தானியேல் புத்தகம் - நூற்று பன்னிரண்டு

தேவன் அந்தப் பையனோடிருந்தார்; அவன் வளர்ந்து, வனாந்தரத்தில் குடியிருந்து, வில்லாளனானான். ஆதியாகமம் 21:20.

பாபிலோன் தேசத்திலிருந்து ஓடிப்போய்த் தப்பிப்பவர்களின் சத்தம், நம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தரின் பழிவாங்குதலையும், அவருடைய ஆலயத்திற்காகிய பழிவாங்குதலையும் சியோனில் அறிவிக்கிறதாயிருக்கிறது. பாபிலோனுக்கு விரோதமாக வில்லாளிகளை ஒன்றுகூட்டுங்கள்; வில்லை வளைப்பவர்கள் எல்லாரும் அதற்கு எதிராகச் சுற்றிலும் முகாமிடட்டும்; அதிலிருந்து ஒருவரும் தப்பவிடப்படாதிருப்பாராக; அவள் செய்த கிரியைக்கேற்ப அவளுக்குப் பதில்செய்யுங்கள்; அவள் செய்த எல்லாவற்றின்படியும் அவளுக்குச் செய்யுங்கள்; ஏனெனில் அவள் கர்த்தருக்கு விரோதமாகவும், இஸ்ரவேலின் பரிசுத்தருக்கு விரோதமாகவும் அகந்தையாயிருந்தாள். எரேமியா 50:28, 29.

அப்பொழுது நான் வானத்திலிருந்து வேறொரு சத்தம் சொல்லுவதைக் கேட்டேன்: “என் ஜனங்களே, நீங்கள் அவளுடைய பாவங்களில் பங்குகொள்ளாதபடியும், அவளுடைய வாதைகளில் பெறாதபடியும், அவளைவிட்டு வெளியே வாருங்கள். ஏனெனில் அவளுடைய பாவங்கள் வானமட்டும் எட்டியுள்ளன; தேவன் அவளுடைய அக்கிரமங்களை நினைவுகூர்ந்திருக்கிறார். அவள் உங்களுக்கு எவ்வாறு பிரதிபலன் கொடுத்தாளோ, அவ்வாறே அவளுக்கும் பிரதிபலன் கொடுங்கள்; அவளுடைய கிரியைகளின்படி அவளுக்கு இரட்டிப்பாய் இரட்டிப்பு கொடுங்கள்; அவள் நிரப்பிய பாத்திரத்திலேயே அவளுக்கு இரட்டிப்பாய் நிரப்புங்கள். அவள் தன்னை எவ்வளவாய் மகிமைப்படுத்திக்கொண்டு இன்பவிலாசமாய் வாழ்ந்தாளோ, அவ்வளவாய் அவளுக்கு வேதனையையும் துக்கத்தையும் கொடுங்கள்; ஏனெனில் அவள் தன் இருதயத்தில், ‘நான் இராஜமாதாவாய் வீற்றிருக்கிறேன்; நான் கைம்பெண் அல்ல; நான் துக்கத்தை ஒருபோதும் காணேன்’ என்று சொல்லுகிறாள்.” வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:4–7.

“பிந்திய மழை தேவனுடைய ஜனங்களின்மேல் பொழியப்பட வேண்டியுள்ளது. வல்லமையுள்ள ஒரு தூதன் வானத்திலிருந்து இறங்கி வர வேண்டியுள்ளது; அவனுடைய மகிமையினால் பூமி முழுவதும் ஒளியூட்டப்பட வேண்டியுள்ளது.” Review and Herald, April 21, 1891.

“இரண்டாம் வருகையின் காலத்திற்குப் பொருந்துவதாக அவர்கள் கருதியிருந்த தீர்க்கதரிசனங்களோடு ஒன்றிணைந்து, அவர்களுடைய நிச்சயமின்மையும் எதிர்பார்ப்புமிக்க நிலையிற்குச் சிறப்பாக ஏற்ற போதனையும் இருந்தது; அது, இப்போது அவர்களுடைய புரிதலுக்கு இருளாக இருந்தது தக்க காலத்தில் தெளிவாக்கப்படும் என்ற விசுவாசத்தில், அவர்கள் பொறுமையுடன் காத்திருக்கும்படி அவர்களை ஊக்குவித்தது.

