Kitabu cha Danieli - Nambari Themanini na Nne

Ukweli unathibitishwa kwa ushuhuda wa wawili au watatu, na matumizi ya machukizo manne ya Ezekieli sura ya nane, kama vizazi vinne vya Uadventista wa Laodikia, yana mashahidi kadhaa. Katika makala za awali ilibainishwa kwamba makanisa saba ya Ufunuo sura ya pili na ya tatu si tu yaliwakilisha historia ya Israeli ya kisasa tangu wakati wa mitume hadi mwisho wa ulimwengu, bali pia kwamba makanisa hayo saba yaliwakilisha historia ya Israeli ya kale tangu wakati wa Musa hadi wakati wa Kristo.

Kanisa la Efeso liliwakilisha kanisa la awali la Kikristo, na pia Israeli ya kale kuanzia Musa hadi nyakati za Waamuzi. Kanisa la Smirna liliwakilisha kipindi cha mateso kuanzia nyakati za mitume hadi wakati wa mfalme wa Kirumi Konstantino, na pia kipindi cha Waamuzi, wakati kila mtu alifanya yaliyo sawa machoni pake. Kanisa la Pergamo liliwakilisha kipindi cha kulegeza msimamo kuanzia Konstantino hadi upapa mwaka 538, lakini pia kipindi ambacho Israeli ya kale ilimkataa Mungu na kuchagua mfalme, na ikaendelea kulegeza msimamo kwa falme za kipagani zilizowazunguka. Kanisa la nne la Thiatira, linalowakilishwa na Yezebeli, ni kipindi cha utawala wa kipapa kuanzia mwaka 538 hadi 1798, na pia utekwa wa miaka sabini wa Israeli ya kale huko Babeli.

Makanisa hayo manne pia yanawakilisha vizazi vinne vya Uadventista, na yanatoa ushuhuda wa matumizi ya machukizo manne ya Ezekieli katika vizazi hivyo vinne. Uasi wa mwaka 1863 uliwakilishwa na kizazi cha kwanza cha Israeli wa kale, kama unavyoonyeshwa na uasi wa ndama wa dhahabu wa Haruni. Kizazi cha kwanza kinajumuisha ushauri uliotolewa kwa kanisa la Efeso, unaobainisha kwamba watu wa Mungu walikuwa wameuacha upendo wao wa kwanza, na walihitaji kutubu na kurudi kwenye upendo wao wa kwanza. Mnamo mwaka 1863, upendo wa kwanza, kama unavyowakilishwa na vito vya William Miller (kweli za msingi, hasa “nyakati saba”), uliwekwa kando, na watu wa Mungu walishauriwa kurudi.

Wamileraiti walikuwa wamepambana na Uprotestanti uliopotoka, ambao Yeremia aliita “kusanyiko la wenye dhihaka,” nao wakasubiri kwa uvumilivu maono hayo yafike, kwa maana yatakapofika hayatasema uongo. “Kusanyiko la wenye dhihaka” liliwakilishwa na yule nabii mzee aliyemdanganya nabii wa Yuda, ambaye alikuwa ametoa karipio dhidi ya ibada bandia ya Yeroboamu.

Kanisa la pili, la Smirna, liliwakilisha kipindi cha mateso katika kanisa la awali la Kikristo, kilichojumuisha wafia imani wa kweli na pia baadhi ambao walijiletea mateso kwa nia zisizo takatifu. Pia liliwakilisha wakati wa Waamuzi, ambapo kila mtu katika Israeli ya kale alifanya aliyoyaona kuwa sawa machoni pake. Kizazi cha uasi kilichoanza mwaka 1888 kilitambulisha kipindi cha mateso dhidi ya Roho ya Unabii, wajumbe walioteuliwa wa wakati huo, na Roho Mtakatifu. Kiliingiza kipindi ambacho wazee wa Uadventista wa Laodikia walichagua kufanya chochote kilichoonekana kuwa sahihi machoni mwao, kama inavyoshuhudiwa na watu kama Kellogg, Prescott na Daniells.

Waaminifu wachache wakati huo walipaswa kuwa katika vita vya kiroho vya kufa na kupona na kundi lililodai kuwa Wayahudi, lakini hawakuwa. Licha ya kushika nyadhifa za uongozi, walikuwa wa sinagogi la Shetani, kama ilivyoshuhudiwa na Dada White alipobainisha kwamba baadhi walikuwa wanaongozwa "na malaika waliokuwa wametupwa kutoka mbinguni." Walidai kuwa wenye hekima, lakini walikuwa wajinga. Hakukuwa na hukumu dhidi ya wenye hekima katika kipindi hicho, bali kulikuwa na himizo la kuwa waaminifu hata kufa. Mwaka 1915, maneno ya mwisho ambayo Dada White aliyowahi kuyasema yalikuwa, "Najua ni nani niliyemwamini," kwa kuwa alikuwa mwaminifu hata kufa.

