தானியேலின் புத்தகம் - நூற்று ஐம்பத்து ஒன்று

ஏனெனில் நீங்கள் மாம்சத்தின்படி வாழ்ந்தால், சாவீர்கள்; ஆனால் ஆவியினாலே சரீரத்தின் கிரியைகளை கொன்றொழித்தால், பிழைப்பீர்கள். ரோமர் 8:13.

ஏனெனில் நாம் அவருடைய சரீரத்தின் அங்கங்களாய், அவருடைய மாம்சத்தினாலும் அவருடைய எலும்புகளினாலும் ஆனவர்களாய் இருக்கிறோம். இதற்காக மனுஷன் தன் தகப்பனையும் தாயையும் விட்டு, தன் மனைவியோடே இணைக்கப்படுவான்; அவர்கள் இருவரும் ஒரே மாம்சமாயிருப்பார்கள். இது ஒரு பெரிய இரகசியம்; ஆனால் நான் கிறிஸ்துவையும் சபையையும் குறித்து பேசுகிறேன். எபேசியர் 5:30–32.

“அநேகர் தேவையற்ற துயரத்தை அனுபவிக்கின்றனர். அவர்கள் தங்கள் மனதை இயேசுவிலிருந்து விலக்கி, அளவுக்கு மீறி தம்மீதே மையப்படுத்துகின்றனர். அவர்கள் சிறிய சிரமங்களைப் பெரிதாக்கி, மனச்சோர்வூட்டும் வார்த்தைகளைப் பேசுகின்றனர். தேவனுடைய பரிபாலனங்களைப் பற்றி தேவையற்ற முறையீட்டில் இருப்பதன் மகா பாவத்திற்கு அவர்கள் குற்றவாளிகளாய் உள்ளனர். நாம் உடையதெல்லாமும் நாம் இருப்பதெல்லாமும் தேவனுக்கே கடன்பட்டவைகளாயிருக்கின்றன. அவர் தாமே உடையவற்றிற்கு ஓரளவு ஒத்தவைகளான சக்திகளை நமக்குக் கொடுத்துள்ளார்; இச்சக்திகளை நாம் தம்மைப் பிரியப்படுத்தவும் உயர்த்தவும் அல்ல, அவரை மகிமைப்படுத்துவதற்காகவே விழிப்புடனும் உழைப்புடனும் மேம்படுத்த முயல வேண்டும்.”

“தேவனுக்கான நமது பற்றுறுதியிலிருந்து நமது மனங்கள் சாய்ந்து போக அனுமதிக்கக் கூடாது. கிறிஸ்துவின் மூலம் நாம் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கவும் இருக்க வேண்டியவர்களுமாய் இருக்கிறோம்; மேலும் சுயக்கட்டுப்பாட்டின் பழக்கங்களைப் பெற வேண்டும். எண்ணங்கள்கூட தேவனுடைய சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படுத்தப்பட வேண்டும்; உணர்ச்சிகள் பகுத்தறிவும் மார்க்கமும் ஆளும் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருக்க வேண்டும். எந்தத் தடையும் ஒழுக்கப் பயிற்சியும் இன்றிப் பிதற்றிப் பாய்ந்து, தன் விருப்பம்போல ஓடிச் செல்ல அனுமதிக்கும்படி நமக்கு கற்பனை அளிக்கப்படவில்லை. எண்ணங்கள் தவறானவையாக இருந்தால், உணர்ச்சிகளும் தவறானவையாகவே இருக்கும்; எண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளும் இணைந்து ஒழுக்கக் குணநலனை உருவாக்குகின்றன. கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம் நமது எண்ணங்களையும் உணர்ச்சிகளையும் அடக்கிக் கட்டுப்படுத்த வேண்டியதில்லை என்று நாம் தீர்மானிக்கும் போது, நாம் துன்மார்க்கத் தூதர்களின் செல்வாக்குக்குள் கொண்டுவரப்படுகிறோம்; அவர்களின் இருப்பையும் அவர்களுடைய கட்டுப்பாட்டையும் நாமே அழைத்து வருகிறோம். நமது மனப்பதிவுகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து, நமது எண்ணங்கள் சந்தேகம், ஐயம், முணுமுணுப்பு ஆகியவற்றின் ஓட்டையில் பாய்ந்து செல்ல அனுமதித்தால், நாம் மகிழ்ச்சியற்றவர்களாக இருப்போம்; மேலும் நமது வாழ்க்கை தோல்வியாகவே நிரூபிக்கப்படும்.” Review and Herald, April 21, 1885.

