தானியேல் புத்தகம் - நூற்று இருபத்தைந்து

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனம் முடிவுகாலத்தில் தொடங்குகிறது; ஆனால் அந்த வசனம் முடிவுகாலத்தின் இரண்டு காலங்களை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆகையால், தீர்க்கதரிசனத்தின் மாணவர் முதல் முடிவுகாலத்தை இரண்டாம் முடிவுகாலத்துடன் ஒப்பிணைக்க அனுமதிக்கப்படுகிறது. இந்தப் பயன்பாடு செய்யப்படும்போது, 1798-இல் தொடங்கிய மில்லரைட் வரலாற்றின் கோடு, 1989-இல் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் வரலாற்றுடன் இணைவரையாக ஓடுகிறது. இந்த இரண்டு கோடுகளும் உண்மையான புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பின் கோட்டையும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தின் பூமி மிருகத்தின் குடியரசுக் கொம்பின் கோட்டையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. இவ்விரு கோடுகளும் 1798-இல் முடிவுகாலத்தில் தொடங்குகின்றன; மேலும் 1989-இல் உள்ள முடிவுகாலம், அந்த வசனத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட சத்தியத்தின் வழிக்குறிகளுக்கு ஒரு இரண்டாம் சாட்சியை வழங்கி, அவற்றை வெறுமனே பூர்த்தி செய்கிறது.

மூன்றாம் தூதனின் இயக்கம் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வந்தது; ஆனால் 1856 முதல் 1863 வரை நீடித்த ஏழு ஆண்டுக் கிளர்ச்சியின் காரணமாக அது தாமதிக்கப்பட்டது. மூன்றாம் தூதனின் வருகை 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று மறுபடியும் நிகழ்ந்தது. 1863 ஆம் ஆண்டு, பண்டைய இஸ்ரவேலின் காதேஷிலிருந்த முதல் முகாமிடுதலினாலும், பத்து உளவாளிகளின் கிளர்ச்சியினாலும் முன்னடையாளப்படுத்தப்பட்டது; மேலும் 2001 செப்டம்பர் 11, பண்டைய இஸ்ரவேலின் காதேஷிலிருந்த கடைசி முகாமிடுதலினாலும், மோசேயின் கிளர்ச்சியினாலும் முன்னடையாளப்படுத்தப்பட்டது. 1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சி, காதேஷிலிருந்த முதல் கிளர்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டியது; அது வனாந்தரத்தில் மரணத் தீர்ப்பை உண்டாக்கியது. 2001 செப்டம்பர் 11-இன் கிளர்ச்சி, காதேஷிலிருந்த கடைசி கிளர்ச்சியைச் சுட்டிக்காட்டியது; அது லவோதிக்கேய ஆத்வென்டிசத்தின் தலைமையின் மரணத்தை உண்டாக்கியது.

1840 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 11 அன்று தேவதூதன் இறங்கிவந்தது, 1840 முதல் 1844 வரையிலான இயக்கத்துக்கு தொடக்கமாயிற்று; அந்த இயக்கத்தை சகோதரி வைட் தேவனுடைய வல்லமையின் மகிமையான வெளிப்பாடென அழைத்தார்; அது 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11-ஐ முன்னடையாளமாகச் சுட்டிக்காட்டியதோடு, தேவனுடைய வல்லமையின் மகிமையான வெளிப்பாட்டையும் அடையாளப்படுத்தியது.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று மூன்றாம் தூதன் முதல்முறையாக வந்தது (முதல் காதேஸ்) கிரியையை முடிப்பதற்காக இருந்தது; ஆனால் தேவனுடைய ஜனங்கள் ஒரு புதிய தலைவரைத் தேர்ந்தெடுத்து எகிப்திற்குத் திரும்பச் செல்லத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். 1863 ஆம் ஆண்டளவில், எரிகோவின் சுவர்களை இடிக்கிற தேவனுடைய வேலையில் பங்கெடுப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் “எரிகோவை மறுபடியும் கட்டியிருந்தார்கள்.” ஆகையால், அவர்கள் வனாந்தரத்தில் மரணமடையும் சாபத்திற்குள்ளானார்கள்.

