தானியேல் புத்தகம் - நூற்று முப்பத்தெட்டு

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் நாற்பதாம் வசனம், தேவனுடைய வார்த்தையில் உள்ள மிக ஆழ்ந்த வசனங்களில் ஒன்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அதில் சித்தரிக்கப்படும் தீர்க்கதரிசன வரலாறுகள், எசேக்கியேலின் தரிசனத்தில் உள்ள சக்கரங்களுக்குள் சக்கரங்கள் ஒன்றிணைக்கப்படும் இடமாகும். 1798-இல் மில்லரைட் இயக்கத்தின் முடிவுக்காலமும், 1989-இல் மூன்றாம் தூதனின் இயக்கத்தின் முடிவுக்காலமும் கொண்டு, கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களின் உள்புற மற்றும் வெளிப்புற வரலாறுகள் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. அந்த வசனத்தின் உட்பகுதியில், 1798-இல் முதல் தூதனுடன் வந்த நெருங்கிவரும் நியாயத்தீர்ப்பின் அறிவிப்பு இருந்து, நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும் எல்லாம் அடங்கியுள்ளன. ஆகையால், அந்த வசனம், இறந்தவர்களுடன் தொடங்கும் தேவனுடைய சபையின் விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பையும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடப்படுதல் வரையிலும், மேலும் தேவன் லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்தை தமது வாயிலிருந்து உமிழ்ந்து விடுதலையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

1798-ஆம் ஆண்டில் போப்பாட்சிக்கு மரணக்காயம் ஏற்பட்ட வரலாறிலிருந்து, நாற்பத்து ஒன்றாம் வசனத்தில் அந்த மரணக்காயம் குணமாகும் வரையிலான வரலாறு, அந்த வசனத்தின் வரலாற்றில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. நாற்பத்து ஒன்றாம் வசனத்திலிருந்து தொடரும் பகுதி, அத்தகைய வசனத்திலேயே ஆரம்பிக்கும் தேவனுடைய தீவிரமடைந்து வரும் நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்புகளின் சூழலில் அமைந்துள்ளது. இந்தத் தீர்க்கதரிசனப் பொருளில், நாற்பதாம் வசனமே தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் முடிவாகும்; அந்த அதிகாரத்தின் ஒன்றாம் மற்றும் இரண்டாம் வசனங்களே அதன் ஆரம்பமாகும். பதினொன்றாம் அதிகாரம் கிறிஸ்துவிரோதியின் கலகத்தைக் முன்வைக்கிறது; பத்தாம் அதிகாரம் ஹித்தேக்கேல் நதித் தரிசனத்தின் ஆரம்பத்தைக் குறிக்கிறது; பன்னிரண்டாம் அதிகாரம் அதன் முடிவைக் குறிக்கிறது. பத்தாம் மற்றும் பன்னிரண்டாம் அதிகாரங்கள் முதலும் கடைசியும் ஆகியவற்றைக் குறிக்கின்றன; பதினொன்றாம் அதிகாரம் நடுவிலுள்ள கலகமாகும்.

பத்தாம் அதிகாரமும் பன்னிரண்டாம் அதிகாரமும் ஒரேவையாகும்; ஏனெனில், பதினொன்றாம் அதிகாரத்தைப் போலல்லாமல், அவை தரிசனத்துடனான தானியேலின் அனுபவத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன; ஆனால் பதினொன்றாம் அதிகாரமே அந்த தரிசனமாகும். பத்தாம் அதிகாரம் எபிரேய எழுத்துமாலையின் முதல் எழுத்தாகும்; பதினொன்றாம் அதிகாரம் எபிரேய எழுத்துமாலையின் பதின்மூன்றாவது கலகக்கார எழுத்தாகும்; பன்னிரண்டாம் அதிகாரம் எழுத்துமாலையின் கடைசி எழுத்தாகும். ஹித்தேகேல் நதியின் தரிசனம் “சத்தியம்” ஆகும்.

பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், ஆரம்பம் முடிவை விளக்குகிறது; ஏனெனில் கிறிஸ்து ஒருபோதும் மாறுவதில்லை. நாற்பதாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள இறுதியான வரலாறு, மிருகத்தின் உருவத்தின் சோதனைக்காலமாகும். அந்தச் சோதனைக்காலம், நாற்பத்தொன்றாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள மிருகத்தின் முத்திரையுடன் நிறைவடைகிறது. ஆகையால், ஒன்று மற்றும் இரண்டு வசனங்கள், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடப்படும் காலத்தைக் குறித்தே உரையாட வேண்டும்; ஏனெனில் அந்தக் காலப்பகுதியே மிருகத்தின் உருவம் உருவாகும் காலப்பகுதியும் ஆகும்.

