தானியேல் புத்தகம் - நூற்று இருபத்திரண்டு

1989 ஆம் ஆண்டில், முடிவுக்காலத்தில் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், நாற்பது முதல் நாற்பத்தைந்து வரையிலான வசனங்களின் ஒளி முத்திரை நீக்கப்பட்டபோது, சத்தியத்தின் சத்துருக்கள் ஒரு எதிர்ப்பை ஏற்படுத்தினர்; அதன் மூலம், பின்னர் சாத்தானின் தாக்குதல்களின் பொருளாகவும் மையமாகவும் ஆன தானியேல் புத்தகத்தில் உள்ள அந்தப் பகுதியின் அடிப்படை முன்வைப்புகளைப் பாதுகாக்கத் தேவன் சத்தியங்களை வெளிப்படுத்த அனுமதிக்கப்பட்டார். அந்த வரலாற்றில் சத்தியத்துக்கும் பிழைக்கும் இடையேயான அந்த விவாதம், முத்திரை நீக்கப்பட்டிருந்த அறிவை மேலும் அதிகரிக்கவும், அதன் பின்னர் பூமியின் வரலாற்றின் இறுதித் தலைமுறையைச் சோதிக்கவும் இருந்த சில தீர்க்கதரிசன விதிகளை அடையாளப்படுத்துவதற்கு பரிசுத்த ஆவியால் பயன்படுத்தப்பட்டது. நாம் “தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாடுகள்” குறித்து ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்; கடந்த நாட்களில் சாத்தான் முன்வைத்த எதிர்ப்பின் செயல்முறையிலிருந்து வெளிப்படுத்தப்பட்ட ஒரு முதன்மை விதியாக அந்தப் பயன்பாடுகளை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம். அந்த விவாதமிக்க செயல்முறை, சகோதரி வைட் அவர்களால் “குலுக்கல்” என்று அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

யூதாவின் கோத்திரத்திலுள்ள சிங்கத்தினால் சத்தியம் முத்திரை நீக்கப்பட்டு, பின்னர் அறிமுகப்படுத்தப்படும் போது அந்த “குலுக்குதல்” உண்டாகிறது.

“சத்தியம்” அறிமுகப்படுத்தப்படுவது எப்போதும் ஒரு குலுக்கலை உண்டாக்குகிறது; 1989-இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட சத்தியமும் துல்லியமாக அதையே செய்தது. சத்தியத்திற்கு எதிராக எழுப்பப்பட்ட எதிர்ப்பினால் உண்டான நன்மைகளில் ஒன்று, 1989-க்கு பிந்தைய ஆண்டுகளில் அறிவின் பெருக்கத்தை நிறுவுவதற்கான ஒரு விதிமுறைகளின் தொகுப்பு உருவாக்கப்பட்டதுதான். அந்த விதிமுறைகளின் உருவாக்கம், மில்லரைட்டுகள் இருந்த காலப்பகுதியில் ஒரு விதிமுறைகளின் தொகுப்பு உருவாக்கப்பட்டதற்குச் சமாந்தரமாக உள்ளது. வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் மும்மடங்கு பயன்பாடுகள் அனைத்தும் கடைசி நாட்களின் நிகழ்வுகளின் தெளிவுக்கு பங்களிக்கின்றன.

ரோம் மற்றும் பாபிலோன் ஆகியவற்றின் மும்மடங்கான பயன்பாடுகள், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் வரலாற்றின் போது அந்த ஸ்திரீயும் அவள் ஏறிச் சவாரி செய்து ஆட்சிசெய்கிற மிருகமும் கொண்டுள்ள உறவை நிறுவுகின்றன; அந்த வரலாறே பாபிலோனின் வேசியின்மேல் தேவன் நிகழ்த்தும் நிர்வாகத் தீர்ப்பின் வரலாறும் ஆகும்.

“உடன்படிக்கையின் தூதனுக்காக வழியை ஆயத்தப்படுத்துகிற தூதன்” என்றும், மேலும் “எலியா” என்றும் கூறப்படும் மும்மடங்கு பயன்பாடுகள், கடைசி நாட்களில் கிருபைக்காலம் முடிவுறுதலை விளக்குகின்ற இரு காலப்பகுதிகளில் உள்ள வேலையையும் செய்தியையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. முதல் காலப்பகுதி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் சத்தத்தோடு தொடங்குகிறது; அது லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்திற்கான உயிரோடிருப்போரின் விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கடைசி காலப்பகுதி வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் இரண்டாம் சத்தத்தோடு தொடங்குகிறது; அது பாபிலோனின் வேசியின்மேல் நிறைவேற்றப்படும் தண்டனை நியாயத்தீர்ப்பைக் குறிக்கிறது.