பண்டைய இஸ்ரவேல் முதல் காதேஷில் யோசுவாவினதும் காலேபினதும் செய்தியை நிராகரித்ததுபோல, நவீன இஸ்ரவேல் முதல் காதேஷில் (1863) செய்த கலகம் அவர்கள்மேல் யோசுவாவின் சாபத்தை வரவழைத்தது. மூன்றாம் தூதன் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று (கடைசி காதேஷ்) திரும்பியபோது, தேவன் எரிகோவையும் அதன் மதில்களையும் இடித்துக் கீழிறக்குவதற்கு முன்பான இறுதி வேலை ஆரம்பமானது.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று மூன்றாம் தூதன் வருகை பெறுகிறான்; அப்படியே அது கடைசி நாட்களில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமையினதும் வருகையைக் குறிக்கிறது. 1844 அக்டோபர் 22 அன்று ஆரம்பமான மூன்றாம் தூதனின் சோதனைக் காலத்தின் முடிவை 1863 குறிக்கிறது. ஆகையால் 1863 விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமையைக் குறிக்கும் சட்டத்தின் ஒரு சின்னமாகும்; ஏனெனில் இயேசு எப்போதும் ஆரம்பத்தின் மூலம் முடிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். 1863 இல் தேசம் இரண்டு வகுப்புகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது; அதுபோலவே ஞாயிற்றுக்கிழமையச் சட்டத்தின்போது இரண்டு வகுப்புகள் வெளிப்படுத்தப்படும்.

மில்லரைட் வரலாற்றில் மூன்றாம் தூதனின் சோதனைக்காலம் 1844 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கி 1863 ஆம் ஆண்டில் முடிவுற்றது; அதன் தொடக்கமும் முடிவும் இரண்டும் கடைசி நாட்களின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தால் குறியிடப்பட்டிருந்தன. தொடக்கம் (1844) மற்றும் முடிவு (1863) ஆகியவற்றுக்கிடையிலான வரலாற்றில், மில்லரைட் இயக்கத்தின் கிளர்ச்சி (1856) இடம்பெறுகிறது. ஆகையால், அந்தக் காலப்பகுதி “சத்தியம்” என்பதன் கையொப்பத்தைத் தாங்குகிறது. 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று இரண்டாவது முறையாக காதேசுக்கு மீண்டும் திரும்புதல், மூன்றாம் தூதனின் சோதனைச் செயல்முறையின் ஆரம்பத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது 1863-ஆல் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டபடி, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடைகிறது.

அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திலிருந்து மனிதருடைய பரிசோதனைக் காலம் முடிவடையும் வரையில், அந்த வரலாற்றில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட பாபிலோனின் வேசியின்மேல் நிறைவேற்றப்படும் நிர்வாகத் தீர்ப்பிற்கு ஒப்பாக, எரிகோவும் அதன் மதில்களும் கீழே தள்ளப்படும். நாற்பதாம் வசனம் 1798-இல் ஆரம்பித்து, நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடைகிறது. 1798-இலுள்ள முடிவுகாலம், தேவனுடைய திருச்சபையின் உள் வரிசையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அது முதல் தூதனுடைய இயக்கத்தின் மில்லரைட்டுகளுடன் ஆரம்பித்து, மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தினூடாக நூற்று நாற்பத்துநான்காயிரம் வரையிலும் நீள்கிறது. இவை அனைத்தும் ஒரே வசனத்தில்.

