தானியேலின் புத்தகம் - நூற்று பதினாறு

முந்தைய கட்டுரையில் நாம் எரேமியா ஐம்பதாம் அதிகாரத்தை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தோம்; அங்கு காணப்படும் பகுதி, ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துடன் தொடங்கி தேவனுடைய கோபத்துடன் முடிவடையும் பாபிலோன்மேலுள்ள நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றியது. நிறைவேற்றப்படும் நியாயத்தீர்ப்பு, கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டில் எருசலேமின் அழிவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட கர்த்தருடைய பழிவாங்கும் நாளாகும். கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டில் ரோமாவினால் நிகழ்த்தப்பட்ட எருசலேமின் அழிவு, நேபுகாத்நேச்சாரால் மேற்கொள்ளப்பட்ட எருசலேமின் அழிவினால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்தது. இவ்விரண்டும் சேர்ந்து, தீரு வேசியின் மீது நிறைவேற்றப்படும் நியாயத்தீர்ப்பிற்கு இரண்டு சாட்சிகளாக அமைந்தன; அவளே வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தின் வேசியும் ஆவாள்.

நவீன பாபிலோனின்மேல் கர்த்தருடைய பழிவாங்குதல், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துடன் தொடங்கி, நிறைவேற்றப்படும் போது, “அந்த நாட்களிலும் அந்தக் காலத்திலும், கர்த்தர் சொல்லுகிறார், இஸ்ரவேலின் அக்கிரமம் தேடப்படும்; ஆனாலும் ஒன்றும் இருக்காது; யூதாவின் பாவங்களும் தேடப்படும்; அவை காணப்படமாட்டாது; ஏனெனில் நான் காக்கிறவர்களை மன்னிப்பேன்” என்று எரேமியா நமக்குத் தெரிவிக்கிறார். அந்த நாட்களிலேயே, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல் ஏற்கனவே நிறைவேறியிருக்கும்.

நிர்வாகத் தீர்ப்பு வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் பதினெட்டாம் அதிகாரத்திலுள்ள இரண்டாம் சத்தத்தோடு தொடங்குகிறது; அது ஆண்களையும் பெண்களையும் பாபிலோனிலிருந்து தப்பிச் செல்லும்படி அழைக்கிறது. எரேமியா இவ்வாறு கூறுகிறார்: “அவர்களுடைய நாள் வந்துவிட்டது, அவர்களைக் கணக்குப்பார்க்கும் காலம் வந்தது. பாபிலோன் தேசத்திலிருந்து தப்பித்து ஓடுகிறவர்களின் சத்தம், சீயோனில் நம்முடைய தேவனாகிய கர்த்தரின் பழிவாங்குதலையும், அவருடைய ஆலயத்திற்காகிய பழிவாங்குதலையும் அறிவிக்கிறது. பாபிலோனுக்கு விரோதமாக வில்லாளிகளைச் சேர்த்து அழையுங்கள்; வில்லை வளைப்பவர்களெல்லாம் அதைச் சுற்றி முகாமிடட்டும்; அதிலிருந்து ஒருவனும் தப்பவிடப்படாதிருப்பதாக; அவள் செய்த கிரியைக்கேற்ப அவளுக்குப் பதிலளியுங்கள்; அவள் செய்த எல்லாவற்றின்படியும் அவளுக்கு செய்யுங்கள்.” அவளுடைய தீர்ப்பு “வில்லாளிகள்” மூலமாக நிறைவேற்றப்படுகிறது. வேதவாக்கியங்களில் ஒரு வில்லாளியைப்பற்றிய முதல் குறிப்பிடுதல் இஸ்மாயேலைப்பற்றியது.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்படும் “பெரிய பூகம்பத்தின் மணிநேரம்” என்பது, ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தால் ஆரம்பமாகும் ரோமின் வேசியின்மேல் நிறைவேற்றத் தீர்ப்பின் தொடக்கத்தைக் குறிப்பதாகும். அந்த “மணிநேரத்தில்” “மூன்றாம் ஐயோ சீக்கிரமாய் வருகிறது. அப்பொழுது ஏழாம் தூதன் எக்காளம் ஊதினான்.” மூன்றாம் ஐயோ என்பது ஏழாம் எக்காளமே ஆகும். பாப்பரசரின் அதிகாரத்தின் முத்திரையை (ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆராதனை) கட்டாயப்படுத்துகிறவர்கள்மேல் அவருடைய நீதித்தீர்ப்பை நிகழ்த்தவும், தேவனுடைய அதிகாரத்தின் முத்திரையை (சப்தா ஆராதனை) நிலைநிறுத்துகிறவர்களைத் துன்புறுத்துகிறவர்கள்மேல் அதை வருவிக்கவும் பயன்படுத்தப்படுகிறவர்கள் இஸ்லாமின் வில்லாளர்களே ஆவர்.

