh Bait Suci dina waktu anu sarua, nyaéta dina 22 Oktober 1844. Dua ratus dua puluh taun antara 677 SM jeung 457 SM ngalambangkeun hiji mangsa nalika Allah netepkeun hiji tanda jalan anu ngawakilan nambahanana cahaya. Dina 22 Oktober 1844 cahaya malaikat katilu sumping, cahaya Bait Suci mimiti nyorot, sarta aya hiji pasukan di dinya pikeun ngumumkeun éta cahaya.

Dina garis profétik anu ngécéskeun perang tilu rupa anu dilaksanakeun ku Sétan jeung Kristus, Alkitab King James taun 1611 diterbitkeun. Pas dua ratus dua puluh taun ti harita, dina taun 1831, William Miller medarkeun pesenna pikeun kahiji kalina:

Gusti ngajaga naskah-naskah asli anu suci tur leres anu dipaké pikeun ngahasilkeun Alkitab. Saterusna Mantenna ngahasilkeun Alkitab-Na dina taun 1611. Tuluy Mantenna ngahirupkeun saurang utusan anu ngagunakeun aturan-aturan anu aya, anu dicangking, jeung anu ditetepkeun dina jero Alkitab pikeun ngahasilkeun amanat malaikat kahiji. Dina taun 1831, amanat Miller diformalkeun, sakumaha amanat dina sajarah Kristus diformalkeun ku Yohanes Pembaptis, sakumaha amanat geus diformalkeun dina unggal gerakan réformatoris. Amanat Miller, nyaéta amanat malaikat kahiji anu ngumumkeun dibukana pangadilan, langsung ditegeskeun ku panerapan mangsa waktu nubuat dua ratus dua puluh taun. Éta téh amanat pangéling-ngéling dina awal karajaan kagenep dina nubuat Alkitab—Amérika Sarikat.

Dina taun 1996, palayanan Future for America dimimitian, sarta pekabaran malaikat katilu anu geus dibuka segelna dina taun 1989—nya éta pekabaran anu ngaidéntifikasi cageurna tatu maut kapausan sarta hukum Minggu anu enggal datang—diterbitkeun dina hiji majalah anu judulna, The Time of the End. Pekabaran dina ahir Adventisme geus diformalkeun, sakumaha pekabaran dina awalna ogé geus diformalkeun. Dina awalna, pekabaran éta digantélkeun kana waktu sarta ngawakilan pamekaran salajengna tina bebeneran-bebeneran anu kaunggel dina Firman Allah. Dina taun 1996, dua ratus dua puluh taun sanggeus kalahiran Amérika Sarikat dina taun 1776, pekabaran dina ahir Adventisme diformalkeun sarta ngawakilan pamekaran salajengna tina pekabaran tilu malaikat.

Nalika urang medar sajarah sajajar antara tanduk Républikan jeung tanduk Protestan dina sajarah karajaan kagenep tina nubuat Alkitab, kudu kaharti saha ari tanduk Protestan téh jeung saha anu lain.