இந்த தீர்க்கதரிசனங்களில் ஒன்றாக ஆபக்கூக்கு 2:1–4 இல் உள்ளதாவது: “நான் என் காவலில் நின்று, கோபுரத்தின் மேல் நிலைபெற்று, அவர் என்னோடு என்ன சொல்லுவாரோ, நான் கடிந்துகொள்ளப்படும்போது என்ன பதிலளிப்பேனோ என்று காண நோக்கிக்கொண்டிருப்பேன். அப்போது கர்த்தர் எனக்குப் பதிலளித்து, ‘தரிசனத்தை எழுது; ஓடிக்கொண்டிருக்கிறவனும் வாசிக்கத்தக்கபடி பலகைகளின் மேல் தெளிவாக எழுது. ஏனெனில் அந்தத் தரிசனம் இன்னும் குறிப்பிட்ட காலத்திற்குரியது; ஆனால் முடிவில் அது பேசும், பொய்யாகாது; அது தாமதிப்பதுபோல் தோன்றினாலும், அதற்காகக் காத்திரு; அது நிச்சயமாக வரும், தாமதிக்காது. இதோ, பெருமிதமுள்ளவனுடைய ஆவி அவனுக்குள் செவ்வையாக இல்லை; ஆனால் நீதிமான் தன் விசுவாசத்தினால் உயிர்வாழ்வான்’ என்று சொன்னார்.”

1842 ஆம் ஆண்டிலேயே, “தரிசனத்தை எழுதி, ஓடுகிறவன் அதைப் வாசிக்கும்படியாக பலகைகளின்மேல் தெளிவாக எழுதுவாயாக” என்று இந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தில் கொடுக்கப்பட்டிருந்த வழிநடத்தல், தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஆகியவற்றின் தரிசனங்களை விளக்குவதற்காக ஒரு தீர்க்கதரிசனப் படவிளக்க அட்டவணையைத் தயாரிக்கச் சார்ல்ஸ் ஃபிட்சுக்கு உந்துதலாயிற்று. அந்த அட்டவணையின் வெளியீடு, ஆபக்கூக்கிற்குக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த கட்டளையின் நிறைவேற்றமாகக் கருதப்பட்டது. ஆயினும், அந்தச் சமயத்தில், தரிசனத்தின் நிறைவேற்றத்தில் வெளிப்படையாகத் தோன்றும் ஒரு தாமதம்—அதாவது காத்திருக்கும் காலம்—அதே தீர்க்கதரிசனத்திலேயே முன்வைக்கப்பட்டிருப்பதை யாரும் கவனிக்கவில்லை. அந்த ஏமாற்றத்திற்குப் பிறகு, இந்த வேதவசனம் மிகவும் முக்கியமாய்த் தோன்றியது: “தரிசனம் இன்னும் குறிப்பிட்ட காலத்திற்குரியது; ஆனாலும் முடிவில் அது பேசும், பொய்யுரையாது; அது தாமதித்தாலும் அதற்காகக் காத்திரு; அது நிச்சயமாக வரும்; அது தாமதிப்பதில்லை.... நீதிமான் தன் விசுவாசத்தினால் வாழ்வான்.”

எசேக்கியேலின் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு பகுதியும் விசுவாசிகளுக்கு வலிமையும் ஆறுதலுமாகிய ஒரு ஆதாரமாக இருந்தது: “கர்த்தருடைய வார்த்தை எனக்குண்டாகி, அவர் சொல்லினார்: மனுஷகுமாரனே, ‘நாட்கள் நீள்கின்றன, ஒவ்வொரு தரிசனமும் தவறிப்போகிறது’ என்று இஸ்ரவேல் தேசத்தில் நீங்கள் சொல்லுகிற இந்தப் பழமொழி என்ன? ஆகையால் அவர்களிடம் சொல்லு: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்.... நாட்கள் சமீபத்தில் உள்ளன, ஒவ்வொரு தரிசனத்தின் நிறைவேற்றமும் நெருங்கியுள்ளது.... நான் பேசுவேன்; நான் பேசும் வார்த்தை நிறைவேறும்; அது இனி நீட்டிக்கப்படாது.” “இஸ்ரவேல் வம்சத்தார் சொல்லுகிறார்கள்: அவன் காணும் தரிசனம் பல நாட்களுக்குப் பின்பட்டதற்காகவே; அவன் மிகவும் தூரத்திலுள்ள காலங்களைப்பற்றியே தீர்க்கதரிசனம் செய்கிறான். ஆகையால் அவர்களிடம் சொல்லு: கர்த்தராகிய ஆண்டவர் இவ்வாறு சொல்லுகிறார்; என் வார்த்தைகளில் ஒன்றுகூட இனி தாமதிக்கப்படாது; நான் பேசிய வார்த்தை நிறைவேறும்.” எசேக்கியேல் 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