எருசலேமும் ஆலயமும் அழிக்கப்படுவது குறித்து சீஷர்கள் எழுப்பிய கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கும்போது, லூக்கா இருபத்தொன்றாம் அதிகாரத்தில் இயேசு, கடைசி நாட்களின் வரலாற்றையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு வரலாற்று விவரணையை வழங்குகிறார். அவர் “பழிவாங்கும் நாட்களை” குறிப்பிடுகிறார்; அது மெசியாவாகிய அவருடைய ஊழியத்தின் இன்றியமையாத ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்பாக இருந்தது. இதையே அவர் நாசரேத் சபையில் தீர்க்கதரிசி ஏசாயாவிலிருந்து வாசித்து, தமது ஊழியத்தின் ஆரம்ப அறிவிப்பில் அடையாளப்படுத்தினார். நாசரேத்தில் செய்யப்பட்ட அந்த அறிவிப்பும், ஏசாயாவிலிருந்து எடுத்த அந்தப் பகுதியும், அவருடைய ஊழியத்தை மட்டுமல்ல, அவருடைய சீஷர்களின் செய்தியையும், மேலும் குறிப்பாக ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேரின் இயக்கத்தின் பணி மற்றும் ஊழியத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தின.

எசேக்கியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் முத்திரையிடப்பட்டுள்ள ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நாலாயிரம் பேர், சபையிலும் உலகத்திலும் உள்ள பாவங்களின்மேல் துக்கித்து அழுகிறவர்களே. “கர்த்தருடைய பிரியமான வருஷமும், நம்முடைய தேவனுடைய பழிவாங்கும் நாளும்” என்பது, சியோனில் துக்கித்து அழுகிறவர்கள் ஆறுதலடையும் காலமும், “கர்த்தரை மகிமைப்படுத்துவதற்காக” அவர்கள் “நீதியின் விருட்சங்கள்” ஆகும் காலமும் ஆகும். அவர்கள் கர்த்தரை மகிமைப்படுத்துகிறார்கள்; ஏனெனில் “அந்த நாட்களிலும் அந்தக் காலத்திலும், கர்த்தர் சொல்லுகிறார், இஸ்ரவேலின் அக்கிரமம் தேடப்படும்; ஆனாலும் அது காணப்படாது.” துக்கித்து அழுகிறவர்களே முத்திரையிடப்பட்டவர்கள்; அவர்களே “பழைய பாழிடங்களைப் புதுப்பிப்பவர்கள்,” “முந்தின பாழ்ச்சிகளை எழுப்புவார்கள்,” மேலும் “அநேக தலைமுறைகளின் பாழாயிருந்த பட்டணங்களைச் சீர்செய்வார்கள்.” அவர்கள் “கர்த்தருடைய ஆசாரியர்கள்” என்று பெயரிடப்படுவார்கள்; மனிதர் அவர்களை “நம்முடைய தேவனுடைய ஊழியக்காரர்” என்று அழைப்பார்கள்.

நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் நீதியானது, பெரிய பூகம்பத்தின் நேரத்தில் அவர்கள் ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படும்போது, “அனைத்து ஜாதிகளின் முன்பாக முளைத்தெழ” வேண்டியதாகும். அவர்களுடைய நீதி படிப்படியாக உண்டாக்கப்படுகின்றது; ஏனெனில் “பூமி தன் மொட்டினை முளைக்கச் செய்வதுபோலும், தோட்டம் அதில் விதைக்கப்பட்டவற்றை முளைக்கச் செய்வதுபோலும், அப்படியே கர்த்தராகிய ஆண்டவர் நீதியையும் துதியையும் முளைத்தெழச் செய்வார்.” நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல் 2001 செப்டம்பர் 1 அன்று பிந்திய மழை வந்தபோது ஆரம்பமானது. அப்பொழுதே பூமியின் மொட்டுகள் வெளிப்பட்டன. மொட்டுகள் எப்போது முளைத்தெழுகின்றன என்பதை ஏசாயா அடையாளப்படுத்துகிறார்.

அவருடைய “கடுங்காற்று” என்று சொல்லப்படும், அவர் “அடக்கி வைக்கும்” “கிழக்குக் காற்றின் நாளில்,” மழை “அளவிடப்பட்டிருக்கும்போது” மொட்டுகளின் “முளைத்தெழுதல்” ஆரம்பமாகும். “அடக்கி வைக்கும்” என்பது கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாகும். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஏழாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நான்கு தூதர்கள் நான்கு காற்றுகளையும் அடக்கி வைத்திருக்கும்போது, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரம்பேர் முத்திரையிடப்படுதல் ஆரம்பமாகிறது. அந்த வேளையில், அந்த வசனத்தில் உள்ள “அளவு” என்ற சொல்லுக்கு மிதம் என்று அர்த்தமுள்ளதால், பின்மழை மிதமாக “தூவ” ஆரம்பமாகிறது. ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரம்பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தின் ஆரம்பத்தில் பின்மழை அளவிடப்பட்டதாக இருக்கிறது; அந்த காலத்தின் முடிவில் அது அளவில்லாததாக இருக்கிறது.

பிந்திய மழையின் சோதனைக் காலமும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்காயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலும், பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றுதலின் அளவிடுதலினால் தொடங்குகின்றன; ஏனெனில் கோதுமையும் களையும் அறுப்புக்காலத்தை அடைந்துவிட்டன. அந்த மழை இரு வகுப்பினரையும் முதிர்ச்சிக்குக் கொண்டுவருகிறது; பின்னர் சோதனைக் காலத்தின் முடிவில் கோதுமையும் களையும் பிரிக்கப்படுகின்றன; அப்பொழுது கோதுமை “தேவனுடன் கூடச் சேர்ந்து உழைக்கும் தொழிலாளர்களாக இருப்பதன் அர்த்தம் என்ன என்பதை அனுபவத்தின் மூலம் அறிந்துகொள்ளும்.” பின்னர் அவர்கள் “கிறிஸ்துவின் சேவைக்காக முழுமையான, முழு இருதய அர்ப்பணிப்பை உடையவர்களாயிருப்பார்கள்; அப்பொழுது தேவன் தமது ஆவியை அளவில்லாமல் ஊற்றுவதன்மூலம் அந்த உண்மையை அங்கீகரிப்பார்.”

“கடுமையான கிழக்குக் காற்றின் நாள்” 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வந்தது; அப்பொழுது, தேவனுடைய பழிவாங்கும் நாளை அடையாளப்படுத்தும் செய்திக்குப் பிரதியாக, பின்மழைச் செய்தியின் போலியான சமாதானமும் பாதுகாப்பும் என்னும் செய்தியைச் சார்ந்த ஹபக்கூக்கின் விவாதம் ஆரம்பமானது. அந்த நிலையில், கோதுமையும் களைகளும் ஆகிய இருவகைச் செடிகளும் மொட்டிட்டு, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் நியாயத்தீர்ப்பில் தாங்கள் வெளிப்படுத்தப்போகும் கனியை விளைவிக்கத் தொடங்கின.