ரோம் மற்றும் பாபிலோன் ஆகியவற்றின் மும்மடங்கு பயன்பாடுகள், தேவனுடைய கடைசிநாள் ஜனங்களின் வெளிப்புற வரலாற்றைக் குறிக்கின்றன; அதேவேளையில், எலியா மற்றும் வழியை ஆயத்தப்படுத்தும் தூதன் ஆகியோரின் மும்மடங்கு பயன்பாடுகள், தேவனுடைய கடைசிநாள் ஜனங்களின் உட்புற வரலாற்றைக் குறிக்கின்றன. மூன்று ஐயோக்களின் மும்மடங்கு பயன்பாடு, இரு காலங்களிலும் ஓடிச்செல்லும் செய்தியை அடையாளப்படுத்துகிறது; அவை இணைந்து, நியாயத்தீர்ப்பின் நிறைவுக்காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அது தேவனுடைய வீட்டாரிடமிருந்து தொடங்கி, அதற்குப் பின் தேவனுடைய வீட்டிற்கு வெளியிலுள்ளவர்களின்மேல் வருகிறது. மூன்று ஐயோக்கள், இஸ்லாம் என்பது பிற்கால மழையின் செய்தி என்பதையும், மேலும் சகல மனிதகுலத்தின்மேலும் சூரியவழிபாட்டைத் திணிப்பவர்கள்மேல் தேவன் பயன்படுத்தும் நியாயத்தீர்ப்பின் கருவி என்பதையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவு, “தேவனுடைய பழிவாங்கும் நாட்கள்” என்பதைக் குறிக்கிறது; அது அவருடைய விசுவாசதுரோகமான சபையின்மேலும், அவருடைய சபைக்கு வெளியிலுள்ள துன்மார்க்கரின்மேலும் வருகிறது.

இயேசு நாசரேத் சபையில் தமது ஊழியத்தை முதன்முதலில் ஆரம்பித்தபோது, தமது ஊழியம், செய்தி, செயல்களை வரையறுக்க ஏசாயா அறுபத்தொன்றாம் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தினார்; அதில் தேவனுடைய பழிவாங்கும் காலத்தின் அடையாளப்படுத்தலும் அடங்கியிருந்தது. அவருடைய ஊழியம், செய்தி, செயல்கள், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரத்தினரின் ஊழியம், செய்தி, செயல்களுக்கு முன்மாதிரியாக இருந்தன; ஏனெனில் அவர்கள் தீர்க்கதரிசனரீதியாக ஆட்டுக்குட்டியானவரை அவர் போகிற இடமெல்லாம் பின்பற்றுகிறார்கள்.

இயேசு தமது நீராட்டு நிகழ்வில் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டார்; அந்த வழிக்குறி, 2001 செப்டம்பர் 11-ஐ முன்னுருவாகக் காட்டுகிறது. அந்நாளிலே, கடைசி நாட்களில் பெய்யும் பின்மழையின் ஊற்றுப்போக்கு மில்லரைட்டுகளின் வரலாறினால் முன்னுருவாக்கப்பட்டிருந்தது என்பதை உணர்ந்தவர்கள்மேல் பரிசுத்த ஆவியின் அபிஷேகம் இறங்கத் தொடங்கியது; அந்த மில்லரைட்டுகளே, எரேமியாவின் பழைய பாதைகளுக்குத் திரும்பிய பின்பு, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் மறுபடியும் கட்டியெழுப்ப வேண்டிய பண்டைய பாழிடங்களாயிருந்தனர்.