Kanisa la Pergamo liliwakilisha muafaka kati ya kweli na kosa, kati ya upagani na Ukristo, katika nyakati za mfalme Konstantino, na pia muafaka wa Israeli ya kale uliotokea katika historia ya wafalme. Liliwakilisha mchanganyiko wa kweli na upotovu, ambao unaweza tu kuzaa upotovu. Liliwakilishwa na mkutano wa Biblia wa mwaka 1919, ambamo kuchapishwa kwa kitabu “The Doctrine of Christ” kulianzishwa ili kuunda ujumbe wa Waadventista uliokaribia zaidi kuwakilisha injili ya uongo ya Uprotestanti uliopotoka. Ilikuwa katika kizazi cha tatu cha Uadventista ndiko yalipotokea maafikiano makubwa dhidi ya kweli.

Ilikuwa katika kizazi hicho, kuanzia mwaka 1919, kwamba kanisa lilianza mwafaka uliosababisha Mwongozo wa Kanisa. Ilikuwa katika kizazi hicho, kuanzia mwaka 1919, kwamba kanisa lilianza mwafaka uliouhitaji uidhinishaji katika shule za afya na za dini. Ilikuwa katika kizazi hicho kwamba mwelekeo kuelekea Biblia za kisasa zinazotegemea Katoliki ulianzishwa. Ilikuwa katika historia hiyo kwamba utayari wa uongozi kuanzisha mahusiano na tawala zilizokuwa waziwazi dhidi ya Ukristo ulitokea.

Utaratibu huo ulianza katika hatua zake za mwanzo wakati wa Vita vya wenyewe kwa wenyewe vya Marekani, wakati uongozi wa Laodikia uliunda uhusiano wa kisheria na serikali ya Marekani, ili kupata matokeo bora kwa wanaume vijana wa kanisani waliotarajiwa kuandikishwa kwa lazima jeshini kupigana katika vita vilivyoua watu wengi zaidi katika historia ya Marekani; hali hiyo ilirudiwa mwanzoni mwa Vita vya Kwanza vya Dunia wakati rais wa Mkutano Mkuu, A. G. Daniells, alipowasiliana na serikali ya Ujerumani, akitoa idhini yake kwa Ujerumani kuandikisha kwa lazima na kulazimisha vijana kuhudumu jeshini, kubeba silaha, na kupuuza Sabato. Kitendo hicho cha Daniells kilileta mgawanyiko uliosababisha kuibuka kwa makundi mbalimbali ya Vuguvugu la Marekebisho la Waadventista Wasabato yanayoendelea kuwepo hadi leo.

Maridhiano hayo yaliendelea na Ujerumani wa Kinazi wa Hitler, na baadaye na mataifa yaliyounda Umoja wa Kisovyeti, na bado yanadumishwa leo katika tawala kama vile Uchina. Maridhiano ya kizazi cha tatu kuhusiana na utawala wa dola yalikuwa yametiwa mfano na maridhiano ya wafalme wa kale wa Israeli na Konstantino, kama yalivyowakilishwa katika kanisa la Pergamo. Kipindi hicho pia kiliwakilisha maridhiano ya uendeshaji wa kanisa na injili ya uongo ya amani na usalama iliyowakilishwa na "The Doctrine of Christ" ya Prescott.

Uzinzi huo unabainisha kazi ya Mkutano Mkuu ya kujiambatanisha na mataifa kama Ujerumani wa Nazi na Umoja wa Kisovieti chini ya kisingizio cha kudumisha mahusiano ya kikazi yaliyohitajika na serikali za kifisadi, huku wakipuuzilia mbali waaminifu katika mataifa hayo walioteswa na tawala mbalimbali walizoshirikiana nazo. Chakula kilichotolewa sadaka kwa sanamu kilikuwa kikiwakilisha mbinu potofu za Uprotestanti uliokengeuka na Ukatoliki ambazo wakati huo zilikuwa zimekita mizizi katika vyuo vikuu vya Uadiventisti wa Laodikia, vilivyokubali kuongozwa na miongozo ya mbinu zilizokengeuka, katika masuala ya dini na afya.