முடிவுக் காலத்தை அடையாளப்படுத்துகிற இரண்டு வழிக்குறிகள் எப்போதும் உள்ளன. மோசேயின் சீர்திருத்த இயக்கத்தில், அது ஆரோனின் பிறப்பாக இருந்து, அதற்கு மூன்று ஆண்டுகள் பின்னர் மோசேயின் பிறப்பு வந்தது. பாபிலோனிலிருந்து வெளியேறி ஆலயத்தை மறுபடியும் கட்டியெழுப்புவதற்கான சீர்திருத்த இயக்கத்தில், அது தாரியு ராஜாவாக இருந்து, அதன்பின் கோரேசு ராஜா வந்தான். கிறிஸ்துவின் சீர்திருத்த இயக்கத்தில், அது யோவான் ஸ்நானகரின் பிறப்பாக இருந்து, அதற்கு ஆறு மாதங்கள் பின்னர் கிறிஸ்துவின் பிறப்பு வந்தது. மில்லரைட் இயக்கத்தின் சீர்திருத்தத்தில், அது 1798ஆம் ஆண்டில் பாப்பரசர் அமைப்பின் மரணமாக இருந்து, அதன்பின் 1799ஆம் ஆண்டில் போப்பின் மரணம் வந்தது. மூன்றாம் தூதனின் சீர்திருத்த இயக்கத்தில், அது அதிபர் ரீகனும் முதல் அதிபர் புஷும் ஆக இருந்தது; இவ்விருவரும் 1989ஆம் ஆண்டை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினர். தானியேல் அதிகாரம் பத்து, வசனம் ஒன்று இல், கோரேசு ராஜா அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருப்பதை நாம் காண்கிறோம்.

பத்தாம் அதிகாரத்தின் பின்வரும் வசனங்களில், பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் கபிரியேல் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தரிசனத்தை அறிவிப்பதற்கு முன்பாகவே தானியேலின் அனுபவம் முன்னறிவிப்பாக வெளிப்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக் காண்கிறோம். சைரஸ் முடிவுகாலத்தை அடையாளப்படுத்துகிறான்; ஏனெனில் அதற்கு முன்பு தாரியுவின் மருமகனான சைரஸ், தாரியுவின் தளபதியாக இருந்து, பெல்சாத்த்சாரை கொன்றான்; இவ்வாறு சிறைப்பிடித்தலின் எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவை அடையாளப்படுத்தினான்; அது கி.பி. 538 முதல் 1798 வரை ஆவிக்குரிய பாபிலோனில் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேல் அனுபவித்த ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகால சிறைப்பிடித்தலுக்கான முன்மாதிரியாக இருந்தது.

1798 ஆம் ஆண்டில் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் முடிவு “முடிவின் காலத்தை” குறித்தது; அதுபோல எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவும் அந்த வரலாற்றிற்கான “முடிவின் காலத்தை” குறித்தது. பெல்ஷாச்சாரின் மரணத்தின்போதும் பாபிலோன் இராச்சியத்தின் முடிவின்போதும் தாரியுவும் கோரேசும் இருவரும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர்; ஏனெனில் அந்தச் செயலை நிறைவேற்றிய தாரியுவின் தளபதியாக, கோரேசு தாரியுவைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான். முதல் ஜார்ஜ் புஷ் 1989 ஜனவரி 20 அன்று பதவியேற்றபோது, 1989 ஆம் ஆண்டின் முதல் பத்தொன்பது நாட்கள் ரீகன் ஜனாதிபதியாக இருந்திருந்தான்.

ஹித்தேக்கேல் தரிசனம், கோரேசின் மூன்றாம் ஆண்டில், முடிவுக்காலத்தில் ஆரம்பமானது. காபிரியேல் தானியேலுக்கு பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை விரிக்கத் தொடங்கும்போது, முதலில் அவர் தரியுவின் முதல் ஆண்டைக் குறிப்பிடுகிறார்; இதன் மூலம், தாம் தானியேலுக்கு முன்வைக்க இருந்த தீர்க்கதரிசன வரலாற்றுத் தரிசனம் 1989 ஆம் ஆண்டில், இறுதியான முடிவுக்காலத்தில் ஆரம்பிக்கிறது என்பதைத் தெளிவாக நிறுவுவதற்காக; ஏனெனில் எல்லா தீர்க்கதரிசிகளும் தாங்கள் வாழ்ந்த நாட்களைப்பற்றியதைவிட கடைசி நாட்களைப்பற்றியே அதிகமாகப் பேசுகின்றனர்.

