தானியேல் புத்தகம் - நூற்று ஐம்பத்து இரண்டு

“இரண்டு காலாண்டுகளுக்குரிய பணியை ஒன்றிலேயே முடிக்க விரும்பும் மாணவன், இந்த விஷயத்தில் தன் விருப்பம்போல் நடக்க அனுமதிக்கப்படக் கூடாது. இரட்டிப்பு வேலையை ஏற்க முயல்வது, அநேகரிடத்தில், மனதை அளவுக்கு மீறச் சுமத்துதலையும், உரிய உடற்பயிற்சியைப் புறக்கணித்தலையும் குறிக்கிறது. மனம் அளவுக்கு அதிகமான மன ஆகாரத்தைப் பற்றிக் கொண்டு ஜீரணிக்க முடியும் என்று நினைப்பது நியாயமன்று; ஜீரண உறுப்புகளுக்கு ஓய்விற்கான எந்த நேரத்தையும் அளிக்காமல் வயிற்றை நிரப்பிச் சுமத்துவது எவ்வளவு பெரிய பாவமோ, அதே அளவு மனதை அதிகமாக உணவூட்டுவதும் ஒரு பெரிய பாவமே. மூளை முழு மனிதனின் கோட்டையாகும்; மேலும் உணவு உண்ணுதல், உடையணிதல், அல்லது உறங்குதல் ஆகியவற்றில் உள்ள தவறான பழக்கங்கள், மூளையைப் பாதித்து, மாணவன் விரும்புகின்ற ஒன்றாகிய நல்ல மன ஒழுக்கத்தை அடைவதைத் தடுக்கின்றன. உடலின் எந்தப் பகுதியையும் கவனத்துடனும் கருதலுடனும் நடத்தாவிட்டால், அது தன் காயத்தை மூளைக்குத் தெரிவிக்கும். இளைஞர்களுக்கு தங்கள் ஆரோக்கியத்தை எவ்வாறு காக்க வேண்டும் என்பதைப் போதிப்பதில் மிகுந்த பொறுமையும் விடாமுயற்சியும் கடைப்பிடிக்கப்பட வேண்டும். இந்த விஷயத்தில் அவர்கள் நன்கு அறிவுறுத்தப்பட்டவர்களாக ஆக வேண்டும்; அப்பொழுது ஒவ்வொரு தசையும் உறுப்பும் அவ்வளவு வலுப்படுத்தப்பட்டும் ஒழுக்கப்படுத்தப்பட்டும் இருந்து, சுயவிருப்பத்தினாலோ சுயவிருப்பமின்றியோ நிகழும் செயல்களில், மிகச் சிறந்த ஆரோக்கியம் விளைந்து, படிப்பின் அழுத்தத்தைத் தாங்கும்படி மூளை வலிமைப்படுத்தப்படலாம்.” Christian Education, 124.

“ஒரு ஆண் அல்லது பெண்ணின் மனம் தூய்மையிலும் பரிசுத்தத்திலும் இருந்து தாழ்ச்சிக்கும், கெடுதலுக்கும், குற்றத்திற்கும் ஒரு கணத்தில் இறங்கிவிடுவதில்லை. மனிதனைத் தெய்வீக நிலைக்குத் மாற்றுவதற்கும், அல்லது தேவனுடைய சாயலில் உருவாக்கப்பட்டவர்களை மிருகத்தனத்திற்கோ சாத்தானுக்குரிய நிலையிற்கோ இழிவுறச் செய்வதற்கும் காலம் பிடிக்கிறது. நாம் எதை நோக்கிக் கவனிக்கிறோமோ அதைப் போலவே மாற்றப்படுகிறோம். தன் படைப்பாளரின் சாயலில் உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், ஒருகாலத்தில் வெறுத்திருந்த பாவமே பின்னர் அவனுக்குப் பிரியமாக ஆகும்படியாக மனிதன் தன் மனதைப் பயிற்றுவிக்க முடியும். அவன் விழித்திருந்து ஜெபிப்பதை நிறுத்துகிறபோது, கோட்டையாகிய இருதயத்தை அவன் காக்குவதையும் நிறுத்தி, பாவத்திலும் குற்றத்திலும் ஈடுபடுகிறான். மனம் இழிவுறுகிறது; மேலும், நெறிசார் மற்றும் அறிவுசார் சக்திகளை அடிமைப்படுத்தி அவற்றை இழிந்த வாஞ்சைகளின் கீழ்ப்படுத்தும்படி அது பயிற்றுவிக்கப்படும் வரையில், அந்த மனதை அதன் கெடுதலிலிருந்து உயர்த்துவது இயலாததாகும். மாம்ச சிந்தனைக்கு எதிராக இடையறாத போர் நடத்தப்பட வேண்டும்; மேலும், மனதை மேல்நோக்கி ஈர்த்து, தூய்மையும் பரிசுத்தமுமான காரியங்களைத் தியானிக்கப் பழக்கப்படுத்தும் தேவனுடைய கிருபையின் சுத்திகரிக்கும் செல்வாக்கினால் நாம் உதவப்பட வேண்டும்.” Adventist Home, 330.