ஒரு தரப்பு எசேக்கியேல் அதிகாரம் எட்டில் சூரியனை வணங்குகிறது; மற்றொரு தரப்பு எசேக்கியேல் அதிகாரம் ஒன்பதில் தேவனுடைய முத்திரையைப் பெறுகிறது. லூக்கா அதிகாரம் இருபத்தொன்றில், கிறிஸ்து ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரத்தை அடையாளப்படுத்துகிறார்; மேலும், பூமியின் வரலாற்றின் இறுதி தலைமுறையைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு அடையாளத்தை அவர் முன்வைக்கிறார். எருசலேமின் அழிவிலிருந்து தப்பிச் செல்ல வேண்டுமெனில், கிறிஸ்தவர்கள் கண்டறிய வேண்டிய அந்த அடையாளத்தை அவர் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டார்.

லூக்காவினாலே மட்டுமல்ல, மத்தேயுவினாலும் மார்க்குவினாலும் அவருடைய வார்த்தைகள் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கின்றன; ஆகையால், இயேசு “வரியின்மேல் வரி” என அந்த அடையாளத்தின் இன்னும் அதிகமான தீர்க்கதரிசனப் பண்புகளை எடுத்துக்காட்டினார்.

“பழிவாங்கும் நாட்கள்” என்பதின் இறுதியானதும் பரிபூரணமானதும் ஆன நிறைவேற்றமாகிய ஏழு கடைசி வாதைகள் இரு வகுப்பினர்மேல் நிறைவேறுவதற்கு முன்பு, இராஜ்யத்தின் சுவிசேஷம் எல்லா ஜாதிகளினிடத்திலும் பிரசங்கிக்கப்பட்டும் அறிவிக்கப்பட்டும் ஆக வேண்டும். அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம் பேர் ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படும்போது, சுவிசேஷச் செய்தி ஜாதிகளுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது. “பழிவாங்கும் நாட்கள்” என்பது பாபிலோன் வேசியின் நிர்வாகத் தீர்ப்பின் காலக்கட்டத்தைக் குறிக்கிறது; அது அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துடன் தொடங்கி, மிகாயேல் எழுந்து நிற்கும் போது மனிதருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவுறவும், தேவனுடைய கோபம் ஏழு கடைசி வாதைகளில் ஊற்றப்படவும் செய்யும் வேளையில் நிறைவடைகிறது.

மார்கு குறிப்பிடும் “மணிநேரமும்,” “பெரிய பூகம்பத்தின்” “மணிநேரமும்,” மேலும் அந்தப் பத்து ராஜாக்கள் தங்கள் ஏழாம் ராஜ்யத்தை பாப்பரசாட்சிக்குக் கொடுக்கச் சம்மதிக்கும் “மணிநேரமும்” அதே காலப்பகுதியே ஆகும். எல்லா ஜாதிகளுக்கும் பிரசுரிக்கப்படும் சுவிசேஷத்தை கடைசி ஆத்துமா ஏற்றுக்கொண்டபோது, கிருபைக்காலம் முடிவடைகிறது; அப்பொழுது தேவனுடைய கோபம் இரக்கமின்றி ஊற்றப்படுகிறது. அந்தக் காலப்பகுதி, கொடி உயர்த்தப்படும்போது சுவிசேஷம் எல்லா ஜாதிகளிடத்திலும் அறிவிக்கப்படுவதால் தொடங்கி, கொடியினால் அறிவிக்கப்பட்டும் பிரசங்கிக்கப்பட்டும் பிரசுரிக்கப்பட்டும் உள்ள சுவிசேஷச் செய்திக்குக் கடைசி மனிதன் பதிலளிக்கும் வேளையில் முடிவடைகிறது. அந்தக் காலப்பகுதியே “பழிவாங்கும் நாட்கள்” ஆகும்.