1888 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியிலிருந்து எழுந்த கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தி மறுபடியும் நிகழ்காலச் சத்தியமாக ஆனது; மேலும், 1888 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியிலிருந்து வந்த அந்தச் செய்தி உடைந்த இருதயங்களை கட்டிப்போட வல்ல நற்செய்தியாக இருந்தது; ஆயினும், காணக் கண்களுண்டாயிருந்தும் உணராதவர்களுக்கும், கேட்கக் காதுகளுண்டாயிருந்தும் புரிந்துகொள்ளாதவர்களுக்கும், அவர்களுடைய கடினமான இருதயங்களைத் திறக்க அது வல்லமையற்றதாக இருந்தது. 1888 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியிலிருந்து வந்த கிறிஸ்துவின் நீதியின் செய்தி, லவோதிக்கேயாவுக்கான செய்தியும் ஆக இருந்தது; அப்பொழுது அது மறுபடியும் வந்து, எந்த மனிதனாலும் திறக்க முடியாத கதவுகளைத் திறக்கவும், எந்த மனிதனாலும் மூட முடியாத கதவுகளை மூடவும் வல்லவரான ஒருவரினால், பாவத்தின் சிறைப்பட்டவர்களாயிருந்தோருக்குச் சிறைக்கதவைத் திறக்கும்படி வந்தது.

2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று, அந்தச் சுபச் செய்திகளை அறிவிக்க வேண்டியிருந்தவர்கள், கர்த்தருக்குப் பிரியமான ஆண்டையும் தேவனுடைய பழிவாங்கும் நாளையும் கூடப் பிரகடனப்படுத்த வேண்டியிருந்தது. கர்த்தருடைய கிருபையுண்டாகும் ஆண்டும் அக்காலத்திலேயே ஆரம்பமானது; மேலும், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் தேவனுடைய பழிவாங்கும் நாள் வந்து சேரும் வரையில், லயோதிக்கேயரின் மனந்திரும்புதலை ஏற்றுக்கொள்ள அவர் முழுமையாக மனமுள்ளவராயிருக்கிறார். அப்பொழுது, தன் விசாரணையின் காலத்தை அறிந்துகொள்ள மறுத்த ஒரு சபையின்மேல் அவருடைய பழிவாங்குதல் வெளிப்படும்; அதே சமயம் பாபிலோனின் வேசியின்மேலான படிப்படியான நியாயத்தீர்ப்பும் ஆரம்பமாகிறது.

அவருடைய ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நாளில், துக்கிக்கிற அனைவரையும் ஆறுதல்படுத்துவேன் என்று அவர் வாக்குறுதி அளிக்கிறார்; எருசலேமில் துக்கிக்கிறவர்கள் எசேக்கியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்களுடைய ஆறுதல், ஆறுதல்காரரினாலே, அவர்கள் மேல் அப்பொழுது பொழியப்படுகின்ற பின்னான மழையின் செய்தியை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் உண்டாகிறது. ஆனால் அவர்கள் அந்த மழையை அறிந்துகொண்டால் மட்டுமே. அவர்கள் ஆறுதல்காரரைப் பெற்றுக்கொண்டு, “வரி மேல் வரி” எனும் முறையின்படி பழைய பாழிடங்களை நிர்மாணிக்கும் வேலையை நிறைவேற்றியவுடன், அதாவது, பரிசுத்த வரலாற்றின் பாழ்பாட்டை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசன வரியை, ஒரு பாழ்பாட்டை விளக்கும் மற்றொரு தீர்க்கதரிசன வரியின் மேல் வைக்கும் வேலையாக ஏசாயா உரையில் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும் அந்த வேலையைச் செய்வதன் மூலம், அவர்கள் பல தலைமுறைகளின் பாழ்பாடுகளை எழுப்புகிறார்கள். அப்பொழுது, அந்நியர்கள் காணும்படியாக கொடியாக உயர்த்தப்படுகிற துக்கிக்கிறவர்களுக்கு அந்நியர்கள் பிரதியுத்தரமளிப்பார்கள்.

ஏசாயா அறுபத்து ஒன்று ஆம் அதிகாரத்தில் அமைக்கப்பட்டிருப்பதுபோல, கிறிஸ்து தமது வேலையையும் ஊழியத்தையும் அறிவித்த அறிவிப்பு, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் வேலையும் ஊழியமும் ஆகும். அந்த வேலை பரிசுத்தமான சீர்திருத்த இயக்கங்களில் விளக்கப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; மேலும் 1989-இல், முந்தைய எல்லா “முடிவின் காலங்களும்” முன்நிழலிட்டிருந்த முடிவின் காலம் வந்தடைந்தது. மில்லரைட் இயக்கத்தின் அஸ்திவாரமும் மையத் தூணுமாக தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதினான்காம் வசனம் அடையாளப்படுத்தப்பட்டதுபோல, Future for America இயக்கத்தின் அஸ்திவாரமும் மையத் தூணுமாகிய வசனம் தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரம், நாற்பதாம் வசனம் ஆகும். மில்லரைட்களுக்கு, மையத் தூணின் ஒளி உலாய் நதியின் தரிசனத்தின் ஒளியாகக் குறிக்கப்பட்டது; Future for America இயக்கத்திற்கோ, மையத் தூணின் ஒளி ஹித்தேகேல் நதியின் தரிசனத்தின் ஒளியாகக் குறிக்கப்பட்டது.

