தானியேல் புத்தகம் - நூற்று இருபத்தைந்து

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனம் முடிவுகாலத்தில் தொடங்குகிறது; ஆனால் அந்த வசனம் இரண்டு முடிவுகாலங்களை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆகவே, தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராய்பவர் முதலாவது முடிவுகாலத்தை இரண்டாவது முடிவுகாலத்துடன் பொருத்திப் பார்க்க அது இடமளிக்கிறது. இவ்வாறு பொருத்திப் பார்க்கும்போது, 1798-ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிய மில்லரைட் வரலாற்றுக் கோடு, 1989-ஆம் ஆண்டின் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வரலாற்றுடன் இணையாக அமைகிறது. இந்த இரு கோடுகளும், வெளிப்படுத்தல் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் பூமி மிருகத்தின் உண்மையான புராட்டஸ்டன்ட் கொம்பின் வரலாற்றுக் கோட்டையும் குடியரசுவாதக் கொம்பின் வரலாற்றுக் கோட்டையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. இரு கோடுகளும் 1798-ஆம் ஆண்டின் முடிவுகாலத்தில் தொடங்குகின்றன; 1989-ஆம் ஆண்டின் முடிவுகாலமோ, அந்த வசனத்தில் முத்திரை நீக்கி வெளிப்படுத்தப்படும் சத்தியத்தின் வழிக்குறிகளுக்கு நிறைவூட்டுவதாகவும் இரண்டாவது சாட்சியத்தை வழங்குவதாகவும் மட்டுமே அமைகிறது.

மூன்றாம் தூதனின் இயக்கம் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வந்தடைந்தது; ஆனால், 1856 முதல் 1863 வரை நீடித்த ஏழாண்டுக் கலகத்தால் அது ஒத்திவைக்கப்பட்டது. மூன்றாம் தூதனின் வருகை 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று மீண்டும் நிகழ்ந்தது. பண்டைய இஸ்ரவேலர் காதேசில் முதன்முறையாக முகாமிட்டதும் பத்து வேவுகாரர்களின் கலகமும் 1863-ஆம் ஆண்டுக்கு முன்னடையாளங்களாக அமைந்தன; பண்டைய இஸ்ரவேலர் காதேசில் இறுதிமுறையாக முகாமிட்டதும் மோசேயின் கலகமும் 2001 செப்டம்பர் 11-ஆம் நாளுக்கு முன்னடையாளங்களாக அமைந்தன. 1863-ஆம் ஆண்டின் கலகம், வனாந்தரத்தில் மரணமடைய வேண்டும் என்ற நியாயத்தீர்ப்பை விளைவித்த காதேசின் முதல் கலகத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. 2001 செப்டம்பர் 11-ஆம் நாளின் கலகம், லவோதிக்கேய அட்வென்டிசத்தின் தலைமைத்துவத்தின் மரணத்தை விளைவித்த காதேசின் இறுதிக் கலகத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது.

1840 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11 அன்று தேவதூதன் இறங்கிவந்தது, 1840 முதல் 1844 வரையிலான இயக்கத்துக்கு தொடக்கமாயிற்று; அந்த இயக்கத்தை சகோதரி வைட் தேவனுடைய வல்லமையின் மகிமையான வெளிப்பாடென அழைத்தார்; அது 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11-ஐ முன்னடையாளமாகச் சுட்டிக்காட்டியதோடு, தேவனுடைய வல்லமையின் மகிமையான வெளிப்பாட்டையும் அடையாளப்படுத்தியது.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று மூன்றாம் தூதன் முதல்முறையாக வந்தது (முதல் காதேஸ்) கிரியையை முடிப்பதற்காக இருந்தது; ஆனால் தேவனுடைய ஜனங்கள் ஒரு புதிய தலைவரைத் தேர்ந்தெடுத்து எகிப்திற்குத் திரும்பச் செல்லத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். 1863 ஆம் ஆண்டளவில், எரிகோவின் சுவர்களை இடிக்கிற தேவனுடைய வேலையில் பங்கெடுப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் “எரிகோவை மறுபடியும் கட்டியிருந்தார்கள்.” ஆகையால், அவர்கள் வனாந்தரத்தில் மரணமடையும் சாபத்திற்குள்ளானார்கள்.

