தானியேல் புத்தகம் - நூற்று ஐம்பத்தெட்டு

பாரசீக ராஜாவாகிய கோரேசின் மூன்றாம் ஆண்டில், பெல்தெஷாத்சார் என்று அழைக்கப்பட்ட தானியேலுக்கு ஒரு காரியம் வெளிப்படுத்தப்பட்டது; அந்தக் காரியம் சத்தியமானது; ஆனால் நியமிக்கப்பட்ட காலம் நீண்டதாயிருந்தது; அவன் அந்தக் காரியத்தை உணர்ந்து, தரிசனத்தின் அர்த்தத்தையும் அறிந்துகொண்டான். அந்த நாட்களில் நான் தானியேல் முழு மூன்று வாரங்கள் துக்கித்துக்கொண்டிருந்தேன். இன்பமான அப்பத்தை நான் புசிக்கவில்லை; மாம்சமோ திராட்சரசமோ என் வாய்க்குள் வரவில்லை; முழு மூன்று வாரங்கள் நிறைவேறும் வரையும் நான் என்னை ஒருபோதும் அபிஷேகம் செய்யவில்லை. முதல் மாதத்தின் இருபத்துநான்காம் நாளில், இத்தேக்கேல் என்னும் பெரிய நதியின் கரையோரத்தில் நான் இருந்தபோது. தானியேல் 10:1–4.

ஆம், நான் ஜெபத்தில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, தொடக்கத்தில் தரிசனத்தில் நான் கண்டிருந்த அந்த மனிதனாயிருந்த கபிரியேல் வேகமாய் பறந்து வந்து, மாலை பலியர்ப்பணத்தின் நேரத்தில் என்னைத் தொட்டான். அவன் எனக்கு அறிவித்தும் என்னோடு பேசியும், “தானியேலே, உனக்கு ஞானத்தையும் புரிதலையும் அளிக்க நான் இப்போது வந்திருக்கிறேன். உன் விண்ணப்பங்கள் தொடங்கிய ஆரம்பத்திலேயே கட்டளை பிறந்தது; அதை உனக்குத் தெரிவிக்க நான் வந்தேன்; ஏனெனில் நீ மிகவும் பிரியமானவன். ஆகையால் இந்தக் காரியத்தைப் புரிந்துகொண்டு, தரிசனத்தை ஆராய்ந்து உணர்க” என்றான். தானியேல் 9:21–23.

முதல் மாதத்தின் இருபத்திநான்காம் நாளில், நான் இத்தேக்கேல் எனப்படும் மகா நதியின் கரையோரத்தில் இருந்தேன். அப்போது நான் என் கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தேன்; இதோ, சணல் வஸ்திரம் அணிந்திருந்த ஒரு மனிதன்; அவன் இடுப்புகள் ஊபாஸ் தேசத்தின் சுத்த பொன்னால் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவன் உடலும் படிகப்பச்சைக் கல்லைப்போல இருந்தது; அவன் முகம் மின்னலின் தோற்றம்போலவும், அவன் கண்கள் அக்கினி விளக்குகளைப்போலவும், அவன் புயங்களும் அவன் கால்களும் மெருகூட்டப்பட்ட வெண்கலத்தின் நிறம்போலவும் இருந்தன; அவன் வார்த்தைகளின் சத்தம் ஜனக்கூட்டத்தின் ஓசையைப்போல இருந்தது. இந்த தரிசனத்தை நான் தானியேல் மட்டுமே கண்டேன்; என்னுடனிருந்த மனிதர்கள் அந்தத் தரிசனத்தை காணவில்லை; ஆயினும் மிகுந்த நடுக்கம் அவர்கள்மேல் விழுந்தது; ஆகையால் அவர்கள் தங்களை மறைத்துக்கொள்ள ஓடிப்போனார்கள். எனவே நான் தனியாக விடப்பட்டேன்; இந்த மகா தரிசனத்தை கண்டேன்; என்னில் பலமொன்றும் மீதியாக இல்லை; ஏனெனில் என் அழகு என்னுள் சிதைவாக மாறிவிட்டது; எனக்குப் பலமொன்றும் நிலைத்திருக்கவில்லை. தானியேல் 10:4–8.

