Kitabu cha Danieli - Nambari Mia na Tano

Kwenye makala iliyopita tulibaini kwamba uvuvio ulibainisha kuwa Wayahudi “waliutia muhuri” kukataa kwao injili msalabani, na kisha wakathibitisha tena kukataa huko wakati wa kupigwa mawe kwa Stefano. Hili lawezekanaje? Bila shaka, kukataa injili kulikofanywa na Wayahudi waliopenda mabishano wa wakati huo kulitokea hatua kwa hatua. Tayari walikuwa wameachwa pembeni wakati wa kuzaliwa Kwake. Tangu kuzaliwa kwa Kristo hadi kupigwa mawe kwa Stefano kunaonyesha kukataa injili hatua kwa hatua.

Kuanzia kuzaliwa kwa Yesu hadi kifo cha Stefano, kunaonyeshwa kukataliwa kwa injili kwa hatua kwa hatua na Israeli ya kale. Kutambua kuwa kukataa kwa Wayahudi dhidi ya Kristo kulikuwa kwa hatua kwa hatua kunaruhusu kubainisha "kutiwa muhuri kwa kukataa kwao," katika matukio yote mawili: msalabani, ambako pazia la hekalu lilipasuka, na katika kifo cha Stefano. Upasukaji wa pazia ulikuwa ishara kwamba hawakuwa tena watu wa agano wa Mungu, na Stefano alipopigwa mawe, alimuona Yesu amesimama mkono wa kuume wa Mungu, jambo ambalo katika Danieli sura ya kumi na mbili, aya ya kwanza ni ishara ya mwisho wa wakati wa rehema. Uharibifu wa Yerusalemu pia ni ishara ya mwisho wa wakati wa rehema.

Ni rehema ya Mungu tu ndiyo iliyozuia Yerusalemu kuangamizwa wakati wa kusulubiwa.

Ni rehema za Mungu tu ndizo zilizochelewesha kuja kwa maangamizi ya Yerusalemu wakati wa msalaba.

Wakati wa kutakasa hekalu kwa mara ya mwisho, Yesu alikuwa ametoa onyo la kukimbia Yerusalemu pale chukizo la uharibifu, lililonenwa na nabii Danieli, lingepoonekana na wafuasi wake. Mara ya kwanza alipolitakasa hekalu alisema kwamba Wayahudi walikuwa wameifanya nyumba ya Baba yake kuwa pango la wanyang’anyi, lakini mara ya mwisho alisema "nyumba yenu" imeachiwa kwenu ukiwa. Hata kabla ya msalaba, uliokuwa karibu kutokea, hekalu ambalo pazia lake lilipaswa kupasuka wakati wa kusulubiwa tayari lilikuwa limetambuliwa kuwa nyumba ya Wayahudi, si nyumba ya Mungu. Dada White anazungumzia ni lini Kristo alitoa tamko hilo, na kadiri ushuhuda wake unavyoendelea anazungumzia pia miaka arobaini ya rehema iliyoongezwa.

Kristo alisulubiwa mwaka 31, na takriban miaka arobaini baadaye, mwaka 70, Yerusalemu uliharibiwa baada ya mzingiro wa miaka mitatu na nusu. Je, Yerusalemu ungewezaje kuharibiwa wakati wa kusulubiwa mwaka 31, ikiwa bado kulikuwa na miaka mitatu na nusu ya muda wa rehema uliotambuliwa kama majuma sabini katika Danieli sura ya tisa, aya ya ishirini na nne? Je, kutokulingana huku kunakoonekana kunawezaje kutatuliwa? Suluhisho rahisi zaidi ni kutambua tu kwamba, linapokuja suala la kufungwa kwa muda wa rehema unaowakilishwa na majuma sabini, lazima lieleweke kuwa ni kufungwa kwa rehema kunakofanyika hatua kwa hatua. Hili ni kweli, lakini linaondoa umaalumu wowote wa kinabii wakati wa kutumia alama za njia za historia hiyo. Nitajaribu kueleza.

Ikiwa Pentekoste inawakilisha sheria ya Jumapili inayokuja hivi karibuni ambapo kundi lingine lililoko Babeli linaitwa kutoka humo, kwa nini ilikuwa miaka mitatu na nusu baada ya Pentekoste ndipo injili ikaenda kwa Wamataifa? Je, kifo cha Kristo au kifo cha Stefano ni ishara ya kufungwa kwa mlango wa rehema kwa Israeli wa kale? Ikiwa Uadventista wa Laodikia huacha kuwa kanisa katika sheria ya Jumapili inayokuja hivi karibuni, je, kuharibiwa kwa hekalu katika mwaka wa 70 kuliwakilisha mwisho wa hekalu la Uadventista wa Laodikia wakati wa sheria ya Jumapili? Kinachoonekana kana kwamba ni kutokulingana hutatuliwa kwa matumizi ya "mstari juu ya mstari," na matumizi hayo yanapotumika ushuhuda wa alama za njia tunazotambua huwa wazi sana na kwa ufupi.

