தானியேலின் புத்தகம் - நூற்று அறுபத்து ஐந்து

இப்போது, அலெக்சாண்டர் மகானின் திடீர் மரணத்திற்குப் பிந்தைய காலத்தில் நிகழ்ந்த வரலாற்றை நாம் ஆராய்வோம்; அது கி.மு. 538 ஆம் ஆண்டிலிருந்து முடிவுக்காலமான 1798 வரை உள்ள காலத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

இறுதியில், அலெக்சாந்தர் மகானின் ராஜ்யம் சிதறிப்போனபின், முந்தைய அந்த ராஜ்யத்தின் ஆட்சிக் கட்டுப்பாட்டிற்காக போராடியவர்கள் இரண்டு முக்கியமான ராஜ்யங்களாகச் சுருங்கினர். ஒன்றான ராஜ்யம் அலெக்சாந்தரின் முந்தைய பேரரசின் தென்பகுதியை கட்டுப்படுத்தியது; மற்றொன்று வடபகுதியை கட்டுப்படுத்தியது. அந்தப் புள்ளியிலிருந்து தீர்க்கதரிசன விவரணையில் அவர்கள் எளிமையாகத் தெற்கின் ராஜா மற்றும் வடக்கின் ராஜா என்று அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றனர். உலக ஆதிக்கத்திற்கான போராட்டம் வடக்கின் ராஜாவுக்கும் தெற்கின் ராஜாவுக்கும் இடையே மட்டுமே சித்தரிக்கப்படும் நிலையை அடைந்த பின், அந்த இரு ராஜ்யங்களின் அடையாளச் சின்னங்கள் அதிகாரம் முழுவதும் தொடர்கின்றன.

ஐந்தாம் வசனத்தில் தெற்கின் ராஜா நிலைநிறுத்தப்படுகிறான்; அவன் வல்லமையுள்ளவனாக இருக்கிறான்; ஆனாலும் வடக்கின் ராஜாவும் வல்லமையுள்ளவனாக இருக்கிறான், மேலும் அவனுடைய ராஜ்யம் பெரிதாக இருக்கிறது. பின்னர் ஆறாம் வசனத்தில், தெற்கின் ராஜா வடக்கு ராஜ்யத்துடன் ஒரு உடன்படிக்கையை முன்வைக்கிறான். சமாதான உடன்படிக்கை உறுதிசெய்யப்படுவது, தெற்கின் ராஜா தனது மகளை வடக்கின் ராஜாவுக்கு அளிப்பதன்மூலமாகும்; அதனால் வடக்கின் ராஜா அவளை மணந்து, குடும்பப் பந்தத்தின் மூலம் அவர்களுடைய உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்த முடியும். வடக்கின் ராஜா அதற்கு இணங்கி, தன் மனைவியைப் பிரித்துவைத்து, தெற்கிலிருந்து வந்த அரசகுமாரியை மணந்தான்; இவ்வாறு அந்த உடன்படிக்கை ஆரம்பிக்கப்பட்டது.

இறுதியில் தெற்கத்திய அரசகுமாரி ஒரு ஆண் குழந்தையைப் பெற்றாள்; ஆனாலும் முடிவில் வடக்கத்திய அரசன் தனது புதிய மனைவியால் சோர்ந்து, தன் முதல் மனைவியிடம் செய்ததுபோல அவளையும் ஒதுக்கிவைத்து, தனது முதல் மனைவியை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்கிறான். ஆனால் முதல் மனைவி மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டு, வாய்ப்பைப் பெற்றவுடனே, அவள் வடக்கத்திய அரசனையும், அவன் தெற்கத்திய மணவாட்டியையும், அவளுடைய குழந்தையையும், அவளுடன் வந்திருந்த எகிப்திய பரிவாரத்தாரையெல்லாம் கொன்றுவிடுகிறாள். தெற்கத்திய அரசகுமாரியையும் அவளுடைய குழந்தையையும் முதல் மனைவி கொன்ற இச்செயல், தெற்கத்திய அரசகுமாரியின் குடும்பத்தாரின் கோபத்தைத் தூண்டுகிறது; அப்போது அவளுடைய சகோதரர்களில் ஒருவன் ஒரு படையை எழுப்பி வடக்கத்திய ராஜ்யத்தின் மீது தாக்குதல் நடத்துகிறான்.