1989 ஆம் ஆண்டிலுள்ள முடிவுகாலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தாரியுவின் முதலாம் ஆண்டில், கபிரியேல் “நின்றான்”; இதன் மூலம், ஒரு “முடிவுகாலத்தில்” ஒரு தூதன் வருகிறான் என்பது அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. 1798 இல் முதல் தூதன் வந்தான்; 1989 இல், மூன்றாம் தூதன் வந்தான். மூன்றாம் தூதனின் செய்தி 2001 இல் வல்லமையூட்டப்பட்டதுவரை, மூன்றாம் தூதனின் முத்திரையிடுதல் ஆரம்பிக்கவில்லை; ஆனால் 1989 இல் மூன்றாம் தூதன் வருகைதந்த இயக்கம், முடிவுகாலத்தில் கபிரியேல் நிற்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. கபிரியேல் தானியேலுக்கு “சத்திய வேதப்பிரமாணத்தில் குறிக்கப்பட்டதை” காட்டப்போகிறான்; மேலும், ஹித்தெக்கேல் தரிசனம் கபிரியேல் இப்போது முன்வைக்கவிருக்கும் “சத்தியம்” என்ற கையொப்பத்தை உடையதாக உள்ளது.

பத்தாம் அதிகாரத்தின் பதினான்காம் வசனத்தில், ஹித்தேக்கேல் தரிசனத்தில் தான் உரையாடிக் கொண்டிருந்தது “கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு நிகழப்போகிறதையே” என்று காபிரியேல் ஏற்கனவே தானியேலுக்கு அறிவித்திருந்தான்.

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் இரண்டாம் வசனம், முடிவுகாலத்தில் 1989ஆம் ஆண்டில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அறிவை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அது, “பின்வரும் நாட்களில்” தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு “நேரப்போகிறதைக்” அடையாளப்படுத்துகிறது.

கோரேஷ் 1989 முதல் இருக்கும் இரண்டாம் ராஜாவுக்கு முன்னடையாளமாக இருக்கிறார். அவர் மேதிய-பாரசீக பேரரசின் ராஜாவாக இருக்கிறார்; அது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் கடைசி நாட்களில் இரண்டு கொம்புகளால் அமைந்த ராஜ்யத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; அந்த இரண்டு கொம்புகள் மேதியராலும் பாரசீகராலும் குறிக்கப்படுகின்றன. 1989-இல் காலத்தின் முடிவில் தோன்றிய இரண்டு கொம்புகளுள்ள பூமி மிருகத்தின் ராஜ்யத்தின் இரண்டாம் ராஜாவுக்குப் பிறகும் இன்னும் மூன்று ராஜாக்கள் (கிளிண்டன், புஷ் கடைசி, ஒபாமா) இருப்பார்கள்; அதற்குப் பின்பு அவர்கள் எல்லாரையும் விட மிகவும் அதிக ஐசுவரியமுள்ள ஒரு ராஜா எழுவான். முதல் புஷ்க்குப் பின்பு வந்த அந்த மூன்று ராஜாக்கள், அவர்கள் ஜனாதிபதிகளாக இருந்ததன் பின்பாகவும், அவர்கள் ஜனாதிபதிகளாக ஆனதினாலேயும் மட்டுமே செல்வந்தர்களானார்கள். மிகவும் அதிக ஐசுவரியமுள்ள நான்காமனாகிய டிரம்ப், மேலும் இதுவரை இருந்த ஜனாதிபதிகளில் மிகச் செல்வந்தனாக இருந்தவன், ஜனாதிபதியாக இருந்ததனால் தனது செல்வத்தைச் சம்பாதிக்கவில்லை; மாறாக, ஜனாதிபதி பதவிக்குப் போட்டியிடுவதற்கும் மிகவும் முன்பே, முக்கியமாக நிலச்சொத்து முதலீடுகளில் செய்த தனது பணியின் மூலம் அதைச் சம்பாதித்தான்.

