தானியேலின் புத்தகம் - நூற்று எண்பத்தெட்டு

ராபியாவின் போரும் பானியத்தின் போரும் வேறுபட்ட காலங்களிலும் சூழல்களிலும் நிகழ்ந்த இரு தனித்துவமான வரலாற்றுச் சம்பவங்களாகும்; இருப்பினும், இவ்விரண்டும் பண்டைய யூதேயாவினதும் அதனைச் சுற்றியுள்ள பிரதேசங்களினதும் வரலாற்றில் முக்கியத்துவம் உடையவையாகும். ராபியாவின் போர் கி.மு. 217-ல் நிகழ்ந்தது. பானியத்தின் போர் கி.மு. 200-ல் செலூக்கிடு இராச்சியம் (வடக்கின் ராஜா) மற்றும் ப்டோலமிக் இராச்சியம் (தெற்கின் ராஜா) ஆகியவற்றிற்கிடையில் நிகழ்ந்தது. இந்த இரு போர்களும் தானியேல் அதிகாரம் 11-இன் 11 முதல் 15 வரையான வசனங்களில் அடையாளம் காணப்படுகின்றன. இந்த இரு போர்களும் கி.மு. 167-ல் நிகழ்ந்த மக்கபேயர் கிளர்ச்சிக்கு முன்னதாக நிகழ்ந்தன.

பேனியம் போருக்கு அப்போர் நடைபெற்ற அருகிலிருந்த புவியியல் அமைப்பான பேனியம் மலையின் பெயரே வழங்கப்பட்டது. “பேனியம்” என்ற பெயர் கிரேக்கத் தெய்வமான பானிடமிருந்து பெறப்பட்டது; அவருக்கென அங்கு ஒரு ஆலயம் அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருந்தது. பானின் ஆராதனையுடன் இருந்த தொடர்பினால் அந்த இடம் “பேனியம்” என அறியப்பட்டது. அந்த ஆலயத் தொகுதி, பான் தெய்வத்திற்கென அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மதபக்தி மற்றும் ஆராதனையின் இடமாக அதன் பங்கினை வலியுறுத்தும்விதமாக, அடிக்கடி “பானின் பரிசுத்தஸ்தலம்” என்று குறிப்பிடப்பட்டது. “நிம்பேயும்” என்ற சொல், பண்டைய கிரேக்க மற்றும் ரோம சமயங்களில் நீர் நிம்புகளுக்கென அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நினைவுச்சின்னம் அல்லது சன்னதியை குறிக்கிறது. பேனியத்தில் இருந்த ஆலயத் தொகுதியில் ஒரு குகையும் இயற்கை ஊற்றும் இருந்தன; அவற்றில் நிம்புகள் வாசம்பண்ணுகின்றன என்று நம்பப்பட்டதால், அது சில சமயங்களில் “பேனியத்தின் நிம்பேயும்” என்றும் அழைக்கப்பட்டது.

ஏரோது மகானின் மகனாகிய ஏரோது பிலிப்பு அந்த நகரத்தை மறுபடியும் கட்டி விரிவுபடுத்தியபின், ரோமப் பேரரசரான சீசர் ஆகஸ்துவையும் ஏரோது பிலிப்புவையும் கௌரவிக்கும் வகையில் அது கெய்சரியா பிலிப்பி என்று அழைக்கப்பட்டது. ஆலய வளாகம் அந்த நகரத்தின் உள்பகுதியில் ஒரு முக்கியமான சமய மையமாக இருந்தது.

சக்கரவர்த்தி ஆகஸ்துவின் ஆட்சிக்காலத்தில், பேரரசரைக் கௌரவிக்கும் விதமாக அந்த ஆலயம் மறுபடியும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டதோ அல்லது அவரது பெயரால் மறுபெயரிடப்பட்டதோ ஆகும்; இது பேரரசு வழிபாட்டையும், ரோமர் சமயச் சடங்குகள் அந்நாட்டு உள்ளூர் சமயப் பரப்பில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டதையும் பிரதிபலித்தது. பான் தேவனின் ஆலயம் அமைந்திருந்த கெய்சரியா பிலிப்பி என்ற பண்டைய நகரத்துக்கு அருகிலிருந்த பகுதி, சில சமயங்களில் “நரகத்தின் வாயில்கள்” அல்லது “ஹாதேஸின் வாயில்கள்” என்று அழைக்கப்பட்டது.