“தந்தையிடத்திலான தமது ஜெபத்தில், உலகத்திற்கு மனத்திலும் ஆன்மாவிலும் பொறிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு பாடத்தை கிறிஸ்து அளித்தார். ‘ஒன்றே மெய்யான தேவனாகிய உம்மையும், நீர் அனுப்பின இயேசு கிறிஸ்துவையும் அறிதலே நித்தியஜீவன்’ என்று அவர் கூறினார். யோவான் 17:3. இதுவே மெய்யான கல்வி. இது வல்லமையை அளிக்கிறது. தேவனையும், அவர் அனுப்பின இயேசு கிறிஸ்துவையும் பற்றிய அனுபவப்பூர்வமான அறிவு, மனிதனை தேவனுடைய சாயலாக மாற்றுகிறது. அது மனிதனுக்குத் தன்னையே ஆளும் அதிகாரத்தை அளித்து, தாழ்ந்த இயல்பின் ஒவ்வொரு தூண்டுதலையும் வாஞ்சையையும் மனத்தின் உயர்ந்த சக்திகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவருகிறது. அது அதைப் பெற்றிருப்பவனை தேவனுடைய குமாரனாகவும் பரலோகத்தின் சுதந்தரவாளனாகவும் ஆக்குகிறது. அது அவனை அளவற்றவருடைய மனதோடு ஐக்கியத்தில் கொண்டுவந்து, பிரபஞ்சத்தின் வளமிக்க பொக்கிஷங்களை அவனுக்குத் திறந்து வைக்கிறது.” Christ’s Object Lessons, 114.

கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் இருந்த இதே மனம் உங்களுக்குள்ளும் இருப்பதாக. அவர் தேவனுடைய ரூபத்தில் இருந்தும், தேவனுக்கு சமமாயிருப்பதை அபகரித்துக்கொள்ள வேண்டிய பொருளாக எண்ணாமல், தம்மைத்தாமே புகழற்றவராக்கி, ஊழியக்காரனின் ரூபத்தை ஏற்றுக் கொண்டு, மனிதரின் சாயலில் உண்டானார்; மனிதனாகத் தோற்றத்தில் காணப்பட்டபோது, தம்மைத்தாமே தாழ்த்தி, மரணம் வரைக்கும், அதுவும் சிலுவையின் மரணம் வரைக்கும் கீழ்ப்படிந்தவரானார். பிலிப்பியர் 2:5–8.