ஒப்பீட்டளவில் பார்க்கும்போது, அமெரிக்க வரலாற்றில் முன்பு மிகச் செல்வந்தரான அதிபர், ஐக்கிய அமெரிக்காவின் முதல் அதிபரே ஆவார். டொனால்ட் டிரம்புக்கு முன்பு, ஜார்ஜ் வாஷிங்டனே அமெரிக்க வரலாற்றிலேயே மிகச் செல்வந்தரான அதிபராக இருந்தார்; டொனால்ட் டிரம்பைப் போலவே, அவரும் நிலச்சொத்து முதலீடுகள் மூலமாகவே தனது செல்வத்தைப் பெற்றார். வாஷிங்டனும் டிரம்பும் இருவரும் பாரம்பரியமற்ற அரசியல் பின்னணிகளிலிருந்து அதிபர் பதவிக்கு வந்தவர்கள். வாஷிங்டன் அதிபராக ஆகுமுன் முதன்மையாக ஒரு இராணுவத் தலைவராக இருந்தார்; டிரம்போ, வாஷிங்டனைப் போன்றே, முன் எந்த அரசியல் அனுபவமும் இன்றிய ஒரு வணிகரும் தொலைக்காட்சி பிரபலமும் ஆவார்.

இரு ஜனாதிபதிகளும் தங்களுடைய வலிமையான தனித்தன்மைகளுக்கும் தலைமையியல் பாணிகளுக்கும் பெயர்பெற்றவர்கள்; எனினும், அவர்கள் இந்த குணாதிசயங்களை மிகவும் மாறுபட்ட விதங்களில் வெளிப்படுத்தினர். வாஷிங்டன், புரட்சிப் போரின் காலத்திலும் குடியரசின் ஆரம்ப ஆண்டுகளிலும், தன்னடக்கமிக்க, அமைதியான, மற்றும் தன்னம்பிக்கையுள்ள தலைமையுடனும் ஐக்கியத்தை உருவாக்கும் அவரது முன்னிலையுடனும் அறியப்பட்டவர்; இதற்குப் பதிலாக, டிரம்ப் தலைமையும் ஆட்சிநடத்தலும் குறித்த தமது உறுதியான அணுகுமுறைக்காக அறியப்படுகிறார். வாஷிங்டனும் டிரம்பும் இருவரும் குறிப்பிடத்தக்க அளவிலான சர்ச்சைகளின் மையப் படிமங்களாக இருந்தனர், ஆயினும் அதற்கான காரணங்கள் மிகவும் வேறுபட்டவையாக இருந்தன. வாஷிங்டன், பரவலாகப் போற்றப்பட்டவராயிருந்தபோதிலும், அடிமைத்தனம் குறித்த அவரது கருத்துக்கள் உட்பட பல்வேறு விஷயங்களுக்காக அவரது காலத்திலேயே விமர்சனங்களை எதிர்கொண்டார். டிரம்பின் ஜனாதிபதி பதவிக்காலம் பல சர்ச்சைகளால் குறியிடப்பட்டது; அவற்றில் சமூக ஊடகங்களில் அவர் பயன்படுத்திய “கடுமையான ட்வீட்டுகள்,” அமெரிக்கா-முன்னுரிமை கொள்கைத் தீர்மானங்கள், மற்றும் அவரது சொந்த சுயவிழிப்புணர்வு ஆகியவை அடங்கும்.