“வசனம் 10. அவர்கள் தேள்களுக்கொத்த வால்களையும், தங்கள் வால்களில் கொடுக்குகளையும் உடையவர்களாயிருந்தார்கள்; மனுஷருக்குத் ஐந்து மாதங்கள் தீங்கு செய்யும் அதிகாரம் அவர்களுக்கிருந்தது. 11. அவர்கள்மேல் ஒரு ராஜா இருந்தான்; அவன் அடியில்லாத பள்ளத்தின் தூதன்; அவனுடைய பெயர் எபிரெய மொழியில் அபத்தோன் என்றும், கிரேக்க மொழியில் அவனுக்குப் பெயர் அப்பொல்லியோன் என்றும் உள்ளது.

“இதுவரை, முதல் ஐந்து எக்காளங்கள் ஊதப்பட்டதற்கான விளக்கங்களைக் கீத் எமக்கு வழங்கியுள்ளார். ஆனால் இப்போது நாம் அவரைவிட்டு விலகி, இங்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசனத்தின் புதிய அம்சமான தீர்க்கதரிசனக் காலக்கட்டங்களின் பயன்பாட்டை நோக்கி முன்னேற வேண்டும்.

“மனுஷருக்குப் ஐந்து மாதங்கள் வேதனை உண்டாக்குகிற அதிகாரம் அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது.—1. இங்கு இந்தக் கேள்வி எழுகிறது: அவர்கள் ஐந்து மாதங்கள் வேதனை உண்டாக்க வேண்டிய மனுஷர் யார்?—ஐயமின்றி, பின்னர் அவர்கள் கொல்ல வேண்டிய அதே மனுஷரே (வசனம் 15-ஐப் பார்க்கவும்); ‘மனுஷரில் மூன்றிலொரு பங்கு,’ அல்லது ரோமப் பேரரசின் மூன்றிலொரு பங்கு,—அதாவது அதன் கிரேக்கப் பிரிவு.

“2. அவர்கள் தங்கள் வேதனைப்படுத்தும் பணியை எப்போது ஆரம்பிக்க வேண்டியிருந்தது? 11ஆம் வசனம் இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கிறது.

“(1) ‘அவர்கள்மேல் ஒரு ராஜா இருந்தான்.’ முகம்மது மரணமடைந்த காலத்திலிருந்து பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதிக்குச் சமீபமான காலம் வரையில், முகம்மதியர் பல்வேறு தலைவர்களின் கீழ் பல பிரிவுகளாகப் பிளவுபட்டிருந்தனர்; அவர்களையெல்லாம் மேலாக ஆட்சி செய்யும் பொது குடியாட்சி எதுவும் அவர்கள்மேல் விரிந்திருக்கவில்லை. பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதிக்குச் சமீபமாக, ஒத்த்மான் ஒரு அரசாங்கத்தை நிறுவினார்; அது பின்னர் ஒட்டோமான் அரசாங்கம், அல்லது பேரரசு, என்று அறியப்பட்டது. அது வளர்ந்து, முக்கியமான முகம்மதியக் கோத்திரங்களையெல்லாம் தனது ஆட்சிக்குள் கொண்டு வந்து, அவற்றை ஒரு மகத்தான ஒரே ராஜ்யமாக ஒருங்கிணைத்தது.”

