தானியேல் புத்தகம் - எண் மூன்று

இப்போது தானியேல் புத்தகத்தில் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” குறித்து நாம் எடுத்துரைத்து வருகிறோம். தங்கள் கண்களை மூடிக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்தவர்களிடத்தில் அது மறைந்திருக்கிறது; ஆனால் காண விரும்புகிறவர்களுக்காக அது அங்கே இருக்கிறது. நாம் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதின்மூன்றாம் வசனத்திலிருந்து தொடங்குவோம்.

இந்த வசனம் “அப்பொழுது” என்ற சொல்லால் தொடங்குகிறது; அதனால், முந்தைய பத்து வசனங்களில் தானியேல் இப்பொழுதுதான் கண்டிருந்த தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தரிசனத்திலிருந்து இது ஒரு வேறுபாட்டை ஏற்படுத்துகிறது. அதிகாரத்தின் முதல் மற்றும் இரண்டாம் வசனங்கள், தானியேல் அந்தத் தரிசனத்தைப் பெற்ற ஆண்டையும், அது உலாய் நதியருகே அவனுக்குக் கிடைத்ததையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. மூன்றாம் வசனத்திலிருந்து பன்னிரண்டாம் வசனம் வரை, அவன் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தரிசனத்தை “காண்கிறான்.” “அப்பொழுது” அவன் ஒரு கேள்வியும் ஒரு பதிலும் கொண்ட பரலோக உரையாடலை “கேட்கிறான்.” பதினைந்தாம் வசனத்தில், தாம் இப்பொழுதுதான் “கண்ட” தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தரிசனம் எதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்று அறிய முயலத் தொடங்குகிறான். மூன்றாம் வசனம் முதல் பன்னிரண்டாம் வசனம் வரை தானியேல் “கண்ட” தரிசனத்திற்கும், அவன் “கேட்ட” பரலோக உரையாடலிற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை உணருவது அத்தியாவசியம்; ஏனெனில் அவை இரண்டு வேறுபட்ட தரிசனங்களாகும்.

பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் உள்ள கேள்வி, “தரிசனம் எவ்வளவு காலம் இருக்கும்?” என்பதாகும்; அங்கே “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல், பதினாறாம் வசனத்தில் “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல்லிலிருந்து மாறுபட்ட எபிரேயச் சொலாகும்.

இரண்டு வேறுபட்ட எபிரெயச் சொற்களை ஆங்கிலத்தில் “vision” என்ற ஒரே சொல்லாக மொழிபெயர்த்ததன் மூலம், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” “வெளிப்படையாக இருந்தபடியே மறைக்கப்பட்டதாக” ஆனது. வேதாகமத்தை வெறும் மேலோட்டமாக மட்டுமே வாசித்து திருப்தியடையும் மாணவர்கள், இந்த இரண்டு வேறுபட்ட எபிரெயச் சொற்களையும் ஒரே சொல்லாகக் கருதுகிறார்கள்; ஆனால் அவர்கள் அப்படிச் செய்வது தங்கள் சொந்த ஆபத்திற்கே ஆகும்.

தேவனுடைய வார்த்தையில் “ஒவ்வொரு உண்மைக்கும் அதற்குரிய முக்கியத்துவம் உண்டு” என்று நமக்கு அறிவுறுத்தப்படுகிறது; மேலும் எட்டாம் அதிகாரத்தில் “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கும் இரண்டு வேறுபட்ட எபிரேய சொற்கள் உள்ளன என்ற உண்மையை நாம் புறக்கணிக்கத் தேர்ந்தெடுத்தால், லவோதிக்கேயரின் குருட்டுத்தன்மையை நாமே நம்மீது வரவழைப்பதற்குப் பொறுப்பாளிகளாவோம். பழைய பழமொழி என்னவெனில்: “காண விரும்பாதவர்களைப்போல் குருடர்கள் யாரும் இல்லை.”

“தரிசனம்” என்ற சொல் தானியேல் அதிகாரம் எட்டில் பத்து முறை வருகிறது; ஆனால் அந்த பத்து இடங்களிலும் இரண்டு வேறுபட்ட எபிரெயச் சொற்களே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன, மேலும் அவற்றின் அர்த்தங்களும் ஒன்றல்ல. அவை ஒரே பொருளைக் குறித்திருந்தால், அந்த பத்து நிகழ்வுகளின் ஒவ்வொன்றிலும் தானியேல் அந்த இரண்டில் ஒன்றையே பயன்படுத்தியிருப்பார். தானியேல் இரண்டு சொற்களை எழுதியிருக்கிறார்; ஏனெனில் அந்த இரு சொற்களிலும் ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனியான பொருள் உண்டு; அவற்றில் ஒன்று தானியேல் “கண்ட” ஒரு தரிசனத்தைச் சுட்டுகிறது, மற்றொன்று அவர் “கேட்ட” ஒரு தரிசனத்தைச் சுட்டுகிறது. பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல் châzôn ஆகும்; அதன் பொருள் “ஒரு காட்சி”, அல்லது “ஒரு தரிசனம்”, “ஒரு கனவு” அல்லது “ஒரு தீர்க்கவாக்கு” என்பதாகும். அதன் வரையறையையும் தானியேல் அதை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறார் என்பதையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு, நான் அதனை “தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தரிசனம்” என்று அழைக்கிறேன்.

தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில், தானியேல், “ஒரு தரிசனம் எனக்குத் தோன்றியது” என்று கூறுகிறார்; இரண்டாம் வசனத்தில், தான் “ஒரு தரிசனத்தில் கண்டேன்” என்று இருமுறை குறிப்பிடுகிறார். பின்னர் பதிமூன்றாம் வசனத்தில், “இந்தத் தரிசனம் எவ்வளவு காலம் இருக்கும்?” என்ற கேள்வி எழுப்பப்படுகிறது. இவ்வெல்லா பயன்பாடுகளும் எபிரேயச் சொல்லான “châzôn” என்பதையே குறிக்கின்றன. பின்னர் பதினைந்தாம் வசனத்தில், தானியேல் அதே சொல்லைப் பயன்படுத்திய மிக முக்கியமான தருணத்துக்கு நாம் வருகிறோம்; ஏனெனில் அவர், “நான்”…“அந்தத் தரிசனத்தைக் கண்டு, அதின் அர்த்தத்தை அறிய முயன்றபோது” என்று கூறுகிறார். தானியேல் அந்த châzôn தரிசனத்தை கண்டபின், அதின் பொருள் என்ன என்பதை அறிய விரும்பினார். இந்த உண்மை, அந்த அதிகாரத்தில் லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” மறைக்கப்பட்டிருப்பதற்கு மிகவும் முக்கியமான தொடர்புடையதாகும்.

அவர் பதினேழாம் மற்றும் இருபத்தாறு ஆம் வசனங்களிலும் châzôn என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார். “தரிசனம்” என்ற சொல் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் பத்து முறை தோன்றுகிறது; அவற்றில் ஏழு இடங்களில் châzôn என்ற சொல்லே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படும் மற்ற எபிரெயச் சொல்லை தானியேல் நான்கு முறை பயன்படுத்துகிறார். அந்த மற்ற எபிரெயச் சொல் mar’eh ஆகும்; அதற்கு “தோற்றம்” என்று பொருள்.

தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் châzôn ஏழு முறை காணப்படுகிறது; mar’eh நான்கு முறை காணப்படுகிறது; இவ்விரண்டும் சேர்ந்து தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் ஆங்கிலச் சொல் “vision” தோன்றும் பத்து இடங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஏழும் நான்கும் சேர்ந்து பதினொன்று ஆகின்றன; ஏனெனில் தானியேல் mar’eh என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்திய ஒரு இடத்தில், அது வரையறுக்கப்பட்டிருப்பதற்கேற்பவே மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, பதினைந்தாம் வசனத்தில், தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் châzôn தரிசனத்தின் பொருளைத் தானியேல் “அறியத் தேடியபோது,” அவருக்கு முன்பாக “ஒரு மனுஷனின் தோற்றம்போல்” ஒருவர் “நின்றார்.” “தோற்றம்” என்ற சொல் mar’eh ஆகும். ஆகையால், தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் mar’eh என்பதை தானியேல் நான்கு முறை பயன்படுத்துகிறார்; அதில் ஒருமுறை அதன் முதன்மையான “தோற்றம்” என்ற வரையறைக்கு ஏற்ப மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது; மற்ற மூன்று இடங்களில் அது “vision” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமத்தை மொழிபெயர்த்த மனிதர்களைப் பற்றிய எந்தவிதமான விமர்சனத்தையும் நான் முன்வைப்பதில்லை. இருப்பினும், பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமத்தில் சேர்க்கப்பட்ட ஒரே சொல் (sacrifice) காணப்படுகின்றது என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்; அதைப்பற்றி ஈர்க்கப்பட்ட எழுத்து தெளிவாக, “அது மூல உரைக்கு சேர்ந்ததல்ல” என்று அறிவிக்கிறது. மேலும், அந்தச் சேர்க்கப்பட்ட சொல் “மனித ஞானத்தால் சேர்க்கப்பட்டது” என்றும் ஈர்க்கப்பட்ட எழுத்து கூறுகிறது. அதே அதிகாரத்திலேயே, இரண்டு வேறுபட்ட எபிரெயச் சொற்கள் இரண்டும் ஒரே ஆங்கிலச் சொல்லாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. இந்த இரண்டு சொற்களுக்கிடையிலான வேறுபாட்டை அறிந்து கொள்ளுதல் ஏன் அத்தியாவசியமோ, அது மிகவும் ஆழ்ந்த முக்கியத்துவம் உடையதாகும்.

