தானியேல் புத்தகம் - நூற்று ஐம்பத்து நான்கு

தானியேலின் கடைசி தரிசனம் கடைசி மூன்று அதிகாரங்களைக் கொண்டுள்ளது. அந்த மூன்று அதிகாரங்களில் முதலாவது அதிகாரம், அதுபோலவே அவற்றில் கடைசியான அதிகாரமும், தானியேலின் அனுபவத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது; நடுப்பகுதி அதிகாரமோ, கள்ளமான வடதிசை ராஜாவின் இறுதியான எழுச்சியையும் வீழ்ச்சியையும் எடுத்துரைக்கும் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றைக் குறிக்கிறது. முதல் அதிகாரம் கடைசி அதிகாரத்தைப் போன்றதே; நடுப்பகுதி அதிகாரம் கள்ளமான வடதிசை ராஜாவின் கலகத்தைக் குறிக்கிறது. தானியேலின் கடைசி தரிசனமான இத்தேகேல் நதியின் தரிசனம், சத்தியமான அல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகியவரின் முத்திரையைக் கொண்டுள்ளது. தானியேலின் கடைசி தரிசனத்தை நாம் ஆராயத் தொடங்கும் நிலையில், முதலாம் வசனத்திலிருந்து ஆரம்பிப்போம்.

இந்த வசனத்தில் பல சத்தியங்கள் அடங்கியுள்ளன. முதலாவது, தானியேலுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட “பெல்தெஷாத்சார்” என்ற பெயர்.

முதல் அதிகாரத்தில் தானியேலுக்கு “பெல்தேஷாத்சார்” என்ற பெயர் வழங்கப்பட்டது; அவனுடைய கடைசி தரிசனம் அறிமுகப்படுத்தப்படும் வரையிலும், அதன் பின்னர் அவன் மீண்டும் “பெல்தேஷாத்சார்” என அடையாளப்படுத்தப்படுவதில்லை. ஆகையால், அவன் முதல் சாட்சியிலும் கடைசி சாட்சியிலும் அவனுடைய பெயர் பெல்தேஷாத்சார் ஆகும். தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு பெயர் மாற்றப்படுதல், தேவனும் அவருடைய ஜனங்களும் உடைய உடன்படிக்கை உறவின் ஒரு அடையாளமாக விளங்குகிறது. ஆண்டவர் ஆபிராமுடனும் சாராயியுடனும் உடன்படிக்கைக்குள் நுழைந்தபோது, அவர்களுடைய பெயர்களை ஆபிரகாமும் சாராளும் என்று மாற்றினார். யாக்கோபின் பெயரை இஸ்ரவேல் என்று மாற்றினார்; அதுபோல, கடைசி நாளிலுள்ள தமது உடன்படிக்கை ஜனங்களுக்கு ஒரு புதிய பெயரை அளிப்பதாகவும் அவர் வாக்குறுதி அளிக்கிறார்.

கடைசி நாட்களின் ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரமாயிருக்கிற பிலதெல்பியருக்குப், அவரும் இந்த வாக்குத்தத்தத்தை அளிக்கிறார்.

தீர்க்கதரிசிகள் கடைசி நாட்களின் தேவனுடைய ஜனங்களை எடுத்துக்காட்டுகின்றனர்; மேலும் அபிரகாம், சாராள், இஸ்ரவேல் ஆகியோரின் பெயர்களைப் போலல்லாமல், பெல்தேஷாத்சாரின் துல்லியமான அர்த்தம் அறியப்படாததாகும். தமது உடன்படிக்கை உறவைச் சுட்டிக்காட்டுவதற்காக கடைசி நாளில் உள்ள தமது ஜனங்களுக்கு தேவன் தரும் பெயர், அவர் அவர்களுக்கு அந்தப் பெயரை அளிக்கும் காலம் வரையிலும் அறியப்படாத பெயராகவே உள்ளது. பெல்தேஷாத்சார் என்ற பெயர், கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்களாகிய பிலடெல்பியாவை தானியேல் மூலம் அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆனால் அந்த நிஜமான பெயர் முத்திரையிடப்படும் காலம் வரையிலும் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது; ஏனெனில் அந்தப் பெயர் அவர்களுடைய நெற்றிகளில் எழுதப்பட்டுள்ளது; அதுவே முத்திரையும் எழுதப்படும் இடமாகும்.