பண்டைய இஸ்ரவேல் முதல் காதேஷில் யோசுவாவினதும் காலேபினதும் செய்தியை நிராகரித்ததுபோல, நவீன இஸ்ரவேல் முதல் காதேஷில் (1863) செய்த கலகம் அவர்கள்மேல் யோசுவாவின் சாபத்தை வரவழைத்தது. மூன்றாம் தூதன் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று (கடைசி காதேஷ்) திரும்பியபோது, தேவன் எரிகோவையும் அதன் மதில்களையும் இடித்துக் கீழிறக்குவதற்கு முன்பான இறுதி வேலை ஆரம்பமானது.

1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 ஆம் நாள் மூன்றாம் தூதனின் வருகையைக் குறிக்கிறது; அதன் மூலம், கடைசி நாட்களில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வருகையையும் அது குறிக்கிறது. 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 ஆம் நாளில் தொடங்கிய மூன்றாம் தூதனின் சோதனைக் காலத்தின் முடிவை 1863 ஆம் ஆண்டு குறிக்கிறது. ஆகவே, 1863 ஆம் ஆண்டு விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் ஓர் அடையாளமாக விளங்குகிறது; ஏனெனில், இயேசு எப்போதும் தொடக்கத்தைக் கொண்டு முடிவைச் சித்தரிக்கிறார். 1863 ஆம் ஆண்டில் தேசம் இரு பிரிவுகளாகப் பிளவுபட்டிருந்தது; அதேபோல், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின்போதும் இரு பிரிவுகள் வெளிப்படும்.

மில்லரைட் வரலாற்றில் மூன்றாம் தூதனின் சோதனைக் காலம் 1844ஆம் ஆண்டு தொடங்கி 1863ஆம் ஆண்டு முடிவடைந்தது; அதன் தொடக்கமும் முடிவும் ஆகிய இரண்டுமே கடைசி நாட்களின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டின. தொடக்கத்திற்கும் (1844) முடிவிற்கும் (1863) இடைப்பட்ட வரலாற்றில் மில்லரைட் இயக்கத்தின் கலகம் (1856) இடம்பெறுகிறது. இவ்வாறு, இக்காலப்பகுதி “சத்தியம்” என்பதன் கையொப்பத்தைத் தாங்குகிறது. 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று இரண்டாவது முறையாகக் காதேசுக்குத் திரும்புதல், மூன்றாம் தூதனின் சோதனைச் செயல்முறையின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது; இச்செயல்முறை, 1863ஆம் ஆண்டு முன்னடையாளமாகச் சுட்டிக்காட்டியபடி, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின்போது முடிவடைகிறது.

அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து மனிதருடைய பரிசோதனைக் காலம் முடிவடையும் வரையில், அந்த வரலாற்றில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட பாபிலோனின் வேசியின்மேல் நிறைவேற்றப்படும் நிர்வாகத் தீர்ப்பிற்கு ஒப்பாக, எரிகோவும் அதன் மதில்களும் கீழே தள்ளப்படும். நாற்பதாம் வசனம் 1798-இல் ஆரம்பித்து, நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடைகிறது. 1798-இலுள்ள முடிவுகாலம், தேவனுடைய திருச்சபையின் உள் வரிசையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது முதல் தூதனுடைய இயக்கத்தின் மில்லரைட்டுகளுடன் ஆரம்பித்து, மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தினூடாக நூற்று நாற்பத்துநான்காயிரம் வரையிலும் நீள்கிறது. இவை அனைத்தும் ஒரே வசனத்தில்.