தெற்கத்திய படை வடக்கத்திய ராஜாவை வென்றது; அதன் பின், வடக்கத்திய ராஜாவைக் கொன்ற முதல் மனைவியும், அவனுடைய தெற்கத்திய மணவாட்டியும், குழந்தையும் மரணதண்டனைக்குட்படுத்தப்பட்டனர். முதற்பெண்ணின் குமாரன், தனது தந்தையின் மரணத்தின் போது வடக்கின் ஆட்சி ராஜாவாக நியமிக்கப்பட்டிருந்தவன், தெற்கத்திய ராஜாவினால் பிடிக்கப்பட்டு எகிப்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறான்; முன்னைய போர்களில் வடக்கத்திய ராஜ்யம் தெற்கத்திய ராஜ்யத்திலிருந்து எடுத்துச் சென்ற சில எகிப்தியப் பொருட்களும் விக்கிரகங்களும் அவனுடன் கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. எகிப்தில் இருந்தபோது, பிடிக்கப்பட்ட வடக்கத்திய ராஜா குதிரையிலிருந்து விழுந்து இறக்கிறான். இந்த வரலாற்றை யூரையா ஸ்மித் பின்வருமாறு அடையாளப்படுத்துகிறார்.

ரோமாவின் ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்பும், ஆகையால் வடதிசை ராஜாவினதும், சிம்மாசனத்தில் நிலைநிறுத்தப்படுவதற்காக மூன்று புவியியல் தடைகளை வெல்ல வேண்டியது ஆகும். அலெக்சாந்தரின் சிதறிப்போன இராஜ்யத்தின் பிந்தைய காலத்தில் தோன்றிய முதல் வடதிசை ராஜா, கி.மு. 316 மற்றும் 312 ஆண்டுகளுக்கிடையில் சிறிது காலம் தென்திசை ராஜாவாகிய தாலமியின் கீழ் தளபதியாகச் சேவித்த செலேவுக்குஸ் நிகாதோர் மூலம் நிறுவப்பட்டான். “தென்திசை ராஜா வலிமையாயிருப்பான்; அவன் அதிகாரிகளில் ஒருவனும் வலிமையாயிருப்பான்; அவன் அவனைவிட அதிக வல்லமையடைவான்” என்று கூறும் ஐந்தாம் வசனம் இந்த உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தாலமியே தென்திசை ராஜாவாயிருந்தான்; அவனுக்கொரு தளபதி (அவன் அதிகாரிகளில் ஒருவன்) இருந்தான்; அவன் தாலமியைவிட வலிமையுள்ளவனாக ஆக நியமிக்கப்பட்டிருந்தான்; மேலும் ஐந்தாம் வசனத்தின் இறுதிப் பகுதி, “அவன் ஆட்சி செய்வான்; அவன் ஆட்சி மகத்தான ஆட்சியாக இருக்கும்” என்று கூறுகிறது. தாலமியின் தளபதியான செலேவுக்குஸ் முதல் வடதிசை ராஜாவாக ஆக வேண்டியிருந்தது. ஆனால் செலேவுக்குஸ் வடதிசை ராஜாவாக ஆகுவதற்கு, அவன் தென்திசை ராஜாவிடமிருந்து பிரிந்து, அதன்பின் மூன்று புவியியல் பகுதிகளை வெல்ல வேண்டியிருந்தது.

செலூக்கஸ் கைப்பற்றிய முதல் பகுதி கி.மு. 301-இல் கிழக்காகும். பின்னர் அவர் கி.மு. 286-இல் மேற்கையும் (அது கசாண்டரின் வாரிசால் கைப்பற்றப்பட்டிருந்தது) கைப்பற்றினார்; அதன் பின்னர் கி.மு. 281-இல் லிசிமாக்கஸை வென்று வடக்கில் தனது மூன்றாவது பிரதேசத்தையும் பெற்றுக்கொண்டார். வடக்கின் ராஜா கி.மு. 281-இல் சிங்காசனத்தில் நிலைநிறுத்தப்பட்டான்.

பின்னர் தெற்கின் ராஜாவுடன் ஏற்படுத்தப்பட்ட சமாதான உடன்படிக்கை கி.மு. 252 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்தது. ஆறு ஆண்டுகள் கழித்து, கி.மு. 246 ஆம் ஆண்டில், பெரெனிக்கே (தெற்கின் ராஜகுமாரி), அவளுடைய மகன், மேலும் அவளுடன் இருந்த அவளுடைய முழு சுற்றத்தாரும் கொல்லப்பட்டார்கள். அதன்பின்னர் தெற்கின் ராஜா, லவோதிக்கேயின் மகனான செலூக்கஸ் காலினிக்கஸைச் சிறைபிடித்து, தன்னுடன் எகிப்துக்கு கொண்டு சென்றான்; அங்கே அவன் குதிரையிலிருந்து விழுந்து இறந்தான். வடக்கின் முதல் ராஜாவின் ஆட்சி கி.மு. 281 ஆம் ஆண்டிலிருந்து கி.மு. 246 ஆம் ஆண்டு வரை நீடித்தது; அது முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒப்பாகும்.

பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்படும் வடக்கின் முதல் ராஜா, சிங்காசனத்தில் நிலைநிறுத்தப்படுவதற்காக மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்றான். அதைப் போலவே, பேகன் ரோமும் சிங்காசனத்தில் நிலைநிறுத்தப்படுவதற்காக மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்றது [தானியேல் 8:9-ஐ காண்க], மேலும் போப்பரசர் ரோமும் சிங்காசனத்தில் நிலைநிறுத்தப்படுவதற்காக மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்றது [தானியேல் 7:20-ஐ காண்க]. அதைப் போலவே, நவீன ரோமும் சிங்காசனத்தில் நிலைநிறுத்தப்படுவதற்காக மூன்று புவியியல் தடைகளை வெல்லுகிறது [தானியேல் 11:40–43-ஐ காண்க].

ஒருமுறை சிங்காசனத்தின் மேல் நிலைநிறுத்தப்பட்டபின், வடக்கின் முதல் ராஜா முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தான். ஒருமுறை சிங்காசனத்தின் மேல் நிலைநிறுத்தப்பட்டபின், அயோக்கிய ரோம் ஒரு “காலம்” (முந்நூற்று அறுபது ஆண்டுகள்) ஆட்சி செய்தது. ஒருமுறை சிங்காசனத்தின் மேல் நிலைநிறுத்தப்பட்டபின், பாப்பரச ரோம் “ஒரு காலமும், காலங்களும், அரைக்காலமும்” (ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள்) ஆட்சி செய்தது. ஒருமுறை சிங்காசனத்தின் மேல் நிலைநிறுத்தப்பட்டபின், நவீன ரோம் ஒரு அடையாளப்பூர்வமான நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் (மேலும் “ஒரு மணி நேரம்” என்றும் குறிப்பிடப்படுகிறது) ஆட்சி செய்யும்.

“தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் பதிவு செய்யப்பட்ட வரலாற்றின் பெரும்பகுதி மீண்டும் நிகழும்” என்று சகோதரி வைட் எமக்குத் தெரிவிக்கிறார். பின்னர் அவர் முப்பத்தொன்றாம் வசனம் முதல் முப்பத்தாறாம் வசனம் வரை மேற்கோள் காட்டி, “இந்த வார்த்தைகளில் விவரிக்கப்பட்டவற்றிற்கு ஒத்த காட்சிகள் நிகழும்” என்று கூறுகிறார். அந்த வசனங்களில், பாப்பரசு ரோம் (பாழாக்குகிற அருவருப்பு) கி.பி. 538-இல் சிங்காசனத்தில் “நிறுத்தப்படுகிறது”; பின்னர் அது தேவனுடைய ஜனங்களை “அநேக நாட்கள்” (ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகள்) துன்புறுத்துகிறது; முதல் “சினம்” கி.பி. 1798-இல் நிறைவேறும் வரையில் அப்படியே தொடர்கிறது. முப்பத்தொன்றாம் வசனம் முதல் முப்பத்தாறாம் வசனம் வரையிலான வரலாறு பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களில் மீண்டும் நிகழ்கிறது; அதோடு, அந்த வரலாறு ஐந்தாம் வசனம் முதல் ஒன்பதாம் வசனம் வரை உள்ள பகுதிகளிலும் முற்றிலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

கி.மு. 281-ஆம் ஆண்டில் செலியூகஸ் வடக்கின் ராஜாவாக நிறுவப்பட்டமை, 538-ஆம் ஆண்டுடன் ஒத்திசைகிறது. இவ்விரண்டும், மூன்று புவியியல் தடைகளை வென்றடக்கும் செயல் நிறைவுபெறும் வேளையில் வடக்கின் ராஜா அரியணை ஏறுதலைக் குறிக்கின்றன. பாப்பரசரின் ஆட்சி காலம் பல வகைகளில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது: ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது நாட்கள், நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள், காலமும் காலங்களும் அரைக் காலமும், ஒரு இடவெளி, மற்றும் மூன்றரை ஆண்டுகள். செலியூகஸின் ஆட்சி முப்பத்தைந்து ஆண்டுகள் நீடித்தது; முப்பத்தைந்தின் பத்தில் ஒன்று, அல்லது தசமாகம், மூன்றரை ஆகும். முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளின் பத்தில் ஒன்றும் “மூன்று-புள்ளி-ஐந்து” (3.5) ஆண்டுகள் என்றும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. “மூன்றரை” என்பது பாப்பரசரின் ஆட்சி காலத்தின் ஒரு குறியீடாகும்.