இரு நதிகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட இரு தரிசனங்களின் ஒளி ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது; அது கடைசி நாட்களில் நிறைவேறுகிறது. அவற்றின் பரஸ்பர “இணைப்பு” மனிதத்தன்மையும் தெய்வீகத்தன்மையும் ஒன்றுசேர்வதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மனிதத்தன்மை தெய்வீகத்தன்மையுடன் இணைந்தபோது பாவம் செய்யாது என்ற சூழலில், அது கிறிஸ்துவின் செய்தி என சகோதரி வைட் மீண்டும் மீண்டும் அடையாளப்படுத்தும் செய்தியாகும். அந்த இரு நதிகளும் அத்தகைய இணைப்பையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

1798 ஆம் ஆண்டிலும் 1989 ஆம் ஆண்டிலும் அறிவின் அதிகரிப்பு, தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தை முத்திரைநீக்கப்பட்டதைக் குறித்தது. அவர் ஜெயித்ததுபோல ஜெயிக்கத் தேவையான வல்லமையை அவரது வார்த்தை அளிக்கிறது; மேலும், “தெய்வீகத்துடன் இணைக்கப்பட்ட மனிதத்துவம் பாவம் செய்வதில்லை என்பதை அவருடைய வாழ்க்கை அறிவிக்கிறது.” உலாய் நதியின் தரிசனம், அவர் தோன்றுதலின் *marah* தரிசனமாகும்; அது இரண்டாயிரத்து முந்நூறு நாட்கள் என்ற தீர்க்கதரிசனத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. ஹித்தேக்கேல் நதியின் தரிசனம், தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் *chazon* தரிசனமாகும்; அது இரண்டாயிரத்து ஐநூற்று இருபது ஆண்டுகள் என்ற தீர்க்கதரிசனத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. *marah* தரிசனம் தெய்வீகத்தைக் குறிக்கிறது; *chazon* தரிசனம் மனிதத்துவத்தைக் குறிக்கிறது.

பண்டைய ஷிநாரின் இரு நதிகளாகிய உலாய் மற்றும் ஹித்தேகேல், அதாவது இன்று டைக்ரிஸ் மற்றும் யூப்ரடீஸ் என அறியப்படுபவைகள், இறுதியில் ஈராக்கின் தென்பகுதியில் உள்ள ஷட் அல்-அரப் நீர்வழியில் ஒன்றிணைகின்றன; பின்னர் ஷட் அல்-அரப் பாரசீக வளைகுடாவில் கலக்கிறது. இயேசு ஆன்மீகத்தை வெளிப்படுத்துவதற்காக உடலார்ந்ததையும் இயற்கையானதையும் பயன்படுத்துகிறார்; இப்போது நிறைவேறும் செயல்முறையில் உள்ள அந்த இரு நதிகளோடு தொடர்புடைய தரிசனங்கள், அவை சமுத்திரத்தை நோக்கிய தங்களுடைய பயணத்தின் முடிவை அடைந்து கொண்டிருக்கும்போது நிகழும் மனிதமும் தெய்வீகமும் ஆன ஒரு இணைப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. இந்தச் சத்தியம், தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதிமூன்றாம் மற்றும் பதினான்காம் வசனங்களின் இரு தரிசனங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் இரு தீர்க்கதரிசனங்களின் தொடக்கத்திலேயே நிறுவப்பட்டுள்ளது. ஒரு தரிசனம் கேள்வியாகும்; மற்றொன்று பதிலாகும்; தர்க்கரீதியாக அவை பிரிக்கப்பட முடியாது.