Wiki ambayo Kristo alithibitisha agano imegawanywa katika vipindi viwili sawa vya miaka mitatu na nusu. Kipindi cha kwanza cha miaka mitatu na nusu kinaanza na ubatizo wa Kristo na kuishia kwa kifo Chake. Ubatizo ni ishara ya kifo Chake na ufufuo Wake, hivyo mwanzo wa kipindi hicho cha miaka mitatu na nusu ni sawasawa na mwisho wake. Katika kipindi hicho Kristo alihubiri injili kwa Wayahudi pekee. Mwisho wa kipindi hicho cha miaka mitatu na nusu unaashiria mwanzo wa kipindi kingine cha miaka mitatu na nusu kinachofuata. Mwanzo wa kipindi cha pili cha miaka mitatu na nusu unaanza na kifo cha Kristo, na unaishia kwa kifo cha Stefano. Katika kipindi hicho wanafunzi walihubiri injili kwa Wayahudi pekee.

Vipindi vile viwili, ambavyo ni mistari tofauti ya unabii, vinapaswa kuletwa pamoja "mstari juu ya mstari." Mwanzo na mwisho wa vipindi vyote viwili vina alama ya Alfa na Omega, kwa kuwa historia za mwanzo na za mwisho ni zilezile. Vipindi vyote viwili vya muda ni sawa kabisa, na kazi inayotekelezwa katika kila kipindi ni sawa kabisa. Kristo, ambaye ni wa Kwanza na wa Mwisho, pia ni Muumba wa vitu vyote, na kwa maana hiyo Yeye ni Muumba wa Kweli. Neno la Kiebrania "kweli" liliundwa kwa herufi tatu za Kiebrania. Herufi ya kwanza, ikifuatiwa na herufi ya kumi na tatu, kisha ikifuatiwa na herufi ya mwisho ya alfabeti ya Kiebrania, zinaunganishwa kuunda neno la Kiebrania "kweli."

Vipindi vyote viwili vya miaka mitatu na nusu vinamweka Kristo kuwa wa kwanza na wa mwisho, kwa maana Kristo yuko mwanzoni mwa kipindi cha kwanza, katika ubatizo wake, kama vile alivyoko mwishoni mwa kipindi hicho katika kifo chake. Na Kristo, katika kifo chake, yuko mwanzoni mwa kipindi cha pili, na amesimama mkono wa kuume wa Mungu mwishoni mwa kipindi cha pili. Nambari kumi na tatu ni ishara ya uasi, na katika vipindi vyote viwili, iwe injili ilitolewa moja kwa moja na Kristo mwenyewe, au katika kipindi cha pili na wanafunzi wake, Wayahudi wapenda mabishano waliiasi ujumbe wa injili.

Vipindi vyote viwili vina urefu wa muda unaolingana, vina alama ya Alfa na Omega, na vinatambulisha ujumbe uleule wa injili. Vipindi hivyo viwili vinapaswa kuletwa pamoja “mstari juu ya mstari.” Mbinu ya “mstari juu ya mstari” ndiyo mbinu ya kujaribu ya mvua ya mwisho. Ni mbinu ya siku za mwisho, na kweli zinazotambuliwa na kuthibitishwa kwa mbinu hiyo katika siku za mwisho ndizo zinazowatakasa au kuwasafisha wana wa Lawi wakati wa kutiwa muhuri kwa mia moja arobaini na nne elfu.

Mstari unaofuata katika Isaya unawahutubia wanaume wa dhihaka wanaotawala watu wa Yerusalemu. Kwa hao wanaume wa dhihaka, “pumziko” na “burudisho” (mvua ya masika), ambavyo walikataa “kusikia,” ndivyo vinavyowasababisha “kwenda, kuanguka nyuma, kuvunjika, kunaswa, na kuchukuliwa.” Jaribio hilo liliwasilishwa kwao kwa lugha nyingine, kwa maana Eliya, Yohana Mbatizaji na William Miller hawakufundishwa katika shule za teolojia za nyakati zao husika. Ujumbe wa mvua ya masika unaojaribu Uadventista wa Laodikia ni ujumbe unaotokana na matumizi ya “mstari juu ya mstari.”