1798 ஆம் ஆண்டில் தெற்கின் ராஜாவின் உயர்வோங்குதலோடு தொடங்கிய வடக்கின் ராஜாவுக்கும் தெற்கின் ராஜாவுக்கும் இடையிலான போர், 1989 ஆம் ஆண்டில் தெற்கின் ராஜா வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஐந்தாம் மற்றும் ஆறாம் ராஜ்யங்களுக்கிடையிலான கூட்டணியினால் தோற்கடிக்கப்பட்டபோது முடிவுக்கு கொண்டு வரப்பட்டது. 1798 இல் தொடங்கிய வடக்கின் ராஜாவும் தெற்கின் ராஜாவும் நடத்திய இந்தப் போர், ரோமுக்கு எதிரான ஒரு போராட்டமாக மில்லரைட்டுகளால் அறியப்பட்டது; அதை அவர்கள் புறமதத்தையும் போப்பாட்சியத்தையும் கொண்ட இரண்டு பாழாக்குகிற வல்லமைகளாகவே கண்டனர். 1989 இல் அந்தப் போர் முடிவடைந்தபோது, பாழாக்குகிற அந்த மூன்று வல்லமைகளும் அதில் சம்பந்தப்பட்டிருந்தன; மேலும், உலகத்தை அர்மகெத்தோனுக்குத் தலைமையேற்று இட்டுச் செல்லும் அந்த மூன்று வல்லமைகளின் தீர்க்கதரிசனச் சித்திரிப்பின் தொடக்கத்தையும் அது குறித்தது; அது புவியியல் ரீதியாக தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பத்திஐந்தாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

நாற்பதாம் வசனத்திலிருந்து நாற்பத்தைந்தாம் வசனம் வரையிலானவை, கடல்களின் நடுவிலும் மகிமையுள்ள பரிசுத்த மலையினிடையிலும் போப்பை அவன் முடிவிற்குக் கொண்டு வரும் மூன்று வல்லமைகளின் தீர்க்கதரிசன இயக்கவியலை அடையாளப்படுத்துகின்றன. சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும்போது, நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசன வரலாறு, நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்திலிருந்து நாற்பத்துநான்காம் வசனம் வரையிலானவற்றை உள்ளடக்கியதாகும்.

ஆகையால், 1989 ஆம் ஆண்டில் நிறைவுகாலம் தொடங்கும் நிலையிலிருந்து, 1798 என்ற இரண்டாவது சாட்சியத்துடன் சேர்ந்து, தெற்கின் ராஜாவுக்கும் வடக்கின் ராஜாவுக்கும் இடையிலான யுத்தத்தின் ஆரம்பத்தையும் முடிவையும் அடையாளப்படுத்துகின்றபோது, நாற்பத்தொன்றாம் வசனம் முதல் நாற்பத்துநான்காம் வசனம் வரை மரணக்காயம் குணமாகிய பாப்பாட்சியின் மும்மடங்கு ஐக்கியத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும், நாற்பத்தைந்தாம் வசனத்தில் அவள் தனது முடிவை அடைகிறாள். இந்தக் கண்ணோட்டத்திலிருந்து அணுகப்படும்போது, இந்த வசனங்கள் தேவனுடைய சபைக்கு வெளிப்புறமான ஒரு வரலாற்றை முன்வைக்கின்றன; இதேபோலவே, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் உள்ள ஏழு முத்திரைகளுக்கும் ஏழு சபைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்பிலும் இது பிரதிபலிக்கப்படுகிறது.

1798 என்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுக் கோடு முதன்மையாக விசாரணைத் தீர்ப்பைக் குறிக்கிறது; அதே தொடக்கப்புள்ளியில் 1989-இல் ஆரம்பமாகும் கோடு முதன்மையாக நிறைவேற்று தீர்ப்பைக் குறிக்கிறது. 1798 முதன்மையாக உடன்படிக்கையின் தூதருக்காக வழியை ஆயத்தப்படுத்துகிற தூதனின் பணியை வலியுறுத்துகிறது; 1989 முதன்மையாக எலியா தூதனின் பணியை வலியுறுத்துகிறது.