Yesu alionyesha mwisho wa kizazi cha tatu kama alivyofanya na mwanzo, maana aliashiria kuwasili kwa kizazi cha nne kwa kuchapishwa kwa kitabu, “Questions on Doctrine” kilichochapishwa mwaka 1957, ambacho kilikataa kabisa tofauti ya msingi ya wokovu iliyopo kati ya kweli na mawazo potofu ya Uprotestanti waasi na Ukatoliki. Bila shaka kitabu hicho kina mafundisho kadhaa yenye makosa, lakini kimsingi kinadai kwamba haiwezekani kuishi maisha ya ushindi katika Kristo hadi baada ya mtu kubadilishwa kwa miujiza katika Kurudi kwa Pili kwa Kristo. Kitabu hicho kiliashiria mwanzo wa kizazi ambacho wanaume ishirini na watano wa kale wangekuja kusujudia jua. Vipengele vya kisiasa na vya kidini vilivyohitajika kuruhusu kanisa la Waadventista la Laodikia kukubali ibada ya Jumapili katika sheria ya Jumapili inayokuja karibuni vilikuwa tayari vimewasili.

Chukizo la nne la Ezekieli hutokea wakati wale wachache waaminifu katika sura ya tisa wanapopokea muhuri juu ya mapaji ya nyuso zao, muda mfupi kabla ya malaika waangamizaji kuanza kazi yao. Maono yanaanza katika aya ya kwanza ya sura ya nane, siku ya tano ya mwezi wa sita wa mwaka wa sita. Maono yanaanza siku moja kabla ya utekelezaji wa hukumu juu ya wale wanaoinama kuabudu jua, ambalo ni alama ya mamlaka ya Kipapa, na nambari ya jina lake ni "666."

Kazi ya kutiwa muhuri kwa elfu mia na arobaini na nne ilianza tarehe 11 Septemba 2001 kwa shambulio dhidi ya mnyama wa nchi lililotekelezwa na Ole wa tatu wa Uislamu. Shambulio hilo liliwakasirisha mataifa, na likaashiria kuwasili kwa mvua ya mwisho. Lakini mvua ya mwisho ingetambuliwa tu na wale ambao wangeongozwa kurudi kwenye misingi ya Uadventista ili kuona kwamba Maole matatu ya Uislamu ni kweli ya msingi. Wakati huo, wale walioungozwa kurudi kwenye njia za zamani ambazo Yeremia anazitaja kama “raha” (ambayo ni mvua ya mwisho), wangekuwa ama walinzi waliopiga tarumbeta ya Ole wa tatu, au wale waliokataa kusikiliza sauti ya tarumbeta, na hivyo kukataa kutembea katika njia za zamani.

Kisha wakajaribiwa kwa dhambi ya uasi wa baba zao wa mwaka 1863. Wakati huo huo kabisa, ukaja ujumbe wa haki ya Kristo, ambao ni “kuhesabiwa haki kwa imani kwa kweli”. Ulikuwa ujumbe wa Laodikia wa Jones na Waggoner, nao ulikuwa ujumbe wa Ezekieli kwa mifupa mikavu iliyokuwa imekufa iliyotoka katika “pepo nne”, ambazo ni ishara ya Uislamu wa ole wa tatu (“farasi mwenye hasira” anayetamani kuvunja hatamu). Wale wachache waaminifu kisha wakajaribiwa kwa dhambi ya uasi wa baba zao wa mwaka 1888, wakati malaika mwenye nguvu wa Ufunuo kumi na nane alivyoshuka, majengo makuu ya Jiji la New York yalipoangushwa, na Ufunuo sura ya kumi na nane, aya ya kwanza hadi ya tatu ikatimia.

Kisha walijaribiwa kupitia utambuzi wa ujumbe wa mvua ya mwisho. Je, mvua ya mwisho ilikuwa dhihirisho la nguvu za Mungu kama katika enzi zilizopita, au je madhihirisho ya nguvu za Mungu yalikuwa ni ya zamani tu? Wale wachache waaminifu kisha wakajaribiwa kwa uasi wa uasi wa baba yao mwaka 1919. Jinsi wale wachache waaminifu wanavyopitia majaribu hayo matatu huamua kama watapokea muhuri wa Mungu katika vipaji vya nyuso zao, au kujikuta wakisujudia jua pamoja na wazee ishirini na watano wa Uadventista wa Laodikia.

Maasi yote ya vizazi vinne vya Uadventista wa Laodikia yanapata kifananisho chao katika tarehe 11 Septemba 2001. Tarehe hiyo, ambayo Isaya aliitambua kama “siku ya upepo wa mashariki,” inaashiria mwanzo wa wakati wa kutiwa muhuri wa wale mia arobaini na nne elfu, na wakati wa kutiwa muhuri ni kipindi cha muda. Mwisho wa kipindi umeonyeshwa na mwanzo, kwa maana Yesu daima huonyesha mwisho wa jambo kwa mwanzo wake. Katika harakati za mwisho za mchakato wa kutiwa muhuri, majaribu yaliyowakilishwa mwanzoni mwa kipindi yanarudiwa tena.

