எருசலேமின் தெருக்களில் “மேலும்கீழுமாகச் சென்று, நகரத்தின் மீது வரவிருந்த அக்கிரமங்களைக் அறிவித்த” அந்த மனிதன் அறிவித்த எச்சரிக்கையின் அறுபத்துமூன்றாம் ஆண்டிலிருந்து எழுபதாம் ஆண்டுவரையிலான ஏழு ஆண்டுகள், முதலில் கிறிஸ்துவின் ஊழியத்தில் மூன்றரை ஆண்டுகளாகவும், பின்னர் சீஷர்களின் ஊழியத்தில் மேலும் மூன்றரை ஆண்டுகளாகவும் எருசலேமுக்கு வழங்கப்பட்ட எச்சரிக்கையால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்தன. முந்தைய கட்டுரைகள் ஏற்கனவே எருசலேமின் அழிவு சிலுவையில் அல்லது பின்னர் ஸ்தேவானின் கல்லெறிதலில் நிகழ்ந்திருக்கக் கூடியதென்று சுட்டிக்காட்டியுள்ளன; ஆனால் தேவனுடைய நீடிய பொறுமை அந்த நகரமும் ஜனங்களும் மேல் வரவிருந்த அவரது நியாயத்தீர்ப்பை ஒத்திவைத்தது.
“மேலும், ‘அது எவன் மேல் விழுமோ, அவனை நசுக்கிப் பொடியாக்கும்.’ கிறிஸ்துவை நிராகரித்த ஜனங்கள் சீக்கிரமே தங்கள் நகரமும் தங்கள் ஜாதியும் அழிவதைக் காணப்போகிறார்கள். அவர்களுடைய மகிமை முறியடிக்கப்பட்டு, காற்றின் முன் பறக்கும் தூளைப்போல் சிதறடிக்கப்படும். யூதர்களை அழித்தது என்ன? அவர்கள் அதன்மேல் கட்டியிருந்தால் தங்களுக்கு பாதுகாப்பாயிருந்திருக்கும் அந்தக் கன்மலையே. அவமதிக்கப்பட்டது தேவனுடைய நன்மை; புறக்கணிக்கப்பட்டது நீதிமை; அற்பமாக எண்ணப்பட்டது இரக்கம். மனிதர்கள் தங்களைத் தேவனுக்கு எதிராக நிறுத்திக்கொண்டார்கள்; அவர்களுக்கு இரட்சிப்பாயிருந்திருக்கும் எல்லாமும் அவர்களுக்கே அழிவாக மாறியது. ஜீவனுக்கென தேவன் ஏற்படுத்திய அனைத்தையும் அவர்கள் மரணத்துக்கென இருப்பதாகக் கண்டார்கள். யூதர்கள் கிறிஸ்துவை சிலுவையில் அறைந்ததிலேயே எருசலேமின் அழிவு உட்பட்டிருந்தது. கல்வாரியில் சிந்தப்பட்ட இரத்தமே, இவ்வுலகத்திற்கும் வரப்போகிற உலகத்திற்கும் அவர்களை அழிவில் ஆழ்த்திய பாரமாக இருந்தது. தேவனுடைய கிருபையை நிராகரிப்போர்மேல் நியாயத்தீர்ப்பு விழும் அந்த மகா இறுதி நாளில் அப்படியே இருக்கும். அவர்களுக்கு இடறற்கன்மலையாக இருந்த கிறிஸ்து அப்போது பழிவாங்கும் மலையாக அவர்களுக்குத் தோன்றுவார். நீதிமான்களுக்கு ஜீவனாக இருக்கும் அவருடைய முகமகிமை, துஷ்டருக்கு அழிக்கும் அக்கினியாக இருக்கும். அன்பு நிராகரிக்கப்பட்டதினாலும், கிருபை அவமதிக்கப்பட்டதினாலும், பாவி அழிவான்.”
“பல உவமைகளாலும் மறுமறையாகக் கொடுக்கப்பட்ட எச்சரிக்கைகளாலும், தேவனுடைய குமாரனை நிராகரித்ததன் விளைவாக யூதர்களுக்கு என்ன நேரும் என்பதை இயேசு காட்டினார். இந்த வார்த்தைகளில், தம்மைத் தமது மீட்பராக ஏற்க மறுக்கும் எல்லாக் காலங்களிலுமுள்ள அனைவரிடத்திலும் அவர் உரையாற்றினார். ஒவ்வொரு எச்சரிக்கையும் அவர்களுக்கே உரியது. அசுத்தப்படுத்தப்பட்ட ஆலயம், கீழ்ப்படியாத குமாரன், பொய்யான திராட்சத்தோட்டக்காரர், இகழ்ச்சியுள்ள கட்டிடக்காரர்—இவர்கள் அனைவருக்கும் ஒவ்வொரு பாவியினுடைய அனுபவத்தில் ஒப்புமை உண்டு. அவன் மனந்திரும்பாவிட்டால், இவர்கள் முன்னறிவித்த நியாயத்தீர்ப்பு அவனுடையதாயிருக்கும்.” The Desire of Ages, 600.