1798 முதல், தானியேலின் புத்தகம் திறக்கப்பட்டபோது, கிறிஸ்து தமது ஜனங்களை தெய்வீகம் மனிதத்துவத்துடன் நிரந்தரமாக ஒன்றிணையும் ஒரு உடன்படிக்கை உறவிற்குள் நடத்திச் செல்லும் அந்தத் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றைப் பற்றிய அறிவின் அதிகரிப்பு நமக்குக் கிடைக்கிறது. அந்த இறுதி நாள் உடன்படிக்கை வேதாகமங்களில் மீண்டும் மீண்டும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் கடைசி நாட்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்; மேலும் தீர்க்கதரிசனத்தில் “கடைசி நாட்கள்” என்ற சொல்லாட்சி நியாயத்தீர்ப்பின் காலப்பகுதியைக் குறிக்கிறது. முதல் தூதன் 1798-இல், முடிவுக்காலத்தில், 1844-இல் நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பிக்கப்படுவதை அறிவிக்க வந்தான்; அதுவே கடைசி நாட்களின் வருகையும் ஆகும். கடைசி நாட்கள் என்பது, தேவன் தம்முடைய ஜனங்களின் “அக்கிரமத்தை” “மன்னித்து,” அவர்களுடைய பாவங்களை “இனிமேல் நினைவுகூராதிருப்பார்” என்று எரேமியா கூறிய, வரப்போகும் அந்த “நாட்களே” ஆகும். அந்தச் செயல், “கடைசி நாட்களில்,” நிழலின் நிறைவேறுதலான பாவநிவாரண நாளில் மகா ஆசாரியராகிய கிறிஸ்துவினால் நிறைவேற்றப்படுகிறது.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று வந்த மூன்றாம் தூதனுடைய முன்னேறும் ஒளியில் மில்லரைட் அட்வென்டிசம் விசுவாசத்தோடு தொடர்ந்து நடந்திருந்தால், அவர்கள் ஏற்கனவே இயேசுவோடு தங்கள் நித்திய இல்லத்தில் இருந்திருப்பார்கள். எரேமியா “அந்த நாட்களின் பின்பு” என்று சொல்லும்போது இதுவே அவர் குறிப்பதன் அர்த்தமாகும். “அந்த நாட்கள்” என்பது 1844-இல் கொண்டு வந்து நிறைவு பெற்ற தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதிகளாகும். அவையே தானியேல் பன்னிரண்டாம் அதிகாரம் குறிப்பிடும் “நாட்கள்” ஆகும்.

“நாட்களின் முடிவில்,” அல்லது எரேமியா கூறுவதுபோல், “அந்த நாட்களுக்குப் பிறகு,” கிறிஸ்து தமது ஜனங்களின் உள்ளங்கூறுகளில் தமது நியாயப்பிரமாணத்தை வைக்கவும், அவர்களின் இருதயங்களின்மேல் தமது நியாயப்பிரமாணத்தை எழுதவும் நிர்ணயித்தார். உள்ளங்கூறுகள் என்பது தாழ்ந்த இயல்பாகும்; அல்லது பவுல் அதைக் “மாம்சம்” என்று அழைக்கிறார்; இருதயம் என்பது உயர்ந்த இயல்பாகும். இந்த உடன்படிக்கை, மனந்திரும்புதலின்போது தமது ஜனங்களுக்கு ஒரு புதிய மனதை அளிப்பதையும், இரண்டாம் வருகையின்போது ஒரு புதிய சரீரத்தை அளிப்பதையும் வாக்குறுதி செய்கிறது. தேவனுடைய சாயலில் படைக்கப்பட்ட ஆதாமினால் மனிதன் விழுந்தான்; அவன் உயர்ந்த இயல்பும் தாழ்ந்த இயல்பும் உடையவனாகப் படைக்கப்பட்டான். கிறிஸ்துவின் உடன்படிக்கை, மனிதகுலத்தை அவர்களுடைய இருவகை இயல்போடும் பாவத்தின் சாபத்திலிருந்து மீட்பதாகும்.

எரேமியா “அந்த நாட்களுக்குப் பின்பு” என்று கூறும்போது, கிறிஸ்து தமது ஆலயத்திற்குத் திடீரென வந்து அதைச் சுத்திகரித்ததினால் குறிக்கப்படும் கிரியைக்குமுன் இருந்த “நாட்கள்” என்பது, 1798 மற்றும் 1844 ஆண்டுகளில் முடிவடைந்த தீர்க்கதரிசனக் காலங்களாகும். அந்தத் தீர்க்கதரிசன நாட்கள் (காலங்கள்) முடிவடைந்தது, கிறிஸ்து மில்லரைட் ஆலயத்தை எழுப்பிய நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டியது; மேலும் அவர் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று திடீரென வந்தபோது, தமது ஊழியத்தின் ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்தபோது நிறைவேற்றிய மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்தையே அவர் அப்போதும் நிறைவேற்றிக் கொண்டிருந்தார்.