அதிகச் செல்வமுள்ளவரும் ஆறாவது ஜனாதிபதியும் உலகமயமாக்கலின் வல்லரசுகளான வலுசர்ப்ப சக்திகளைத் தூண்டிவிட வேண்டியிருந்தான். பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் இரண்டாம் வசனத்தின் வரலாற்றை 1776, 1789, மற்றும் 1798 ஆகிய காலப்பகுதிகளின் வரலாற்றின் மேல் பொருத்திப் பார்க்கும்போது, பூமியின் மிருகத்தின் கடைசி ஜனாதிபதியைச் சார்ந்த மேலும் தகவலை நாம் கண்டறிகிறோம்; ஏனெனில் இயேசு முடிவை ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்குகிறார். 1776 மற்றும் 1789 ஆகியவற்றால் சுட்டிக்காட்டப்படும் முதல் இரண்டு காலப்பகுதிகள், இறுதி ஜனாதிபதி ஏழினின்று வந்த எட்டாவது ஜனாதிபதியாக இருப்பார் என்பதற்கான இரு சாட்சிகளை வழங்குகின்றன. ரீகனுக்குப் பிந்தைய ஆறாவது ஜனாதிபதி டிரம்ப் ஆவார்; மேலும், எட்டாவது ஜனாதிபதியாக அவர் “ஏழினின்று வந்தவன்” ஆவார். இறுதியும் எட்டாவதுமான ஜனாதிபதி, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் மிருகத்திற்கானதும் மிருகத்தினுடையதுமான சாயலை உருவாக்கும் போது ஆட்சி செய்வார்.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளால் மிருகத்தின் உருவம் உருவாக்கப்படும் போது ஆட்சி செய்யும் ஜனாதிபதி, பேட்டன் ராண்டால்ஃப் மற்றும் ஜான் ஹான்காக் ஆகியோரின் சாட்சியின்படி, ஏழினின்றும் உண்டான எட்டாமனவனாக இருக்க வேண்டும். பாப்பராட்சி, ஏழினின்றும் உண்டான எட்டாவது தலையாகும்; மேலும் அது ஒரு தீர்க்கதரிசனத்துக்குரிய கொடிய காயத்தைப் பெற்றது. பாப்பராட்சியின் உருவமாக இருக்கும்படி, ஏழினின்றும் உண்டான எட்டாவது ஜனாதிபதிக்கும், தீர்க்கதரிசன ரீதியாக “காயமடைந்தவன்” அல்லது “கொல்லப்பட்டவன்” என்ற அடையாளமும் இருக்க வேண்டும்.

பாப்பரசாட்சி தன் மரணகரமான காயத்தை ஒரு வல்லரசான மகாவல்லூறிடமிருந்து (பிரான்ஸ்) பெற்றது; அக்காலத்திலேயே அக்கிரமத்தின் இரகசியம் (பாவமனுஷன்) ஏற்கனவே கிரியையாற்றி வருவதாக பவுல் அடையாளப்படுத்திய காலம் முதல், பாப்பரசாட்சி போராடிக் கொண்டிருந்த அதே மகாவல்லூறான வல்லரசிடமிருந்தே அது வந்தது. புறமதத்தின் மகாவல்லூறு, 538-ஆம் ஆண்டில் பாப்பரசாட்சி கைப்பற்றிய சிங்காசனத்தை அது ஏற்காமல் தடுத்துக் கொண்டிருந்தது.

பாப்பாட்சியின் ஆரம்பத்திலிருந்து அதன் இறுதியான அழிவுவரை அது வல்லசர்ப்பத்தின் வல்லமைகளுக்கு எதிராகப் போராடுகிறது. பாப்பாட்சியின் ஒரு பிரதிமை உருவாக வேண்டுமெனில், அந்தப் பிரதிமையும் ஒரு வல்லசர்ப்ப வல்லமையுடன் போராட வேண்டியது அவசியம். வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில், ஏழு தலைகளிலிருந்து தோன்றிய எட்டாவது தலைவாயிருக்கும் பாப்பாட்சி, இறுதியில் நெருப்பினால் சுட்டெரிக்கப்படுகிறாள்; அவளுடைய மாம்சம் பத்து ராஜாக்களினால் உண்ணப்படுகிறது. இரு மரணங்களிலும் (1798 மற்றும் கடைசி நாட்கள்), பாப்பரச மிருகம் ஒரு வல்லசர்ப்ப வல்லமையினால் கொல்லப்படுகிறது. ஐக்கிய அமெரிக்கா மிருகத்தின் பிரதிமையை அமைப்பதற்காக, எட்டாவது ஜனாதிபதியும் தான் யுத்தம் செய்து கொண்டிருந்த ஒரு வல்லசர்ப்ப வல்லமையினால் கொல்லப்பட வேண்டியிருக்கும்; மேலும், 1989-இல் முடிவுக்காலத்திற்குப் பிந்தைய ஆறாவது ராஜாவே, எல்லா வல்லசர்ப்ப வல்லமைகளையும் தூண்டிவிட்ட ராஜாவாக இருக்கிறான்.