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் பதினாறு முதல் பத்தொன்பது வரை உள்ள வசனங்களில், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் நான்காவது இராஜ்யமாகவும், அந்த அதிகாரத்தில் வடதிசையின் இராஜாவாகவும் நிறுவப்படுவதற்காக அஞ்ஞான ரோம் வென்று அடக்க வேண்டிய மூன்று புவியியல் பகுதிகள் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. பதினாறாம் வசனத்தில், ரோமப் படைத்தளபதி பொம்பேயு கி.மு. 65-இல் சீரியாவையும், பின்னர் கி.மு. 63-இல் எருசலேமையும் வென்றவனாகக் குறிப்பிடப்படுகிறார். பதினேழு முதல் பத்தொன்பது வரை உள்ள வசனங்கள், அந்த மூன்று தடைகளில் மூன்றாவதாகிய எகிப்தை யூலியு சீசர் வென்றதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. கி.மு. 31-இல் நிகழ்ந்த அக்தியம் போராட்டம், தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் இருபத்துநான்காம் வசனத்தின் நிறைவேற்றமாக அஞ்ஞான ரோம் உச்ச அதிகாரத்தோடு ஆட்சி செய்ய இருந்த மூன்றுநூற்று அறுபது ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது.

இருபதாம் வசனத்தில் ஆகஸ்து சீசரின் ஆட்சி குறிக்கப்படுகிறது; அந்த வரலாற்றுக் காலத்திலே இயேசு பிறந்தார். பின்னர் இருபத்தொன்றாம் மற்றும் இருபத்திரண்டாம் வசனங்களில் துஷ்டனாகிய திபேரியு சீசரின் ஆட்சி சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது; இவ்வாறு கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாடு குறிக்கப்படுகிறது. இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தில் மக்கபேய யூதர்கள் விக்கிரகாராதனையுள்ள ரோமாவுடன் செய்த உடன்படிக்கை குறிப்பிடப்படுகிறது; இவ்வாறாக பதினொன்றாம் வசனத்தில் ஆரம்பித்த வரலாற்றின் ஓட்டம் நிறுத்தப்பட்டு, வரலாற்றுச் செய்தி கி.மு. 161 முதல் கி.மு. 158 வரையிலான காலப்பகுதிக்குத் திரும்புகிறது.

இருபத்துமூன்றாம் வசனம் மக்கபேயர் வம்சவரிசையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அவர்களுடைய தீர்க்கதரிசன வரிசையின் அனைத்து விவரங்களையும் அது வழங்காவிட்டாலும், வரலாற்றுப் பதிவு அவற்றை வழங்குகிறது. கி.மு. 217 ஆம் ஆண்டில் ராபியா யுத்தம் நிகழ்ந்தது; அதன் பின்விளைவாக ஒரு சிறுவர் ராஜா எகிப்தை பாதிப்பிற்குள்ளாக்கினான். கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டில் அந்தச் சிறுவர் ராஜாவை எதிர்கொள்ள செலூக்கியரும் கிரேக்க அரசர்களும் திட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, ரோம் வரலாற்றின் நிகழ்வுகளில் தலையீடு செய்து, எகிப்திய சிறுவர் ராஜாவின் பாதுகாவலனாயிற்று. அதே ஆண்டில் பானியம் யுத்தமும் நிகழ்ந்தது. பின்னர் கி.மு. 167 ஆம் ஆண்டில் மக்கபேயரின் கொரில்லா போர் தொடங்கியது.