அந்த மனிதன் எருசலேமுக்குச் சாட்சியம்பண்ணிய ஏழு ஆண்டுக்காலம், முதல் முற்றுகையின்போது ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள் கொண்ட இரு சம காலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது. அந்த ஏழு ஆண்டுகள் எருசலேமின் அழிவைக் குறித்தன; மேலும் கிறிஸ்துவும் சீஷர்களும் செய்த ஊழியத்தின் ஏழு ஆண்டுகள், எருசலேமின் அழிவின் ஆரம்பத்தைக் குறித்தன; இயேசு எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்கிக் காட்டுகிறார். அந்த ஏழு ஆண்டுகள், வடக்கு ராஜ்யத்தின்மேல் வந்த “ஏழு காலங்கள்” என்பதினாலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டன; அது ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள் கொண்ட இரு சம காலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டது.
நவீன ரோம், அநியாய மதரீதியுமான ரோமும் பாப்பரீதியுமான ரோமும், சொற்பொருளான எருசலேமையும் ஆவிக்குரிய எருசலேமையும் மிதித்தடித்த வரலாற்றை மீண்டும் நிகழ்த்தும் போது, மேலும் கி.பி. 63ஆம் ஆண்டிலிருந்து 70ஆம் ஆண்டுவரை அந்த மனிதனால் அளிக்கப்பட்ட எச்சரிக்கையின் இரு காலப்பகுதிகளின் இரு வரலாறுகளையும் நவீன ரோம் மீண்டும் நிகழ்த்தும் போது, மேலும் கிறிஸ்துவும் சீஷர்களும் மூன்றரை ஆண்டுகள் எருசலேமுக்குள் சென்று வெளியே நடந்துசென்ற இரு காலப்பகுதிகளால் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட வரலாற்றையும் நவீன ரோம் மீண்டும் நிகழ்த்தும் போது, கடைசி நாட்களில் “இனி காலம் இல்லை” என்றிருந்தாலும், இரு தனித்த காலப்பகுதிகள் வெளிப்படுத்தப்படும்.
அந்த இரண்டு காலப்பகுதிகளில் கடைசியானது, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் அதன் உயிர்க்கெடுதியான காயம் குணமாகிய பின்பு, நவீன ரோம் விசுவாசிகள்மேல் தனது இறுதி துன்புறுத்தலை நிறைவேற்றும் அடையாளார்த்தமான நாற்பத்திரண்டு மாதங்களாகும். அந்த அடையாளார்த்தமான நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள், இரண்டு காலப்பகுதிகளில் இரண்டாவது காலப்பகுதியாக இருந்து, நவீன ரோமின் நிர்வாகத் தீர்ப்பின் காலமாகும். அந்தக் காலப்பகுதிக்கு முன், லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்தில் உயிரோடிருப்போரின் விசாரணைத் தீர்ப்பு நடைபெறுகிறது.
உண்மையான எருசலேமுக்கு எச்சரிக்கையை வழங்கிய மனிதன் தித்துவின் முற்றுகையில் மரித்தான். அவன் அழிவின்போது மரிக்கவில்லை; அழிவுக்கு முன்பாக நிகழ்ந்த முற்றுகையின் காலத்திலே மரித்தான்; ஏனெனில் எருசலேமின் அழிவின்போது ஒரே ஒரு கிறிஸ்தவரும் மரிக்கவில்லை.
“ஏழு ஆண்டுகள் முழுவதும் ஒருவன் எருசலேமின் வீதிகளில் மேலும்கீழுமாகச் சென்று, அந்த நகரத்தின் மேல் வரவிருந்த ஐயோங்களை அறிவித்துக்கொண்டிருந்தான். பகலிலும் இரவிலும் அவன் இவ்வாறு ஒரு வனப்புலம்பலை உரத்துச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்: ‘கிழக்கிலிருந்து ஒரு சத்தம்! மேற்கிலிருந்து ஒரு சத்தம்! நான்கு திசைக் காற்றுகளிலிருந்து ஒரு சத்தம்! எருசலேமுக்கு விரோதமாகவும் ஆலயத்திற்கு விரோதமாகவும் ஒரு சத்தம்! மணமகன்களுக்கு விரோதமாகவும் மணமகள்களுக்கு விரோதமாகவும் ஒரு சத்தம்! ஜனங்களெல்லாருக்கும் விரோதமாக ஒரு சத்தம்!’—Ibid. இந்த விசித்திரமான மனிதன் சிறையில் அடைக்கப்பட்டும் சாட்டையடிக்கப்பட்டும் இருந்தான்; ஆனாலும் அவன் உதடுகளிலிருந்து எந்த முறையீடும் வெளிவரவில்லை. இகழ்ச்சிக்கும் துஷ்பிரயோகத்திற்கும் அவன் ஒரே பதிலாகச் சொன்னது: ‘எருசலேமுக்குத் ஐயோ, ஐயோ!’ ‘அதின் குடிகளுக்குத் ஐயோ, ஐயோ!’ அவன் முன்கூறிய முற்றுகையில் அவன் கொல்லப்படும்வரை, அவனுடைய எச்சரிக்கை முழக்கம் நிற்கவில்லை.” The Great Controversy, 29, 30.