தானியேல் தாம் இப்பொழுதே “கண்ட” “châzôn தரிசனத்தின்” “அர்த்தத்தை நாடிக்” கொண்டிருக்கையில், கிறிஸ்து காபிரியேலை, தானியேல் இப்பொழுதே “கேட்ட” “mar’eh தரிசனத்தை” அவருக்குப் புரியும்படியாக “செய்ய” அறிவுறுத்துகிறார். தானியேல் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தரிசனத்தைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பினார்; ஆனால் பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் பால்மோனி (பேசிய அந்த குறிப்பிட்ட பரிசுத்தர்) என்று அடையாளம் காணப்பட்டிருந்த கிறிஸ்து, காபிரியேலைத் தானியேலுக்கு “châzôn தரிசனத்தை” அல்ல, “mar’eh தரிசனத்தை” புரியும்படியாகச் செய்யும்படி அறிவுறுத்தினார். பதினைந்தும் பதினாறும் வசனங்களில், காபிரியேலுக்குக் கூறப்பட்ட நோக்கம், அவர் தானியேலுக்கு “mar’eh தரிசனத்தை”ப் புரியும்படியாகச் செய்ய வேண்டும் என்பதே; அது “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சொல்லாக இருந்தாலும், அதற்கு “தோற்றம்” என்ற பொருள் உண்டு; தானியேல் புரிந்துகொள்ள விரும்பிய தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தரிசனம் அன்று. காபிரியேலின் பணிநியமனத்தை அறியாமல் இருப்பின், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” வெளிப்படையாக இருந்தபோதிலும் மறைந்தே நிற்கின்றன.

இருபத்தாறு ஆம் வசனத்தில் “தரிசனம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட இரண்டு எபிரெயச் சொற்களும் ஒரே வசனத்திலேயே காணப்படுகின்றன; ஆகையால், அந்த வசனம் தானியேலின் “ஏழு காலங்கள்” குறித்த சாட்சியின் சத்தியத்தைத் திறக்கிற முதன்மையான திறவுகோல்களில் ஒன்றாகிறது.

இருபத்தாறு ஆம் வசனத்தில், “மாலையும் காலையும் பற்றிய தரிசனம்” என்பது mar’eh எனும் தரிசனமாகும்; அதற்கு “தோற்றம்” என்று அர்த்தம். ஆனால் “முத்திரையிட்டு அடைக்கப்படவேண்டிய” தரிசனம், தீர்க்கதரிசன வரலாற்றைச் சார்ந்த châzôn எனும் தரிசனமாகும். “மாலையும் காலையும்” என்ற சொற்றொடரே இந்த இரு தரிசனங்களுக்கிடையிலான வேறுபாட்டைத் தனித்தறிந்து வெளிப்படுத்துகிறது. இதனை, வேதாகமம் உருவாகுவதில் மனிதக் காரணி இருந்ததைக் காட்டும் இன்னொரு எடுத்துக்காட்டின் மூலம் அது செய்கிறது. அந்த மனிதக் காரணி, வேதாகமத்தின் வார்த்தைகளைப் பதிவு செய்த தீர்க்கதரிசிகளை மட்டுமல்ல, வேதாகமத்தை மொழிபெயர்த்தவர்களையும் உட்கொண்டிருந்தது. கிறிஸ்துவைப் போலவே, வேதாகமமும் தெய்வீகத்தினும் மனுஷத்தினும் இணைப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. அந்த மனுஷத்துவம், ஆதாம் பாவஞ்செய்த பின்பிருந்து, வேதாகமத்தைப் பதிவு செய்து மொழிபெயர்த்தவர்கள்வரை, வரலாற்றின் வழியாக இறங்கி வந்தது. கிறிஸ்துவும் வேதாகமமும் இரண்டும் தேவனுடைய வார்த்தையாக இருக்கின்றன; தேவனுடைய வார்த்தை சுத்தமானது, ஏனெனில் அந்த இணைப்பில் உள்ள தெய்வீகம் எப்போதும் மாம்சத்தில் இருந்த எல்லா வரம்புகளையும் மேலாதிக்கம் செய்து வென்றது.

“மாலையும் காலையும்” என்ற வெளிப்பாடு தேவனுடைய வார்த்தையில் மீண்டும் மீண்டும் காணப்படுகிறது; அது எப்போதும் “மாலையும் காலையும்” என்றே மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது; இருபத்தாறு ஆம் வசனத்திலும் அப்படியே உள்ளது; மேலும், “மாலையும் காலையும் ஆகிற்று…” என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறும் ஆதியாகமத்தின் சிருஷ்டி வரலாற்றிலும் அது அநேகமுறை அப்படியே மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. உண்மையில், ஒவ்வொரு உண்மைக்கும் அதற்குரிய முக்கியத்துவம் உண்டு (இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்வது அத்தியாவசியம்); வேதாகமத்தில் “மாலையும் காலையும்” என்ற வெளிப்பாடு “மாலையும் காலையும்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படாமல் இருப்பது—இருபத்தாறு ஆம் வசனத்தில் இருப்பதுபோல அல்லாமல்—தானியேல் எட்டு ஆம் அதிகாரத்தின் பதினான்காம் வசனத்திலேயே மட்டுமே. அங்கேயே, மேலும் தேவனுடைய வார்த்தையில் அங்கேயே மட்டுமே, “மாலையும் காலையும்” என்ற சொற்றொடர் வெறுமனே “நாட்கள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