“அநேகர், ‘நான் எவ்வாறு என்னை தேவனுக்குப் முழுமையாக ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும்?’ என்று விசாரிக்கின்றனர். நீங்கள் உங்களை அவருக்குக் கொடுக்க விரும்புகிறீர்கள்; ஆனால் நீங்கள் ஒழுக்க வல்லமையில் பலவீனமாயிருக்கிறீர்கள், சந்தேகத்தின் அடிமைத்தனத்தில் இருக்கிறீர்கள், பாவமுள்ள உங்கள் வாழ்க்கையின் பழக்கங்களால் ஆளப்படுகிறீர்கள். உங்கள் வாக்குறுதிகளும் தீர்மானங்களும் மணற்கயிறுகளைப்போன்றவை. உங்கள் சிந்தனைகளையும், உந்துதல்களையும், பாசங்களையும் நீங்கள் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. நீங்கள் மீறிய வாக்குறுதிகளும் இழந்த உறுதிமொழிகளும் பற்றிய அறிவு, உங்கள் சொந்த நேர்மையின் மீதான உங்கள் நம்பிக்கையைத் தளரச் செய்கிறது; மேலும் தேவன் உங்களை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்று நீங்கள் உணரச் செய்கிறது; ஆனால் நீங்கள் நிராசைப்பட வேண்டியதில்லை. நீங்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டியது, சித்தத்தின் உண்மையான வல்லமையே. இதுவே மனிதனுடைய இயல்பில் ஆளும் சக்தி, அதாவது முடிவு செய்யும் சக்தி, அல்லது தேர்வு செய்யும் சக்தி. எல்லாம் சித்தத்தின் சரியான செயலின்மேல் சார்ந்திருக்கிறது. தேர்வு செய்யும் சக்தியை தேவன் மனிதருக்குக் கொடுத்துள்ளார்; அதைச் செயல்படுத்துவது அவர்களுடைய பொறுப்பு. நீங்கள் உங்கள் இருதயத்தை மாற்ற முடியாது; அதன் பாசங்களை நீங்களாகவே தேவனுக்குக் கொடுக்கவும் முடியாது; ஆனால் அவருக்குச் சேவை செய்ய நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்க முடியும். உங்கள் சித்தத்தை அவருக்குக் கொடுக்க முடியும்; அப்பொழுது அவர் தமது நல்விருப்பத்தின்படி விரும்பவும் செயல்படவும் உங்களுக்குள் கிரியை செய்வார். இவ்வாறு உங்கள் முழு இயல்பும் கிறிஸ்துவின் ஆவியின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்படும்; உங்கள் பாசங்கள் அவர்மேல் குவிக்கப்படும், உங்கள் சிந்தனைகள் அவரோடு இசைவாயிருக்கும்.

“நன்மைக்கும் பரிசுத்தத்திற்கும் ஏங்குதல்கள் அவை எட்டும் வரையிலே சரியானவையே; ஆனால் நீங்கள் இங்கேயே நின்றுவிட்டால், அவை எதற்கும் பயனளிக்காது. பலர் கிறிஸ்தவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று நம்பிக்கையுடனும் விருப்பத்துடனும் இருப்பினும், இழந்துபோவார்கள். அவர்கள் தங்கள் சித்தத்தை தேவனுக்குச் சமர்ப்பிக்கும் நிலைக்கு வருவதில்லை. அவர்கள் இப்போதே கிறிஸ்தவர்களாக இருப்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.