மனிதத்துவத்தின் தரிசனம், பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதிக்கப்படுதலை அடையாளப்படுத்துவது, கி.மு. 677 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கியது; மேலும், கிறிஸ்துவின் தோற்றத்தை அடையாளப்படுத்தும் தெய்வீகத்தின் தரிசனம், கி.மு. 457 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கியது. இந்த இரு தரிசனங்களின் இரண்டு தொடக்கப் புள்ளிகளையும் இணைக்கும் இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள், தெய்வீகத்தையும் மனிதத்துவத்தையும் இணைக்கும் தொடர்பைக் குறிக்கின்றன. இருநூற்று இருபது என்பது “மனிதத்துவம் தெய்வீகத்துடன் இணைக்கப்படுதல்” என்பதற்கான ஒரு குறியீடாகும்; மேலும், முடிவுகாலத்தில் 1798 இல் அறிவு அதிகரித்ததையும், முடிவுகாலத்தில் 1989 இல் அறிவு அதிகரித்ததையும் இணைக்கும் தொடர்பினாலும் அது பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

1798 ஆம் ஆண்டில் அறிவின் பெருக்கத்திலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட முறையமைந்த செய்தி, முதலில் 1831 ஆம் ஆண்டில் மில்லரால் முன்வைக்கப்பட்டது (பின்னர் 1833 ஆம் ஆண்டில் *Vermont Telegraph* செய்தித்தாளிலும் வெளியிடப்பட்டது). 1831 என்பது 1611 ஆம் ஆண்டில் *King James Bible* வெளியிடப்பட்டதிலிருந்து இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிந்தையதாகும். *King James Bible* பழைய மற்றும் புதிய ஏற்பாடுகளின் இருமடங்கான ஆவணத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. அந்த இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தொடக்கமும் முடிவும் ஒரு தெய்வீகப் பிரசுரத்தையும் ஒரு மனிதப் பிரசுரத்தையும் “இணைத்தன.” மனிதப் பிரசுரத்தின் தகவல், 1798 ஆம் ஆண்டு முடிவுக்காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட தெய்வீக ஒளியிலிருந்து பெறப்பட்டது; பின்னர் அது, 1831 ஆம் ஆண்டில் அதை வெளியிடத் தொடங்கிய ஒரு மனிதக் கருவியின் பணியினூடாக முறையமைக்கப்பட்டது. அது ஒரு தெய்வீகப் பிரசுரமாகவும், தெய்வீகமாக முத்திரையிடப்பட்ட செய்தியுடனும் இருந்தது; பின்னர் அது மனிதகுலத்தினால் முத்திரை நீக்கப்பட்டு, அதன் பின்பு ஒரு மனிதக் கருவியினால் முன்வைக்கப்பட்டது. தேவனுடைய வார்த்தையில் “publish” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரேயச் சொல், சத்தமாக அழைக்க, கூப்பிட, (ஒருவரை நோக்கி) அழைக்க, புகழ்பெறச் செய்ய, விருந்தினராக வரவழைக்க, அழைக்க, குறிப்பிட, பெயரிட, பிரசங்கிக்க, அறிவிக்க, உச்சரிக்க, வெளியிட என்பதைக் குறிக்கிறது. மில்லர் 1831 ஆம் ஆண்டில் தமது செய்தியை வெளியிடத் தொடங்கினார்; பின்னர் 1833 ஆம் ஆண்டில் அது உண்மையிலேயே *Vermont Telegraph* இல் வெளியிடப்பட்டது.

1989 ஆம் ஆண்டில் அறிவின் அதிகரிப்பினால் உருவான முறையாக்கப்பட்ட செய்தி, 1776 இல் சுதந்திர அறிவிப்பு (Declaration of Independence) என்றும் அதன்பின் 1789 இல் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அரசியலமைப்பு (the Constitution of the United States) என்றும் அறியப்படும் இரு புனித ஆவணங்கள் வெளியிடப்பட்டதிலிருந்து இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் கழித்து, முதன்முதலில் 1996 ஆம் ஆண்டு (The Time of the End magazine-இல்) வெளியிடப்பட்டது. இந்த இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தொடக்கமும் முடிவும் தெய்வீகத்தையும் மனுஷத்துவத்தையும் இணைக்கின்றன; மேலும் அது 1776 இல் தொடங்கி, அந்த இரு தெய்வீக ஆவணங்களின் வெளியீட்டின் மூலம் அதனைச் செய்கிறது. முடிவுக்காலத்தில் 1989 இல் தானியேல் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்பட்டபோது, மனித கருவியின் செயலின் மூலம் உண்டாக்கப்பட்டிருந்த அந்த முறையாக்கப்பட்ட செய்தி 1996 இல் வெளியிடப்பட்டது. அந்த வரிசை இதுவாக இருந்தது: ஒரு தெய்வீக வெளியீடு, பின்னர் ஒரு முத்திரை நீக்கம், அதன் பின் ஒரு மனித வெளியீடு.