Wakati miaka mitatu na nusu ya kwanza ya juma ambalo Kristo alithibitisha agano inapowekwa juu ya miaka mitatu na nusu ya pili, tunapata mwanga wa kinabii unaofafanua utata wowote unaoweza kuonekana katika akili yenye udadisi. Juma hilo ndilo wakati ambapo Mjumbe wa Agano alipaswa kuthibitisha agano, na agano la kibiblia lazima lithibitishwe kwa damu. Ubatizo na kusulubiwa kwa Kristo, na kupigwa mawe kwa Stefano, vyote vinahusishwa na damu. Vipindi vyote viwili vinawakilisha damu ya agano, na vipindi hivyo vinathibitisha agano.

Yanapoletwa pamoja "mstari juu ya mstari", ubatizo na kusulubiwa ni alama ya kwanza ya njia, na kusulubiwa na kupigwa mawe kwa Stefano ni alama ya mwisho ya njia. Yanapounganishwa katika mstari mmoja tunauona msalaba na Mikaeli akisimama wakati wa kifo cha Stefano kama mashahidi wawili kwamba Wayahudi walitia muhuri wa kukataa kwao injili. Kifo cha Kristo pia ni kifo cha mwanafunzi wake Stefano, ambacho ni Pasaka wakati mistari hiyo miwili inapounganishwa. Siku tatu baadaye Kristo anafufuka kama sadaka ya malimbuko.

Kati ya Pasaka na Sikukuu ya Malimbuko, siku ya tatu, ndipo huanza Sikukuu ya Mikate Isiyotiwa Chachu. Mikate isiyotiwa chachu haivimbi, na Kristo hakufufuka siku ya pili; alifufuka siku ya tatu. Kristo na Stefano hufa pamoja katika matumizi ya "mstari juu ya mstari", lakini Stefano anafufuliwa baada ya Kristo, kwa maana kuna mpangilio katika ufufuo wa malimbuko.

Sikukuu za majira ya machipuo haziwezi kutenganishwa, kwa kuwa zina uhusiano wa moja kwa moja. Kwa namna hii, Pentekoste inawakilisha sheria ya Jumapili inayokuja hivi karibuni, wakati ambapo kutakuwa na kumiminwa tena kwa Roho Mtakatifu, na sauti ya pili ya Ufunuo sura ya kumi na nane ndipo itawaita wale ambao kwa sasa hawaijui injili watoke Babeli. Neno “Babylon” linatokana na neno “Babel,” linalomaanisha mkanganyiko, kwa maana ilikuwa katika anguko la Babel ambapo Mungu alichanganya lugha, na ilikuwa Pentekoste ambapo Mungu akaondoa ule mkanganyiko wa lugha ili kupeleka injili ulimwenguni. Hivyo Pentekoste na sheria ya Jumapili vinaambatana.

Wakati wa Pentekoste kipawa cha lugha kilipewa wanafunzi, lakini ujumbe wao wakati huo bado ulikuwa kwa Wayahudi tu. Mistari hiyo miwili inapoletwa pamoja, Pentekoste hutokea mwaka 34, wakati Stefano alipopigwa mawe na kisha injili ikapelekwa kwa wale ambao wakati huo hawakuwa wakiijua injili.

Stefano anawakilisha wale watakaofufuliwa “atakapokuja,” lakini waliokufa pamoja Naye. Sadaka ya malimbuko inaashiria ufufuo wa Kristo siku ya tatu, na pia inaashiria mwanzo wa Sikukuu ya Majuma, ambayo pia ni Sikukuu ya Pentekoste, na inayoadhimisha kutolewa kwa Amri Kumi huko Sinai.

Oktoba 22, 1844, inaambatana na msalaba, kwa kuwa miongoni mwa ushahidi mwingine Dada White analinganisha kukatishwa tamaa kwa wanafunzi baada ya msalaba na kukatishwa tamaa kulikofuata Oktoba 22, 1844. Msalaba na Oktoba 22, 1844, vyote vinaashiria mapema sheria ya Jumapili inayokuja hivi karibuni. Pentekoste pia inaashiria sheria ya Jumapili inayokuja hivi karibuni, lakini Pentekoste ilikuja siku hamsini na mbili baada ya msalaba. Msalaba, ambao ulifananishwa na Pasaka, unaanzisha mfululizo wa sikukuu zinazokumbusha njia za kale za Israeli ya kale kuanzia usiku malaika wa mauti alipopita juu ya Misri, hadi utoaji wa sheria. Ingawa sikukuu hizo zina tofauti zao mahsusi, zimeunganishwa kwa namna isiyoweza kutenganishwa. Hivyo basi, ni sahihi kutumia jumla ya siku hamsini na mbili kutoka Pasaka hadi Pentekoste kama alama moja ya njia.