அந்த மனிதன் முற்றுகையின்போது மரித்தான்; ஆனால் இறுதியான அழிவின்போது அல்ல. மேலும், அந்த இறுதியான அழிவு கிருபைக்காலம் முடிவடைவதையும் ஏழு கடைசி வாதைகளையும் குறிக்கிறது. ஆகையால், அந்த மனிதன் முதல் முற்றுகையின்போது எருசலேமைவிட்டு வெளியேறும்படியான செய்தியின் ஒரு சின்னமாக இருக்கிறான். அப்போது கிறிஸ்தவர்கள் ஓடிப்போனார்கள்; முதல் மூன்றரை ஆண்டுகளில், எருசலேமில் மரிக்காத ஒரு குழுவின் சின்னமாக அந்த மனிதன் இருந்தான்; இரண்டாம் மூன்றரை ஆண்டுகளில், கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன் மரிக்கும் கடைசி கிறிஸ்தவர்களின் சின்னமாக அவன் இருக்கிறான். முதல் காலப்பகுதியில் அவன் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரத்தை அடையாளப்படுத்துகிறான்; இரண்டாம் மூன்றரை ஆண்டு காலப்பகுதியில், இரண்டாம் காலப்பகுதியில் மரிக்கும் பெருந்திரளான கூட்டத்தினரை அவன் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்.
அந்த மனிதனின் செய்தி வரலாற்றாசிரியரால் பதிவு செய்யப்பட்டது, மேலும் அது ஆறு குரல்களால் வெளிப்படுத்தப்பட்டது. இறுதியில் அவன் சிறையில் அடைக்கப்பட்டபோது, அவனுடைய ஏழாவது மற்றும் இறுதியான செய்தி எருசலேமுக்கும் அதன் குடியிருப்பினருக்கும் எதிராக “ஐயோ, ஐயோ” என்பதாக இருந்தது. பதிவு செய்யப்பட்ட முதல் “குரல்” “கிழக்கிலிருந்து வந்த ஒரு குரல்” ஆக இருந்தது; அவனுடைய கடைசி செய்தி “ஐயோ” என்பதாக இருந்தது. அவனுடைய செய்தியின் முதல் கூறும், அவனுடைய செய்தியின் கடைசி கூறும், இஸ்லாமை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் வேதாகமச் சின்னமாக இருந்தது; ஏனெனில் வேதாகமத்தில் இஸ்லாம் “கிழக்கின்” பிள்ளைகளாகும், மேலும் அவர்கள் “கிழக்குக் காற்றால்” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவனுடைய இறுதியான செய்தியில் “ஐயோ” என்ற சொல்லின் இரட்டிப்பு, நவீன பாபிலோனின் முடிவைக் பிரதிபலிக்கிறது; அப்போது பூமியின் ராஜாக்கள் “ஐயோ, ஐயோ, அந்த மகா நகரம்” என்று மூன்று முறை கதறுகிறார்கள். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள மூன்று வசனங்களில் “alas” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள கிரேக்கச் சொல், எட்டாம் அதிகாரம், பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் “woe” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.
அப்பொழுது நான் நோக்கினேன்; வானத்தின் நடுவே பறந்துகொண்டிருந்த ஒரு தூதனை கண்டும் கேட்டும் இருந்தேன்; அவன் பெரிய சத்தத்தோடே: இன்னும் எக்காளம் ஊதப்போகிற மூன்று தூதர்களின் மற்ற சத்தங்களினால் பூமியில் வாசம்பண்ணுகிறவர்களுக்குக் ஐயோ, ஐயோ, ஐயோ என்று சொல்லினான்! வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 8:13.