ஆகையால், இப்பொழுது கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் இருப்பவர்களுக்கும், மாம்சத்தின்படி நடக்காமல் ஆவியின்படி நடப்பவர்களுக்கும் எந்தத் தண்டனைத் தீர்ப்பும் இல்லை. ஏனெனில் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் உள்ள ஜீவனுடைய ஆவியின் நியாயப்பிரமாணம் என்னை பாவமும் மரணமும் உண்டாக்குகிற நியாயப்பிரமாணத்திலிருந்து விடுதலை செய்தது. மாம்சத்தினால் பலவீனமாயிருந்த காரணத்தினால் நியாயப்பிரமாணத்தால் செய்ய முடியாததை, தேவன் தம்முடைய சொந்த குமாரனை பாவமுள்ள மாம்சத்தின் சாயலில், பாவத்தினிமித்தமாக அனுப்பி, மாம்சத்தில் பாவத்தைக் குற்றஞ்சாட்டித் தீர்ப்பிட்டார். இதனால் மாம்சத்தின்படி நடக்காமல் ஆவியின்படி நடக்கிற நம்மிடத்தில் நியாயப்பிரமாணத்தின் நீதியான கோரிக்கை நிறைவேறும்படியாகியது. ஏனெனில் மாம்சத்தின்படி இருப்பவர்கள் மாம்சத்துக்குரிய காரியங்களை மனதில் கொள்கிறார்கள்; ஆவியின்படி இருப்பவர்கள் ஆவிக்குரிய காரியங்களை மனதில் கொள்கிறார்கள். மாம்ச சிந்தனை மரணம்; ஆவிக்குரிய சிந்தனை ஜீவனும் சமாதானமும் ஆகும். ஏனெனில் மாம்ச சிந்தனை தேவனுக்கு விரோதமான பகை ஆகும்; அது தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்திற்கு கீழ்ப்படிவதில்லை; கீழ்ப்படிந்தும் இருக்க முடியாது. ஆகையால் மாம்சத்தில் இருப்பவர்கள் தேவனுக்கு பிரியமாயிருக்க முடியாது. ஆனால் தேவனுடைய ஆவி உங்களுள் வாசம்பண்ணினால், நீங்கள் மாம்சத்தில் இல்லாமல் ஆவியிலே இருக்கிறீர்கள். யாரிடத்திலும் கிறிஸ்துவின் ஆவி இல்லையானால், அவன் அவருக்குரியவன் அல்ல. கிறிஸ்து உங்களுள் இருப்பாரானால், பாவத்தினால் சரீரம் மரித்ததாக இருக்கிறது; ஆனால் நீதியினால் ஆவி ஜீவனாயிருக்கிறது. ரோமர் 8:1–10.

“‘நானே உயிர்த்தெழுதலும் ஜீவனும் ஆகிறேன்’ (யோவான் 11:25). ‘அதை நான் மறுபடியும் எடுத்துக்கொள்ளும்படிக்கு, என் ஜீவனை நான் கொடுக்கிறேன்’ (யோவான் 10:17) என்று கூறியவர், தம்மிலேயே இருந்த ஜீவனோடு கல்லறையிலிருந்து வெளிவந்தார். மனிதத்துவம் மரித்தது; தெய்வீகம் மரிக்கவில்லை. தமது தெய்வீகத்தில், மரணத்தின் கட்டுகளை முறித்தெறியக் கிறிஸ்து வல்லமையை உடையவராயிருந்தார். தாம் விரும்புகிறவர்களை உயிர்ப்பிக்க, தம்மிலேயே ஜீவன் உண்டு என்று அவர் அறிவிக்கிறார்.” Selected Messages, புத்தகம் 1, 301.

கிறிஸ்து தாமே போட்டு வைத்த அஸ்திவாரத்தின் மேல், அப்போஸ்தலர்கள் தேவனுடைய சபையை கட்டினார்கள். வேதாகமத்தில், ஆலயக் கட்டிடத்தை எழுப்பும் உருவகம் சபையின் கட்டுமானத்தை விளக்குவதற்காக அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படுகிறது. கர்த்தருடைய ஆலயத்தை கட்டுவார் எனப்படுகிற கிளை என்று ஜகரியா கிறிஸ்துவைக் குறிப்பிட்டு உரைக்கிறார். இந்த வேலையில் ஜாதியினரும் உதவுவார்கள் என்று அவர் சொல்லுகிறார்: “தூரத்தில் இருப்பவர்கள் வந்து கர்த்தருடைய ஆலயத்தில் கட்டுவார்கள்;” என்றும், ஏசாயா அறிவிக்கிறான்: “அந்நியரின் குமாரர்கள் உன் மதில்களைக் கட்டுவார்கள்.” ஜகரியா 6:12, 15; ஏசாயா 60:10.