கி.மு. 167 ஆம் ஆண்டில் மோதேயீனில் மக்கபேயர் கிளர்ச்சி ஆரம்பமானது; அது மக்கபேயர் செலூக்கிடு பேரரசுக்கு எதிராக மட்டுமல்லாமல், தாங்கள் செலூக்கிடுக்களுடன் கூட்டிணைந்திருக்கிறார்கள் என்று தீர்மானித்த யூதர்களுக்கும் எதிராகச் செயல்பட்டதையும் உட்கொண்டிருந்தது. அந்தக் கிளர்ச்சி சமய உந்துதலால் நிகழ்ந்தது; அது உள்புறமும் வெளிப்புறமும் ஆன பகைவர்களுக்கு எதிராக நடத்தப்பட்டது. கி.மு. 164 ஆம் ஆண்டில் மக்கபேயர் ஆலயத்தை மறுபடியும் அர்ப்பணித்தனர்; இந்த நிகழ்வு யூதர்களின் ஹனுக்கா கொண்டாட்டத்தால் நினைவுகூரப்படுகிறது. அந்த ஆண்டிலேயே கெட்டப் புகழ் பெற்ற அந்தியோகுஸ் எபிபானஸ் இறந்தான். பின்னர் கி.மு. 161 ஆம் ஆண்டிலிருந்து கி.மு. 158 ஆம் ஆண்டு வரை இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தில் கூறப்பட்ட “உடன்படிக்கை” ரோமுடன் ஏற்படுத்தப்பட்டது.

மக்கபேயர், அவர்களின் கிளர்ச்சி, மேலும் ரோமாவுடனான அவர்களின் உடன்படிக்கை ஆகியவற்றைப் பற்றிய ஒரே நேரடி குறிப்பு இருபத்துமூன்றாம் வசனத்தில் காணப்படுகிறது; எனினும், ஹஸ்மோனேயர் வம்சம் என்று அழைக்கப்படும் அந்த வம்சத்தின் வரலாறு கி.மு. 167-இல் மோடீனில் தொடங்கி, சிலுவையின் காலம் வரை தொடர்ந்தது. ஹஸ்மோனேயர் வம்சத்தின் இறுதி பிரதிநிதிகள் கிறிஸ்துவின் காலப்பகுதியின் பரிசேயராயிருந்தனர். ஆகையால், மோடீனின் கிளர்ச்சியில் கி.மு. 167-இல் தொடங்கிய மக்கபேயரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட மதவெறுத்த யூத மதத்தின் வரலாற்றின் ஒரு தீர்க்கதரிசன வரி உண்டு; அது இயேசு சிலுவையில் அறையப்பட்டபோது இருபத்தொன்றாம் மற்றும் இருபத்திரண்டாம் வசனங்களில் முடிவடைகிறது.

அவர்களுடைய வரலாறு பதினாறாம் வசனத்தில் ஒரு திருப்புநிலையை அடைந்தது; அப்போது ரோம், முதன்முறையாக, பொம்பேயின் மூலம், எருசலேமை வென்றது. அந்நேரத்தில் எருசலேமின் மேல் அழிவை வரவழைத்ததற்கான அவனுடைய முதன்மைப் பிரேரணை, ஹஸ்மோனேய வம்சத்தின் இரண்டு பிரிவுகளுக்கிடையில் இருந்த ஒரு மோதலாகும். அந்தக் காலத்திலிருந்து (கி.மு. 63), யூதா ரோமப் பேரரசின் ஆட்சிக்குக் கீழாயிற்று. மக்கபேயரின் ஹஸ்மோனேய வம்சம் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக கி.மு. 167-இல் நடந்த மோதேயின் போரில் ஆரம்பமாகிறது; பின்னர் கி.மு. 63-இல் ரோமுக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த வரலாற்றின் ஆரம்பத்திற்குப் பின்னர் விரைவிலேயே, மக்கபேயர் கி.மு. 161 முதல் கி.மு. 158 வரையில் ரோமுடன் ஒரு உடன்படிக்கையை ஆரம்பித்து அதில் பிரவேசித்தனர். அவர்கள் கி.மு. 63 முதல் சிலுவை வரை, மேலும் கி.பி. 70-ஆம் ஆண்டில் எருசலேமின் இறுதியான அழிவு வரையும் ரோமுக்குக் கீழ்ப்பட்டவர்களாயிருந்தனர்.