“அந்த நாட்களுக்குப் பின்பு,” கிறிஸ்து தாம் எழுப்பியிருந்த ஆலயத்தைச் சுத்திகரிக்க நோக்கமாயிருந்தார்; அது, தமது ஜனங்களின் இருதயங்களைப் பாவத்தின் அசுத்தத்திலிருந்து சுத்திகரிக்கும் அவருடைய கிரியையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; அல்லது எரேமியா கூறுவதுபோல், அவர்களுடைய இருதயங்களிலும் உள்ளார்ந்த பகுதிகளிலும் தம்முடைய நியாயப்பிரமாணத்தை எழுதுவதை.

“அந்த நாட்கள்” என்பவை தானியேலின் “நாட்களின் முடிவு” ஆகும்; அது 1798 மற்றும் 1844 இல் நிறைவுற்றது. தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தில், 1798 இல் தொடங்கும் புராட்டஸ்தாந்து கொம்பின் வரி, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரத்தாருடன் நிறுவப்படும் உடன்படிக்கையின் உறவை வலியுறுத்துகிறது. எபிரேயச் சொல் “lot” என்பது ஒருவரின் விதியை நிர்ணயிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு சிறிய கல் ஆகும். தானியேலுக்கு, “நாட்களின் முடிவு” வரை சென்று இளைப்பாறும்படி (மரணத்தில்) சொல்லப்பட்டது; அப்பொழுது, 1844 இல், நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பித்து, அவரது விதி நிர்ணயிக்கப்படும்.

“நாட்களின் முடிவின் நாட்கள்” என்பது, 1844-ஆம் ஆண்டில் நிறைவுற்ற காலத் தீர்க்கதரிசனங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஏனெனில் அதற்குப் பிறகு தீர்க்கதரிசனக் காலம் இனி இருக்காது. இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகள், அதாவது marah தரிசனம் — அவருடைய பரிசுத்தஸ்தலத்தில் கிறிஸ்து திடீரென வெளிப்படுவதை அர்த்தப்படுத்துவது — அப்பொழுது முடிவுற்றது; மேலும் கடைசி கோபத்தின் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளும் முடிவுற்றன; முதலாவது கோபத்தின் நாட்கள் 1798-ஆம் ஆண்டில், முடிவுகாலத்தில், முடிவுற்றதுபோலவே. எரேமியா குறிப்பிட்ட “அந்த நாட்களுக்குப் பிறகு” என்பதைக் குறித்து, அதன் பின்னர் பவுல் உரையாடுகிறார். பவுல், எரேமியாவின் “அந்த நாட்களுக்குப் பிறகு” என்பதைக் இருமுறை குறிப்பிட்டுக் கூறுகிறார்; ஏனெனில் பவுல் வெறுமனே “அந்த நாட்களுக்குப் பிறகு” நிறுவப்படவிருந்த உடன்படிக்கையை மட்டுமே எடுத்துரைப்பதில்லை; அதிலும் முக்கியமாக, அவர் கிறிஸ்துவின் பிரதான ஆசாரியராகிய பணியை அடையாளப்படுத்துகிறார்.

கிறிஸ்துவின் தோற்றத்தைச் சார்ந்த marah தரிசனத்தின் தீர்க்கதரிசனத்தையும், தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் chazon தரிசனத்துக்குரிய இரண்டாயிரத்து ஐநூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தையும் இணைக்கும் இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள், அந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசன காலங்களின் தொடக்கத்தை ஒன்றோடொன்று பிணைக்கின்றன; மேலும், அது மனிதத்துவமும் தெய்வத்துவமும் இணைவதைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு குறியீட்டு இணைப்பாக விளங்குகிறது; இதுவே மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தின் போது நிகழும் சுத்திகரிப்பில் கிறிஸ்து நிறைவேற்றும் கிரியையாகும், மேலும் அதன் விளைவாக அவர் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரத்தவர்களுடன் உடன்படிக்கை செய்கிறார்.