Kwa sababu hiyo, msalaba, kifo cha Stefano, na Pentekoste vyote vinaashiria mapema sheria ya Jumapili inayokuja hivi karibuni, wakati hukumu ya utekelezaji ya hatua kwa hatua juu ya Babeli ya Kisasa inaanza, kadiri sauti ya pili ya Ufunuo sura ya kumi na nane inapoanza kuita kundi lingine la Mungu kutoka Babeli. Ni katika alama hiyo ya njia ndipo hukumu ya utekelezaji juu ya Yerusalemu ilifika, ijapokuwa Mungu kwa rehema zake aliahirisha uharibifu halisi wa hekalu na mji hadi takriban miaka arobaini baada ya msalaba, yaani mwaka 70. Uharibifu wa Yerusalemu ya kale unaakilisha mwanzo wa hukumu ya utekelezaji ya hatua kwa hatua inayoanza Marekani wakati "uasi wa kitaifa unafuatwa na maangamizi ya kitaifa."

Ukweli unathibitishwa kwa ushuhuda wa wawili, na katika vipindi viwili vya miaka mitatu na nusu ambavyo Kristo alithibitisha agano tunapata mashahidi wawili wa kifo na ufufuo vinavyohusishwa na historia inayobainisha sheria ya Jumapili inayokuja hivi karibuni. Sheria hiyo ya Jumapili, katika Ufunuo sura ya kumi na moja, inatambuliwa kama "saa ya tetemeko kuu la nchi." Ile "saa" imeunganishwa moja kwa moja na mashahidi wawili waliotoa ushuhuda wa miaka mitatu na nusu. Ushuhuda wao unamalizika kwa kifo chao na ufufuo wao.

Ushuhuda wao wa miaka mitatu na nusu, uliofuatiwa na kifo chao na ufufuo wao, umewakilishwa na kifo na ufufuo wa wote wawili, Yesu na Stefano; kwa “mstari juu ya mstari,” Stefano anaonyeshwa kuwa amefufuka pamoja na Kristo. Katika Sikukuu ya Malimbuko, sadaka kuu mbili zilitolewa.

Moja lilikuwa mwanakondoo asiye na dosari, na jingine lilikuwa sadaka ya shayiri. Shayiri iliwakilisha mavuno yatakayofuata, na mwanakondoo alimwakilisha Kristo. Kristo alifufuliwa siku ya tatu, na Stefano aliwakilisha wale wanaofuatia, na shayiri iliwakilisha mavuno ambayo yalipaswa kufuata. Mashahidi wawili katika Ufunuo kumi na moja walitoa ushuhuda kwa miaka mitatu na nusu, baada ya hapo waliuawa kisha wakafufuliwa baada ya siku tatu na nusu. Mashahidi hao wawili walikuwa wameashiriwa kwa mfano na Kristo, aliyekuwa malimbuko, kwa maana wao wanawakilisha wale mia moja arobaini na nne elfu, ambao pia ni malimbuko.

Sadaka ya shayiri katika Sikukuu ya Malimbuko iliwakilisha mavuno ambayo yangefuata, na kifo cha Stefano mwaka 34 kilifuata kifo cha Kristo mwaka 31, ingawa “mstari juu ya mstari,” walikufa katika alama ileile ya njia. Kuhusiana na sadaka za malimbuko, Kristo alikuwa mwanakondoo aliyechinjwa na Stefano alikuwa shayiri. Kulingana na Paulo “Kristo” ni “malimbuko ya waliolala,” kisha “baadaye walio wa Kristo, wakati wa kuja kwake.” Wale mia moja arobaini na nne elfu ni malimbuko, nao ni wale “wamfuatao Mwana-Kondoo kokote aendako.”

Katika "saa" ya "tetemeko kuu la ardhi" la Ufunuo sura ya kumi na moja, wale mashahidi wawili waliotabiri kwa miaka mitatu na nusu, kisha kuuawa na kulazwa mitaani kwa siku tatu na nusu, wanafufuliwa. Wao ni wale wanaowakilishwa na Stefano ambaye, kwa namna ya kinabii, alifufuliwa pamoja na Yesu, lakini pia baada ya Yesu. Hivyo basi wanafufuliwa "siku tatu na nusu," baada ya kuuawa na yule mnyama aliyepanda kutoka kwenye shimo lisilo na mwisho. Katika "saa" hiyo hiyo wanapofufuliwa, hupaa mbinguni kama bendera. Mchakato wa ufufuo wao na kupaa kwao umeainishwa kwa uangalifu katika Neno la kinabii la Mungu, nao unajumuisha kwamba walifananishwa kwa mfano na kifo halisi cha Stefano, hivyo kuwakilisha kifo cha kiroho kinachotekelezwa juu ya wale mashahidi wawili wanapobadilishwa kutoka harakati ya Laodikia ya malaika wa tatu hadi harakati ya Filadelfia ya malaika wa tatu.

Tutaendelea na utafiti huu katika makala ijayo.