1798-இல் தென்திசை ராஜா மேலாதிக்கம் பெற்றதுடன் தொடங்கிய வடதிசை ராஜாவுக்கும் தென்திசை ராஜாவுக்கும் இடையிலான போர், 1989-இல் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் ராஜ்யங்களுக்கு இடையிலான கூட்டணியால் தென்திசை ராஜா தோற்கடிக்கப்பட்டபோது முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டது. 1798-இல் தொடங்கிய வடதிசை ராஜாவுக்கும் தென்திசை ராஜாவுக்கும் இடையிலான போரை ரோமுக்கு எதிரான போராக மில்லரைட்டுகள் அடையாளம் கண்டனர்; புறமதமும் போப்பாதிக்கமும் என்னும் பாழாக்கும் இரு வல்லமைகளாக மட்டுமே அவர்கள் ரோமைக் கண்டனர். 1989-இல் போர் முடிவடைந்தபோது, பாழாக்கும் மூன்று வல்லமைகளும் அதில் ஈடுபட்டிருந்தன; தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில் புவியியல் அடிப்படையில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள அர்மகெதோனை நோக்கி அந்த மூன்று வல்லமைகளும் உலகத்தை வழிநடத்திச் செல்லும் தீர்க்கதரிசனச் சித்தரிப்பின் தொடக்கத்தை அது குறித்தது.

நாற்பது முதல் நாற்பத்தைந்து வரையிலான வசனங்கள், கடல்களுக்கும் மகிமையான பரிசுத்த மலைக்கும் இடையில் போப்பாண்டவரை அவரது முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் மூன்று வல்லமைகளின் தீர்க்கதரிசன இயக்கப் போக்குகளை அடையாளம் காட்டுகின்றன. சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும்போது, நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் சித்தரிக்கப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாறு, நாற்பத்தொன்று முதல் நாற்பத்துநான்கு வரையிலான வசனங்களை உள்ளடக்கியுள்ளது.

ஆகவே, 1989-ஆம் ஆண்டில் அமைந்த முடிவுகாலத்திலிருந்து தொடங்கி, 1798-ஆம் ஆண்டை இரண்டாவது சாட்சியாகக் கொண்டு, தென்திசை ராஜாவுக்கும் வடதிசை ராஜாவுக்கும் இடையிலான போரின் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் அடையாளம் காணும்போது, நாற்பத்தொன்று முதல் நாற்பத்துநான்கு வரையிலான வசனங்கள், மரணத்துக்கேதுவான காயம் குணமடைந்த போப்பாட்சியின் மும்முனைக் கூட்டணியை அடையாளம் காட்டுகின்றன; நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்திலோ அவள் தன் முடிவை அடைகிறாள். இந்தக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து இவ்வசனங்களை அணுகும்போது, அவை தேவனுடைய திருச்சபைக்குப் புறம்பான ஒரு வரலாற்றை முன்வைக்கின்றன; வெளிப்படுத்தின விசேஷப் புத்தகத்தில் ஏழு முத்திரைகளுக்கும் ஏழு திருச்சபைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பிலும் இதுவே சித்தரிக்கப்படுகிறது.

1798 என்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுக் கோடு முதன்மையாக விசாரணைத் தீர்ப்பைக் குறிக்கிறது; அதே தொடக்கப்புள்ளியில் 1989-இல் ஆரம்பமாகும் கோடு முதன்மையாக நிறைவேற்று தீர்ப்பைக் குறிக்கிறது. 1798 முதன்மையாக உடன்படிக்கையின் தூதருக்காக வழியை ஆயத்தப்படுத்துகிற தூதனின் பணியை வலியுறுத்துகிறது; 1989 முதன்மையாக எலியா தூதனின் பணியை வலியுறுத்துகிறது.

தானியேல் புத்தகத்தின் முத்திரை நீக்கப்பட்ட 1798-ஆம் ஆண்டு முதல், தீர்க்கதரிசன வரலாற்றைப் பற்றிய அறிவு நமக்குப் பெருகி வருகிறது; அந்த வரலாற்றில், தெய்வீக இயல்பையும் மனித இயல்பையும் நிரந்தரமாக ஒன்றிணைக்கும் ஓர் உடன்படிக்கை உறவுக்குள் கிறிஸ்து தமது மக்களை வழிநடத்துகிறார். அந்த இறுதிக்கால உடன்படிக்கை வேதாகமத்தில் மீண்டும் மீண்டும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.

எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் கடைசி நாட்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்; மேலும் தீர்க்கதரிசனத்தில் “கடைசி நாட்கள்” என்ற சொல்லாட்சி நியாயத்தீர்ப்பின் காலப்பகுதியைக் குறிக்கிறது. முதல் தூதன் 1798-இல், முடிவுக்காலத்தில், 1844-இல் நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பிக்கப்படுவதை அறிவிக்க வந்தான்; அதுவே கடைசி நாட்களின் வருகையும் ஆகும். கடைசி நாட்கள் என்பது, தேவன் தம்முடைய ஜனங்களின் “அக்கிரமத்தை” “மன்னித்து,” அவர்களுடைய பாவங்களை “இனிமேல் நினைவுகூராதிருப்பார்” என்று எரேமியா கூறிய, வரப்போகும் அந்த “நாட்களே” ஆகும். அந்தச் செயல், “கடைசி நாட்களில்,” நிழலின் நிறைவேறுதலான பாவநிவாரண நாளில் மகா ஆசாரியராகிய கிறிஸ்துவினால் நிறைவேற்றப்படுகிறது.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று வந்த மூன்றாம் தூதனுடைய முன்னேறும் ஒளியில் மில்லரைட் அட்வென்டிசம் விசுவாசத்தோடு தொடர்ந்து நடந்திருந்தால், அவர்கள் ஏற்கனவே இயேசுவோடு தங்கள் நித்திய இல்லத்தில் இருந்திருப்பார்கள். எரேமியா “அந்த நாட்களின் பின்பு” என்று சொல்லும்போது இதுவே அவர் குறிப்பதன் அர்த்தமாகும். “அந்த நாட்கள்” என்பது 1844-இல் கொண்டு வந்து நிறைவு பெற்ற தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளாகும். அவையே தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம் குறிப்பிடும் “நாட்கள்” ஆகும்.

“நாட்களின் முடிவில்,” அல்லது எரேமியா கூறுவதுபோல், “அந்த நாட்களுக்குப் பிறகு,” கிறிஸ்து தமது ஜனங்களின் உள்ளங்கூறுகளில் தமது நியாயப்பிரமாணத்தை வைக்கவும், அவர்களின் இருதயங்களின்மேல் தமது நியாயப்பிரமாணத்தை எழுதவும் நிர்ணயித்தார். உள்ளங்கூறுகள் என்பது தாழ்ந்த இயல்பாகும்; அல்லது பவுல் அதைக் “மாம்சம்” என்று அழைக்கிறார்; இருதயம் என்பது உயர்ந்த இயல்பாகும். இந்த உடன்படிக்கை, மனந்திரும்புதலின்போது தமது ஜனங்களுக்கு ஒரு புதிய மனதை அளிப்பதையும், இரண்டாம் வருகையின்போது ஒரு புதிய சரீரத்தை அளிப்பதையும் வாக்குறுதி செய்கிறது. தேவனுடைய சாயலில் படைக்கப்பட்ட ஆதாமினால் மனிதன் விழுந்தான்; அவன் உயர்ந்த இயல்பும் தாழ்ந்த இயல்பும் உடையவனாகப் படைக்கப்பட்டான். கிறிஸ்துவின் உடன்படிக்கை, மனிதகுலத்தை அவர்களுடைய இருவகை இயல்போடும் பாவத்தின் சாபத்திலிருந்து மீட்பதாகும்.

எரேமியா “அந்த நாட்களுக்குப் பிறகு” என்று கூறும்போது, கிறிஸ்து தமது ஆலயத்தைச் சுத்திகரிக்க அதற்குத் திடீரென வரும் நிகழ்வால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட பணிக்கு முந்திய “நாட்கள்”, 1798 மற்றும் 1844 ஆகிய ஆண்டுகளில் முடிவடைந்த தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளே ஆகும். அந்தத் தீர்க்கதரிசன நாட்களின் (காலப்பகுதிகளின்) முடிவு, கிறிஸ்து மில்லரைட் ஆலயத்தைக் கட்டியெழுப்பிய நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளைக் குறித்தது; மேலும், 1844 அக்டோபர் 22 அன்று அவர் திடீரென வந்தபோது, மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தை நிறைவேற்றிக்கொண்டிருந்தார்; தமது ஊழியத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்தபோதும் அவர் அந்த அதிகாரத்தை நிறைவேற்றினார்.