ஆலயத்தை மிதித்துக்கீழ்ப்படுத்தப்படுதலை விளக்குகின்ற சாசோன் தரிசனம், ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாம் செய்த கலகத்திலிருந்து பாவத்தினால் மிதித்துக்கீழ்ப்படுத்தப்பட்ட மனிதகுலத்தின் தரிசனமாகும்; மேலும் ஆலயத்தை மீட்டெடுத்து சுத்திகரிக்கும் கிறிஸ்துவின் கிரியையை விளக்குகின்ற மரா தரிசனமும் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று இரண்டும் நிறைவேறின. தேவனுடைய கோபாக்கினையைச் சார்ந்த இரு இருபத்தைந்து நூற்று இருபது ஆண்டு தீர்க்கதரிசனங்கள் உள்ளன; அவை சேனையையும் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் மிதித்துக்கீழ்ப்படுத்தப்படுதலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

அந்த இரு தீர்க்கதரிசனங்களும் மனுஷகுலம் மிதிக்கப்பட்டதைக் குறிக்கின்றன; அது மராவின் தரிசனத்தினால் மீளப் புனருத்தாரணம் அடைய வேண்டியது ஆகும். தேவன் தமது ஜனங்களுக்கு விரோதமாகக் கொண்டிருந்த அந்த இரு கோபங்களும் வீழ்ந்துபோன மனுஷகுலத்தின் மேல் இருந்த கோபத்தைக் குறிக்கின்றன; அது வீழ்ந்த ஆலயத்தை மறுபடியும் கட்டி சுத்திகரிப்பதில் கிறிஸ்து செய்த கிரியையினாலே மட்டுமே இரட்சிக்கப்பட்டும் புனருத்தாரணம் செய்யப்பட்டும் இருக்க வேண்டியது ஆகும்.

இரு கோபங்களும் மனிதகுலத்தின் உயர்ந்த இயல்பையும் தாழ்ந்த இயல்பையும் குறிக்கின்றன. ஆதாமின் வீழ்ச்சியின் போது, தாழ்ந்த இயல்பு உயர்ந்த இயல்பின் மேல் ஆதிக்கத்தை எடுத்துக்கொண்டது; மனிதர்களுக்காக கிறிஸ்துவின் நோக்கம், உயர்ந்த இயல்பு தாழ்ந்த இயல்பின் மேல் ஆட்சி செய்யவேண்டும் என்பதாகும். ஆதாமின் வீழ்ச்சியின் போது, உயர்ந்த இயல்பு தாழ்ந்த இயல்பின் காம ஆசைகளுக்குள் விழுந்தது; இவ்வாறு தேவனுடைய நோக்கம் தலைகீழாயிற்று. இதுவே வேதாகமத்தில் சொல்லப்படும் “மனந்திரும்புதல்” என்பதன் பொருள். மனந்திரும்புதல் என்பது, உயர்ந்த இயல்பு தாழ்ந்த இயல்பின் மேல் தன் ஆட்சி நிலைக்கு மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்படுதல் என்பதாகும். மனந்திருப்பச்செய்வது என்பது மாற்றி அமைத்தல், அல்லது தலைகீழாக்குதல் என்பதாகும்.

வடக்கு ராஜ்யத்திற்கெதிரான முதல் கோபம், வீழ்ச்சியின் வேளையில் உயர்ந்த இயல்பை அடிமைப்படுத்திய தாழ்ந்த இயல்பிற்கெதிரான கோபமாக இருந்தது. அந்தக் கோபம் முதலில் வந்தது; ஏனெனில், மீட்பின் கிரியையை கிறிஸ்து அது முதலில் தொடங்கிய இடத்திலிருந்தே ஏற்றுக்கொண்டார்; அது தாழ்ந்த இயல்பின் இச்சையோடு தொடங்கியது, அதாவது பசியாசையின் இச்சையோடு. கிறிஸ்து தம் கிரியையை நாற்பது நாட்கள் நோன்பிருந்து தொடங்கினார்.