“(2) ராஜாவின் குணநிலை. ‘பாதாளக் குழியின் தூதன் யார் அவனே.’ ஒரு தூதன் என்பது ஒரு செய்தியாளர், ஒரு சேவகர், நல்லவராகவோ கெட்டவராகவோ இருக்கக்கூடியவர்; அவன் எப்போதும் ஆவிக்குரிய ஜீவன் என்பதல்ல. ‘பாதாளக் குழியின் தூதன்’ என்பது, அது திறக்கப்பட்டபோது அங்கிருந்து வெளிவந்த மதத்தின் தூதனை, அல்லது பிரதான சேவகரை, குறிக்கிறது. அந்த மதம் முகம்மதியம்; சுல்தான் அதின் பிரதான சேவகர். ‘சுல்தான், அல்லது பொதுவாக அழைக்கப்படுகிறபடி மாபெரும் சைனியர், உயர்ந்த கலீபாவுமாக, அல்லது பிரதான ஆசாரியனுமாக இருக்கிறான்; தன் நபரிலே உயர்ந்த ஆவிக்குரிய கண்ணியத்தையும் உச்ச உலகியலான அதிகாரத்தையும் ஒன்றிணைத்திருக்கிறான்.’—World As It Is, p.361.”

“(3) அவன் பெயர். எபிரேய மொழியில் ‘அபத்தோன்,’ அழிப்பவன்; கிரேக்க மொழியில் ‘அப்பொல்லியோன்,’ முற்றிலும் அழிப்பவன், அல்லது நாசமாக்குகிறவன். இரண்டு மொழிகளில் இரண்டு வேறுபட்ட பெயர்கள் கொடுக்கப்பட்டிருப்பதால், இங்கே குறிக்கப்படுவது அந்த ஆட்சியின் பெயரல்ல, அதன் இயல்பே என்பதைத் தெளிவாக அறியலாம். அப்படியானால், இரு மொழிகளிலும் வெளிப்படுத்தப்பட்டபடி, அவன் அழிப்பவனே. இதுவே எப்போதும் ஒட்டோமான் அரசாங்கத்தின் இயல்பாக இருந்து வந்துள்ளது.”

“ஆனால் ஒத்மான் கிரேக்கப் பேரரசின்மேல் தன் முதல் தாக்குதலை எப்போது மேற்கொண்டான்?—கிப்பன், *Decline and Fall*, முதலியவற்றின்படி, ‘ஒத்மான் முதன்முதலாக நிக்கோமேதியாவின் பிரதேசத்திற்குள் 1299 ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் 27 ஆம் நாளில் நுழைந்தான்.’”

“சில எழுத்தாளர்களின் கணக்கீடுகள், அந்தக் காலப்பகுதி ஒட்டோமன் பேரரசின் அஸ்திவார அமைப்பிலிருந்து தொடங்க வேண்டும் என்ற ஊகத்தின் அடிப்படையில் செய்யப்பட்டுள்ளன; ஆனால் இது வெளிப்படையாகவே ஒரு தவறு; ஏனெனில் அவர்களுக்குமேல் ஒரு ராஜா இருப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், அவர்கள் மனிதரை ஐந்து மாதங்கள் வேதனைப்படுத்தவும் வேண்டியிருந்தது. ஆனால், வேதனைப்படுத்துவோரின் முதல் தாக்குதலுக்கு முன்பாகவே அந்த வேதனைக்காலம் தொடங்க முடியாது; அது, மேலே கூறப்பட்டபடி, கி.பி. 1299 ஜூலை 27 ஆகும்.

இந்த ஆரம்பப் புள்ளியை அடிப்படையாகக் கொண்டு தொடர்ந்து வரும் கணக்கீடு 1838-ஆம் ஆண்டில் J. Litch அவர்களால் Christ’s Second Coming, etc. எனப் பெயரிடப்பட்ட ஒரு நூலில் செய்யப்பட்டும் வெளியிடப்பட்டும் இருந்தது.