மக்கபேயர்களின் தீர்க்கதரிசன வரிசை, விசுவாசதுரோகமான யூதமதத்தின் வரிசையாகும்; ஆகையால் அது விசுவாசதுரோகமான புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் வரிசைக்கான முன்னடையாளமாகத் திகழ்கிறது. Panium யுத்தத்திலிருந்து பதினாறாம் வசனத்தின் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலும், கி.மு. 200, கி.மு. 167, கி.மு. 164 ஆகிய ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசன நிகழ்வுகளும், மேலும் கி.மு. 161 முதல் கி.மு. 158 வரை இருந்த கூட்டணியும், விசுவாசதுரோகமான புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் வரலாற்றில் மறுபடியும் நடைபெறும். இந்த வழிக்குறிகள், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பாக, ஏழினின்றும் தோன்றும் எட்டாவது ஜனாதிபதியின் வரலாற்றில் நிகழும். கி.மு. 200 என்பது, கி.மு. 167-ஐ ஒப்பிடுகையில், விசுவாசதுரோகமான புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பின் உள்புற வரியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் நிலையில், குடியரசுக் கொம்பின் வெளிப்புற வரியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

இந்த வழிக்குறிகள் அடிப்படையாக ஹஸ்மோனேயர் வம்சத்தின் வரலாற்றுக் கோட்டினுள் மறைந்துள்ளன; இருந்தபோதிலும், அவை தானியேல் 11ஆம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தின் மறைந்த வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாகும். அது “இறுதிநாட்களைக் குறித்து தானியேலின் தீர்க்கதரிசனத்தின் அந்தப் பகுதிக்குச்” சேர்ந்த ஒரு கோட்டாகும்.

யூத மதம் மக்கபேயரின் கிளர்ச்சியை நினைவுகூர்ந்து ஹனுக்காவை அனுசரிக்கிறது என்பது, மக்கபேயரை நீதிமான்களாக வரையறுப்பதில்லை. கிளர்ச்சியின் காரணமாக, எழுபது ஆண்டுகள் சிறைப்பட்டிருந்த காலத்திற்குப் பின் மறுபடியும் கட்டப்பட்ட ஆலயத்திற்குச் ஷெகினா ஒருபோதும் திரும்பவில்லை. மக்கபேயருக்கு ஏறக்குறைய இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பாகவே இறுதியான தீர்க்கதரிசனச் செய்தி மல்கியா வழியாக வந்தது. மக்கபேயரின் வரலாறு, தங்கள் அரசியல் தலைவர்கள் பிரதான ஆசாரியராகவும் செயல்பட அனுமதித்ததை வெளிப்படுத்துகிறது; இதுவே எகிப்தியத் தாலமி முயன்ற பாவமும், உசியா ராஜாவும் முயன்ற அதே செயலுமாகும். மரபுப்படி, அந்தத் தூய்மைக்கேடான செயலைத் தாலமி செய்யாமல் தடுக்க தேவன் தலையிட்டார் என்று அறியப்படுகிறது; மேலும், ராஜாவும் ஆசாரியனும் உடைய வேலையைச் செய்ய உசியா ராஜா முயன்றபோது, தேவன் தலையிட்டார் என்பதை தேவனுடைய வார்த்தை நேரடியாகக் காட்டுகிறது. அவர்களுடைய வம்சத்தின் இறுதியான கனியாகப் பரிசேயர் தோன்றினர். ஆகையால், இன்றைய யூத மதத்தைச் சார்ந்த யூதர்கள் வரலாற்று மரியாதை எவ்வளவு கொண்டிருந்தாலும், மக்கபேயர் நீதியின் அடையாளமாக இருந்தார்கள் என்று முடிவுசெய்ய எந்தக் காரணமும் இல்லை.