அந்த மனிதனின் “ஐயோ, ஐயோ” என்ற அறிவிப்பு, மூன்று ஐயோக்களின் மும்மடங்கான பயன்பாட்டைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் முதல் ஐயோவின் கூறுகள், இரண்டாம் ஐயோவின் கூறுகளுடன் “வரி மீது வரி” இணைக்கப்பட்டபோது, மூன்றாம் ஐயோவின் கூறுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன. அதுபோலவே, பதினெட்டாம் அதிகாரத்தில் பூமியின் அரசர்கள் “அலாஸ், அலாஸ்” என்று மூன்று முறை கூறுவது, முதல் மற்றும் இரண்டாம் ஐயோக்களால் நிறுவப்பட்டபடியே, மூன்றாம் ஐயோவைக் குறிக்கிறது. அந்த மனிதனின் செய்தியின் ஆரம்பமும் முடிவும், மூன்றாம் ஐயோவாகிய இஸ்லாமின் செய்தியை முன்னுருவாகச் சுட்டிக்காட்டின.
அவருடைய செய்தியின் முதல் வெளிப்பாடு “கிழக்கிலிருந்து” வந்த ஒரு சத்தமாக இருந்தது; “கிழக்கு” என்பது இஸ்லாமின் ஒரு குறியீடாகும்; ஆனால் அது கிழக்கில் உதிக்கும் முத்திரையிடும் தூதனை அடையாளப்படுத்துதலுமாகும்.
இதற்குப் பின்பு, பூமியின் நான்கு மூலைகளிலும் நின்று, பூமியின்மேலும் சமுத்திரத்தின்மேலும் எந்த மரத்தின்மேலும் காற்று வீசாதபடிக்கு, பூமியின் நான்கு காற்றுகளையும் பிடித்துக்கொண்டிருந்த நான்கு தூதர்களைக் கண்டேன். மேலும், உயிருள்ள தேவனுடைய முத்திரையை உடைய வேறொரு தூதன் கிழக்கிலிருந்து ஏறிவருவதைக் கண்டேன்; அவன், பூமியையும் சமுத்திரத்தையும் சேதப்படுத்த அதிகாரம் கொடுக்கப்பட்டிருந்த அந்த நான்கு தூதரிடத்தில் மகாசத்தத்தோடு கூப்பிட்டு, “நாம் எங்கள் தேவனுடைய ஊழியக்காரர்களின் நெற்றிகளில் முத்திரையிடும்வரை, பூமியையாவது, சமுத்திரத்தையாவது, மரங்களையாவது சேதப்படுத்தாதிருங்கள்” என்று சொன்னான். முத்திரையிடப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கையையும் நான் கேட்டேன்; இஸ்ரவேல் புத்திரரின் சகல கோத்திரங்களிலிருந்தும் முத்திரையிடப்பட்டவர்கள் நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 7:1–4.
கர்மேல் மலையில் எலியாவின் வரலாற்றில், அவர் சமுத்திரத்தை நோக்கிப் பார்த்து ஒரு மேகத்தைக் கண்டபோது, அவர் மேற்குத் திசையை நோக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்; ஏனெனில் கர்மேல் மலை மத்தியதரைக் கடலுக்கு அருகில் அமைந்துள்ளது.
ஏழாவது முறை வந்தபோது அவன், இதோ, கடலிலிருந்து மனுஷனின் கையைப்போல ஒரு சிறிய மேகம் எழும்புகிறது என்று சொன்னான். அதற்கு அவன், நீ மேலே போய் ஆகாபிடம், “உன் இரதத்தை ஆயத்தப்படுத்தி இறங்கி செல்; மழை உன்னைத் தடைசெய்யாதபடிக்கு” என்று சொல் என்றான். 1 இராஜாக்கள் 18:44.
எலியா மேற்குத் திசையை நோக்கி, மத்தியதரைக் கடலின் திசையில் நின்றிருந்திருப்பார். லூக்கா அதிகாரம் பன்னிரண்டில், கிறிஸ்து தமது செய்தி பிரிவினையின் செய்தி என்று பேசுகிறார்.
நான் பூமியில் சமாதானத்தை உண்டாக்க வருகிறேன் என்று நினைக்கிறீர்களோ? இல்லை என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; சமாதானமல்ல, பிரிவினையையே உண்டாக்க வந்தேன். ஏனெனில் இந்நாள்முதல் ஒரே வீட்டில் ஐவர் பிளவுபட்டு, மூவர் இருவருக்கு விரோதமாகவும், இருவர் மூவருக்கு விரோதமாகவும் இருப்பார்கள். தந்தை மகனுக்கு விரோதமாகவும், மகன் தந்தைக்கு விரோதமாகவும்; தாய் மகளுக்கு விரோதமாகவும், மகள் தாய்க்கு விரோதமாகவும்; மாமியார் மருமகளுக்கு விரோதமாகவும், மருமகள் மாமியாருக்கு விரோதமாகவும் இருப்பார்கள். பின்னும் அவர் ஜனங்களையும் நோக்கி: மேற்கிலிருந்து மேகம் எழும்புவதைக் காணும்போது, உடனே, “மழை வருகிறது” என்று சொல்லுகிறீர்கள்; அப்படியே ஆகிறது. தெற்குக் காற்று வீசுவதைக் காணும்போது, “வெப்பம் இருக்கும்” என்று சொல்லுகிறீர்கள்; அப்படியே நடக்கிறது. வஞ்சகரே, வானத்தின் தோற்றத்தையும் பூமியின் நிலையையும் பகுத்தறிய உங்களால் முடிகிறது; ஆனால் இக்காலத்தை ஏன் பகுத்தறிய முடியவில்லை? லூக்கா 12:51–56.