தானியேல் முதலாம் அதிகாரத்தில் பெல்தேஷாத்சார் என்று அழைக்கப்படுகிறார்; பின்னர் பத்தாம் அதிகாரத்திலும் அவ்வாறே அழைக்கப்படுகிறார்; இதன் மூலம், அவர் முதல் தூதனுடைய இயக்கத்தின் ஒரு அடையாளமாகவும், மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தின் ஒரு அடையாளமாகவும் தம்மை அடையாளப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில், முதலாம் அதிகாரம் முதல் தூதனுடைய செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; இது முன்பிருந்த கட்டுரைகளில் விரிவாக ஏற்கனவே அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. ஆகையால், பத்தாம் அதிகாரம் மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கத்தையும், கடைசி நாட்களின் உடன்படிக்கை ஜனங்களையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. பின்னர் அந்த வசனம், 1989-இல் தொடங்கிய சீர்திருத்த இயக்கத்தில் முத்திரைநீக்கப்பட்ட அறிவின் பெருக்கத்தைப் புரிந்துகொள்ளுகிறவர்களின் அடையாளமாக பெல்தேஷாத்சாரைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இது தானியேல் (பெல்தேஷாத்சார்) அறிந்திருந்ததின் மேல் வைக்கப்பட்டுள்ள வலியுறுத்தலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

தானியேல், “தானியேலுக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்ட” “காரியத்தை” அறிந்தவனாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்; “அந்தக் காரியம் சத்தியமாயிருந்தது, ஆனால் நியமிக்கப்பட்ட காலம் நீண்டதாயிருந்தது; மேலும் அவன் அந்தக் காரியத்தை உணர்ந்து, தரிசனத்தின்பொருளை அறிந்தான்.” தானியேல் அந்த “காரியத்தையும்,” மேலும் “தரிசனத்தையும்” அறிந்தான். அந்த வசனத்தில் “காரியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட எபிரெயச் சொல் “தாபார்” ஆகும்; அதற்குப் பொருள் “வார்த்தை.” தீர்க்கதரிசனரீதியாக, அந்த “வார்த்தை” என்பது “ஏழு காலங்கள்” என்ற தரிசனத்தையும் குறிக்கிறது; அதேவேளையில் அது வார்த்தையான கிறிஸ்துவையும் குறிக்கிறது. “ஏழு காலங்கள்” என்பதும், கிறிஸ்துவும், கட்டிடக்காரர் தள்ளிவிட்ட கன்மலையாக இருக்கின்றனர்; மேலும், வார்த்தையின் குறியீட்டின் இவ்விரு கூறுகளையும் புரிந்துகொள்ளும் ஜனங்களைத் தானியேல் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்.

தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரம், இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தில், இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளும் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளும் ஆகிய காலத் தீர்க்கதரிசனங்களோடு தொடர்புடைய மிக முக்கியமான வசனங்களில் ஒன்றை நாம் காண்கிறோம்; இக்காலங்கள் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் உள்ள கேள்வியாலும், பதினான்காம் வசனத்தில் உள்ள பதிலாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. அந்தக் கேள்வி, “புறமதத்தினாலும் பின்னர் பாப்பாட்சியினாலும் நிறைவேற்றப்பட்ட பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதிக்கப்பட்டதைக் குறிப்பிட்ட ‘chazon’ தரிசனம் எவ்வளவு காலம் இருக்கும்?” என்று கேட்கிறது. அந்த மிதித்தல், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” நிறைவேறுதலாக, இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் நீடித்தது.

பதின்மூன்றாம் வசனத்தின் கேள்விக்கான விடை இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் வரையென்றது; அப்பொழுது மிதிக்கப்பட்டிருந்த பரிசுத்த ஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்; மேலும், இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளைக் குறிக்கும் “மரே” தரிசனம் அந்த இரு காலத் தீர்க்கதரிசனங்களையும் ஒன்றிணைக்கிறது; தானியேல் ஒன்பதின் இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தில், அந்த இரு தரிசனங்களின் தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ளும்படி தானியேலை கபிரியேல் வழிநடத்துகிறார்.

இந்த வசனத்தில் “புரிந்துகொள்,” “கவனித்துப் பார்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கும் சொல் எபிரேயச் சொல் “biyn” ஆகும்; அதற்கு “மனதில் பிரித்தறிதல்” என்று பொருள். “அந்த காரியம்” மற்றும் “அந்த தரிசனம்” இவற்றுக்கிடையில் மனதளவில் வேறுபாட்டை உணரும்படி காபிரியேல் தானியேலுக்கு அறிவுறுத்துகிறார். இந்த வசனத்தில் “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருப்பது எபிரேயச் சொல் “mareh” ஆகும்; அது 1844 அக்டோபர் 22 அன்று முடிவடைந்த இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளின் தரிசனமாகும். “காரியம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கும் எபிரேயச் சொல், பத்தாம் அதிகாரத்தின் முதலாம் வசனத்தில் “விஷயம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அதே சொல் ஆகும். அது எபிரேயச் சொல் “dabar”; மேலும் அது 1844 அக்டோபர் 22 அன்று முடிவடைந்த இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தரிசனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