ரொனால்ட் ரீகன் விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய ஒரு புராட்டஸ்டண்ட் ஆவார்; ஆனால் முதல் ஜார்ஜ் புஷ், மரபுவழியான ஒரு உலகவாதி ஆவார். அவர் கூறிய புகழ்பெற்ற மேற்கோள்களில் ஒன்று, 1988 ஆகஸ்ட் 18 அன்று, அவர் பொய்யாகக் கூறிய இவ்வார்த்தையாகும்: “மேலும் வரிகளை உயர்த்தாதவன் நானே. என் எதிராளர் இப்போது, கடைசி வழிமுறையாகவோ, அல்லது மூன்றாவது வழிமுறையாகவோ, அவற்றை உயர்த்துவேன் என்று கூறுகிறார். ஆனால் ஒரு அரசியல்வாதி அப்படிப் பேசும்போது, அவர் இறுதியில் நாடப்போகிற வழிமுறை அதுவே என்பதை நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். என் எதிராளர் வரிகளை உயர்த்துவதை முற்றிலும் நிராகரிக்கவில்லை. ஆனால் நான் நிராகரிக்கிறேன். காங்கிரஸ் என்னை வரிகளை உயர்த்துமாறு அழுத்தம் கொடுக்கும்; நான் ‘இல்லை’ என்று சொல்வேன். அவர்கள் அழுத்தம் கொடுப்பார்கள்; நான் ‘இல்லை’ என்று சொல்வேன். அவர்கள் மீண்டும் அழுத்தம் கொடுப்பார்கள்; அப்போது அவர்களிடம் நான் சொல்லக்கூடியது ஒன்றே: என் உதடுகளைப் படியுங்கள்: புதிய வரிகள் எதுவுமில்லை.”

அந்தப் பொதுவான பொய்யைத் தவிர, அது நாகத்தின் அதிகாரத்தின் ஒரு பிரதிநிதியின் தன்மையாக இருந்தபோதிலும், அவருடைய மிகவும் புகழ்பெற்ற மேற்கோள் 1990 செப்டம்பர் 11 அன்று காங்கிரஸின் கூட்டு அமர்வில் அவர் கூறியதுதான்: “இப்போது, ஒரு புதிய உலகம் கண்முன் தோன்றிவருவதைக் நாம் காண முடிகிறது. புதிய உலக ஒழுங்கிற்கான மிகவும் உண்மையான வாய்ப்பைக் கொண்ட ஒரு உலகம். வின்ஸ்டன் சர்ச்சிலின் வார்த்தைகளில், ‘நீதி மற்றும் நியாயமான நடத்தை ஆகிய கோட்பாடுகள் … பலவான்களுக்கு எதிராக பலவீனர்களைக் காக்கும் …’ ஒரு ‘உலக ஒழுங்கு’. குளிர்போரின் முடக்க நிலையிலிருந்து விடுபட்ட ஐக்கிய நாடுகள் சபை, அதன் நிறுவுநர்களின் வரலாற்றுப் பார்வையை நிறைவேற்றத் தயாராக நிற்கும் ஒரு உலகம்.” புஷ் மூத்தவர், தம்மை ஒரு குடியரசுக் கட்சியினராக அடையாளப்படுத்திக்கொண்டிருந்தபோதிலும், ஒரு உலகவாதியாக இருந்தார்.

பில் கிளிண்டன் தனது பதவியேற்பு விழாவை லிங்கன் நினைவிடத்தில் நடத்திக் கொண்ட முதல் ஜனாதிபதியாக இருந்தார்; அதாவது, அவர் லிங்கனுக்கு முதுகைக் காட்டி, வாஷிங்டன் நினைவுச் சின்னத்தின் ஒபெலிஸ்க்கை நோக்கி நின்றார்; அந்த ஒபெலிஸ்க் அதன் உட்புறத்தில் ஃப்ரீமேசன்ரியின் சின்னங்களால் நிரம்பியுள்ளது. அவர் அரசியலமைப்பிற்கு தமது விசுவாசத்தை பொய்யாகச் சத்தியம் செய்தபோது நோக்கத் தேர்ந்தெடுத்த அந்த ஒபெலிஸ்கும் ஃப்ரீமேசன்ரியின் சின்னங்களும், அவர் லிங்கன் நினைவிடத்தின் அடிமைத்தன எதிர்ப்பு சின்னத்திற்கே முதுகைக் காட்டினார் என்பதையே மட்டும் அல்லாமல், கிளிண்டனின் இந்த வரலாற்றுப் பொருள் கொண்ட தெரிவு செய்யப்பட்ட நிலைப்பாடு, அவர் கலந்துகொண்ட ஜெசூயிட் பல்கலைக்கழகத்தில் தாம் பயின்றிருந்த ஒரு பேராசிரியரைப் புகழ்ந்த அவரது ஏற்புரை உடனும் ஒத்துப்போகிறது.