எருசலேமுக்கு தூதன் அளிக்கும் செய்தி அல்பாவும் ஓமேகாவும் என்ற கையொப்பத்தைத் தாங்குகிறது; ஏனெனில் ஆரம்பமும் முடிவும் மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாமை அடையாளப்படுத்துகின்றன; மேலும் “கிழக்கு”வின் சத்தத்தினால் அதே சமயத்தில் இஸ்லாமின் செய்தி முத்திரையிடும் செய்தி என்பதையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. “மேற்கு”யிலிருந்து வரும் “இரண்டாம் சத்தம்” பிந்தைய மழையை அடையாளப்படுத்துகிறது; அது கடைசி மழையாகும்; மேலும் எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் கடைசி நாட்களைப் பற்றியே உரையாடுகின்றனர். “மேற்கு”வின் செய்தி, பிந்தைய மழைச் செய்தியின் ஒரு அடையாளமாக இருந்து, ஆராதிப்பவர்களின் இரண்டு வகுப்புகளை உண்டாக்குகிறது. அந்த வகுப்புகளில் ஒன்று, பிந்தைய மழைச் செய்தியை அறிந்துகொள்ள முடியாது; ஏனெனில் அவர்கள் “இந்த காலத்தை உணர்ந்து கொள்ளவில்லை.”
தூதனின் செய்தியின் அடுத்த கூறு “நான்கு காற்றுகளின்” சத்தமாகும்; அது முத்திரையிடும் செய்தியாகவும், மூன்றாம் ஐயோவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இஸ்லாமின் கோபமுள்ள குதிரையின் செய்தியாகவும் உள்ளது. அடுத்த கூறு எருசலேமுக்கும் ஆலயத்துக்கும் எதிரானதாக உள்ளது; இவ்வாறு, இரட்சிப்பிற்கான தங்களுடைய உரிமைக் கோரிக்கையை கிறிஸ்துவில் அல்லாமல், ஆலயத்திலும் தேவனுடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களாகிய தங்கள் பாரம்பரியத்திலும் அடிப்படையாகக் கொண்டிருப்பதினால் புறக்கணிக்கப்பட்டு செல்கின்ற ஒரு வகை மக்களைச் சுட்டிக்காட்டும் எல்லா தீர்க்கதரிசிகளின் செய்தியையும் இது அடையாளப்படுத்துகிறது. அவர்கள் பரிசுத்த வரலாறு முழுவதும் “கர்த்தருடைய ஆலயம், கர்த்தருடைய ஆலயம் நாங்களே” என்று அறிவிப்பவர்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறவர்கள். எருசலேமுக்கும் ஆலயத்துக்கும் எதிரான செய்தியே லவோதிக்கேயாவின் செய்தியாகும்.
திருச்சபை பரிசுத்த ஆவியின் வல்லமையால் உயிர்ப்பிக்கப்படவில்லை என்பதில் ஆச்சரியப்படத் தேவையில்லை. ஆண்களும் பெண்களும் கிறிஸ்து அளித்த போதனையை ஒதுக்கிவைத்து வருகின்றனர். கோபமும் பேராசையும் வெற்றி பெற்று வருகின்றன. ஆத்துமா-ஆலயம் துன்மார்க்கத்தால் நிறைந்துள்ளது. கிறிஸ்துவுக்குப் இடமில்லை. மனிதர் தங்களுடைய சொந்த வக்கிரமான வழிகளைப் பின்பற்றுகின்றனர். இரட்சகரின் வார்த்தைகளை அவர்கள் செவிகொடுக்கமாட்டார்கள். கடிந்துரைகளையும் எச்சரிக்கைகளையும் நிராகரித்து, விளக்குத்தண்டு தன் இடத்திலிருந்து அகற்றப்படும் வரையில், ஆவிக்குரிய பகுத்தறிவு மனிதக் கருத்துக்களால் குழப்பமடையும் வரையில், அவர்கள் தங்களைத் தாமே தங்களுடைய கைகளில் ஒப்படைத்துக்கொள்கின்றனர். ஊழியத்தில் குறைவுடையவர்களாயிருந்தும், ‘கர்த்தருடைய ஆலயம், கர்த்தருடைய ஆலயம் நாமே’ என்று சொல்லி தங்களை நியாயப்படுத்துகின்றனர். தங்கள் சொந்த கற்பனையின் ஒளியைப் பின்பற்றும்படி தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை அவர்கள் ஒதுக்கிவைக்கின்றனர்.” Review and Herald, April 8, 1902.