“‘மனுஷரை ஐந்து மாதங்கள் இம்சிக்கும்படியே அவர்களுக்குச் சக்தி இருந்தது.’ இவ்வளவுதான் அவர்களுடைய ஆணை விரிந்தது; இடையறாத கொள்ளையிடுதல்களின் மூலம் வேதனைப்படுத்துவதற்கே, ஆனால் அரசியல் ரீதியில் அவர்களைச் சாய்க்குவதற்கல்ல. ‘ஐந்து மாதங்கள்,’ ஒரு மாதத்திற்கு முப்பது நாட்கள் என்று எடுத்துக்கொண்டால், நமக்கு நூற்று ஐம்பது நாட்கள் கிடைக்கின்றன; மேலும் இந்த நாட்கள் அடையாளார்த்தமானவைகளாக இருப்பதால், அவை நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. கி.பி. 1299 ஜூலை 27-இல் தொடங்கி, அந்த நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகள் 1449-ஆம் ஆண்டை எட்டுகின்றன. அந்த முழுக் காலப்பகுதியிலும் துருக்கிகள் கிரேக்கப் பேரரசுக்கு எதிராக ஏறக்குறைய இடைவிடாத போரில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள், இருந்தபோதிலும் அதை வெல்லவில்லை. அவர்கள் கிரேக்க மாகாணங்களில் பலவற்றை கைப்பற்றி தக்கவைத்திருந்தார்கள், ஆனாலும் கான்ஸ்டான்டினோப்பிளில் கிரேக்க சுதந்திரம் இன்னும் நிலைத்திருந்தது. ஆனால் 1449-ஆம் ஆண்டில், அந்த நூற்று ஐம்பது ஆண்டுகளின் முடிவில், ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது; அதன் வரலாறு அடுத்துவரும் எக்காளத்தின் கீழ் காணப்படும்.” உரையா ஸ்மித், Daniel and Revelation, 505–507.

“1840 ஆம் ஆண்டில் தீர்க்கதரிசனத்தின் இன்னொரு குறிப்பிடத்தக்க நிறைவேற்றம் பரவலான அக்கறையை எழுப்பியது. அதற்கு இரண்டு ஆண்டுகள் முன்பு, இரண்டாம் வருகையைப் பிரசங்கித்த முன்னணி ஊழியர்களில் ஒருவரான ஜோசையா லிட்ச், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 9 ஆம் அதிகாரத்தின் ஒரு விளக்கவுரையை வெளியிட்டு, ஒட்டோமன் சாம்ராஜ்யத்தின் வீழ்ச்சியை முன்னறிவித்தார். அவரது கணக்கீடுகளின்படி, இந்த அதிகாரம் முறியடிக்கப்பட வேண்டியது... 1840 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11 ஆம் நாளில், அப்போது கான்ஸ்டான்டிநோபிளிலிருந்த ஒட்டோமன் அதிகாரம் சிதைக்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கலாம். மேலும் இது அப்படியே இருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன்.”

“குறிப்பிடப்பட்ட அதே காலத்தில், துருக்கி தன் தூதர்களின் மூலம் ஐரோப்பாவின் கூட்டமைந்த வல்லரசுகளின் பாதுகாப்பை ஏற்றுக்கொண்டது; இவ்வாறு தன்னை கிறிஸ்தவ ஜாதிகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்துக்கொண்டது. இந்த நிகழ்வு தீர்க்கதரிசனத்தைத் துல்லியமாக நிறைவேற்றியது. இது அறியப்பட்டபோது, மில்லரும் அவரது உடனிருந்தவர்களும் ஏற்றுக்கொண்டிருந்த தீர்க்கதரிசன விளக்கத்தின் கோட்பாடுகள் சரியானவை என்பதை அநேகர் உறுதியாக நம்பினர்; மேலும் அத்வென்ட் இயக்கத்திற்கு அதிசயிக்கத்தக்க ஒரு ஊக்கம் அளிக்கப்பட்டது. கல்வியிலும் பதவியிலும் உயர்ந்தவர்கள் மில்லருடன் இணைந்து, அவருடைய கருத்துக்களைப் பிரசங்கிப்பதிலும் வெளியிடுவதிலும் ஈடுபட்டனர்; 1840 முதல் 1844 வரை இந்தப் பணி விரைவாக விரிந்தது.” The Great Controversy, 334, 335.

“தேவனுடைய ஜனங்களின் கடந்தகாலப் பயணங்களின் மாபெரும் வரலாற்றைப் பற்றிய சந்தேகத்தை மனதில் எழுப்பும்படியாக சாத்தான் தூண்டக்கூடிய எந்தக் கேள்வியும், அவன் சாத்தானிய மகிமையை மகிழ்விக்கும் ஒன்றாகவும் தேவனுக்கு அவமதிப்பாகவும் இருக்கும். கர்த்தர் வல்லமையுடனும் மிகுந்த மகிமையுடனும் விரைவில் நம் உலகத்திற்கு வருகிறார் என்ற செய்தி சத்தியமாகும்; 1840 ஆம் ஆண்டில் அதன் அறிவிப்பில் அநேகக் குரல்கள் எழுப்பப்பட்டன.” Manuscript Releases, volume 9, 134.