“சித்தத்தைச் சரியான முறையில் செயல்படுத்துவதன்மூலம், உங்கள் வாழ்க்கையில் முழுமையான ஒரு மாற்றம் உண்டாக்கப்படலாம். உங்கள் சித்தத்தை கிறிஸ்துவுக்குப் ஒப்புக்கொடுக்குவதன் மூலம், எல்லா அதிபதித்துவங்களுக்கும் அதிகாரங்களுக்கும் மேலான வல்லமையோடு நீங்கள் இணைகிறீர்கள். உங்களை நிலைத்தவர்களாகத் தாங்கிக் கொள்ள மேலிருந்து உங்களுக்கு வலிமை இருக்கும்; இவ்வாறு தேவனுக்கான இடையறாத ஒப்புக்கொடுத்தலின் மூலம், நீங்கள் புதிய வாழ்க்கையை—விசுவாசத்தின் வாழ்க்கையையே—வாழ வல்லவர்களாக்கப்படுவீர்கள்.” Steps to Christ, 47, 48.

“கிறிஸ்து ஆன்மாவின் கோட்டையைத் தம் வசமாக எடுத்துக்கொள்ளும்போது, மனிதப் பிரதிநிதி அவரோடு ஒன்றாகிறான். கிறிஸ்துவோடு ஒன்றாயிருந்து, தன் ஐக்கியத்தை நிலைநிறுத்தி, அவரை இருதயத்தில் சிங்காசனமேரச் செய்து, அவருடைய கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிகிறவன், துன்மார்க்கனின் கண்ணிகளிலிருந்து பாதுகாப்பாக இருக்கிறான். கிறிஸ்துவோடு ஐக்கியமானவனாய், அவன் கிறிஸ்துவின் கிருபைப் பண்புகளைத் தன்னகத்தே சேர்த்துக்கொண்டு, ஆத்துமாக்களை அவரிடத்தில் வெல்லும் பணியில் பலத்தையும் செயல்திறனையும் வல்லமையையும் கர்த்தருக்காக அர்ப்பணிக்கிறான். இரட்சகரோடு ஒத்துழைப்பதினால், தேவன் கிரியையாற்றும் கருவியாக அவன் ஆகிறான். பின்னர் சாத்தான் வந்து, ஆன்மாவைத் தன் வசப்படுத்த முயலும்போது, ஆயுதம் பூண்ட வல்லவனைவிடக் கிறிஸ்து அவனை வலிமையுள்ளவனாக்கியிருக்கிறார் என்பதை அவன் காண்கிறான்.” Review and Herald, December 12, 1899.

இதோ, ஒரு இரகசியத்தை உங்களுக்குக் காண்பிக்கிறேன்: நாம் அனைவரும் நித்திரையடையமாட்டோம்; ஆனால் நாம் அனைவரும் மாற்றப்படுவோம்; ஒரு கணத்தில், கண் இமைக்கும் நேரத்தில், கடைசி எக்காளத்தில் அது நடைபெறும்; ஏனெனில் எக்காளம் முழங்கும், அப்பொழுது மரித்தோர் அழிவில்லாதவர்களாக எழுப்பப்படுவார்கள்; நாமும் மாற்றப்படுவோம். ஏனெனில் இந்த அழிவுக்குட்பட்டது அழிவில்லாமையைத் தரித்துக்கொள்ள வேண்டும்; இந்த மரணத்துக்குட்பட்டது அமரத்துவத்தைத் தரித்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆகையால், இந்த அழிவுக்குட்பட்டது அழிவில்லாமையைத் தரித்துக்கொண்டும், இந்த மரணத்துக்குட்பட்டது அமரத்துவத்தைத் தரித்துக்கொண்டும் இருக்கும்போது, “மரணம் ஜெயத்தில் விழுங்கப்பட்டது” என்று எழுதப்பட்டுள்ள வசனம் நிறைவேறும். ஓ மரணமே, உன் கொடுக்கு எங்கே? ஓ பாதாளமே, உன் ஜெயம் எங்கே? மரணத்தின் கொடுக்கு பாவம்; பாவத்தின் வல்லமை நியாயப்பிரமாணம். 1 கொரிந்தியர் 15:51–56.