மேலும், “அந்நாட்களுக்குப் பின்பு,” கிறிஸ்து தாம் எழுப்பிய ஆலயத்தைச் சுத்திகரிக்க எண்ணியிருந்தார்; அது பாவத்தின் தீட்டிலிருந்து தமது மக்களின் இருதயங்களைச் சுத்திகரிக்கும் அவரது பணிக்கு, அல்லது எரேமியா கூறுகிறபடி, அவர்களுடைய இருதயங்களிலும் உள்ளங்களிலும் தமது நியாயப்பிரமாணத்தை எழுதும் பணிக்கு அடையாளமாக விளங்கியது.

“அந்த நாட்கள்” என்பவை தானியேலின் “நாட்களின் முடிவு” ஆகும்; அது 1798 மற்றும் 1844 இல் நிறைவுற்றது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தில், 1798 இல் தொடங்கும் புராட்டஸ்தாந்து கொம்பின் வரி, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தாருடன் நிறுவப்படும் உடன்படிக்கையின் உறவை வலியுறுத்துகிறது. எபிரேயச் சொல் “lot” என்பது ஒருவரின் விதியை நிர்ணயிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு சிறிய கல் ஆகும். தானியேலுக்கு, “நாட்களின் முடிவு” வரை சென்று இளைப்பாறும்படி (மரணத்தில்) சொல்லப்பட்டது; அப்பொழுது, 1844 இல், நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பித்து, அவரது விதி நிர்ணயிக்கப்படும்.

“நாட்களின் முடிவு” என்பதிலுள்ள “நாட்கள்” என்பது 1844-ஆம் ஆண்டில் முடிவடைந்த காலம் குறித்த தீர்க்கதரிசனங்களைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில், அதற்குப் பின்னர் தீர்க்கதரிசனக் காலம் இனி இருக்காது. கிறிஸ்து தமது பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் திடீரெனத் தோன்றுவதைக் குறிக்கும் மாரே தரிசனத்திற்குரிய இரண்டாயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகள் அப்போது முடிவடைந்தன; மேலும், 1798-ஆம் ஆண்டில் முடிவுகாலத்தின்போது முதலாம் கோபக்காலத்தின் நாட்கள் முடிவடைந்திருந்ததைப் போலவே, இறுதிக் கோபக்காலத்தின் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளும் முடிவடைந்தன. எரேமியா குறிப்பிட்ட “அந்நாட்களுக்குப் பின்பு” என்பதைப் பவுல் பின்னர் எடுத்துரைத்தார். எரேமியாவின் “அந்நாட்களுக்குப் பின்பு” என்ற சொற்றொடரைப் பவுல் இருமுறை குறிப்பிடுகிறார்; ஏனெனில், “அந்நாட்களுக்குப் பின்பு” ஏற்படுத்தப்படவிருந்த உடன்படிக்கையைப் பற்றிப் பேசுவதோடு மட்டும் பவுல் நின்றுவிடாமல், அதைவிட முக்கியமாக, பிரதான ஆசாரியராகக் கிறிஸ்து செய்யும் பணியை அடையாளம் காட்டுகிறார்.

கிறிஸ்து தோன்றுவதைப் பற்றிய மாரே தரிசனத்தின் தீர்க்கதரிசனத்தையும், தீர்க்கதரிசன வரலாற்றைப் பற்றிய காசோன் தரிசனத்தின் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுத் தீர்க்கதரிசனத்தையும் இணைக்கும் இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள், அவ்விரு தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளின் தொடக்கங்களை, மனிதத்தன்மை தெய்வீகத்தன்மையுடன் ஒன்றிணைவதைக் குறிக்கும் ஓர் அடையாள இணைப்பின் மூலம் ஒன்றாகப் பிணைக்கின்றன அல்லது இணைக்கின்றன; இந்த ஒன்றிணைவே மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தின்போது நடைபெறும் சுத்திகரிப்பில் கிறிஸ்து நிறைவேற்றும் பணியாகும்; இதன் விளைவாக அவர் இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரம் பேருடன் உடன்படிக்கை செய்கிறார்.