பன்னிரண்டு வசனங்கள் பின்னர், தானியேலின் அதே அதிகாரத்தில், எபிரேயச் சொற்றொடரான “மாலை மற்றும் காலை” எப்போதும் மொழிபெயர்க்கப்படுவது போலவே மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது; ஆனால் அட்வென்டிசத்தின் மையத் தூணாகவும் அடித்தளமாகவும் விளங்கும் அந்த வசனத்தில், அந்தச் சொற்றொடர் வெறுமனே “நாட்கள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமத்தின் மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் இத்தகைய வெளிப்படையான முரண்பாட்டை உருவாக்கும்படி எந்தத் தாக்கம் வழிநடத்தியது? வசனம் இருபத்தாறு-இல், வேதாகமத்தின் பிற இடங்களிலுள்ள அந்தச் சொற்றொடரின் எல்லா நிகழ்வுகளுடனும் ஒத்துப்போகும் வகையில் அவர்கள் அதை மொழிபெயர்த்திருந்தனர். ஆனால் இருபத்தாறு-ஆம் வசனத்திற்கு பன்னிரண்டு வசனங்கள் முன்பாகிய பதினான்காம் வசனத்தில், அவர்களுடைய மனிதத்தன்மை பதின்மூன்றாம் வசனத்திலுள்ள கேள்விக்கான பதில்மீது ஒரு விசேஷமான வேறுபாட்டைச் சுமத்தியது. மேலும், பதின்மூன்றாம் வசனத்திலுள்ள அந்தக் கேள்வியில், வேதாகமத்தில் சேர்க்கப்படக்கூடாத ஒரே சொல்—(பலியிடுதல்)—உட்படுத்தப்பட்டிருந்தது. பதினான்காம் வசனம் மிகவும் ஆழ்ந்ததும் தனித்துவமிக்கதுமான வகையில் வெளிப்பட வேண்டுமென்று தேவன் விரும்பினார். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், கபிரியேல் தானியேல் புரிந்துகொள்ளும்படி கட்டளையிடப்பட்டிருந்ததை அவர் அடையாளப்படுத்தியும் காட்டினார்.

பதினாறாம் வசனத்தில், தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் châzôn தரிசனத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தானியேல் முயன்றுகொண்டிருந்த போதிலும், mar’eh தரிசனத்தைத் தானியேலுக்குப் புரியும்படி செய்யும்படி இயேசு கபிரியேலுக்கு கட்டளையிட்டார். இருபத்தாறாம் வசனம், “சொல்லப்பட்ட சாயங்காலங்களும் காலைகளும் பற்றிய தரிசனம்” “உண்மையானது” என்று கூறுகிறது. châzôn தரிசனம் ஒரு தீர்க்கதரிசன “காட்சி”யாயிருந்தது; ஆனால் mar’eh தரிசனம் “சொல்லப்பட்டது,” ஏனெனில் அது உச்சரிக்கப்பட்டிருந்தது. அது பதினான்காம் வசனத்தில், பால்மோனி, “இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு சாயங்காலங்களும் காலைகளும் வரை; பின்னர் பரிசுத்தஸ்தலம் சுத்திகரிக்கப்படும்” என்று கூறியபோது உச்சரிக்கப்பட்டது. இருபத்தாறாம் வசனம், “சாயங்காலங்களும் காலைகளும்” என்ற சொல்லாட்சியைப் பயன்படுத்தி, அது “சொல்லப்பட்ட” தரிசனம் என்று அடையாளப்படுத்துவதன் மூலம், தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அந்த இரு தரிசனங்களுக்கிடையேயான வேறுபாட்டைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தானியேல் “கண்ட” தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தரிசனம், மேலும் தானியேல் புரிந்துகொள்ள விரும்பிய தரிசனம், தானியேல் “கேட்ட” “சொல்லப்பட்ட” தரிசனத்திலிருந்து வேறுபட்டிருந்தது. இன்னும் முக்கியமாக, தானியேல் “கேட்ட” அந்த தரிசனமே, தானியேலுக்குப் புரியும்படி கபிரியேல் விளக்க வேண்டிய தரிசனமாக இருந்தது.