பின்னர் அந்தத் தூதன், “வரி மேலே வரி” என்ற முறையின் ஒரு குறியீடாக, மணமகன்களுக்கும் மணமகள்களுக்கும் எதிராகத் தன் எச்சரிக்கைச் செய்தியின் குரலை உயர்த்தினான்; ஏனெனில் கடைசி நாட்களின் தீர்க்கதரிசன வரி, நோவாவின் நாட்களிலிருந்த தீர்க்கதரிசன வரியைப் போலவே இருக்கும்; அந்நாள்களில் அவர்கள் திருமணம் செய்து கொண்டிருந்த அதே வேளையில், அழிவின் பெருவெள்ளம் அவர்களின் உலகியலான ஆசைகளையும் திட்டங்களையும் மூழ்கடிக்கத் தயாராயிருந்தது.
“இறுதிக் காலங்களில் மனிதர் உலகியலான முயற்சிகளிலும், இன்பவெறியிலும், செல்வம் சேர்ப்பதிலும் முழுமையாக மூழ்கிப்போவார்கள் என்று வேதாகமம் அறிவிக்கிறது. அவர்கள் நித்திய சத்தியங்களுக்குக் கண்கூர்மையற்றவர்களாய் இருப்பார்கள். கிறிஸ்து கூறுகிறார்: ‘நோவாவின் நாட்களில் இருந்ததுபோல, மனுஷகுமாரனுடைய வருகையும் அப்படியே இருக்கும். ஜலப்பிரளயத்திற்கு முன்பிருந்த அந்த நாட்களில், நோவா பேழைக்குள் பிரவேசித்த நாள் வரையில் அவர்கள் புசித்தும் குடித்தும், கலியாணம் செய்தும் கலியாணம் செய்து கொடுத்தும் இருந்தார்கள்; ஜலப்பிரளயம் வந்து அவர்களை எல்லாரையும் வாரிக்கொண்டுபோகும் வரையில் அவர்கள் அறியாதிருந்தார்கள்; மனுஷகுமாரனுடைய வருகையும் அப்படியே இருக்கும்.’ மத்தேயு 24:37–39.”
“இன்றும் அதுவே நடைபெறுகிறது. தேவன் இல்லை, பரலோகம் இல்லை, மறுமை இல்லை என்பதுபோல், மனிதர்கள் லாப வேட்டையிலும் சுயஇன்பச் சுகவிலாசத்திலும் விரைந்து பாய்ந்து செல்கின்றனர். நோவாவின் நாட்களில், பிரளயத்தைப்பற்றிய எச்சரிக்கை, மனிதர்களை அவர்களுடைய துன்மார்க்கத்தில் அதிர்ச்சியுறச் செய்து, மனந்திரும்புதலுக்குக் கூப்பிடுவதற்காக அனுப்பப்பட்டது. அதுபோலவே, கிறிஸ்துவின் விரைவான வருகையைப்பற்றிய செய்தி, மனிதர்களை உலகியலான காரியங்களில் அவர்கள் முழுகியிருக்கும் நிலையிலிருந்து எழுப்புவதற்காகக் குறிக்கோளாகக் கொண்டது. அவர்கள் நித்திய யதார்த்தங்களை உணரும் மனப்பாங்கிற்கு விழிப்புணர்த்தப்பட்டு, ஆண்டவரின் மேசைக்கான அழைப்பை கவனமுடன் ஏற்கும்படி அது நோக்கமுடையதாகும்.
“சுவிசேஷத்தின் அழைப்பு முழு உலகத்தாருக்கும் வழங்கப்பட வேண்டியது—‘ஒவ்வொரு ஜாதிக்கும், குலத்திற்கும், மொழிக்கும், ஜனத்திற்கும்.’ வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 14:6. எச்சரிப்பும் இரக்கமும் நிறைந்த இறுதியான செய்தி தன் மகிமையினால் பூமியெங்கும் ஒளிரச் செய்யப்பட வேண்டியது. அது மனிதர்களின் எல்லா தரப்பினரையும்—பணக்காரரும் ஏழைகளும், உயர்ந்தவர்களும் தாழ்ந்தவர்களும்—சென்று அடைய வேண்டும். ‘பெருவழிகளுக்கும் வேலியோரங்களுக்கும் புறப்பட்டுச் சென்று,’ என்று கிறிஸ்து சொல்லுகிறார், ‘என் வீடு நிரம்பும்படிக்கு அவர்கள் உள்ளே வரும்படி அவர்களை வற்புறுத்துங்கள்.’” Christ’s Object Lessons, 228.