இதோ, மனிதகுமாரரின் சாயலைப்போன்ற ஒருவர் என் உதடுகளைத் தொட்டார்; அப்பொழுது நான் என் வாயைத் திறந்து பேசி, என்முன் நின்றவரை நோக்கி: என் ஆண்டவரே, இந்தத் தரிசனத்தினால் என் வேதனைகள் என்மேல் திரும்பிவந்தன; எனக்குப் பலமே எதுவும் மீதியாகவில்லை என்று சொன்னேன். தானியேல் 10:16.

கடந்த வரலாற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள் உள்ளன; அவற்றின் மேல் கவனம் செலுத்தப்படுகின்றது, எல்லாரும் தேவன் எப்போதும் செயல்பட்ட அதே வழிகளிலேயே இப்போதும் செயல்படுகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்படியாக. ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாமுக்கு சுவிசேஷம் முதன்முதலாக அறிவிக்கப்பட்ட காலத்திலிருந்து எப்போதுமே இருந்ததுபோல, அவருடைய கரம் இன்றும் அவருடைய கிரியையிலும் ஜாதிகளின் நடுவிலும் காணப்படுகிறது.

“ஜாதிகளின் வரலாற்றிலும் சபையின் வரலாற்றிலும் திருப்புமுனைகளாக அமைவது போன்ற காலப்பகுதிகள் உள்ளன. தேவனுடைய பரிபாலனத்தில், இந்தப் பலவிதமான நெருக்கடிகள் வந்து சேரும் போது, அந்தக் காலத்திற்குரிய ஒளி வழங்கப்படுகிறது. அது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், ஆவிக்குரிய முன்னேற்றம் உண்டாகும்; அது நிராகரிக்கப்பட்டால், ஆவிக்குரிய வீழ்ச்சியும் கப்பற்பாழும் பின்தொடரும். கடந்த காலத்தில் எவ்வாறு முன்னெடுக்கப்பட்டதோ அப்படியே, எதிர்காலத்திலும், இறுதி மோதல் வரையிலும், சாத்தானிய செயற்பாடுகள் தமது கடைசி அதிசயமான இயக்கத்தை மேற்கொள்ளும் அந்த நேரம் வரையிலும், சுவிசேஷத்தின் முன்னேறும் பணியை கர்த்தர் தமது வார்த்தையில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.” Bible Echo, August 26, 1895.

அப்போது இதோ, மனுபுத்திரரின் சாயலை ஒத்த ஒருவன் என் உதடுகளைத் தொட்டான்; பின்னர் நான் என் வாயைத் திறந்து பேசி, என் முன் நின்றவனிடம், “என் ஆண்டவனே, இந்தத் தரிசனத்தினால் என் வேதனைகள் என்மேல் திரும்பிவந்தன; எனக்குப் பலமே எதுவும் மீதியிருக்கவில்லை” என்றேன். தானியேல் 10:16.

மனுஷனுடைய தோற்றத்தைப் போன்ற ஒருவன் மறுபடியும் வந்து என்னைத் தொட்டு, என்னைப் பலப்படுத்தினான். தானியேல் 10:18.

அப்பொழுது நான் என் கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தேன்; இதோ, சணல் உடை அணிந்திருந்த ஒரு மனுஷன்; அவன் இடுப்பு ஊபாஸ் தேசத்தின் சிறந்த பொன்னால் கட்டப்பட்டிருந்தது. அவன் உடலும் பதுமராகம்போலிருந்தது; அவன் முகம் மின்னலின் தோற்றம்போலவும், அவன் கண்கள் அக்கினித் தீபங்களைப்போலவும், அவன் புயங்களும் அவன் கால்களும் பளபளப்பாக்கப்பட்ட வெண்கலத்தின் நிறம்போலவும் இருந்தன; அவன் வார்த்தைகளின் சத்தம் திரளான ஜனக்கூட்டத்தின் முழக்கம்போல இருந்தது. அந்தத் தரிசனத்தை நான் தானியேல் ஒருவனே கண்டேன்; என்னுடனிருந்த மனுஷர் அந்தத் தரிசனத்தை காணவில்லை; ஆனாலும் பெரிய நடுக்கம் அவர்கள் மேல் விழுந்ததால், அவர்கள் தங்களை மறைத்துக்கொள்ள ஓடிப்போனார்கள். ஆகையால் நான் தனியே விடப்பட்டேன்; இந்த மகத்தான தரிசனத்தைக் கண்டேன்; என்னுள் பலம் எதுவும் நிலைத்திருக்கவில்லை; என் அழகு என்னுள் சிதைவாக மாறிப்போயிற்று; எனக்குப் பலம் ஒன்றும் மீதியிருக்கவில்லை.