பரிசுத்த வேதாகமத்தை உருவாக்குவதில் பங்கேற்ற மனிதத்துவம், தானியேல் அதிகாரம் எட்டில் “தரிசனம்” என்ற சொல்லை பத்து முறை பதிவு செய்தது; அப்படிச் செய்ததன் மூலம் “காணப்பட்ட” ஒரு தரிசனத்திற்கும் “கேட்கப்பட்ட” மற்றொரு தரிசனத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை மறைத்தது. இதனைச் செய்வதன் மூலம், தானியேல் “கண்ட” தரிசனத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கும் மேலாக, அவன் “கேட்ட” தரிசனத்தைப் புரிந்துகொள்ளவே கிறிஸ்துவின் நோக்கம் இருந்தது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டும் வலியுறுத்தலை அது மங்கச்செய்தது. இப்போது, தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பணியை நிறைவேற்றுவதற்காக காபிரியேல் என்ன செய்கிறான் என்பதை நாம் ஆராயலாம்.

இப்போது காபிரியேல், உண்மையான இரண்டாயிரத்து முன்னூறு மாலைகளும் காலைகளும் பற்றிய தரிசனத்தை தானியேல் புரிந்துகொள்ளச் செய்வதற்கான தன் பணியை ஆரம்பிக்கிறார். முதலில், தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் தரிசனமான châzôn தரிசனம் “முடிவின் காலத்தில்” இருக்குமென்று அவர் அவனுக்குத் தெரிவிக்கிறார். பின்னர், தானியேல் தீர்க்கதரிசனத் தூக்கத்தில் இருந்தபோது, காபிரியேல் தானியேலைத் தொட்டு, அவனை நிமிர்ந்து நிற்க வைத்தார். அவர் அவனுக்குத் தெரிவிக்கிறார்: “நான் உனக்குத் தெரியப்படுத்துவேன்.”

அதுவே பால்மோனி (கிறிஸ்து), “கபிரியேலே, மாலையும் காலைகளும் பற்றிய mar’eh தரிசனத்தை இந்த மனிதன் புரிந்துகொள்ளும்படி செய்” என்று கூறியபோது, கபிரியேலுக்குச் செய்யும்படி சொன்னது. கபிரியேல், தானியேலுக்கு “கோபத்தின் இறுதி முடிவில் என்ன நிகழும் என்பதை” அறியச் செய்வேன் என்று கூறுகிறான். இதோ, அது அங்கேயே உள்ளது! அங்கேயே லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” இருக்கின்றன! கபிரியேல் தீர்க்கதரிசிகளைத் தங்கள் எழுத்துகளில் மீண்டும் மீண்டும் சாட்சியமளிக்கவும் பயன்படுத்தவும் வழிநடத்திய அதே தீர்க்கதரிசன முறையினாலே அது மறைக்கப்பட்டுள்ளது! அந்த முறை, “வரியின் மேல் வரி, இங்கே கொஞ்சமும் அங்கே கொஞ்சமும்” என்பதாகும்.

“டேனியல் மற்றும் வெளிப்படுத்தல் குறித்த சிந்தனைகள்” என்ற நூலில், யூரியா ஸ்மித் (அனைத்து அட்வென்டிஸ்டர்களும், அவர்களுடைய அயலார்களும் கூட, அறிந்திருக்க வேண்டியவர்) டேனியல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் பதினேழாம் வசனம் முதல் பத்தொன்பதாம் வசனம் வரை குறித்து இவ்வாறு கருத்துரைக்கிறார்:

ஸ்மித் அடையாளப்படுத்தும் அந்த “கோபாக்கினை” கி.மு. 677 இல் மனாச்சே அசீரியர்களால் பாபிலோனுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டபோது தொடங்கியது. துரதிர்ஷ்டவசமாக, ஸ்மித் கி.மு. 586 இல் சேதேக்கியாவின் பதவிக்கழிப்பை எடுத்துக்கொண்டு, அதையே பத்தொன்பதாம் வசனத்தில் கூறப்படும் “கோபாக்கினையின்” காலத்தின் தொடக்கமாக நிர்ணயிக்கிறார். “கோபாக்கினையின் கடைசி முடிவு” என்று அந்த வசனம் கூறுவதன் பொருள் என்ன என்பதை ஸ்மித் எவ்விதத்திலும் எடுத்துரைப்பதில்லை. அவர் அதைக் வெறுமனே “கோபாக்கினை” என்று மட்டுமே கருதுகிறார்; ஆனால் கோபாக்கினைக்கு ஒரு “கடைசி முடிவு” இருப்பின், இலக்கணமும் தர்க்கமும் கோருவது என்னவெனில், குறைந்தபட்சம் கோபாக்கினைக்கு ஒரு “முதல் முடிவும்” இருக்க வேண்டும். யெகோயாகீமுக்கு எதிராக நேபுகாத்நேச்சார் மேற்கொண்ட முதல் தாக்குதலோடு சிறைப்பட்ட எழுபது ஆண்டுகள் கி.மு. 606 இல் தொடங்கின என்பதை ஸ்மித் அறிந்திருந்தார்; எனினும், கோபாக்கினையின் காலத்திற்கான தொடக்கத்தை, யூதேயாவின் கடைசி ராஜாவான சேதேக்கியாவுக்கு எதிராக நடத்தப்பட்ட நேபுகாத்நேச்சாரின் மூன்றாவது தாக்குதலிலிருந்து அவர் நிர்ணயித்தார்.