இந்த ஆலயத்தின் கட்டுமானத்தைப்பற்றி எழுதுகையில், பேதுரு இவ்வாறு கூறுகிறார்: “மனுஷரால் நிச்சயமாகத் தள்ளப்பட்டதாயிருந்தும், தேவனால் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டதும் விலையுயர்ந்ததுமான ஜீவக்கல்லினிடத்தில் நீங்கள் வந்து, நீங்களும் ஜீவக்கற்களாயிருந்து, இயேசு கிறிஸ்துவினால் தேவனுக்குப் பிரியமான ஆவிக்குரிய பலிகளைச் செலுத்தும்படியாக, ஒரு ஆவிக்குரிய வீட்டாகவும், ஒரு பரிசுத்த ஆசாரியக்கூட்டமாகவும் கட்டப்படுகிறீர்கள்.” 1 Peter 2:4, 5.

“யூதரும் புறஜாதியரும் ஆகிய உலகத்தின் கற்சுரங்கத்தில், அப்போஸ்தலர்கள் அஸ்திவாரத்தின் மேல் இடப்படுவதற்கான கற்களை எடுத்து வருமாறு உழைத்தார்கள். எபேசுவிலிருந்த விசுவாசிகளுக்குத் தனது எழுத்தில், பவுல் இவ்வாறு கூறினார்: ‘ஆகையால், நீங்கள் இனி அந்நியரும் பரதேசிகளும் அல்ல; பரிசுத்தவான்களோடே உடன் குடியினரும், தேவனுடைய குடும்பத்தாரும் ஆயிருக்கிறீர்கள்; மேலும், அப்போஸ்தலரும் தீர்க்கதரிசிகளும் ஆகியோருடைய அஸ்திவாரத்தின் மேல் கட்டப்பட்டவர்களாயிருக்கிறீர்கள்; இயேசு கிறிஸ்து தாமே பிரதான மூலைக்கல்லாயிருக்கிறார்; அவருக்குள் முழுக் கட்டிடமும் ஒழுங்காக இணைக்கப்பட்டு, கர்த்தருக்குள் ஒரு பரிசுத்த ஆலயமாக வளர்கிறது; அவருக்குள் நீங்களும் ஆவியினால் தேவனுடைய வாசஸ்தலமாக ஒன்றாகக் கட்டப்பட்டுவருகிறீர்கள்.’ எபேசியர் 2:19–22.”

“மேலும் கொரிந்தியருக்குச் அவர் எழுதியதாவது: ‘எனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தேவனுடைய கிருபையின்படி, ஞானமுள்ள முதன்மை நிர்மாணிப்பவரைப்போல நான் அஸ்திவாரத்தை இட்டேன்; மற்றொருவன் அதன்மேல் கட்டுகிறான். ஆனால் ஒவ்வொருவனும் அதன்மேல் எவ்வாறு கட்டுகிறான் என்பதை கவனமாக இருக்கக்கடவன். ஏனெனில் இடப்பட்டிருக்கிற அஸ்திவாரமான இயேசு கிறிஸ்துவைத் தவிர, வேறு அஸ்திவாரத்தை யாரும் இட முடியாது. இப்போது எவரேனும் இந்த அஸ்திவாரத்தின்மேல் பொன், வெள்ளி, விலையுயர்ந்த கற்கள், மரம், புல், வைக்கோல் ஆகியவற்றால் கட்டினால், ஒவ்வொருவனுடைய கிரியையும் வெளிப்படுத்தப்படும்; ஏனெனில் அந்த நாள் அதை அறிவிக்கும்; அது அக்கினியினால் வெளிப்படுத்தப்படும்; அந்த அக்கினியே ஒவ்வொருவனுடைய கிரியை எத்தகையது என்பதைச் சோதித்தறியும்.’ 1 கொரிந்தியர் 3:10–13.”