ஆயினும் அவனுடைய வார்த்தைகளின் சத்தத்தை நான் கேட்டேன்; அவனுடைய வார்த்தைகளின் சத்தத்தை நான் கேட்டபோது, நான் முகங்குப்புறப் படிந்து, என் முகம் தரையின்மேல் இருந்தபடியே ஆழ்ந்த நித்திரையில் ஆழ்ந்தேன். இதோ, ஒரு கை என்னைத் தொட்டது; அது என்னை என் முழங்கால்களின்மேலும் என் கைகளின் உள்ளங்கைகளின்மேலும் நிறுத்தியது. அப்பொழுது அவன் என்னை நோக்கி, மிகுந்த பிரியமாயிருக்கும் மனுஷனே, தானியேலே, நான் உனக்குச் சொல்லுகிற வார்த்தைகளை உணர்ந்து, நேராக நில்; ஏனெனில் இப்போது நான் உன்னிடத்திற்கு அனுப்பப்பட்டிருக்கிறேன் என்றான். அவன் இந்த வார்த்தையை என்னோடு பேசியபோது, நான் நடுங்கிக்கொண்டே நின்றேன். பின்னும் அவன் என்னை நோக்கி: தானியேலே, பயப்படாதே; நீ உணர்ந்துகொள்ள உன் இருதயத்தைச் செலுத்தி, உன் தேவனுக்குமுன்பாக உன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்ள ஆரம்பித்த முதல் நாள்முதல் உன் வார்த்தைகள் கேட்கப்பட்டன; உன் வார்த்தைகளினிமித்தம் நான் வந்தேன். ஆனால் பாரசீக ராஜ்யத்தின் அதிபதி இருபத்தொன்று நாள் என்னை எதிர்த்து நின்றான்; ஆனால் இதோ, பிரதான அதிபதிகளில் ஒருவனாகிய மீகாயேல் எனக்குச் சகாயம்பண்ண வந்தான்; நான் அங்கே பாரசீக ராஜாக்களிடத்தில் தங்கியிருந்தேன். இப்பொழுது கடைசி நாட்களில் உன் ஜனங்களுக்கு நேரிடப்போகிறதென்ன என்பதை உனக்கு உணர்த்தும்படி வந்திருக்கிறேன்; ஏனெனில் இந்தத் தரிசனம் இன்னும் அநேக நாட்களுக்குரியது. தானியேல் 10:5–14.

அவன் இவ்வாறான வார்த்தைகளை என்னிடத்தில் பேசியபோது, நான் என் முகத்தை தரையின்மேல் குனித்தேன்; நான் வாக்கற்றவனானேன். இதோ, மனுஷகுமாரரின் சாயலை ஒத்த ஒருவன் என் உதடுகளைத் தொட்டான்; அப்பொழுது நான் என் வாயைத் திறந்து பேசி, என் முன் நின்றவரை நோக்கி: என் ஆண்டவரே, இந்தத் தரிசனத்தினால் என் வேதனைகள் என்மேல் திரும்பிவந்தன; எனக்குச் சக்தி ஒன்றும் மீதியாக இல்லை என்றேன். ஏனெனில், இந்த என் ஆண்டவரின் அடியேன் இந்த என் ஆண்டவரோடு எப்படிப் பேச முடியும்? என்னைப் பொறுத்தவரையில், உடனே எனக்குள் பலம் ஒன்றும் மீதியாக இருக்கவில்லை; மூச்சும் எனக்குள் எஞ்சியிருக்கவில்லை. தானியேல் 10:15–17.