எச்சரிக்கையின் இறுதியான அம்சம் முந்தையப் பகுதியில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளது. “எல்லா ஜனங்களுக்கும்” விரோதமான சத்தமாகச் சித்தரிக்கப்பட்ட அந்தச் செய்தி, இரட்சிக்கப்படுவதற்காகச் சுவிசேஷத்தின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற வேண்டிய அவசியத்தை வெளிப்படுத்தும் நித்திய சுவிசேஷமாகும். நித்திய சுவிசேஷத்தின் முதல் கோரிக்கை தேவனைப் பயப்படுதலாகும்; அந்தப் பயம், ஜீவனுள்ள தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்துவை சிலுவையில் ஏற்றியது நம்முடைய பாவங்களே என்ற யதார்த்தத்தின் அடிப்படையில் நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது.
தம்முடைய ஏழு ஆண்டுக் கற்பித்தல் ஊழியத்தின் காலத்தில் எருசலேமுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தூதுவரின் ஒவ்வொரு கூறும் நித்திய சுவிசேஷத்தையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; அது கி.பி. 27 முதல் கி.பி. 34 வரை கிறிஸ்து அநேகரோடுள்ள உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய அந்த ஏழு ஆண்டுகளில் அறிவிக்கப்பட்ட அதே சுவிசேஷமாகும். இதுவே கடைசி நாட்களின் இறுதி இரண்டு காலப்பகுதிகளிலும் அறிவிக்கப்படும் நித்திய சுவிசேஷமுமாகும்; மேலும் இது பிந்தைய மழையின் செய்திக்கே உரியதாக, மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாம் என்னும் செய்தியாக இருக்கிறது. இது ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலையும், கோதுமையையும் களைகளையும் பிரித்தலையும், களைகளின் லவோதிக்கேய நிலையும், மேலும் “வரி மேல் வரி” எனப்படும் பிந்தைய மழையின் முறையியலின் சின்னமாகத் தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாட்டையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.
அந்த வரலாற்றிலுள்ள ஏழு ஆண்டுகளின் செய்தி, கிறிஸ்துவின் செய்தியும் பணியும் முதன்முறையாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டதிலேயே அங்கமாக இருந்த “பழிவாங்கும் நாட்கள்” என்பதன் தீர்க்கதரிசனச் சூழலுக்குள் அமைக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் அவருடைய செய்தியும் பணியும் இறுதி நாட்களில் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரத்தினரால் மறுபடியும் மீளச்செய்யப்பட வேண்டும். அப்பொழுது அவர்கள் தங்களுடைய செய்தியை “தேவனுடைய பழிவாங்கும் நாட்கள்” எனும் தீர்க்கதரிசனச் சூழலுக்குள் அடையாளப்படுத்துவார்கள். தேவனுடைய “பழிவாங்குதல்” குறித்து வேதாகமத்தில் இரு மாதிரிகள் அவருடைய வார்த்தைக்குள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன: அவருடைய ஜனங்கள்மேல் அவர் செலுத்தும் பழிவாங்குதலும், அவருடைய சத்துருக்கள்மேல் அவர் செலுத்தும் பழிவாங்குதலும்.
லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பது, தேவன் தம்முடைய கலகக்கார ஜனங்கள்மேல் கொண்டுவரும் பழிவாங்குதலை விளக்குகிறது; அந்தப் பழிவாங்குதல், பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் நேர்மையாகவும் ஆவிக்குரியவிதமாகவும் மிதிக்கப்படுதலையும் உட்கொண்டுள்ளது. பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதிக்கப்படுதல் என்ற அடையாளவியலில், தேவன் தம்முடைய சத்துருக்கள்மேல் கொண்டுவரும் பழிவாங்குதலின் அடையாளமும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. கடைசி நாட்களில், தம்முடைய ஜனங்களுக்கு விரோதமான தேவனுடைய பழிவாங்குதல், விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது லவோதிக்கேய ஆத்வெந்திசம் துப்பிவிடப்படுவதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த வழிக்குறியில், நவீன பாபிலோன்மேலான அவருடைய பழிவாங்குதலும் ஆரம்பமாகிறது.