ஸ்மித், பத்தொன்பதாம் வசனத்தில் உள்ள “கோபக்காலம்” என்பதை ஒரு காலப்பகுதியாகச் சரியாக அடையாளம் கண்டார். தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, வசனம் பதிமூன்றுடன் ஒத்துப்போகும் வகையில், அந்தக் காலப்பகுதியை பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதிக்கப்படுகின்ற காலமாக அவர் சரியாக அடையாளம் கண்டார்; மேலும் அதன் முடிவுக் கட்டத்தை 1844 அக்டோபர் 22 என்று அவர் சரியாகக் குறிப்பிட்டார்.

ஸ்மித் ஒரு அளவுக்கு சரியாக இருந்தார்; ஆனால் அவரது தீர்க்கதரிசனப் பயன்பாடுகளின் தனிச்சிறப்பாக இருந்த ஒன்றைச் செய்ததன் மூலம் அவர் சத்தியத்தைத் தவறவிட்டார். தீர்க்கதரிசன வசனத்தின் விளக்கத்தை வரலாறு வழிநடத்த அனுமதித்தார்; அதற்கு பதிலாக, வரலாற்றைப் பற்றிய தனது புரிதலை தீர்க்கதரிசன வசனம் வழிநடத்த அனுமதிக்க வேண்டியிருந்தது. தீர்க்கதரிசன வரலாற்றை வேதாகமம் வரையறுக்க அனுமதித்தால், அப்பொழுது வரலாற்றை அணுகுவதற்கான சரியான தகவல் நமக்குக் கிடைக்கும்.

ஒரு மனிதன் எவனால் ஜெயிக்கப்படுகிறானோ, அவனுக்கே அவன் அடிமை என்று வேதாகமம் போதிக்கிறது.

மனாசே கி.மு. 677 ஆம் ஆண்டில் பாபிலோனுக்குக் கைதியாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டான். அங்கேயே யூதா முறியடிக்கப்பட்டு அடிமைத்தனத்திற்குள் கொண்டு வரப்பட்டது. இதுவே 1843 மற்றும் 1850 ஆகிய இரு வரைபடங்களிலும் குறிக்கப்படும் தொடக்கப் புள்ளியாகும்; அந்த வரைபடங்களை சகோதரி வைட் சரியானவை என்று அங்கீகரிக்கிறார். ஸ்மித், தானியேல் அதிகாரம் எட்டு, வசனம் பதிமூன்றில் குறிப்பிடப்பட்ட மிதித்தழித்தலை, யூதாவின் கடைசி ராஜாவான சேதேகியாவுடன் தொடங்குவிக்கிறார். சேதேகியா படிப்படியாக முன்னேறிய ஒரு நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவாக இருந்தான்; தொடக்கமாக அல்ல. மனாசே பாபிலோனில் சிறைப்படுத்தப்பட்டதுதான் வரவிருந்தவற்றிற்கான ஒரு “முன்பணமாக” இருந்தது என்று சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார். “முன்பணம்” என்பது ஒரு கொள்முதல் செயல்விளக்கின் ஆரம்பக் கட்டணமாகும்; மேலும் பின்வரும் கட்டணங்கள் இருக்கவிருக்கும் ஒரு கொள்முதல் தொடக்கத்தைக் குறிக்கிறது.

கி.மு. 723 ஆம் ஆண்டில் வடக்கு இராச்சியம் சிறையிருப்பிற்குக் கொண்டுபோகப்பட்டபோது “முதல் கோபக்காலம்” ஏற்கனவே ஆரம்பமாகியிருந்ததால், “ஏழு காலங்களின்” “சாபம்” தொடங்கிய “முன்பணம்” என்பதை மனாசே குறித்தான்; அதுவே இறுதியான “கோபக்காலம்” ஆகும். பின்னர், தானியேல் சிறையிருப்பிற்குக் கொண்டுபோகப்பட்ட யெகோயாகீமின் வீழ்ச்சியின்போது, எரேமியா குறிப்பிட்டிருந்த எழுபது ஆண்டுகால சிறையிருப்பு கி.மு. 606 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கியது. யெகோயாகீமுக்கு அடுத்த இரண்டு ராஜாக்கள் கடந்தபின், எருசலேம் அழிக்கப்பட்டது; கடைசி யூதா ராஜாவான செதேகியா, தன் குமாரர்கள் தன் கண்முன்னே கொல்லப்படுவதைக் கண்டான்; அதன் பின்பு அவனுடைய கண்கள் குத்தி அகற்றப்பட்டு, அவன் பாபிலோனுக்குச் சிறையிருப்பிற்குக் கொண்டுபோகப்பட்டான்.