புராட்டஸ்டண்ட் மறுமலர்ச்சி லூத்தரின் காலத்தில் தொடங்கியது; அது படிப்படியாக முன்னேறிய ஒரு வளர்ச்சியாக இருந்தது. அது ஒரு புதிய மரபாக இருக்கவில்லை; ஏனெனில் இயேசுவும் அவருடைய சீஷர்களும் புராட்டஸ்டண்ட்களாயிருந்தனர். லூத்தரும் பிற மறுமலர்ச்சியாளர்களும் விழித்தெழுந்த அந்த வரலாற்றின் இருளிலிருந்து எழுந்தெழச் செய்த ஒரு விழிப்புணர்ச்சியாக அது இருந்தது. அந்த முற்போக்கான மறுமலர்ச்சியின் உச்சநிலையாக மில்லரைட் இயக்கம் இருந்தது. தேவன் ஆரம்பகால மறுமலர்ச்சியாளர்களை பாபிலோனின் பாவங்களுக்குக் கண்விழிக்கச் செய்வதற்கே மட்டும் தேவையாயிருக்கவில்லை; அவர்களைத் தமது நியாயப்பிரமாணத்தின் முழுமையான அறிவிற்கும், பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் அவர் செய்கிற கிரியையின் முழு புரிதலிற்கும் கொண்டுவர வேண்டுமென்று அவர் நோக்கமாயிருந்தார். 1844 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 19 அன்று, புராட்டஸ்டண்டுகள் மறுமலர்ச்சியின் அதிகரித்த வெளிச்சத்தை நிராகரித்து, விசுவாசதுரோகமான புராட்டஸ்டண்டிசமாக மாறினர்.

அப்போது உண்மையுள்ள மில்லரைட்டுகள் “மேலங்கி வழங்கப்பட்டவர்கள்” ஆனார்கள்; மேலும், அவர்கள் பரிபக்குவமான புராட்டஸ்டண்ட் கிறிஸ்தவர்களாக ஆகும் பொருட்டு வேலையை நிறைவு செய்ய மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்துக்குள் வழிநடத்தப்பட்டார்கள். 1863 ஆம் ஆண்டில், மேலங்கி வழங்கப்பட்டிருந்தவர்கள் கீழ்ப்படியாமையின் மூலம் புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் மேலங்கியை ஒதுக்கிவைத்து, லவோதிக்கேயாவின் மேலங்கியை எடுத்துக்கொண்டார்கள். 2001 செப்டம்பர் 11-க்கு இருபத்திரண்டு ஆண்டுகள் பின்னர், 2023 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பமான ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலின் இறுதிக்காலத்தில், யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் தானியேல் அதிகாரம் 11-இன் 40-ஆம் வசனத்தின் மறைக்கப்பட்ட வரலாற்றை நிரப்பும் சத்தியங்களை முத்திரைநீக்கி வருகின்றார்; அந்த வரலாறு 1989 ஆம் ஆண்டில் சோவியத் ஒன்றியம் சிதைந்ததிலிருந்து விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரையிலான வரலாறாகும். இதைச் செய்வதில், விசுவாசத் துரோகமான புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் சின்னமாக விசுவாசத் துரோகமான யூத மதத்தின் வரலாற்றை அவர் முத்திரைநீக்கி வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