அந்தப் பேராசிரியரான Carroll Quigley, 1966-இல் வெளியிடப்பட்ட *Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time* என்ற நூலை எழுதியவர்; அது “உலகவாதக் கருத்துகளுக்கான வேதாகமம்” எனப் பரவலாகவும் சரியாகவும் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. குர்ஆன் இஸ்லாமிற்கு எவ்வாறோ, அதுபோலவே Albert Pike எழுதி 1871-இல் வெளியிடப்பட்ட *Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry* என்னும் நூல் Freemasonry-யின் இரகசிய போதனைகளின் மிகவும் விரிவான விளக்கமாகக் கருதப்படுவது எவ்வாறோ; அல்லது *The Book of Mormon* இறுதிக் காலப் பரிசுத்தவான்களுக்கு எவ்வாறோ, அதுபோல Quigley-யின் நூல் உலகவாதத் தத்துவத்தின் வேதாகமமாகும். Clinton குர்ஆனின் Mohammed-ஐப் புகழ்ந்திருந்தாலோ, அல்லது *The Book of Mormon*-இன் Joseph Smith-ஐப் புகழ்ந்திருந்தாலோ, பெரும்பாலோர் அதை அறிந்திருப்பார்கள்; மேலும் Albert Pike யார் என்பதையும் சிலர் அறிந்திருப்பார்கள். ஆனால் Quigley-ஐ Clinton புகழ்ந்தது, அவருடைய சொந்த உலகவாத நோக்கத்துடன் ஒத்திசைந்ததென்றும், Abraham Lincoln பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய கோட்பாடுகளை அவர் நிராகரித்ததற்கும் அது ஏற்புடையதென்றும், மிகச் சிலரே அறிந்திருந்தார்கள்.

அந்த உரையில் கிளிண்டன் கூறினார்: “இளம்வயதில், குடியுரிமைக்கான ஜான் கென்னடியின் அழைப்பை நான் கேட்டேன். பின்னர், ஜார்ஜ்டவுனில் மாணவராக இருந்தபோது, கேரல் க்விக்லி என்ற பேராசிரியரால் அந்த அழைப்பு மேலும் தெளிவுபடுத்தப்பட்டதை நான் கேட்டேன்; அவர் எங்களிடம், அமெரிக்கா வரலாற்றிலேயே மிகப் பெரிய தேசமாக இருந்ததற்குக் காரணம், எங்கள் மக்கள் எப்போதும் இரண்டு விஷயங்களில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்ததுதான் என்று கூறினார்: நாளை இன்று விட சிறந்ததாக இருக்க முடியும் என்பதும், அதை அப்படியாக்குவதற்கான தனிப்பட்ட ஒழுக்கப்பொறுப்பு எங்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் உண்டு என்பதும்.” “அமெரிக்காவை மீண்டும் மகத்தானதாக்க” எவ்வாறு செய்வது என்ற கேரல் க்விக்லியின் கருத்து, ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்காக அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் தனது தேசிய இறையாண்மையை ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும் என்பதாக இருந்தது. கிளிண்டன் ஒரு டெமோக்ராட், உலகமயவாதி, வல்லரசுப் பாம்பின் பிரதிநிதி.

“தந்தையைப்போல் மகன்” — கடைசியான ஜார்ஜ் புஷ் ஒரு உலகவாதி; அதுபோலவே, தன்னை ரிபப்ளிக்கன் என்று கூறிக்கொண்டிருந்த அவனுடைய தந்தையும் ஒரு உலகவாதியே. பழம் மரத்திலிருந்து அதிகத் தூரம் விழாது. வேதாகமம் இந்த வினாவை எழுப்புகிறது: “ஒப்புக்கொள்ளாவிட்டால் இருவர் சேர்ந்து நடக்கமுடியுமோ?” கடைசியான புஷ் யாருடன் ஒப்புக் கொண்டிருந்தான் என்பதை அறிய, பில் மற்றும் ஹில்லரி கிளின்டனுடன் சேர்ந்து கடைசியான புஷ் நிறைவேற்றிய பல முயற்சிகளை ஒருவர் வெறுமனே பின்தொடர்ந்தாலே போதும்.