ஸ்மித், முழுமையான படிப்படியான நியாயத்தீர்ப்பையும் சேதேகியாவுக்கு ஒதுக்கி, தன் ஊகத்திற்கான ஆதார வசனமாக சேதேகியாவின் நியாயத்தீர்ப்பையே பயன்படுத்தினார். “துஷ்டனும் அசுத்தனுமான அதிபதி”யாக இருந்த சேதேகியாவின் நியாயத்தீர்ப்பு, யூதாவின் கிரீடம் கிறிஸ்து வந்து ஒரு இராஜ்யத்தை நிறுவும் வரையில் அகற்றப்படவேண்டியதென்பதை உண்மையாகவே சுட்டிக்காட்டியது. ஸ்மித் கூறினார்: “அவர்கள் பூமியிலுள்ள அதிகாரங்களுக்கு கீழ்ப்பட்டவர்களாயிருக்கிறார்கள்; தாவீதின் சிங்காசனம் மறுபடியும் நிறுவப்படும் வரையில் அப்படியே இருப்பார்கள்,—அதன் உரிமையான சுதந்தரவாளரான, சமாதானப் பிரபுவாகிய மேசியா வரும்வரை; அப்பொழுது அது அவருக்குக் கொடுக்கப்படும்.” அக்டோபர் 22, 1844 அன்று, தானியேல் ஏழாம் அதிகாரம், பதின்மூன்றும் பதினான்கும் வசனங்களின் நிறைவேற்றமாக, மனுஷகுமாரனாகச் சித்தரிக்கப்பட்ட கிறிஸ்து, ஒரு இராஜ்யத்தைப் பெறுவதற்காக பிதாவின் சந்நிதியில் வந்தார்.

தானியேல் ஏழாம் அதிகாரம், பதின்மூன்றாம் மற்றும் பதினான்காம் வசனங்கள் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவேறின என்று சகோதரி வைட் உறுதிப்படுத்துகிறார்.

“கோபத்தின் கடைசி முடிவு” எனும் முக்கிய அம்சத்தை ஸ்மித் எடுத்துரைக்கவில்லை. மனசேயின் காலத்தில் யூதா வெல்லப்பட்டதாக அடையாளப்படுத்திய வேதாகமக் கோட்பாட்டையும், சேதேக்கியாவுக்கு இரண்டு அரசர்கள் முன்பே தொடங்கிய சிறைப்பிடிப்பு, சேதேக்கியா தன் நிலைமையைச் சந்திப்பதற்கு முன்பே யூதா ஏற்கனவே பாபிலோனுக்குக் கீழ்ப்பட்டிருந்ததையும் குறித்த உண்மையையும் அவர் தவிர்த்துவிட்டார். இவ்வளவு வெளிப்படையான விடுபாடுகள் இருந்தபோதிலும், அவர் இன்னும், “இதுவே தேவன் தமது உடன்படிக்கையின் ஜனங்களுக்கு விரோதமாகக் கொண்டிருக்கும் கோபத்தின் காலப்பகுதி; பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் பாதத்தின்கீழ் மிதிக்கப்படவிருக்கிற காலப்பகுதி” என்று கூறினார். ஆகையால், அவர் “தேவனுடைய கோபத்தின் காலப்பகுதி” என்பதைக் தானியேல் அதிகாரம் எட்டு மற்றும் பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் உள்ள “எவ்வளவு காலம்” என்ற கேள்வியுடன் நேரடியாக இணைக்கிறார். பதினான்காம் வசனத்தில் உள்ள பதில், அக்டோபர் 22, 1844 வரையாயிருந்தது.

பாபிலோனிய அடிமைத்தனத்திற்கான சிதறடித்தல் கி.மு. 677-இல் ஆரம்பித்து, 1844 வரை தொடர்ந்த ஒரு முன்னேற்றமிக்க வரலாறாக இருந்தது. அந்தக் காலப்பகுதி இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளுக்கு ஒப்பாகும்; அது, நிச்சயமாகவே, லேவியராகமம் இருபத்தாறு குறிப்பிடும் “ஏழு காலங்கள்” ஆகும். கி.பி. 1844 அக்டோபர் 22 அன்று அந்தக் காலப்பகுதி முடிவடைந்தது, இரண்டாயிரத்து மூந்நூறு மாலைகளும் காலைகளும் குறித்த “மர்ஏ தரிசனத்திற்கு” தானியேலுக்கு இரண்டாவது சாட்சியை வழங்கியது.