ஆலயம் மிதிக்கப்படுவதை விளக்கும் காசோன் தரிசனமானது, ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாம் கலகம் செய்ததுமுதல் பாவத்தால் மிதிக்கப்பட்டுவந்த மனிதகுலத்தைப் பற்றிய தரிசனமாகும்; அந்தத் தரிசனமும், ஆலயத்தை மீண்டும் நிலைநாட்டிச் சுத்திகரிக்கும் கிறிஸ்துவின் பணியை விளக்கும் மாரா தரிசனமும் ஆகிய இரண்டும் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவேறின. சேனையும் பரிசுத்தஸ்தலமும் மிதிக்கப்படுவதைக் குறிக்கும், தேவனுடைய உக்கிரம் பற்றிய இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகாலத் தீர்க்கதரிசனங்கள் இரண்டு உள்ளன.

அந்த இரு தீர்க்கதரிசனங்களும் மனுஷகுலம் மிதிக்கப்பட்டதைக் குறிக்கின்றன; அது மராவின் தரிசனத்தினால் மீளப் புனருத்தாரணம் அடைய வேண்டியது ஆகும். தேவன் தமது ஜனங்களுக்கு விரோதமாகக் கொண்டிருந்த அந்த இரு கோபங்களும் வீழ்ந்துபோன மனுஷகுலத்தின் மேல் இருந்த கோபத்தைக் குறிக்கின்றன; அது வீழ்ந்த ஆலயத்தை மறுபடியும் கட்டி சுத்திகரிப்பதில் கிறிஸ்து செய்த கிரியையினாலே மட்டுமே இரட்சிக்கப்பட்டும் புனருத்தாரணம் செய்யப்பட்டும் இருக்க வேண்டியது ஆகும்.

இரு கடுஞ்சினங்களும் மனிதகுலத்தின் உயர்ந்த இயல்பையும் தாழ்ந்த இயல்பையும் குறிக்கின்றன. ஆதாமின் வீழ்ச்சியின்போது, தாழ்ந்த இயல்பு உயர்ந்த இயல்பின்மேல் ஆதிக்கம் பெற்றது; மனிதரைக் குறித்த கிறிஸ்துவின் திட்டமோ, உயர்ந்த இயல்பு தாழ்ந்த இயல்பை ஆள வேண்டும் என்பதாக இருந்தது. ஆதாமின் வீழ்ச்சியின்போது, உயர்ந்த இயல்பு தாழ்ந்த இயல்பின் இச்சைகளுக்கு அடிபணிந்தது; தேவனுடைய திட்டம் தலைகீழாக மாற்றப்பட்டது. வேதாகமம் கூறும் “மனமாற்றம்” என்பதன் பொருள் இதுவே. மனமாற்றம் அடைவது என்பது, தாழ்ந்த இயல்பின்மேல் ஆளுகை செலுத்தும் நிலைக்கு உயர்ந்த இயல்பு மீண்டும் கொண்டுவரப்படுவதாகும். மாற்றுதல் என்பது நேர்மாறாகத் திருப்புதல் அல்லது தலைகீழாக மாற்றுதல் ஆகும்.

வடக்கு இராச்சியத்திற்கு எதிரான முதல் கடுங்கோபம், பாவவீழ்ச்சியின்போது மேலான இயல்பை அடிமைப்படுத்திய கீழான இயல்பிற்கு எதிரான கடுங்கோபமே ஆகும். அந்தக் கடுங்கோபமே முதலில் வெளிப்பட்டது; ஏனெனில், கிறிஸ்து மீட்பின் பணியை அது முதன்முதலில் தொடங்கிய அதே இடத்திலேயே மேற்கொண்டார்; அது கீழான இயல்பின் இச்சையுடன் தொடங்கியது; அந்த இச்சை உணவின்மீதான இச்சையே. கிறிஸ்து நாற்பது நாள் உபவாசத்துடன் தமது பணியைத் தொடங்கினார்.