அப்போது மறுபடியும் மனுஷனின் தோற்றம்போலிருந்த ஒருவர் வந்து என்னைத் தொட்டு, என்னை பலப்படுத்தி, “மிகவும் பிரியிக்கப்பட்ட மனுஷனே, அஞ்சாதே; உனக்குச் சமாதானம் உண்டாகுக; பலமாயிரு, ஆம், பலமாயிரு” என்றார். அவர் என்னோடு பேசியபோது நான் பலம்பெற்று, “என் ஆண்டவர் பேசட்டும்; ஏனெனில் நீர் என்னை பலப்படுத்தினீர்” என்றேன். அப்போது அவர், “நான் உன்னிடத்தில் வந்ததற்குக் காரணம் என்னவென்று அறிகிறாயா? இப்போது நான் பாரசீகத்தின் அதிபதியோடு யுத்தம்பண்ணத் திரும்பிச் செல்வேன்; நான் புறப்படும்போது, இதோ, கிரேக்கத்தின் அதிபதி வருவான். ஆனாலும் சத்தியத்தின் வேதப்புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதை நான் உனக்குக் காண்பிப்பேன்; இவ்விஷயங்களில் என்னோடு நிலைத்திருக்கிறவன் உங்கள் அதிபதியான மிகாயேலைத் தவிர ஒருவருமில்லை” என்றார். தானியேல் 10:18–21.

“ஆனால் பேதுரு இப்போது படகுகளையோ சுமையையோ குறித்து கவலைப்படவில்லை. அவர் இதற்கு முன்பு கண்ட எந்த அதிசயத்தையும் விட, இந்த அதிசயம் அவருக்குத் தெய்வீக வல்லமையின் வெளிப்பாடாக இருந்தது. இயேசுவில் அவர், சகல இயற்கையையும் தமது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்திருக்கிற ஒருவரைக் கண்டார். தெய்வீகத்தின் சந்நிதி அவருடைய சொந்த அப்பரிசுத்தத்தைக் வெளிப்படுத்தியது. தம் ஆண்டவர்மீதான அன்பு, தன் சொந்த அவிசுவாசத்திற்கான வெட்கம், கிறிஸ்துவின் தாழ்மையான அருளிறக்கத்திற்கான நன்றியுணர்வு, இவையெல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எல்லையற்ற பரிசுத்தத்தின் சந்நிதியில் தன் அசுத்தத்தின் உணர்வு—இவையெல்லாம் அவரை முற்றாக ஆட்கொண்டன. அவருடைய சகாக்கள் வலையின் உள்ளடக்கத்தைப் பாதுகாத்துக்கொண்டிருந்தபோது, பேதுரு இரட்சகரின் பாதங்களில் விழுந்து, ‘ஆண்டவரே, என்னைவிட்டு நீங்கும்; நான் பாவமுள்ள மனுஷன்’ என்று உரக்கச் சொன்னான்.”

“தேவீக பரிசுத்தத்தின் அதே சந்நிதியே தேவனுடைய தூதனின் முன்னிலையில் தீர்க்கதரிசியாகிய தானியேல் இறந்தவனைப்போல் விழுந்துபோகச் செய்தது. அவர் கூறினார்: ‘என்னுடைய அழகு என்னுள் கெடுதலாக மாறினது; எனக்குப் பலமொன்றும் இராமல் போயிற்று.’ அதுபோல, ஏசாயா கர்த்தருடைய மகிமையை கண்டபோது, ‘அையோ, நான் நாசமாய்ப் போனேன்! நான் அசுத்தமான உதடுகளையுடைய மனுஷன்; அசுத்தமான உதடுகளையுடைய ஜனங்களின் நடுவில் வாசமாயிருக்கிறேன்; ஏனெனில், எனது கண்கள் சேனைகளின் கர்த்தராய ராஜாவைக் கண்டன’ என்று உரக்கச் சொன்னான். தானியேல் 10:8; ஏசாயா 6:5. தனது பலவீனத்துடனும் பாவத்துடனும் கூடிய மனுஷத்துவம், தேவத்துவத்தின் பரிபூரணத்துடன் எதிரிடப்பட்டபோது, தான் முற்றிலும் குறைவுடையவனும் பரிசுத்தமற்றவனுமாக இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். தேவனுடைய மகத்துவத்தையும் மகிமையையும் காணும் கிருபை வழங்கப்பட்ட எல்லாரிடத்திலும் இதுவே நிகழ்ந்திருக்கிறது.”