பத்தாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில், கடைசி நாட்களின் தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்கள் பெல்தேஷாச்சாரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார்கள்; மேலும் 1989 ஆம் ஆண்டில், முடிவுகாலத்தில் வந்த அறிவின் பெருக்கத்தை அவர்கள் புரிந்துகொண்டார்கள்; அந்த அறிவின் பெருக்கம், முதல் தூதனின் இயக்கத்திலிருந்த மில்லரைட்டுகள் பகுதியளவிலேயே புரிந்திருந்த இரு தரிசனங்களுக்கிடையிலான தொடர்பை அவர்கள் அறிந்துகொள்ள இயலுமாறு செய்தது. அந்த வசனத்தில் “காரியம்” என்று குறிக்கப்படும் தரிசனம், அந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசனங்களில் நீளமானதாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; ஏனெனில், அந்த வசனத்தில் “காரியம்” குறித்துள்ள இரண்டு குறிப்புகளுக்கிடையில், தானியேல் “காரியத்திற்கு” (தபார்) நியமிக்கப்பட்ட காலம், தரிசனம் (மரே) உடனான தொடர்பில் “நீண்டது” என்று அடையாளப்படுத்துகிறார்.

“ஏழு காலங்கள்” என்பது மில்லரைட்டுகள் அறிவித்த மிக நீண்ட காலத் தீர்க்கதரிசனம் என்ற நுண்ணிய சத்தியத்தை, லவோதிக்கேய ஆத்வென்டிசம் தங்களுக்கே அழிவாகும் வகையில் முறுக்கிப் பயன்படுத்தும் ஒரு வேதப்பகுதியை அடிப்படையாகக் கொண்டு மறுக்கிறது. 1863-ஆம் ஆண்டின் கலகத்தில் அவர்கள் “ஏழு காலங்கள்”-ஐ நிராகரித்ததால், அந்த இரண்டு தீர்க்கதரிசனங்களுக்கிடையிலான தொடர்பை அவர்கள் காணவில்லை; ஆகையால், அல்லது காண விரும்புவதால் மட்டுமே, அடுத்துள்ள அந்த வேதப்பகுதி இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளையே அடையாளப்படுத்துகிறது என்று பார்க்கிறார்கள்.

இந்த இறுதியான பத்தியின் உட்நிலையிலுள்ள தர்க்கத்தைத் தவறவிடாதீர்கள். லவோதேக்கியா அட்வென்டிசம், சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டிய பரிசுத்தஸ்தலம் விண்ணகப் பரிசுத்தஸ்தலமே என்று மில்லரைட்டுகள் எண்ணினார்கள் என்று உலகத்திற்கு போதிப்பதில்லை; ஏனெனில் அவர்கள், மேலும் வரலாற்றுப் பதிவைப் பார்ப்பதற்கு விரும்புகிற எவரும், சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டிய பரிசுத்தஸ்தலம் பூமியே என்று மில்லரைட்டுகள் நம்பியிருந்தார்கள் என்பதை அறிந்திருக்கிறார்கள். லவோதேக்கியா அட்வென்டிசம் தமக்கே அழிவாக வளைத்து எடுத்துக்கொள்ளும் அந்தப் பகுதி: “ஆகவே மில்லரும் அவரது துணைவர்களும், வேதாகமத்தில் காணப்படுகிற மிக நீளமானதும் இறுதியானதுமான தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதி முடிவுறப்போகிறது என்று அறிவித்தார்கள்” என்பதாகும்; இதுவே தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, வசனம் பதினான்கிலுள்ள இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளே என்று அவர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.

அட்வென்டிசத்தின் சொந்த வரலாற்றுப் புத்தகங்களே, முந்நூறு மில்லரைட் பிரசங்கிகளெல்லாரும் தங்களுடைய அறிவிப்புகளில் 1843 ஆம் ஆண்டின் முன்னோடி அட்டவணையை பயன்படுத்தினார்கள் என்று சுட்டிக்காட்டுகின்றன; மேலும் அந்த அட்டவணையிலும், வரலாற்றுச் சாட்சியின் மற்ற எல்லாப் பதிவுகளிலும், “ஏழு காலங்கள்” (இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள்) என்பதே அவர்கள் “மிக நீண்டதும் கடைசியுமான தீர்க்கதரிசனக் காலப்பகுதி” என்றும், அது “முடிவடைய உள்ளதாக” என்றும் அடையாளப்படுத்திய தீர்க்கதரிசனம் என்பது பளிங்குத் தெளிவாக இருக்கிறது. 1863 ஆம் ஆண்டில் அவர்கள் செய்த கிளர்ச்சியினால், “ஏழு காலங்கள்” என்பதன் அஸ்திவாரக் கல்லை அவர்கள் நிராகரித்தபோது, இப்போது அவர்கள் The Great Controversy இலுள்ள அந்தப் பகுதியின் மூலம் Sister White நிலைநிறுத்தப்பட்ட வரலாற்றை மறுபடியும் எழுதுகிறார் என்று குருட்டுத்தனமாக வலியுறுத்துகின்றனர்.