இரண்டாவது கோபம், தெற்கு ராஜ்யத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட உயர்ந்த இயல்பின்மேல் இருந்தது; அங்கேயே தேவன் தமது நாமத்தை வைக்கத் தேர்ந்தெடுத்த நகரமாகிய எருசலேம் அமைந்துள்ளது. 1844 அக்டோபர் 22 அன்று, கிறிஸ்து செய்ய எண்ணிய கிரியையும், அவர் இப்போது நிறைவேற்றி வருகிற கிரியையும், எசேக்கியேலின் இரண்டு கோல்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன.

எசேக்கியேலின் இரண்டு கோல்கள் என்றென்றைக்கும் ஒரே கோலாக ஒன்றுசேர்க்கப்படும் போது, அது கிறிஸ்து தமது ஜனங்களிடமிருந்து பாவத்தை என்றென்றைக்கும் அகற்றும் உடன்படிக்கையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் உயர்ந்த இயல்பும் தாழ்ந்த இயல்பும் தக்க படிநிலைக் கட்டமைப்பிற்குள் மீள நிலைநிறுத்தப்படுகின்றன; மனிதர் மறுபடியும் முழுமையடைகின்றனர். மனந்திரும்பாத நிலையில், முதல் கடுஞ்சினத்தால் குறிக்கப்படும் மனிதனின் தாழ்ந்த இயல்பு, கடைசி கடுஞ்சினத்தால் குறிக்கப்படும் மனிதனின் உயர்ந்த இயல்பின்மேல் ஆட்சி செய்தது. ஆகையால், முதல் கடுஞ்சினம் தெற்கு இராஜ்யத்திற்குப் புவியியல் ரீதியாக “மேலே” இருந்த வடக்கு இராஜ்யத்துக்கு எதிராக இருந்தது.

தெய்வீகத்துடனும் மனிதத்துவத்துடனும், அவற்றின் பரஸ்பர தொடக்கங்களில், மராஹ் மற்றும் காசோன் என்னும் இரு தரிசனங்களை இணைக்கும் இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள், கிறிஸ்து ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தாரோடு மூன்றாம் தூதனுடைய கிரியையை இறுதிப்படுத்தும் போது, இரண்டும் ஒன்றாய் ஒரே கோலாக இணைகின்றன. அது தெற்குப் ராஜ்யத்துக்கு எதிரான கடைசி உக்கிரக்கோபத்தின் தீர்க்கதரிசனமாகும்; அது 1844-இல் நிகழ்ந்த தோற்றத்தின் தீர்க்கதரிசனத்தோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது; ஏனெனில் உடன்படிக்கை மனந்திரும்புதலில் ஒரு புதிய மனதை அளிக்கிறது, ஆனால் புதிய சரீரம் (வடக்குப் ராஜ்யம்) இரண்டாம் வருகையில் கணநேரத்தில் மட்டுமே மீளப் பெறப்படுகிறது.

தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனம், முடிவுகளின் இரு காலங்களையும் அடையாளப்படுத்துகிறது; அதன்மூலம், வெளிப்படுத்தல் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தின் பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தின் வரலாற்றின்போது இடம்பெறும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் உள்புற மற்றும் வெளிப்புற கோட்டுகளை வலியுறுத்துகிறது. அந்த வசனத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட சத்தியங்கள், கிறிஸ்து தமது ஜனங்களுக்குள் அடையாளப்படுத்தவும் நிறைவேற்றவும் வந்த உள்புற மற்றும் வெளிப்புற சத்தியக் கோட்டுகள் இரண்டையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. மனிதத்துவம் தெய்வத்துவத்துடன் இணைந்தபோது பாவம் செய்யாது என்ற சத்தியம், அறிவின் முத்திரை நீக்கப்படுதலின் விளைவுடன் தொடர்புடைய ஒளியில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும் அது கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களின் உள்புற சத்தியத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. உலகத்தை ஆர்மகெத்தோனுக்குக் கொண்டு செல்லும் அதிகாரங்களுக்கிடையேயான போராட்டத்தால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஒளி, கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களின் வெளிப்புற சத்தியமாகும்.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.