பராக் ஹுசைன் ஒபாமா, ஜனாதிபதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதற்கு முன் நடைபெற்ற ஒரு தேர்தல் பொதுக்கூட்டத்தில், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளை அடிப்படையாக மாற்றுவது குறித்து ஒரு அறிக்கையைச் செய்தார். 2008 அக்டோபர் 30 அன்று, மிசூரி மாநிலத்தின் கொலம்பியாவில், ஒபாமா இவ்வாறு கூறினார்: “அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளை அடிப்படையாக மாற்றுவதிலிருந்து நாம் ஐந்து நாட்கள் தூரத்தில் இருக்கிறோம்.” அந்த அறிக்கை, “நம்பிக்கையும் மாற்றமும்” என்ற ஒபாமாவின் விரிவான செய்தியின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது; அது 2008 ஆம் ஆண்டின் அவரது ஜனாதிபதி தேர்தல் பிரசாரத்தின் மையக் கருத்தாக இருந்து, முக்கியமான கொள்கைச் சீர்திருத்தங்களுக்கான அவரது அர்ப்பணிப்பையும் நாட்டிற்கு ஒரு வேறுபட்ட திசையையும் வலியுறுத்தியது. அவர் நாட்டைத் திருப்பிய திசை, உலகமயமாக்கலின் நாகக் கொள்கைகள், வெள்ளையருக்கு எதிரான நிலைப்பாடு, கருக்கலைப்பை ஆதரிக்கும் நிலைப்பாடு, கார்பன் எரிபொருட்களுக்கு எதிரான நிலைப்பாடு, அமெரிக்காவுக்கு எதிரான உலகமய ஆதரவு, Diversity, Equity, Inclusion, Critical Race Theory எனப்படும் பொய்யான வரலாறு, இவ்வாறே தொடர்ந்து செல்லும் பலவற்றின்பால் இருந்தது. ஒபாமா வெறுமனே ஒரு சமூக அமைப்பாளர் மட்டுமல்ல; அவர் நாக அதிகாரத்தின் உலகமய நிகழ்ச்சித் திட்டத்தின் ஒரு பிரதிநிதியாக இருந்தார்; இன்னும் அப்படியே இருக்கிறார்.

ஆயினும், வழக்கமான நவீன அரசியல்வாதியைப் போலல்லாமல், 1989 முதல் தொடங்கிய காலப்பகுதியில் இருந்த மற்ற ஏழு ஜனாதிபதிகள் அனைவரும் சேர்த்து நிறைவேற்றியதைவிட அதிகமான வாக்குறுதிகளை ட்ரம்ப் நிறைவேற்றினார். அமெரிக்காவை மீண்டும் மகத்தானதாக்குவதில் அவர் உறுதியாக அர்ப்பணித்திருந்தார்; அப்படிச் செய்ய முயன்றபோது, அவர் அமெரிக்கா மட்டுமல்ல, முழு உலகமெங்கும் நிலவிய உலகமயவாத அதிகாரச் சக்திகளைத் தூண்டிவிட்டார்.

ஜோ பைடன் இன்னொரு உலகமயவாதி அல்லாமல் வேறெதுவுமல்ல என்பதை மறுக்கும் எவ்வித சான்றும் அவரிடத்தில் எவ்விதத்திலும் இல்லை.

கத்தோலிக்க மதத்தின் மிருகம், திராகோன் வல்லமைகளுடன் நீண்டகாலமாக இழுபறியான போராட்டம் செய்தது; மேலும், ஐக்கிய அமெரிக்கா பாப்பரசுத் தன்மையின் ஒரு உருவத்தை அமைக்கும் காலத்தில் ஆட்சி செய்கிற ஜனாதிபதி, தீர்க்கதரிசனத்தின் அவசியத்தின்படி, திராகோன் வல்லமைகளுடன் போராட்டத்தில் இருப்பார். உயிரோடிருக்கும் ஜனாதிபதிகளில் டொனால்ட் டிரம்பைத் தவிர வேறு யாரும் திராகோன் வல்லமைகளுடன் போர் செய்ய மாட்டார்கள்; ஏனெனில் டெமோக்ராட்டுகள் வெளிப்படையாக உலகவாதிகள் (திராகோன்கள்), மேலும் கடைசியான ஜார்ஜ் புஷ், அவனுடைய தந்தை இருந்ததுபோலவே (வெளிப்படையாகத் தம்மை ரிபப்ளிகன் எனக் கூறிக்கொள்பவர், ஆனால் உண்மையில் உலகவாதத் திராகோன்) இருந்தான்; ஏனெனில் இயேசு எப்போதும் கடைசியை முதலானவரால் விளக்குகிறார்.

இந்த ஆய்வை அடுத்தக் கட்டுரையில் தொடர்ந்து பார்ப்போம்.