அந்த தரிசனத்தை தானியேல் புரிந்துகொள்ளும்படி காபிரியேலுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டது; காபிரியேல் செய்தது என்னவெனில், 1844 அக்டோபர் 22 என்ற முடிவுத் தேதிக்கான இரண்டாம் சாட்சியை வழங்குவதே ஆகும். அவர் இரு காலத் தீர்க்கதரிசனங்களின் நிறைவேற்றங்களுக்கான தேதியை நிலைநிறுத்த ஒரு இரண்டாம் சாட்சியை மட்டும் வழங்கியதல்ல; அதோடு, ஸ்மித் சரியாகக் குறிப்பிட்டபடி, 1844-க்கான இரண்டாம் சாட்சியோடு தொடர்புடைய அந்தக் காலஅளவு, பதின்மூன்றாம் வசனத்தில், பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் காலடியில் மிதிக்கப்பட வேண்டிய காலமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் உள்ள கேள்வி இதுவாகும்: “நித்திய பலியைப் பற்றிய தரிசனமும், பாழாக்கும் மீறுதலும், பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் காலடியில் மிதிக்க ஒப்புக்கொடுக்கப்படுவதும் எவ்வளவு காலம் இருக்கும்?” அந்தக் காலஅளவே லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் கூறப்படும் “ஏழு காலங்கள்” ஆகும்.

ஸ்மித் காணாததோ, அல்லது அடையாளம் காண்வதைத் தவிர்த்ததோ என்னவெனில், பத்தொன்பதாம் வசனத்தில் கூறப்பட்ட “கோபம்” என்பது அந்தக் கோபத்தின் “கடைசி முடிவு” என்பதே ஆகும். “கடைசி” ஒன்று இருந்தால், “முதல்” ஒன்றும் இருக்க வேண்டும்; மேலும் “முதல் கோபம்” எப்போது முடிவுற்றது என்பதை தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் அடையாளப்படுத்துகிறார். அவர் இருள் யுகங்களில் ஆட்சி செய்த பாப்பாட்சியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்; மேலும் அந்தக் கோபம் நிறைவேறி முடிவுறும் வரையில் பாப்பாட்சி செழித்தோங்கும் என்று அவர் கூறுகிறார்.

முப்பத்தாறு ஆம் வசனம், அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் தெசலோனிக்கேயருக்குச் எழுதிய தனது இரண்டாவது கடிதத்தில் சாராம்சமாக மேற்கோள் கொள்ளும் வசனமாக விரிவாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

பவுலின் “பாவத்தின் மனுஷன்”, மேலும் “அழிவின் குமாரன்” என்றும் அழைக்கப்படுகிறவன், “தேவன் என்று சொல்லப்படுகிற எல்லாவற்றின்மேலும், ஆராதிக்கப்படுகிற எல்லாவற்றின்மேலும் தன்னை எதிர்த்தும் உயர்த்தியும் கொள்கிறவன்,” அதேபோல “தன் இச்சையின்படி நடந்து கொள்வான்; எல்லா தேவன்களுக்கும் மேலாகத் தன்னை உயர்த்தி, தன்னை மகிமைப்படுத்திக் கொள்வான்” என்று சொல்லப்பட்ட “ராஜாவும்” ஆவான். இவ்விரு பகுதிகளும் ரோம் போப்பைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. தானியேல், “கோபம் நிறைவேறும்” வரையில் போப் செழித்தோங்குவான் என்று எழுதுகிறார்; அதாவது, முன்நோக்கித் தள்ளிச் செல்லுவான் என்பதாகும். முப்பத்தாறு ஆம் வசனத்தில் கூறப்பட்ட அந்தக் கோபம் “நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தது.” “நிர்ணயிக்கப்பட்டது” என்ற சொல்லின் பொருள் “காயப்படுத்துதல்” ஆகும்.

1798 ஆம் ஆண்டில் பாப்பரசத் துறை தனது “மரணகாயத்தை” பெற்றது; அந்த நேரத்தில் “முதல் கோபக்காலம்” நிறைவேறியதோ அல்லது முடிவுற்றதோ ஆகும். “நிறைவேற்றுதல்” என்ற சொல் முடிவுறுதல் அல்லது நிற்றல் என்று பொருள் தருகிறது. எட்டாம் அதிகாரம், பத்தொன்பதாம் வசனத்தில் உள்ள “அந்தக் கோபக்காலத்தின்” முடிவு, பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதிக்கப்பட வேண்டியிருந்த காலத்தின் முடிவைக் குறிப்பதாகும். அது 1844 ஆம் ஆண்டில் முடிந்தது; ஆனால் “முதல்” கோபக்காலம் 1798 ஆம் ஆண்டில் முடிந்தது.

“கடைசி கோபக்காலம்” கி.மு. 677-இல் அரசன் மனாசே அசீரியர்களால் பாபிலோனுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டதிலிருந்து இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் நிறைவடைந்த 1844-இல் முடிவுற்றது. “முதல்” கோபக்காலம் கி.மு. 723-இல் இஸ்ரவேலின் வட ராஜ்யம் அசீரியர்களால் அடிமைத்தனத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டதிலிருந்து இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் நிறைவடைந்த 1798-இல் முடிவுற்றது.

தானியேல் புத்தகத்தில் மறைந்திருக்கும் “ஏழு காலங்கள்” குறித்து இன்னும் சொல்லப்பட வேண்டியது அதிகம் உள்ளது; அதை நாங்கள் எங்கள் அடுத்த கட்டுரையில் ஆராயப்போகிறோம்.