மாம்சத்தில் வந்திருக்கிற இயேசு கிறிஸ்துவை ஒப்புக்கொள்ளாத ஒவ்வொரு ஆவியும் தேவனுடையதல்ல; இதுவே அந்திக் கிறிஸ்துவின் ஆவி ஆகும்; அது வருமென்று நீங்கள் கேட்டிருக்கிறீர்கள்; இப்பொழுதே அது உலகத்தில் இருக்கிறது. 1 யோவான் 4:3.

ஏனெனில் அநேக வஞ்சகர்கள் உலகத்திற்குள் வந்திருக்கிறார்கள்; அவர்கள் இயேசு கிறிஸ்து மாம்சத்தில் வந்தார் என்று அறிக்கையிடாதவர்கள். இவனே வஞ்சகனும் கிறிஸ்துவிரோதியும் ஆவான். 2 யோவான் 1:7.

“கிறிஸ்து தமது பிதாவின் சிங்காசனத்திற்கேறிச் செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்திருந்தது. தெய்வீக வெற்றியாளராகிய அவர், வெற்றியின் அடையாளங்களைக் கொண்டு பரலோக மன்றங்களுக்குத் திரும்பப் போகிறவராயிருந்தார். தமது மரணத்திற்கு முன்பாக அவர் தமது பிதாவினிடத்தில், ‘நீர் எனக்குச் செய்யக் கொடுத்த கிரியையை நான் முடித்தேன்’ என்று அறிவித்திருந்தார். யோவான் 17:4. தமது உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பின்பு, தாம் உயிர்த்தெழுந்தும் மகிமைப்படுத்தப்பட்டும் உள்ள சரீரத்தில் இருப்பவரென்பதற்கு தமது சீஷர்கள் பழகிப்பரிச்சயமடையும்படியாக, அவர் சில காலம் பூமியிலே தங்கியிருந்தார். இப்போது அவர் பிரிவை மேற்கொள்ள ஆயத்தமாக இருந்தார். தாம் ஜீவனுள்ள இரட்சகர் என்பதன் உண்மையை அவர் உறுதிப்படுத்தியிருந்தார். இனி அவருடைய சீஷர்கள் அவரை கல்லறையோடு தொடர்புபடுத்த வேண்டியதில்லை. அவரைப் பரலோகப் பிரபஞ்சத்தின் முன்பாக மகிமைப்படுத்தப்பட்டவராக அவர்கள் எண்ணக்கூடியதாக இருந்தது.” The Desire of Ages, 829.

“பெத்லெகேமின் வரலாறு தீராத கருப்பொருளாகும். அதில் ‘தேவனுடைய ஞானத்தினதும் அறிவினதும் ஐசுவரியங்களின் ஆழம்’ மறைந்திருக்கிறது. ரோமர் 11:33. பரலோக சிங்காசனத்தைத் தொட்டிலுக்காகவும், ஆராதனை செய்கிற தூதர்களின் உடனிருப்பை மாட்டுத்தொழுவின் மிருகங்களுக்காகவும் மாற்றிக்கொண்ட இரட்சகரின் தியாகத்தை நாம் வியப்புடன் நோக்குகிறோம். மனித அகந்தையும் சுயபோதுமான மனோபாவமும் அவருடைய சந்நிதியில் கண்டிக்கப்படுகின்றன. எனினும் இது அவருடைய அதிசயமான தாழ்மையாக்கத்தின் ஆரம்பம் மட்டுமே ஆகும். ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாம் தன் குற்றமற்ற நிலையிலே நின்றிருந்த காலத்தில்கூட, தேவகுமாரன் மனுஷ சுபாவத்தை ஏற்றுக்கொள்வது அளவற்ற இழிவாக்கமாக இருந்திருக்கும். ஆனால் நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகால பாவத்தினால் மனிதகுலம் பலவீனப்படுத்தப்பட்டிருந்தபோது இயேசு மனுஷத்துவத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். ஆதாமின் ஒவ்வொரு பிள்ளையும் போலவே, மரபுரிமை என்னும் மகத்தான சட்டத்தின் செயல்பாட்டினால் உண்டான விளைவுகளை அவரும் ஏற்றுக்கொண்டார். அந்த விளைவுகள் எவ்வாறிருந்தன என்பது அவருடைய பூமியிலுள்ள முன்னோர்களின் வரலாற்றில் காட்டப்பட்டுள்ளது. எங்கள் துக்கங்களையும் சோதனைகளையும் பகிர்ந்து கொள்ளவும், பாவமற்ற வாழ்க்கைக்கான முன்மாதிரியை எங்களுக்குக் கொடுக்கவும், அத்தகைய மரபுரிமையோடே அவர் வந்தார்.” The Desire of Ages, 48.