“பேதுரு, ‘என்னைவிட்டு நீங்கிச் செல்லும்; நான் பாவியான மனிதன்’ என்று உரக்கச் சொன்னான்; ஆயினும், தன்னை அவரிடமிருந்து பிரிக்க இயலாது என உணர்ந்து, இயேசுவின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தான். இரட்சகர், ‘அஞ்சாதே; இனிமேல் நீ மனிதரைப் பிடிப்பாய்’ என்று பதிலளித்தார். எசாயா தேவனுடைய பரிசுத்தத்தையும் தன்னுடைய சொந்த அயோக்யத்தையும் கண்டபின்பே, அவனுக்கு தெய்வீகச் செய்தி ஒப்படைக்கப்பட்டது. பேதுரு சுயமறுப்பிற்கும் தெய்வீக வல்லமையின்மேல் சார்ந்திருப்பதற்கும் நடத்தப்பட்டபின்பே, கிறிஸ்துவுக்காகிய தன் பணிக்கான அழைப்பைப் பெற்றான்.” The Desire of Ages, 246.

“ஏசாயா தன் ஆண்டவரின் மகிமையையும் மகத்துவத்தையும் வெளிப்படுத்திய இந்த வெளிப்பாட்டைக் கண்டபோது, தேவனுடைய பரிசுத்தத்தையும் பாவமற்ற தூய்மையையும் உணரும் உணர்வினால் அவன் முற்றிலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டான். தன் ஸ்ருஷ்டிகர்த்தாவின் இணையற்ற பரிபூரணத்திற்கும், தன்னையும் சேர்த்து நீண்டகாலமாக இஸ்ரவேலிலும் யூதாவிலும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களுள் எண்ணப்பட்டவர்களின் பாவமயமான நடப்பிற்கும் இடையில் எவ்வளவு தீவிரமான வேறுபாடு இருந்தது! ‘அಯ್ಯோ, நான் நாசமடைந்தேன்!’ என்று அவன் கூக்குரலிட்டான்; ‘ஏனெனில் நான் அசுத்த உதடுகளுள்ள மனுஷன்; அசுத்த உதடுகளுள்ள ஜனங்களின் நடுவில் வாசமாயிருக்கிறேன்; என் கண்கள் ராஜாவாகிய சேனைகளின் கர்த்தரை கண்டிருக்கின்றன.’ வசனம் 5. உள் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்குள் தெய்வீகச் சந்நிதியின் முழு ஒளியில் நின்றவனைப்போல, தன் சொந்த அபூரணத்திலும் தகுதியின்மையிலும் விட்டுவிடப்பட்டிருந்தால், தன்னை அழைத்திருந்த பணியை நிறைவேற்றுவதற்கு தாம் முற்றிலும் இயலாதவனாயிருப்பேன் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். ஆனால் அவனுடைய மனக்கலக்கத்தை நீக்கவும், அவனை அவனுடைய மகத்தான பணிக்குத் தகுதியானவனாக்கவும் ஒரு சேராப் அனுப்பப்பட்டது. பலிபீடத்திலிருந்து எடுத்த உயிருள்ள ஒரு நெருப்புக்கரியான் அவன் உதடுகள்மேல் வைக்கப்பட்டு, ‘இதோ, இது உன் உதடுகளைத் தொட்டது; உன் அக்கிரமம் நீங்கிற்று, உன் பாவம் பரிகரிக்கப்பட்டது’ என்ற வார்த்தைகள் சொல்லப்பட்டன. பின்னர், ‘நான் யாரை அனுப்புவேன், எங்கள் நிமித்தம் யார் போவான்?’ என்று கூறும் தேவனுடைய சத்தம் கேட்கப்பட்டது; அதற்கு ஏசாயா, ‘இதோ, நான் இருக்கிறேன்; என்னை அனுப்பும்’ என்று பதிலளித்தான். வசனங்கள் 7, 8.”