1798 இல் தெற்கின் ராஜாவான நெப்போலியன் போனபார்ட் (“அதிர்ஷ்டமுள்ள மகன்” என்று பொருள்) போப்பரைச் சிறைபிடிக்கத் தன் தளபதியை அனுப்பியபோது, போப்பாட்சி தன் கொடிய காயத்தைப் பெற்றது. அதன்பின் ஒரு ஆண்டுக்குப் பிறகு, 1799 இல், தெற்கின் ராஜாவால் சிறைபிடிக்கப்பட்டிருந்த வடக்கின் முதல் ராஜாவைப் போலவே, போப்பரும் நிர்பந்த நாட்டில் மரித்தான். செலேஉகுஸ் கல்லினிக்குஸ் எகிப்தில் சிறைவாசத்தில் இருந்தபோது குதிரையிலிருந்து விழுந்து இறந்தான். மிருகத்தின் மேல் ஏறியிருந்தவன் போப்பரே. அந்த மிருகம், போப்பர் தன் சாத்தானிய செயல்களை நிறைவேற்றப் பயன்படுத்திய அரசியல் அமைப்பைச் சுட்டிக்காட்டியது. அந்த மிருகம் 1798 இல் கொல்லப்பட்டது; அந்த மிருகத்தின் மேல் ஏறி அதன்மேல் ஆட்சி செய்த போப்பர் ஒரு ஆண்டுக்குப் பிறகு இறந்தான். செலேஉகுஸ் கல்லினிக்குஸ் தாம் ஏறியிருந்த குதிரையிலிருந்து (அதாவது அவர் ஏறிச் சென்ற மிருகத்திலிருந்து) விழுந்து இறந்தான். 1798 மற்றும் 1799 ஆம் ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்த போப்பாட்சியின் சிறைபிடித்தல், வடக்கின் முதல் ராஜாவின் சிறைபிடித்தலினால் முற்றிலும் முன்மாதிரியாகக் குறிக்கப்பட்டிருந்தது.

வடக்குத் தரப்பின் ராஜாவின்மேல் தெற்குத் தரப்பின் ராஜாவின் கோபத்தைத் தூண்டியது முறியடிக்கப்பட்ட சமாதான உடன்படிக்கையாகும்; இது பெரெனீகே (தெற்கின் மணப்பெண்) ஒதுக்கித் தள்ளப்படுவதாலும், பின்னர் லயோதிக்கேயாவின் கையால் அவள் மரணமடைவதாலும் குறிக்கப்படுகின்றது. 1797 ஆம் ஆண்டில் நெப்போலியன் புரட்சிகரப் பிரான்சும் பாப்பரசர் அரசுகளும் இடையே ஒரு சமாதான உடன்படிக்கையில் நுழைந்திருந்தான். இத்தாலியின் அங்கோனா மாகாணத்தில், அந்த உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திடப்பட்ட தொலென்டினோ என்னும் நகரத்தின் பெயரால் அந்த உடன்படிக்கை அழைக்கப்பட்டது. 1798 பிப்ரவரி மாதத்தில் பிரான்ஸ் பாப்பரசரைச் சிறைபிடித்தபோது அது அதிகாரப்பூர்வமாக முடிவுக்கு வந்தது. அந்த உடன்படிக்கை ரத்து செய்யப்பட்டதற்கான காரணம், தன் புரட்சியைப் பரப்புவதற்கான பிரான்சின் முயற்சியே ஆகும்.