முடிவின் இரு காலங்களிலும், சத்தியத்தின் மூன்று படிகள் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. அவை இரண்டும் முதல் படியாக ஒரு தெய்வீகப் பிரசுரத்தோடு ஆரம்பிக்கின்றன; மேலும், ஒரு தெய்வீகச் செய்தியை விளக்கும் மனிதப் பிரசுரமே இறுதி படியாகும். நடுப்படி என்பது, யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் அந்தச் குறிப்பிட்ட வரலாற்றிற்கான தெய்வீகச் செய்தியின் முத்திரைகளைத் திறக்கும் காலமாகும்; அதன் பின்னர், தெய்வீக ஆவணத்திலிருந்து முத்திரைநீக்கப்பட்ட வெளிச்சத்தைச் சேகரிக்க ஒரு மனிதக் கருவியை அவர் தேர்ந்தெடுக்கிறார். அந்த முத்திரைநீக்கம் நிகழும் போது, அறிவின் பெருக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளாத துஷ்டர்களால் வெளிப்படுத்தப்படும் கிளர்ச்சி தோன்றுகிறது. ஆகையால், ஒரு தெய்வீகப் பிரசுரம் எபிரெய எழுத்துமாலையின் முதல் எழுத்தினால் குறிக்கப்படுகிறது; அறிவின் பெருக்கு, கிளர்ச்சி வெளிப்படுத்தப்படும் பதின்மூன்றாம் எழுத்தினால் குறிக்கப்படுகிறது; மேலும், அந்த வரலாற்றிற்கான விசேஷ தெய்வீகச் செய்தியின் மனிதப் பிரசுரம் எபிரெய எழுத்துமாலையின் கடைசி எழுத்தாகும்; இம்மூன்று எழுத்துகளும் ஒன்றாக எடுத்துக்கொள்ளப்படும்போது, அவை “சத்தியம்” என்று பொருள்படும்.

இப்போது நிறைவேற்றத்தின் செயல்முறையில் உள்ள உலாய் மற்றும் ஹித்தேகேல் நதிகளின் தரிசனங்கள், கடைசி நாட்களில் இரு நதிகளிலிருந்தும் வரும் அறிவின் பெருக்கம் ஒன்றிணைந்து, தெய்வீகம் மனிதத்துவத்துடன் இணைந்தபோது பாவம் செய்யாது என்பதைக் நிரூபிப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. உலாய் நதியருகில் இருந்தபோது, கி.பி. 1844-இல் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நிறைவில் கிறிஸ்துவின் தோற்றத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தரிசனத்தை தானியேல் பெற்றான்.

தானியேல், இத்தேக்கேல் நதிக்கரையில் இருக்கும்போது, தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளுடைய தரிசனத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் தரிசனத்தைப் பெற்றான்.

அதன் பின்னர், பதினான்காம் வசனத்தில் ஹித்தேக்கேல் ஆற்றின் சாசோன் தரிசனத்தின் நோக்கத்தை கபிரியேல் விளக்கிக் காட்டினான்.

உலாய் நதியினால் அளிக்கப்பட்ட தரிசனம், 1844 அக்டோபர் 22 அன்று அவர் திடீரென தமது ஆலயத்திற்குள் வந்தபோது கிறிஸ்துவின் “தோற்றத்தை” (தெய்வீகத்தை) அடையாளப்படுத்துகிறது. அது, அந்த நாளில் பரிகார நாளுக்காக மில்லரைட்டுகளின் ஆலயத்திற்குள் (மனிதத்துவத்திற்குள்) “தெய்வீகம்” பிரவேசித்ததைக் குறித்தது; ஏனெனில் பரிகார நாள், அதாவது “ஒன்றாய்மையின்” நாள், தெய்வீகமும் மனிதத்துவமும் இணைவதைக் குறிக்கிறது. ஹித்தேகேல் நதியினால் அளிக்கப்பட்ட தரிசனம், கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு (மனிதத்துவத்திற்கு) சம்பவிக்கப்போகிறதை அடையாளப்படுத்துகிறது.