லூக்கா இருபத்தொன்றாம் அதிகாரத்தில், இயேசு அந்த வரலாற்றுக் காலத்தைத் தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுக் காட்டுகிறார்; ஏனெனில் தமது இரண்டாம் வருகைக்கு முன் அழிந்துபோகாத இறுதி தலைமுறையை அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார். அவர் ஒரு அடையாளத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; அது தீர்க்கதரிசியான தானியேல் கூறிய பாழாக்கும் அருவருப்பாக வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அந்த அடையாளம் என்னவெனில், அந்தப் பாழாக்கும் அருவருப்பு “பரிசுத்த ஸ்தலத்தில்” நிற்கும் போது, மேலும் அது “நிற்கக்கூடாத இடத்தில்” “நிற்கும்” போது; அதுவே எருசலேம் “படைகளால் முற்றுகையிடப்பட்டிருக்கும்” காலமும் ஆகும்.

கி.பி. 66 ஆம் ஆண்டில் செஸ்தியஸ் எருசலேமை படைகளால் முற்றுகையிட்டபோது, எருசலேமிலிருந்த கிறிஸ்தவர்கள் நகரத்திலிருந்து தப்பிச் சென்றார்கள்; இறுதியில் கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டில் நிறைவு பெற்ற அந்த அழிவின்போது ஒரே ஒரு கிறிஸ்தவரும் கூட மரிக்கவில்லை என்று சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார். செஸ்தியஸ் ஒரு முற்றுகையை ஆரம்பித்தார்; பின்னர் வெளிப்படையாக அறியப்படாத காரணங்களால் பின்வாங்கினார்; அந்த அடையாளத்தோடு இணைக்கப்பட்டிருந்த எச்சரிக்கைக்கேற்ப நகரத்திலிருந்த கிறிஸ்தவர்கள் தப்பிச் சென்றார்கள். கி.பி. 70 ஆம் ஆண்டில் தீத்து மீண்டும் ஒரு முற்றுகையை ஏற்படுத்தி, அந்த அழிவை நிறைவு செய்தான். செஸ்தியஸின் முற்றுகை “முதல் யூத-ரோமப் போர்” என்று அழைக்கப்படுகிறதின் தொடக்கமாக இருந்தது; தீத்து நிகழ்த்திய முற்றுகையும் அழிவும் முதல் யூத-ரோமப் போரின் முடிவாக இருந்தது.

முழு அந்த வரலாறு மூன்றரை ஆண்டுகள் நீடித்து, முற்றுகையால் தொடங்கி முற்றுகையாலேயே முடிவுற்றது; அதன் தொடக்கத்தில் தேவனுடைய மக்களுக்கான ஒரு அடையாளம் இருந்தது. அந்த வரலாறு, கிறிஸ்துவினால் தேவனுடைய பழிவாங்கும் நாட்களாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டது; அது அவர் தமது ஊழியத்தில் குறிப்பாக அடையாளப்படுத்த வேண்டிய ஒரு கூறாக இருந்தது. அந்த நாட்கள், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் ஆரம்பித்து, மனிதரின் கிருபைக்காலம் முடிவுறும் போது நிறைவடையும் ரோமின் வேசியின் மீது நிறைவேற்றப்படும் நியாயத்தீர்ப்பைக் குறிக்கின்றன. பாபிலோனின் வேசியின் மீது நிறைவேற்றப்படும் நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தில், ஒரு அடையாளமாகிய கொடியாக ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் உயர்த்தப்படுகிறார்கள். தேவனுடைய பிற மந்தையினர் அந்த அடையாளத்தைக் காணும்போது, எருசலேமின் அழிவினால் முன்னடையாளப்படுத்தப்பட்ட பாபிலோனிலிருந்து அவர்கள் வெளியே தப்பிச் செல்ல வேண்டும்.

அடுத்த கட்டுரையில் லூக்கா இருபத்தொன்றாம் அதிகாரத்தைத் தொடர்ந்து பரிசீலிப்போம்.