நெப்போலியனின் ஜெனரல் டுபோ, 1797 ஆம் ஆண்டில் அக்காலத்தில் பிரான்சின் ஆட்சியிலிருந்த அரசாங்கமான டைரக்டரியால் அனுப்பப்பட்ட பிரெஞ்சுப் படையெடுப்பு படையின் ஒரு பகுதியாக ரோமில் இருந்தார். ஜெனரல் டுபோ ரோமில் இருந்ததையும் உட்கொண்ட இத்தாலிக்கான பிரெஞ்சுப் படையெடுப்பின் நோக்கம், இத்தாலியத் தீபகற்பத்தில் பிரெஞ்சுப் புரட்சிப் படைகளால் நிறுவப்பட்டு குறுகிய காலமே நிலைத்திருந்த சார்பு அரசாகிய ரோமக் குடியரசுக்கு ஆதரவு அளிப்பதாகும். இக்காலகட்டத்தில், ஐரோப்பா முழுவதும் புரட்சிகர இயக்கங்களுக்கு ஆதரவு அளித்தலும் புரட்சியின் இலட்சியங்களைப் பரப்புதலும் ஆகியவற்றில் பிரெஞ்சுக்காரர் தீவிரமாக ஈடுபட்டிருந்தனர். இத்தாலியில், மன்னராட்சிகளை குலைத்தெறிந்து, பிரெஞ்சுக் குடியரசை முன்மாதிரியாகக் கொண்ட குடியரசுகளை நிறுவுவதையே அவர்கள் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தனர்.

டுஃபோவின் ரோமிலான இருப்பும் நடவடிக்கைகளும், பாப்பரசரின் மாநிலங்களை ஆதரித்தவர்களையும் உள்ளூர் அரிஸ்டோகிராட்களையும் உட்பட, பழமைவாதக் குழுக்களின் எதிர்ப்பைத் தூண்டின. 1797 ஆம் ஆண்டின் டிசம்பரில், பிரெஞ்சு படைகளுக்கும் பாப்பரசரின் மாநிலங்களை ஆதரித்தவர்களுக்கும் இடையிலான மோதலின்போது, ஜெனரல் டுஃபோ படுகொலை செய்யப்பட்டார்; இதனால் அடுத்த ஆண்டில் போப்பரை சிறைபிடிக்க ஜெனரல் பெர்தியேவை அனுப்ப நெப்போலியனுக்கான வெளிப்படையான காரணம் உருவானது. தெற்கின் அரசர்களுக்கும் வடக்கின் அரசர்களுக்கும் இடையிலான முறிந்த சமாதான உடன்படிக்கை, இரு வரலாறுகளிலும் வடக்கின் ராஜா தெற்கின் ராஜாவினால் சிறைபிடிக்கப்படுவதற்கான உந்துதலை வழங்கியது.

எட்டாம் வசனம், “அவர்களுடைய தேவர்களையும், அவர்களுடைய அதிபதிகளையும், வெள்ளி மற்றும் பொன்னினால் ஆன அவர்களுடைய விலையுயர்ந்த பாத்திரங்களையும் சிறையாக்கி எகிப்துக்குக் கொண்டு போவான்” என்று கூறுகிறது. இந்த வசனத்தின் நிறைவேற்றமாக ப்டோலமி எகிப்துக்குத் திரும்பியபோது, வடக்கின் ராஜாவினால் முன்பு அவர்களிடமிருந்து எடுத்துச் செல்லப்பட்டிருந்த அவர்களுடைய விக்கிரகங்களையும் கலைப்பொருட்களையும் திருப்பிக் கொடுத்ததற்கான பாராட்டாக, எகிப்தியர் அவனுக்கு “யூஎர்கெட்டீஸ்” (நன்மை செய்பவன்) என்ற பட்டத்தை வழங்கினர். 1798-ஆம் ஆண்டில், பிரெஞ்சுக்காரர்களால் ரோம் கொள்ளையிடப்பட்டது. ஒரே ஒரு நாளிலேயே, வலுவான இராணுவக் காவலின் கீழ், குதிரைகள் இழுத்துச் சென்ற ஐந்நூறு வாகனங்கள் நகரத்திலிருந்து வெளியேறிச் சென்றதாக வரலாற்றாசிரியர்கள் பதிவு செய்கிறார்கள்.