தானியேல் அதிகாரம் பத்து, வசனம் ஒன்றில், பெல்தேஷாத்சார் கடைசி நாட்களில் இருக்கும் தேவனுடைய ஜனங்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; மேலும், சகோதரி வைட் அவர்கள் அட்வென்ட் விசுவாசத்தின் அடித்தளமும் மையத் தூணுமாக அடையாளப்படுத்தும் தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, வசனங்கள் பதிமூன்றும் பதினான்கும் உள்ள கேள்வியையும் பதிலையும் அவர்கள் புரிந்துகொள்கிறார்கள். அந்த வசனத்தில் தானியேல் முன்வைக்கும் சித்திரிப்பு, கடைசி நாட்களில் இருக்கும் தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்களுக்கும் லவோதிக்கேய அட்வென்டிசத்துக்கும் இடையில் ஒரு வேறுபாட்டைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில், 1989 ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட அறிவின் பெருக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வோர் அவர்களே.

முதல் வசனம், பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில் முடிவடையும் ஹித்தேகேல் நதியருகே கொடுக்கப்பட்ட தரிசனத்தின் ஆரம்பமாகும். அங்கேயே முடிவுகாலத்தில் தானியேலின் புத்தகம் முத்திரை நீக்கப்படுதல் நிகழ்வதை நாம் காண்கிறோம்; ஆகையால், தானியேல் “அந்த காரியத்தையும்” “அந்த தரிசனத்தையும்” புரிந்துகொள்வதாகிய இந்த பிரதிநிதித்துவம், புரிந்துகொள்ளுகிறவர்களோடும், “ஞானிகள்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறவர்களோடும் தொடர்புடையதாக இருக்கிறது; இதற்கு மாறாக, புரிந்துகொள்ளாதவர்களும் “துன்மார்க்கர்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகிறவர்களும் உள்ளனர். பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தின் பத்தாம் வசனத்தில், இந்த இரு வகுப்புகளுக்கிடையேயான வேறுபாடு சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

“ஞானிகள்” புரிந்துகொள்கிறார்கள்; துன்மார்க்கரோ புரிந்துகொள்வதில்லை. “புரிந்துகொள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள அந்தச் சொல், ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தில் நாம் குறிப்பிட்ட அதே சொலாகும். அது “biyn” என்ற எபிரேயச் சொல்; அதன் பொருள் மனதில் பிரித்தறிதல் என்பதாகும். துன்மார்க்கர் அறிவின் பெருக்கத்தைப் புரிந்துகொள்வதில்லை; ஏனெனில் முதல் வசனத்தில் பெல்தேஷாத்சர் தானியேலுக்குப் பதிலாக பெல்தேஷாத்சர் என்று அடையாளப்படுத்தப்படும்போது, அவர் புரிந்துகொள்பவராக அடையாளப்படுத்தப்படும் அந்த இரு தரிசனங்களையும் மனத்தில் பிரித்தறிய அவர்கள் மனமில்லாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்; அவ்விரு தரிசனங்களே சத்தியங்களாகும். முதல் வசனத்தில் அவர் தேவனுடைய கடைசி நாட்களின் உடன்படிக்கை ஜனமாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார்; மேலும், தேவனுடைய ஜனங்கள் மனதில் வேறுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டிய அந்த இரு தரிசனங்களையும் புரிந்துகொள்பவர்களாகவும் அவர் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார். இயேசு ஒரு காரியத்தின் முடிவை அதன் தொடக்கத்தின் மூலம் விளக்குகிறார்; பன்னிரண்டாம் அதிகாரத்தில், இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தையும், அதற்கு நேரடியான தொடர்புடைய “மிக நீண்டதும் கடைசியுமான” காலத் தீர்க்கதரிசனமான இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளையும் புரிந்துகொள்பவர்களே ஞானிகள்.

அடுத்த கட்டுரையில் தானியேலின் இறுதியான தரிசனத்தைப் பற்றிய எங்களுடைய ஆய்வைத் தொடர்வோம்.