“பரலோகத்திலிருந்து வந்த வருகையாளர் காத்திருந்த தூதனுக்குச் சொல்லினார்: ‘நீ போய் இந்த ஜனத்தாரிடம் சொல்: நீங்கள் நிச்சயமாகக் கேட்பீர்கள், ஆனாலும் உணரமாட்டீர்கள்; நீங்கள் நிச்சயமாகப் பார்ப்பீர்கள், ஆனாலும் தெளிவாக அறியமாட்டீர்கள். இந்த ஜனத்தின் இருதயத்தை மந்தமாக்கு; அவர்களின் காதுகளை கனமாக்கு; அவர்களின் கண்களை மூடு; அப்படிச் செய்யாவிட்டால் அவர்கள் தங்கள் கண்களினால் கண்டு, தங்கள் காதுகளினால் கேட்டு, தங்கள் இருதயத்தினால் உணர்ந்து, மனந்திரும்பி, சுகமடைவார்கள்.’ வசனங்கள் 9, 10.”

தீர்க்கதரிசியின் கடமை தெளிவானதாக இருந்தது; ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்த தீமைகளுக்கு எதிராகத் தன் குரலை உயர்த்தி எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கவேண்டியது அவன் கடமையாக இருந்தது. ஆனால், நம்பிக்கைக்கான ஏதோ ஒரு உறுதியின்றி அந்தப் பணியை மேற்கொள்ள அவன் அஞ்சினான். “‘ஆண்டவரே, எவ்வளவு காலம்?’” என்று அவன் விசாரித்தான். வசனம் 11. உம்மால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மக்களில் ஒருவரும் ஒருபோதும் உணர்ந்து மனந்திரும்பி சுகமடையமாட்டார்களா?

வழிதவறிச் சென்ற யூதாவினிமித்தமாக அவன் ஆத்துமாவின் பாரம் வீணாகச் சுமக்கப்படுவதல்ல. அவன் பணிப்பு முழுமையாக பலனற்றதாயிருப்பதுமல்ல. ஆனாலும் பல தலைமுறைகளாகப் பெருகிக் கொண்டிருந்த தீமைகள் அவன் நாட்களில் நீக்கப்பட முடியாது. அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் அவன் பொறுமையுள்ள, தைரியமிக்க போதகராக—அழிவின் தீர்க்கதரிசியாக மட்டுமல்ல, நம்பிக்கையின் தீர்க்கதரிசியாகவும்—இருக்க வேண்டும். இறுதியில் தெய்வீக நோக்கம் நிறைவேறும்போது, அவன் முயற்சிகளின் முழு கனியும், தேவனுடைய சகல உண்மையுள்ள தூதர்களின் உழைப்புகளின் பலனும் வெளிப்படும். ஒரு மீதிக்கூட்டம் இரட்சிக்கப்பட வேண்டும். இது நடைபெறும்படியாக, எச்சரிப்பும் விண்ணப்பமும் கலந்த செய்திகளை அந்தக் கலகக்கார ஜனத்தினிடத்தில் அறிவிக்க வேண்டும் என்று கர்த்தர் அறிவித்தார்: “நகரங்கள் குடியிருப்பில்லாமல் பாழாயும், வீடுகள் மனிதர் இல்லாமல் போகவும், தேசம் முற்றிலும் வெறிச்சோடவும், கர்த்தர் மனிதரைத் தூரமாக அகற்றவும், தேசத்தின் நடுவில் பெரிய கைவிடப்படுதல் உண்டாகவும் செய்யும் வரைக்கும்.” வசனங்கள் 11, 12.