அந்த அணிவகுப்பில், தொலென்டினோவின் மீறப்பட்ட சமாதான உடன்படிக்கைக்கிணங்க பிரான்ஸ் தன்னகப்படுத்திக் கொண்ட எண்ணற்ற தொன்மையான சிற்பங்களும் மறுமலர்ச்சி கால ஓவியங்களும் அடங்கியிருந்தன. அவ்வகை கலைப்பணிகளில் Laocoon குழுச் சிற்பம், Belvedere Apollo, Dying Gaul, Cupid and Psyche, Naxos-இல் Ariadne, Medici Venus, மற்றும் Tiber, Nile ஆகியவற்றின் மகத்தான உருவச்சிலைகள்; Raphael-இன் நெசவுத் திரைகள் மற்றும் ஓவியங்கள், அவற்றில் Transfiguration, Madonna di Foligno, Madonna della Sedia ஆகியவை; Titian-இன் Santa Conversazione; மேலும் பல படைப்புகள் அடங்கின. இவ்வாறு கொள்ளையடிக்கப்பட்ட இந்தப் பொக்கிஷங்கள், 1807-இல் திறக்கப்பட்ட Louvre-இலுள்ள Musee Napoleonian-இல் காட்சிப்படுத்தப்படுவதற்கு இன்னும் சில ஆண்டுகள் ஆகின. எகிப்தியரின் பொக்கிஷங்களைத் திருப்பிக் கொடுத்ததற்காக Ptolemy போற்றப்பட்டதுபோல, ரோமிலிருந்து எடுத்துச் செல்லப்பட்ட பொக்கிஷங்கள் Napoleon-ன் பெயரால் அழைக்கப்பட்ட அருங்காட்சியகப் பகுதியில் வைக்கப்பட்டன.

ஐந்தாம் வசனத்திலிருந்து ஒன்பதாம் வசனம் வரை, கி.பி. 538 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பித்து 1798 மற்றும் 1799 ஆம் ஆண்டுகளில் முடிவடையும் வரலாற்றுக்கு ஒரு முழுமையான இணைநிலையாக இருக்கின்றன. அவை முப்பத்தொன்றாம் வசனத்திலிருந்து முப்பத்தாறாம் வசனம் வரை உள்ளவற்றோடு ஒத்துப்போகின்றன; அவை அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளன; அங்கு, நவீன ரோம் மூன்று தடைகளையும் வென்று இறுதியில் உதவ யாருமில்லாமல் தன் முடிவை அடையும் இறுதி அதிகாரமளிப்பை விவரிக்கின்றன. பின்னர் பத்தாம் வசனம் 1989 ஆம் ஆண்டின் வரலாற்றை எடுத்துரைக்கிறது.

பத்தாம் வசனத்தின் வரலாற்று நிறைவேற்றம் 1989 ஆம் ஆண்டை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது; அப்போது, ரொனால்ட் ரீகனுடன் இரகசியக் கூட்டணியில் இருந்த பாப்பாட்சியம், சோவியத் ஒன்றியம் (USSR) பெரெஸ்ட்ரோய்காவின் பின்விளைவாக கலைந்தபோது, அதன் கோட்டையாகிய ரஷ்யாவை மட்டும் விட்டுவிட்டு, சோவியத் ஒன்றியத்தை “பெருக்கெடுத்து” “கடந்து சென்றது.”

பத்தாம் வசனத்தின் வரலாறு, கி.மு. 246-இல் தெற்கின் ராஜா வடக்கின் ராஜாவை வென்றதற்கெதிரான ஒரு பதிலடியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; மேலும், 1798-இல் தெற்கின் ராஜா வடக்கின் ராஜாவை வென்றதற்கெதிரான ஒரு பதிலடியையும் முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது. நாற்பதாம் வசனம், 1798-இல் முடிவுகாலத்துடன் தொடங்கியது; அப்போது தெற்கின் ராஜா (நாத்திகப் பிரான்ஸ்) வடக்கின் ராஜாவிற்கு (பாப்பரசரின் அதிகாரத்திற்கு) மரணக்காயத்தை அளித்தான்; மேலும், 1989-இல் முடிவுகாலத்தில் சோவியத் ஒன்றியத்தின் சிதைவுடன் அது நிறைவேறியது. 1798-இல் உள்ள முடிவுகாலம், “முடிவுகாலத்தில் தெற்கின் ராஜா அவனை முட்டுவான்” என்ற சொற்றொடரால் நாற்பதாம் வசனத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. வசனத்தின் கடைசி பகுதியைப் பிரிக்கும் “கோலன்” (:) 1989-இல் அடுத்த “முடிவுகாலத்தை” குறிக்கிறது. “அப்பொழுது வடக்கின் ராஜா அவன்மேல் சுழல்காற்றைப் போல இரதங்களோடும், குதிரைவீரரோடும், பல கப்பல்களோடும் வந்து விழுவான்; அவன் நாடுகளுக்குள் நுழைந்து, வெள்ளம்போல் பெருகி கடந்து போவான்.”

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.