“கிறிஸ்துவுக்கும் சாத்தானுக்கும் இடையேயுள்ள இந்த மோதல் தங்களுடைய சொந்த வாழ்க்கையுடன் எந்தச் சிறப்பான தொடர்பும் இல்லாததாக அநேகர் கருதுகின்றனர்; ஆகையால் அது அவர்களுக்கு மிகக் குறைந்த ஆர்வம்தான் தருகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு மனித இருதயத்தின் எல்லைக்குள் இந்தப் போராட்டம் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது. தேவனுடைய சேவைக்காகத் தீமையின் அணியிலிருந்து விலகுகிற ஒருவனும் சாத்தானின் தாக்குதல்களை எதிர்கொள்ளாமல் இருப்பதில்லை. கிறிஸ்து எதிர்த்துநின்ற அந்தக் கவர்ச்சிகள், நாம் எதிர்த்து நிற்பதற்கு மிகவும் கடினமாகக் காண்கிற கவர்ச்சிகளே. அவருடைய குணம் எங்களுடையதைவிட எவ்வளவோ உயர்ந்ததாயிருந்ததினால், அவை அவர்மேல் அதற்கேற்ப இன்னும் அதிகமான வல்லமையுடன் ஏவப்பட்டன. உலகத்தின் பாவங்களின் பயங்கரமான பாரம் அவர்மேல் இருந்தபோதிலும், கிறிஸ்து பசியாசை குறித்து, உலகப்பற்று குறித்து, மேலும் துணிகர அகந்தைக்குத் தூண்டும் வெளிக்காட்டும் ஆசை குறித்து ஏற்பட்ட சோதனையில் நிலைத்தார். இவையே ஆதாமையும் ஏவாளையும் வென்ற சோதனைகள்; இவையே நம்மையும் இலகுவாக வென்று விடுகின்றன.”

“தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணம் அநியாயமானது என்றும், அதற்கு கீழ்ப்படிய இயலாது என்றும் நிரூபணமாக ஆதாமின் பாவத்தைச் சாத்தான் சுட்டிக்காட்டியிருந்தான். நமது மனித இயல்பில், கிறிஸ்து ஆதாமின் தோல்விக்குப் பரிகாரம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஆனால் ஆதாம் சோதிப்பவனால் தாக்கப்பட்டபோது, பாவத்தின் விளைவுகளில் எதுவும் அவன்மேல் இருக்கவில்லை. அவர் பூரணமான மனிதத்துவத்தின் வலிமையில் நிலைத்து நின்றார்; மனமும் உடலும் முழு வீரியத்தைக் கொண்டிருந்தார். அவர் ஏதேன் தோட்டத்தின் மகிமைகளால் சூழப்பட்டிருந்தார்; மேலும், பரலோக ஜீவராசிகளுடன் அன்றாடச் சம்பந்தத்தில் இருந்தார். ஆனால் இயேசு சாத்தானுடன் மோதுவதற்காக வனாந்தரத்திற்குள் சென்றபோது இவ்வாறு இருக்கவில்லை. நான்காயிரம் ஆண்டுகளாக மனிதகுலம் உடல் வலிமையிலும், மனத்திறனிலும், ஒழுக்க மதிப்பிலும் சுருங்கிக் கொண்டே வந்தது; மேலும் கிறிஸ்து வீழ்ச்சியுற்ற மனிதகுலத்தின் பலவீனங்களைத் தம்மேல் ஏற்றுக்கொண்டார். இவ்வாறே மட்டுமே மனிதனை அவனுடைய இழிவின் அதிநீச்சலான ஆழங்களிலிருந்து அவர் மீட்க முடிந்தது.