“மனந்திரும்பாதவர்கள்மேல் வரவிருந்த பாரமான நியாயத்தீர்ப்புகள்,—போர், சிறைப்பட்டுச் செல்லுதல், ஒடுக்குமுறை, ஜாதிகளிடையே அதிகாரமும் கௌரவமும் இழத்தல்,—இவையெல்லாம், அவற்றில் மனம் புண்பட்ட தேவனுடைய கரத்தை அறிந்துகொள்ளுகிறவர்கள் மனந்திரும்பும்படியாக வரவிருந்தன. வடக்கு ராஜ்யத்தின் பத்து கோத்திரங்கள் விரைவில் ஜாதிகளுக்குள்ளாகச் சிதறடிக்கப்படவும், அவர்களின் பட்டணங்கள் பாழாக்கப்படவும் இருந்தது; விரோத ஜாதிகளின் அழிக்கும் படைகள் அவர்களுடைய தேசத்தின் மேல் மீண்டும் மீண்டும் புரண்டோடவும் இருந்தது; இறுதியில் எருசலேமும் விழவும், யூதாவும் சிறைப்பட்டுக் கொண்டு செல்லப்படவும் இருந்தது; ஆனாலும் வாக்குத்தத்தம்பண்ணப்பட்ட தேசம் என்றென்றைக்கும் முற்றிலும் கைவிடப்பட்டிருக்கவில்லை. ஏசாயாவுக்கு விண்ணகத்திலிருந்து வந்த தூதன் அளித்த உறுதிமொழி இதுவாக இருந்தது: ‘அதில் பத்தில் ஒரு பங்கு இருக்கும்; அது திரும்பி வந்து, அழிக்கப்பட்டுபோம்; இலுப்பைமரத்தையும் ஆலமரத்தையும் போல, அவை இலைகளை உதிர்த்தபின்பும் அவற்றில் தாது இருப்பதுபோல, பரிசுத்த சந்ததி அதின் தாதுவாயிருக்கும்.’ வசனம் 13.”

“தேவனுடைய நோக்கத்தின் இறுதி நிறைவேற்றத்தைப் பற்றிய இந்த உறுதி, ஏசாயாவின் இருதயத்திற்கு தைரியத்தை அளித்தது. பூமியிலுள்ள அதிகாரங்கள் யூதாவுக்கு எதிராக அணிவகுத்து நிற்கட்டும் என்றால் என்ன? கர்த்தரின் தூதன் எதிர்ப்பையும் மறுப்பையும் சந்திக்கட்டும் என்றால் என்ன? ஏசாயா ராஜாவாகிய சேனைகளின் கர்த்தரை கண்டிருந்தான்; ‘பூமி முழுவதும் அவருடைய மகிமையால் நிறைந்துள்ளது’ என்ற சேராபிம்களின் கீதத்தைக் கேட்டிருந்தான்; மேலும், பின்வாங்கிய யூதாவுக்கு யெகோவாவினால் அனுப்பப்படும் செய்திகளோடு பரிசுத்த ஆவியின் பாவஞ் உணர்த்தும் வல்லமையும் கூடவே இருக்கும் என்ற வாக்குத்தத்தத்தையும் பெற்றிருந்தான்; ஆகையால் அவன் தன் முன்னிருந்த பணிக்காக பலப்படுத்தப்பட்டான். வசனம் 3. தன் நீண்டதும் கடினமுமான பணி முழுவதும், இந்தத் தரிசனத்தின் நினைவைக் அவன் தன்னுடன் சுமந்துசென்றான். அறுபது ஆண்டுகள் அல்லது அதற்கும் மேலாக, யூதாவின் புத்திரர் முன்பாக அவன் நம்பிக்கையின் தீர்க்கதரிசியாக நின்று, சபையின் எதிர்கால ஜெயத்தைப் பற்றிய தன் முன்னறிவிப்புகளில் மேலும் மேலும் துணிச்சலுடன் வளர்ந்தான்.” தீர்க்கதரிசிகளும் ராஜாக்களும், 307–310.