“அப்போஸ்தலர்கள் உறுதியான ஒரு அஸ்திவாரத்தின் மேல் கட்டினார்கள்; அது யுகங்களின் கன்மலையே. அந்த அஸ்திவாரத்திற்காக அவர்கள் உலகத்திலிருந்து வெட்டியெடுத்த கற்களை கொண்டு வந்தார்கள். தடையின்றி அந்தக் கட்டிடக்காரர்கள் உழைக்கவில்லை. கிறிஸ்துவின் சத்துருக்களின் எதிர்ப்பினால் அவர்களுடைய வேலை மிகவும் கடினமானதாகியது. பொய்யான அஸ்திவாரத்தின் மேல் கட்டிக்கொண்டிருந்தவர்களின் மதவெறி, முன்னறிவு சார்ந்த பாகுபாடு, மற்றும் பகைமை ஆகியவற்றுக்கு எதிராக அவர்கள் போராட வேண்டியிருந்தது. சபையின் கட்டிடக்காரர்களாக உழைத்த பலர், நேகேமியாவின் நாட்களில் மதிலைக் கட்டியவர்களை ஒப்பிடத்தக்கவர்களாயிருந்தனர்; அவர்களைப்பற்றி இவ்வாறு எழுதப்பட்டுள்ளது: ‘மதிலைக் கட்டுகிறவர்களும், சுமைகளைச் சுமக்கிறவர்களும், ஏற்றுகிறவர்களும், ஒவ்வொருவரும் தன் ஒரு கையால் வேலையில் உழைத்து, மற்ற கையால் ஆயுதத்தைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.’ நேகேமியா 4:17.” அப்போஸ்தலருடைய செயல்கள், 595, 596.

“மனிதனின் வீழ்ச்சி முழு பரலோகத்தையும் துக்கத்தால் நிரப்பியது. தேவன் உண்டாக்கிய உலகம் பாவத்தின் சாபத்தால் களங்கப்படுத்தப்பட்டு, துயரத்திற்கும் மரணத்திற்கும் நியமிக்கப்பட்டவர்களால் குடியிருக்கப்பட்டது. நியாயப்பிரமாணத்தை மீறியவர்களுக்கு எந்தத் தப்பிப்பும் காணப்படவில்லை. தூதர்கள் தங்கள் ஸ்தோத்திரப்பாடல்களை நிறுத்தினர். பரலோக அரண்மனைகள் முழுவதிலும், பாவம் உண்டாக்கிய அழிவினிமித்தம் புலம்பல் நிலவியது.”

தேவனுடைய குமாரன், பரலோகத்தின் மகிமையுள்ள தலைமைத் தளபதி, வீழ்ந்துபோன மனிதக் குலத்தின் மீதுக் கருணையால் உந்தப்பட்டார். அழிந்துபோன உலகத்தின் துயரங்கள் அவருக்கு முன்பாக எழுந்தபோது, அவருடைய இருதயம் அளவற்ற இரக்கத்தால் அசைந்தது. ஆனால், மனிதன் மீட்கப்படுவதற்கான ஒரு திட்டத்தைத் தெய்வீக அன்பு ஏற்கனவே யோசித்திருந்தது. உடைக்கப்பட்ட தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணம் பாவியின் உயிரையே கோரியது. மொத்தப் பிரபஞ்சத்திலும், மனிதனுக்காக அதின் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்றக்கூடியவர் ஒருவரே இருந்தார். தெய்வீக நியாயப்பிரமாணம் தேவனைப்போலவே பரிசுத்தமானதாயிருக்கிறபடியால், அதன் மீறுதலுக்குப் பரிகாரம் செய்ய தேவனுக்கு சமமானவர் ஒருவரே முடியும். கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறொருவராலும், வீழ்ந்த மனிதனை நியாயப்பிரமாணத்தின் சாபத்திலிருந்து மீட்டு, மறுபடியும் அவரை பரலோகத்தோடு ஒற்றுமைக்குள் கொண்டுவர முடியாது. கிறிஸ்து பாவத்தின் குற்றத்தையும் அவமானத்தையும் தம்மேல் ஏற்றுக்கொள்வார்—அவ்வளவு பரிசுத்தமான தேவனுக்குப் பாவம் அருவருப்பானதாய் இருப்பதால், அது பிதாவையும் அவருடைய குமாரனையும் பிரிக்க வேண்டியதாயிருந்தது. சீரழிந்த மனிதக் குலத்தை இரட்சிக்க, கிறிஸ்து துன்பத்தின் அதள ஆழங்கள்வரை இறங்கிச் செல்வார்.