இரண்டாவது உக்கிரக்கோபம், தேவன் தமது நாமத்தை விளங்கச்செய்யத் தெரிந்துகொண்ட நகரமாகிய எருசலேம் அமைந்துள்ள தெற்கு இராச்சியத்தால் குறிக்கப்படும் மேலான இயல்புக்கு எதிரானதாக இருந்தது. 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று கிறிஸ்து செய்ய எண்ணியிருந்த பணியும், அவர் இப்போது நிறைவேற்றிவரும் பணியும் எசேக்கியேலின் இரண்டு கோல்களால் குறிக்கப்படுகின்றன.

எசேக்கியேலின் இரண்டு கோல்கள் என்றென்றைக்கும் ஒரே கோலாக ஒன்றுசேர்க்கப்படும் போது, அது கிறிஸ்து தமது ஜனங்களிடமிருந்து பாவத்தை என்றென்றைக்கும் அகற்றும் உடன்படிக்கையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் உயர்ந்த இயல்பும் தாழ்ந்த இயல்பும் தக்க படிநிலைக் கட்டமைப்பிற்குள் மீள நிலைநிறுத்தப்படுகின்றன; மனிதர் மறுபடியும் முழுமையடைகின்றனர். மனந்திரும்பாத நிலையில், முதல் கடுஞ்சினத்தால் குறிக்கப்படும் மனிதனின் தாழ்ந்த இயல்பு, கடைசி கடுஞ்சினத்தால் குறிக்கப்படும் மனிதனின் உயர்ந்த இயல்பின்மேல் ஆட்சி செய்தது. ஆகையால், முதல் கடுஞ்சினம் தெற்கு இராஜ்யத்திற்குப் புவியியல் ரீதியாக “மேலே” இருந்த வடக்கு இராஜ்யத்துக்கு எதிராக இருந்தது.

மாரா, காஸோன் ஆகிய இரு தரிசனங்களையும், அவற்றின் பரஸ்பரத் தொடக்கங்களில், தெய்வீகத்தன்மையுடனும் மனிதத்தன்மையுடனும் இணைக்கும் இருநூற்று இருபதாண்டுக் காலப்பகுதிகள் இரண்டும், கிறிஸ்து இலட்சத்து நாற்பத்து நான்காயிரம் பேருடன் மூன்றாம் தூதனின் பணியை நிறைவுசெய்யும்போது, ஒரே கோலாக ஒன்றிணைகின்றன. தெற்கு இராச்சியத்திற்கு எதிரான இறுதி உக்கிரத்தைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனமே, 1844-இல் வெளிப்படுதல் பற்றிய தீர்க்கதரிசனத்துடன் இணைக்கப்படுகிறது; ஏனெனில், மனமாற்றத்தின்போது உடன்படிக்கை ஒரு புதிய மனதை அளிக்கிறது; ஆனால் புதிய சரீரம் (வடக்கு இராச்சியம்), இரண்டாம் வருகையின்போது மட்டுமே, ஓர் இமைப்பொழுதில் மீட்டளிக்கப்படுகிறது.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனம் முடிவுகாலங்கள் இரண்டையும் அடையாளங்காட்டுகிறது; அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்படும் பூமியிலிருந்து எழும்பும் மிருகத்தின் வரலாற்றுக் காலத்தில், தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் அகநிலைப் போக்கையும் புறநிலைப் போக்கையும் வலியுறுத்துகிறது. இவ்வசனத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்படும் சத்தியங்கள், கிறிஸ்து தமது மக்களுக்குள் அடையாளங்காட்டி நிறைவேற்ற வந்த சத்தியத்தின் அகநிலைப் போக்கையும் புறநிலைப் போக்கையும் குறிக்கின்றன. தெய்வீகத்துடன் இணைந்த மனிதத்துவம் பாவம் செய்வதில்லை என்ற சத்தியம், அறிவின் முத்திரை நீக்கப்படுவதன் விளைவுடன் தொடர்புடைய ஒளியில் சித்தரிக்கப்படுகிறது; அது கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய மக்களின் அகநிலைச் சத்தியத்தைக் குறிக்கிறது. உலகத்தை அர்மகெதோனுக்கு வழிநடத்திச் செல்லும் வல்லமைகளுக்கிடையேயான போரினால் சித்தரிக்கப்படும் ஒளியே கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய மக்களின் புறநிலைச் சத்தியமாகும்.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.