Mnamo tarehe 11 Septemba 2001, majaribu ambayo yalishindwa na waasi wa Uadventista wa Laodikia, kama yanavyoakilishwa na machukizo manne ya Ezekieli, na na makanisa manne ya kwanza ya Ufunuo sura ya pili na ya tatu, yalifika, yakiashiria mwanzo wa mchakato wa kujaribiwa unaoweza kupelekea aidha kwa alama ya mnyama au kwa muhuri wa Mungu, kwa wale wanaodai kuwa Waadventista wa Sabato.

Uongozi wa Uadventista wa Laodikia umenaswa na kamba za udanganyifu wao wenyewe, na karibu haiwezekani kwao “kutambua” marudio ya dhihirisho la nguvu za Mungu kama linavyowakilishwa na harakati za urekebisho za awali, ikiwemo harakati ya urekebisho iliyolileta Uadventista kuwepo. Wazee wa kale walitawanya na kuyafunika mafundisho yanayowakilishwa na vito vya Miller kwa sarafu na vito bandia. Kisanduku cha Biblia ya King James kimewekwa pembeni kama cha nyakati za lugha ya kizamani na kubadilishwa na Biblia za lugha ya kisasa zilizoandikwa kwa istilahi za mtu wa dhambi.

Hata kama baadhi ya watu wa kale wangekuwa tayari kuzingatia uwezekano kwamba ujumbe wa mvua ya mwisho si ujumbe wa amani na salama, ingekuwa karibu haiwezekani kwao kutambua kwamba madhihirisho ya nguvu za Mungu katika historia takatifu za zamani ndizo zinazotambulisha hasa kutiwa muhuri kwa wale mia moja arobaini na nne elfu. La ugumu zaidi bado kwao kulitambua ni kwamba historia takatifu zinazotambulisha moja kwa moja zaidi kutiwa muhuri kwa wale mia moja arobaini na nne elfu ndizo historia takatifu zinazotimiza Malaki sura ya tatu, kwa kuwa Malaki sura ya tatu inaweka wazi kwamba daima kuna mjumbe anayeandaa njia kwa kuwasili kwa ghafla kwa Mjumbe wa Agano. Mjumbe huyo aliwakilishwa na nabii Eliya, ambaye kwa ujasiri alitangaza kwamba kusingekuwa na mvua katika siku zake, isipokuwa ikiwa ingekuja kupitia huduma yake.

Wazee sabini wa Ezekieli wangeona ni upuuzi kukubali kwamba dai lao la kuwa hekalu la Bwana halikuwa na msingi, na kwamba kwa kweli lilikuwa likiwakilisha dai la watu waliokuwa wakiachwa pembeni, kama vile shamba la mizabibu lilipewa wale wanaozalisha matunda yanayostahili shamba hilo la mizabibu. Ujumbe wa Ole wa tatu, mjumbe anayeandaa njia, wimbo wa shamba la mizabibu, vyote vinatoa ushuhuda dhidi ya mapokeo na desturi walizozitegemea, na vinawakilisha kikwazo kikubwa sana, karibu kisichoweza kushindwa, katika kutambua mvua ya masika.

Kukamilika kwa kutiwa muhuri kwa mia moja arobaini na nne elfu kunadhihirisha mitihani ile ile kwa wale waliodai “kutambua” nafasi ya Uislamu katika Ole wa tatu. “Ongezeko la maarifa” lililoanzisha harakati ya Wamileraiti lilianza mwishoni mwa “mara saba” mwaka 1798. “Ongezeko la maarifa” lililoanzisha harakati ya mia moja arobaini na nne elfu lilianza mwishoni mwa “mara saba” ya ishara (miaka mia moja ishirini na sita) mwaka 1989. Katika ile miaka mia moja ishirini na sita ya kuongezeka kwa uasi, Uadventista wa Laodikia umefikia kizazi chake cha nne na cha mwisho.

Ni katika kizazi cha tatu na cha nne ndipo taifa au watu hujaza kikombe chao cha muda wa rehema, na muda huo sasa umefika. "Kuongezeka kwa maarifa" kutoka katika kitabu cha Danieli kunakowakilishwa na Mto Hiddekel, ni yale yale maarifa yanayoongezeka wakati Ufunuo wa Yesu Kristo unapofunguliwa mihuri, muda mfupi kabla ya kufungwa kwa mlango wa rehema.

Tutashughulikia sura tatu za mwisho za kitabu cha Danieli katika makala ijayo.