தேவனுடைய விசுவாசதுரோகமான ஜனங்களின் இரு வரிசைகளும்—அதாவது சொற்பொருள் யூதாவினராயினும் அல்லது ஆவிக்குரிய யூதாவினராயினும் (இரண்டும் மகிமையான தேசங்கள்)—எருசலேமின் கைப்பற்றுதலோடு முடிவடைகின்றன; முன்னையது கி.மு. 63-இலும், பின்னையது விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது. அந்த இரு வரிசைகளும் தவறாக வழிநடத்தப்பட்ட மார்க்க நம்பிக்கைகளால் தூண்டப்படும் போரைக் குறிக்கின்றன. அந்த இரு வரிசைகளும் கிரேக்கத்தின் மார்க்கத் தத்துவங்களுக்கு எதிரான போரைக் குறிக்கின்றன; மேலும் இரண்டிலும் இறுதியில் விசுவாசதுரோகிகள் ரோமின் கீழ்ப்படிதலுக்குள் வருகிறார்கள். நாற்பதாம் வசனத்தின் மூன்று யுத்தங்களை நான், சோவியத் ஒன்றியத்தின் 1989 ஆம் ஆண்டுக் கவிழ்ச்சி, உக்ரைன் போர், மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது நிகழும் பானியம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கின்றன என்று அடையாளப்படுத்துகிறேன்; இதன் நோக்கம், அந்த மூன்று யுத்தங்களுக்கும் மூன்று உலகப் போர்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைச் சுட்டிக்காட்டுவதாகும்.

சோவியத் ஒன்றியத்தின் 1989 ஆம் ஆண்டுக் கவிழ்ச்சியை அடையாளப்படுத்தும் பத்தாம் வசனத்திலிருந்து, பதினைந்தாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்படும் பானியம் போர்வரை, பாப்பராட்சி “தான் அடிக்க வேண்டிய காலம் வரும் போது, தன் சொந்த நோக்கங்களை மேலும் முன்னேற்றுவதற்காக தன் படைகளை வலுப்படுத்தி” வந்துள்ளது. இந்த வசனங்கள், பாப்பராட்சியால் ஆயத்தப்படுத்தப்பட்ட “கண்ணி”யாகிய தீர்க்கதரிசனச் சூழ்நிலைகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன; அதிலிருந்து “தப்பிப்பது” இயலாததாக இருக்கும். பானியம் போரால் சித்தரிக்கப்படும் இறுதி மோதலில், மிருகத்தின் உருவம் ஐக்கிய அமெரிக்காவில் உருவாக்கப்படும். அந்த உருவத்தின் உருவாக்கமே கடைசி நாட்களில் வாழும் தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு இறுதியான சோதனையாகும்.

மிருகத்தின் உருவம் உருவாக்கப்படுதல், ரோமின் கூட்டிணைப்பில் நுழைந்த காலக்கட்டத்தினால் குறிக்கப்படுகிறது. ஐக்கிய அமெரிக்காவின் புராட்டஸ்டாந்து கொம்பு 1844 ஆம் ஆண்டில் ரோமின் குமாரத்திகளாயிற்று; மேலும், அவர்கள் தங்கள் தாயை மீண்டும் ஒருமுறை பின்பற்றத் தீர்மானிக்கும் போது, அவர்களின் வரலாற்றின் முடிவில் அவர்களின் வரலாற்றின் தொடக்கம் மறுபடியும் நிகழ்கிறது.

அந்த உரைப்பகுதியில் “பெயரளவிலான,” அதாவது “பெயரில் மட்டும் உள்ள,” என்று கூறப்படும் இரண்டு குழுக்கள் காணப்படுகின்றன; அவர்கள் தேவனுடைய உண்மையுள்ளவர்களை கத்தோலிக்கரிடத்தில் ஒப்புக்கொடுக்கிறார்கள். பெயரளவிலான சபைகள் மற்றும் பெயரளவிலான அட்வென்டிஸ்டுகள் குறித்து எலன் வைட்டின் புரிதல், கடைசி நாட்களில் அவர்கள் உண்மையில் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றார்களோ அதிலிருந்து வேறுபட்டது; ஏனெனில், அவருடைய புரிதலின்படி “பெயரளவிலான அட்வென்டிஸ்ட்” என்பது கிறிஸ்துவின் மறுவருகையை நம்புகிறதாக அறிக்கை செய்கிற ஒரு கிறிஸ்தவரைக் குறித்திருக்கும். ஆனால் தீர்க்கதரிசிகள் தாங்கள் வாழ்ந்த நாட்களைக்காட்டிலும் கடைசி நாட்களைப்பற்றியே அதிகமாகப் பேசுகின்றனர்; ஆகையால் கடைசி நாட்களில் “பெயரளவிலான அட்வென்டிஸ்ட்” என்பது லவோதிக்கேயா ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் பெயரளவிலான சபைகள் 1844-இல் ரோமின் குமாரத்திகளாக ஆனவர்களின் சந்ததியினரே ஆவர்.

ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகள் “அற்பமாகக் கருதப்படும் ஜனங்களை” வெறுப்பார்கள்; ஏனெனில் நிலத்தின் ஓய்வைச் சுட்டிக்காட்டும் சபத்து சத்தியத்தை அவர்கள் மறுத்துக்காட்ட முடியாது; அந்த ஜனங்களே தேவனுடைய உண்மையான பிரதிநிதிகள் ஆவர். ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்ட் சபை, ஏழாம் நாளை ஆராதனை நாளாக நிலைநிறுத்துகிறதாக வெளிப்படையாக அறிவிக்கிறது; ஆனால் கடைசி நாட்களில் அவர்கள் மறுத்துக்காட்ட முடியாத சபத்து, லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பதே ஆகும்; அதுவே அவர்கள் 1863ஆம் ஆண்டில் நிராகரித்த முதல் அடிப்படைச் சத்தியமாக இருந்தது.

நாம் இப்போது பரிசீலித்து வருகிற இந்தப் பகுதி, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்துடன் தொடங்கும் வரலாற்றோடு தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசன இயக்கவியல்களை அடையாளப்படுத்துகிறது; ஆனால் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தைத் தொடர்ந்து வரும் இறுதியான சோதனைக் கால வரலாறு முதலில் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் உட்பகுதியில் நிறைவேற்றப்படுகிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், ஐக்கிய அமெரிக்கா முழு உலகத்தையும் மிருகத்திற்கொரு சிலையை எழுப்பும்படி வற்புறுத்தும்; ஆனால் அவர்கள் அந்த வேலையை நிறைவேற்றுவதற்கு முன்பாக, ஐக்கிய அமெரிக்காவில் மிருகத்திற்கொரு சிலையை அவர்கள் ஏற்கனவே எழுப்பியிருப்பார்கள்.

தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு வரும் மகத்தான சோதனை ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்திற்கு முன்பே நிகழ்கிறது; ஏனெனில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வந்தபோது ஏழாம் நாள் அத்வென்டிஸ்டுகளுக்கான கிருபைக்காலம் முடிவடைகிறது. அந்தச் சோதனை மிருகத்தின் சொரூபம் உருவாக்கப்படுவதால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும் மிருகத்தின் சொரூபம் என்பது, அந்த உறவில் சபையே கட்டுப்பாட்டை வகிக்கும் வகையில், சபையும் அரசும் இணைந்து செயல்படும் கூட்டிணைவு ஆகும். 1844-ஆம் ஆண்டில் புராட்டஸ்டாந்தர்கள் ரோமின் மகளாக ஆனதுபோல, மேலும் மகள் தன் தாயின் சொரூபமாக இருப்பதுபோலவே, விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய புராட்டஸ்டாந்தர்கள் கடைசி நாட்களில் அதற்குச் சமமான ஒரு பணியை நிறைவேற்றுவார்கள்; ஏனெனில் இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை, அதன் ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்குகிறார்.

தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்றின் இருபத்திமூன்றாம் வசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள “உடன்படிக்கை”யால் சுட்டிக்காட்டப்படும் வரலாறு, மகிமையான தேசத்தைச் சேர்ந்ததாக தம்மை அறிவித்திருந்தும் விசுவாசதுரோகமடைந்த ஜனங்கள் ரோமாவுடன் ஒன்றிணைய முயன்று சென்றதை வெளிப்படுத்துகிறது. கி.மு. 161 முதல் கி.மு. 158 வரையிலான காலம், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் உச்சத்தை அடையும் மிருகத்தின் சாயலின் உருவாக்கத்தைக் குறிக்கிறது.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வோம்.