லவோதிகேய அத்வெந்திசத்தின்மேல் நிகழும் உயிரோடிருப்போரின் ஆராய்ச்சித் தீர்ப்பும், அதற்குப் பின்னர் தீருவின் வேசியின்மேலும் அவள் ஏறிச் சவாரி செய்து ஆட்சி செய்யும் மிருகத்தின்மேலும் நிறைவேற்றப்படும் நிர்வாகத் தீர்ப்பும், ஒவ்வொரு தரிசனத்தின் பலனும் நிறைவேறும் கடைசி நாட்களின் தீர்க்கதரிசன வரலாறாகும். ஒவ்வொரு தரிசனமும் அந்த இரு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளுக்கே பொருந்தப்பண்ணப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் பிந்திய மழையின் செயல்முறை என்பது தீர்க்கதரிசன வரியின்மேல் தீர்க்கதரிசன வரியைப் பயன்படுத்துதலாகும். அந்த இரு வரலாறுகளின் தொடக்கத்தில், அந்தக் கட்டத்தில் உயிரோடிருப்போர் பூமியின் வரலாற்றின் கடைசி தலைமுறையிலுள்ளவர்கள் என்பதை நிரூபிக்கும் ஒரு “அடையாளத்தை” இயேசு சுட்டிக்காட்டினார்.
முதல் காலப்பகுதி, 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல் தொடங்கியபோது ஆரம்பமானது. கிறிஸ்து லூக்கா 21-ல் அடையாளப்படுத்திய “அடையாளம்” அந்த வழிக்குறிக்குள் அமைக்கப்பட்டது.
அடுத்த கட்டுரையில் இந்த ஆய்வை நாம் தொடர்வோம்.
“இப்போது, சகோதரரே, விளக்கை ஏந்திச் செல்லும் அந்த மனிதனுடன் நாமும் எங்கள் நிலைப்பாட்டை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று தேவன் விரும்புகிறார்; ஒளி இருக்கும் இடத்திலும், தேவன் எக்காளத்துக்கு தெளிவான ஓசையைக் கொடுத்திருக்கிற இடத்திலும் நாங்கள் எங்கள் நிலைப்பாட்டை எடுத்துக்கொள்ள விரும்புகிறோம். நாமும் எக்காளத்துக்கு தெளிவான ஓசையைக் கொடுக்க விரும்புகிறோம். நாம் குழப்பத்திலும் இருந்தோம், சந்தேகத்திலும் இருந்தோம், சபைகள் சாகத் தயாராக உள்ளன. ஆனால் இப்போது இங்கே நாம் வாசிக்கிறோம்: ‘இதற்குப் பின்பு, மிகுந்த அதிகாரமுள்ள வேறொரு தூதன் வானத்திலிருந்து இறங்கி வருவதைக் கண்டேன்; பூமி அவனுடைய மகிமையினால் ஒளிர்ந்தது. அவன் வல்லமையுடன், பேரொலியாய்ச் சத்தமிட்டு: மகத்தான பாபிலோன் விழுந்தது, விழுந்தது; அது பிசாசுகளின் வாசஸ்தலமாகவும், அசுத்தமான ஒவ்வொரு ஆவியின் தங்குமிடமாகவும், அசுத்தமும் அருவருப்புமுள்ள ஒவ்வொரு பறவையின் கூண்டாகவும் ஆகிவிட்டது என்று சொல்லினான்’ [வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:1, 2].”
“இப்போது, வானத்தின் ஒளி எங்களிடத்தில் வரும்போது அதிலுள்ள எதையாவது அறிந்துகொள்ளும் நிலைமையில் நாம் இல்லாவிட்டால், அந்தச் செய்தியைப் பற்றி எதையும் நாம் எவ்வாறு அறிந்துகொள்ளப் போகிறோம்? மேலும், தேவனுடைய ஆவியானவர் அவர்களை அனுப்பியிருக்கிறார் என்பதற்கான ஒரு துகளளவும் சான்று நமக்கில்லாதபோதிலும், நம்முடன் ஒத்துக்கொள்ளும் ஒருவரிடமிருந்து அது எங்களிடத்தில் வரும்போது, மிக ஆழ்ந்த வஞ்சகத்தையே கூட உடனே ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவர்களாயிருப்போம். கிறிஸ்து கூறினார்: ‘நான் என் பிதாவின் நாமத்தில் வந்திருக்கிறேன்; ஆனாலும் நீங்கள் என்னை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை’ [யோவான் 5:43-ஐ காண்க]. இப்போது, மினியாபொலிஸிலிருந்த கூட்டத்திற்குப் பின்பு இதுவரை இங்கே நடைபெற்று வந்திருக்கிற செயல் இதுவே. ஏனெனில், உங்கள் கருத்துக்களோடு ஒத்துப்போகாத ஒரு செய்தியை தேவன் தமது நாமத்தில் அனுப்புகிறார்; ஆகையால் [நீங்கள் முடிவுகூறுவது] அது தேவனிடமிருந்து வந்த செய்தியாக இருக்க முடியாது என்பதாகும்.” Sermons and Talks, volume 1, 142.