“கிறிஸ்து சோதனையால் ஜெயிக்கப்படுவது இயலாதது என்று அநேகர் கூறுகின்றனர். அப்படியானால், அவர் ஆதாமின் நிலையில் வைக்கப்பட்டிருக்க முடியாது; ஆதாம் பெறத் தவறிய ஜெயத்தை அவர் பெற்றிருக்கவும் முடியாது. கிறிஸ்துவுக்கிருந்ததைக் காட்டிலும் எங்களுக்குச் சிறிதளவிலாவது அதிகக் கடினமான போராட்டம் இருந்தால், அவர் எங்களுக்கு உதவிசெய்ய வல்லவராக இருக்கமாட்டார். ஆனால் எங்கள் இரட்சகர் மனிதத்தன்மையை, அதனுடன் சம்பந்தப்பட்ட எல்லா பலவீனங்களுடனும் ஏற்றுக்கொண்டார். சோதனைக்கு இணங்கிவிடும் சாத்தியத்துடனான மனித இயல்பை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். அவர் சகித்திராத எதையும் நாங்கள் சகிக்க வேண்டியதில்லை.”

“கிறிஸ்துவினிடத்திலும், ஏதேன் தோட்டத்திலிருந்த அந்தப் பரிசுத்த இருவரிடத்தில் இருந்ததுபோலவே, பசியின்பமே முதல் மகா சோதனையின் அடித்தளமாக இருந்தது. அழிவு துவங்கிய இடத்திலேயே, நமது மீட்சியின் கிரியையும் துவங்க வேண்டும். பசியின்பத்துக்கு இடங்கொடுத்ததினால் ஆதாம் விழுந்ததுபோல, பசியின்பத்தை மறுத்ததினாலே கிறிஸ்து ஜெயிக்க வேண்டும். ‘அவர் நாற்பது பகலும் நாற்பது இரவும் உபவாசமாயிருந்தபின்பு, அவருக்குப் பசி உண்டாயிற்று. அப்பொழுது சோதிக்கிறவன் அவரிடத்தில் வந்து: நீர் தேவனுடைய குமாரனேயானால், இந்தக் கற்கள் அப்பங்களாகும்படி சொல்லும் என்றான். அதற்கு அவர் பிரதியுத்தரமாக: மனுஷன் அப்பத்தினாலே மாத்திரமல்ல, தேவனுடைய வாயிலிருந்து புறப்படும் ஒவ்வொரு வார்த்தையினாலும் பிழைப்பான் என்று எழுதியிருக்கிறது என்றார்.’

“ஆதாமின் காலத்திலிருந்து கிறிஸ்துவின் காலம் வரையிலும், சுயஇன்பத்தில் மூழ்கியிருத்தல் ஆசைகளுக்கும் உந்துதல்களுக்கும் இருந்த வல்லமையை அதிகரித்தது; அவை ஏறக்குறைய வரையறையற்ற கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றிருக்கும் அளவுக்குச் சென்றன. இதனால் மனிதர்கள் தாழ்த்தப்பட்டவர்களாகவும் நோயுற்றவர்களாகவும் ஆகிவிட்டனர்; தாங்களாகவே அதை வெல்லுதல் அவர்களுக்கு இயலாததாக இருந்தது. மனிதனுக்காக, கிறிஸ்து மிகக் கடுமையான சோதனையைச் சகித்துத் தாங்கி வெற்றி கொண்டார். நம்முடைய நலனுக்காக, பசியையோ மரணத்தையோ விட வலிமையான சுயக்கட்டுப்பாட்டை அவர் கடைப்பிடித்தார். இந்த முதல் வெற்றிக்குள், இருளின் வல்லமைகளுடனான நம்முடைய எல்லா போராட்டங்களிலும் உட்புகும் பிற முக்கியப் பிரச்சினைகளும் அடங்கியிருந்தன.” The Desire of Ages, 117.