“தோற்றத்தின்” தரிசனத்தின் ஆரம்பம் கி.மு. 457 ஆம் ஆண்டு ஆகும். அது கி.மு. 677 இல் தொடங்கிய பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதிக்கப்படுதல் என்பதைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதியின் இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் கழித்ததாகும். அந்த இரு தரிசனங்களின் தொடக்கப்புள்ளியில் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டிருந்த இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளின் முடிவு, அற்புதமான எண்ணிப்பவர்—அவர் ஹபக்கூக் 2:20-இல் அற்புதமான மொழியுரைப்பவரும்கூட ஆவார்—என்பவரால் குறிக்கப்பட்டது.

ஆரம்பத்தில் இரு தீர்க்கதரிசனங்களின் தொடக்கப் புள்ளிகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மனிதத்தன்மையும் தெய்வீகத்தன்மையும் இடையேயான இணைப்பு, அவற்றின் பரஸ்பர முடிவுகளில், காலத்தின் முடிவாகிய 1798 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கி நாற்பத்தாறு ஆண்டுகள் பின்னர் 1844 ஆம் ஆண்டின் அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவடைந்த அந்த நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளின்போது அவர் கட்டியிருந்த ஆலயத்திற்குள் தெய்வீகத்தன்மை திடீரென வருகைதருதலை விவரிக்கும் அதிகாரமும் வசனமும் மூலம் அடையாளம் காணப்பட்டது.

1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று, “தோற்றத்தின்” தரிசனத்துடன் ஒத்துப்போகுமாறு, கர்த்தர் தமது பரிசுத்த ஆலயத்தில் இருக்கிறார் என்று ஆபக்கூக் அடையாளங்கண்டார். இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளாக அழிக்கப்பட்டும் மிதிக்கப்படியும் இருந்த அந்த ஆலயத்தை, அவர் நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளில் எழுப்பினார்.

யோவான் 2:20-இல், கிறிஸ்து ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்த பின்பு—அது அக்டோபர் 22, 1844 போலவே, மல்கியா அதிகாரம் மூன்றின் ஒரு நிறைவேற்றமாக இருந்தது என்று சகோதரி வெள்ளை கூறுவதன்படி—உடன்படிக்கையின் தூதர் தமது ஆலயத்துக்கு திடீரென்று வந்தார்.

மல்கியா அதிகாரம் மூன்றின் நிறைவேற்றமாக, யோவான் அதிகாரம் இரண்டில் அவருடைய ஊழியத்தின் தொடக்கத்தில் ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்தபோது, கிறிஸ்து தம்முடைய ஆலயத்துக்குத் திடீரென வந்தார்; அது 1844 அக்டோபர் 22-ஐ முன்மாதிரியாகக் காட்டியது. யோவான் அதிகாரம் இரண்டில் கிறிஸ்துவினால் செய்யப்பட்ட ஆலயச் சுத்திகரிப்பும், 1844 அக்டோபர் 22-மும், மல்கியா அதிகாரம் மூன்றின் நிறைவேற்றமாக இருந்தன. யோவான் அதிகாரம் இரண்டு மற்றும் வசனம் இருபதில், மனித ஆலயம் நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளில் எழுப்பப்பட்டது என்றும், தெய்வீக ஆலயம் மூன்று நாட்களில் எழுப்பப்பட்டது என்றும் நமக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது. மனித ஆலயம், தெய்வீகம் அதற்குள் திடீரென வரும்போது மட்டுமே, அபக்கூக்கின் “பரிசுத்த ஆலயம்” ஆகிறது; 1844 அக்டோபர் 22-இல் அது நிகழ்ந்ததுபோல, தெய்வீகம் மனிதத்தோடு இணைந்திருக்கையில் பாவஞ்செய்யாது. சிநேயாரின் இரண்டு பெரிய நதிகளின் தரிசனங்கள், மனிதத்தோடு இணைந்த தெய்வீகம் பாவஞ்செய்யாது என்ற சத்தியத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் நாற்பதாவது வசனத்தைப் பற்றிய எங்கள் ஆராய்ச்சியை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.