“பிதாவின் முன்பாக அவர் பாவியின் சார்பாக விண்ணப்பித்தார்; அதற்கான முடிவை விண்ணகத்தின் சேனை சொல்லால் வெளிப்படுத்த முடியாத அளவிலான ஆழ்ந்த ஆர்வத்துடன் காத்திருந்தது. அந்த மர்மமான பரஸ்பர ஆலோசனை நீண்டுநீண்டு நடந்தது—விழுந்துபோன மனிதகுமாரருக்காகிய ‘சமாதானத்தின் ஆலோசனை’ (Zechariah 6:13). இரட்சிப்புத் திட்டம் பூமி படைக்கப்படும் முன்பே அமைக்கப்பட்டிருந்தது; ஏனெனில் கிறிஸ்து ‘உலகத்தின் அஸ்திவாரமாயிருந்த காலமுதல் அறுக்கப்பட்ட ஆட்டுக்குட்டி’ (Revelation 13:8). ஆயினும், குற்றவாளியான மனிதகுலத்திற்காகத் தம் குமாரனை மரணத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டியது பிரபஞ்சத்தின் இராஜாவுக்கே ஒரு போராட்டமாக இருந்தது. ஆனால் ‘தேவன், தம்முடைய ஒரேபேறான குமாரனை விசுவாசிக்கிற எவனும் கெட்டுப்போகாமல் நித்தியஜீவனை அடையும்படிக்கு, அவரைத் தந்தருளும் அளவுக்கு, உலகத்தில் அன்புகூர்ந்தார்.’ John 3:16. ஓ, மீட்பின் இரகசியமே! தம்மை அன்புகூராத உலகத்தின் மேல் தேவனுடைய அன்பே! ‘அறிவை மீறுகிற’ அந்த அன்பின் ஆழங்களை யார் அறிந்துகொள்ள முடியும்? முடிவில்லா யுகங்களின் வழியே, அந்த அறிவால் எட்டமுடியாத அன்பின் இரகசியத்தை உணர முற்படும் அமர மனங்கள் அதிசயித்தும் ஆராதித்தும் கொண்டிருக்கும்.”

“தேவன் கிறிஸ்துவில் வெளிப்பட வேண்டியிருந்தது; ‘உலகத்தைத் தம்மோடே ஒப்புரவாக்கிக்கொண்டிருந்தார்.’ 2 Corinthians 5:19. மனிதன் பாவத்தினால் இத்தனைத் தாழ்ந்த நிலையிற்குத் தள்ளப்பட்டிருந்ததால், தூய்மையும் நற்குணமுமாகிய இயல்புடையவரோடு தன்னால் தானே இசைவுறுவது அவனுக்கு இயலாததாக இருந்தது. ஆனால் கிறிஸ்து, மனுஷனை நியாயப்பிரமாணத்தின் கண்டனத்திலிருந்து மீட்டபின்னர், மனித முயற்சியோடு இணையக்கூடிய தெய்வீக வல்லமையை அருளக்கூடியவராயிருந்தார். இவ்வாறு, தேவனிடத்திலான மனந்திரும்புதலினாலும் கிறிஸ்துவின்மீதான விசுவாசத்தினாலும், விழுந்துபோன ஆதாமின் பிள்ளைகள் மறுபடியும் ‘தேவனுடைய புத்திரர்கள்’ ஆகலாம். 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.