தானியேல் புத்தகம் - முப்பத்திமூன்றாம் எண்

காணக்கூடிய தேவனுடைய “முத்திரை” ஞாயிற்றுக்கிழமைக் கட்டளை ஆணை பிறப்பிக்கப்படும் வேளையில் பதிக்கப்படுகிறது.

தானியேல் சிங்கங்களின் குகைக்குள் எறியப்படும்போது காணக்கூடிய முத்திரையைப் பெறுகிறார்; ஆகையால் அந்த அதிகாரம் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டக் கட்டளையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

கதை அங்கே முடிவதில்லை; ஆனால் அது ஆரம்பித்த இடத்திலேயே முடிவடைகிறது. தானியேல் ஆறாம் அதிகாரத்தின் வரிசை, முதன்மையாக நூற்று இருபது பிரதானர்களாலும், அவர்களைவிடத் தாழ்ந்த இரு தலைவர்களாலும் வழிநடத்தப்பட்ட கூட்டணியை விளக்குகிறது; ஆனால் அதில் ஆலோசகர்கள், படைத்தலைவர்கள், ஆளுநர்கள் ஆகியோரும் அடங்கியிருந்தனர். ராஜாவை ஏமாற்றி தானியேலைத் துன்புறுத்தச் செய்வதற்காக இந்த ஐந்துமடங்கான கூட்டணி அமைக்கப்பட்டது. அவர்கள்மேல் நிறைவேற்றப்பட்ட நியாயத்தீர்ப்போடு கதை முடிவடைகிறது; ஏனெனில் அவர்கள் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் நிகழும் ஒரு விசேஷ நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்துக் காட்டுகின்றனர்; அது தானியேலையோ ராஜாவையோ பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறவர்களுக்கெதிராக அல்ல, ராஜாவை ஏமாற்றினவர்களுக்கெதிராகவே நிறைவேற்றப்படும் நியாயத்தீர்ப்பாகும்.

தீர்க்கதரிசனச் சூழலில் எப்போதும் அரசை ஏமாற்றுவது சபையே ஆகும்; மேலும் ஆறாம் அதிகாரம் அரசனுக்கு எதிராக நிகழ்த்தப்பட்ட அந்த ஏமாற்றத்தைக் குறிப்பாக அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆகாப் கர்மேல் மலையில் தேவனுடைய வல்லமையின் மகத்தான வெளிப்பாட்டைக் கண்டபின், எலியா அவனை மழையின் வழியாக யெசபெலிடத்திற்குத் திரும்ப அழைத்துச் சென்றான். தேவனுடைய வல்லமையின் வல்லமையான சாட்சியத்தால் யெசபெல் ஈர்க்கப்படமாட்டாள் என்று எண்ணுவதற்கு ஆகாபுக்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை; ஆனால், எலியாவுக்கு எதிராக யெசபெலுக்கு இருந்த ஆழமூலமான வெறுப்பைப் பற்றிய விஷயத்தில் ஆகாப் ஏமாற்றப்பட்டிருந்தான். ஆகாபும் யெசபெலும் எதிராக எலியா மோதிக்கொள்ளும் வரலாறு, யோவான் ஸ்நானகர் (அவரே எலியா), மற்றும் ஏரோதும் ஏரோதியாளும் பற்றிய வரலாற்றிலும் மறுபடியும் மீள்கூறப்படுகிறது.

தன் பிறந்தநாளில், மதுவில் மயங்கிய ஏரோது சலோமேக்கு (ஏரோதியாளின் மகள்) தன் இராஜ்யத்தின் பாதியை வாக்களித்தபோது, ஏரோதியாள் யோவானின் தலையை வேண்டுவாள் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆகாப், ஏரோது அல்லது தரியு எவன் ஆயினும், அந்த அரசர்கள் அசுத்தமான ஸ்திரீயினால்—யெசபெலின் பொய்த்தீர்க்கதரிசிகளின் நடனத்தினாலோ, ஏரோதியாளின் மகளின் நடனத்தினாலோ, அல்லது தானியேலின் வரலாற்றிலுள்ள ஐந்து மடங்கு கூட்டமைப்பினாலோ—வஞ்சிக்கப்படுகிறார்கள். பிலாத்துவும் யூதர்களின் “சபை”-யை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய ஒரு சீர்கெட்ட ஆசாரியத்துவத்தினால் வஞ்சிக்கப்பட்டான்; சபை ஒரு ஸ்திரீயை அடையாளப்படுத்துகிறது.

வஞ்சகம் என்பது தீர்க்கதரிசனச் சூழலின் ஒரு சிறப்பியல்பாகும்; மூன்றாம் அய்யோவின் இஸ்லாம் என்பது கடைசி நாட்களில் பயத்தின் மூலம் ஐக்கிய நாடுகள் சபையை ஏமாற்றப் பயன்படுத்தப்படும் பொய்யாகும். அந்த “வஞ்சகமும்”, அந்த வஞ்சகத்தை உண்டாக்கும் “பொய்யும்”, தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையில் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. இஸ்லாமின் பங்கும், மேலும் ஏழு தலைகளுள் எட்டாவது தலையாகப் பாப்பரசுத் தலைமையே ஆகிவருதலும், கடைசி நாட்களில் முத்திரைநீக்கப்படும் செய்தியின் ஒரு பகுதியாகவே ஏற்கனவே அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன; அந்தச் செய்தியே இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடாகும். ஆகையால், தானியேல் ஆறாம் அதிகாரத்தில் தரியுவின் வஞ்சகத்தை வெளிப்படுத்துவது, நள்ளிரவின் கூக்குரலின் செய்தியை உருவாக்கும் செய்தியின் ஒரு பகுதியாகும். அந்த வஞ்சகமே கொடிய காயத்தை முழுமையாகச் சுகமாக்கும் கூறாக இருந்து, இவ்வாறு பாப்பரசுத் தலைமையை எட்டாவது மற்றும் இறுதியான ராஜ்யமாக உயிர்த்தெழச்செய்கிறது. தரியுவின் வஞ்சகத்தில், மதவிலகிய இரு தலைவர்களும் நூற்று இருபது பிரதானர்களும், தானியேலுக்கு எதிர்மறையாக நிறுத்தப்பட்டுள்ள வஞ்சகக் கூட்டமைப்பின் பிரதிநிதிகளாக இருக்கின்றனர்.

நூற்று இருபது என்பது பெந்தெகொஸ்தே நாளில் இருந்த தேவனுடைய சீஷர்களுக்கான ஒரு குறியீடாகும்.

முத்திரை பதிக்கப்படும் வேளையில் பெந்தெகொஸ்தே ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டுகிறது; தரியுவை ஏமாற்றிய அந்த நூற்று இருபது பிரதானர்கள், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் காலத்தில் நிலவும் பொய்யான ஆசாரியத்துவத்தின் ஒரு சின்னமாக உள்ளனர். ராஜாவை ஏமாற்றுகிறவர்களில் இரண்டு வகைகள், விசுவாசதுரோகம் செய்த அந்த இரண்டு தலைவர்களாலும், விசுவாசதுரோகம் செய்த அந்த நூற்று இருபது பிரதானர்களாலும் வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன. தீர்க்கதரிசியாகிய தானியேலுடன் அந்த இரண்டு தலைவர்கள் ஒரே வகையினராகக் கணிக்கப்படுகிறார்கள். தரியுவை ஏமாற்றும் அந்த இரண்டு வகைகள், பொய்யான தீர்க்கதரிசிகளின் ஒரு குழுவையும், சீர்கெட்ட ஆசாரியர்களின் ஒரு குழுவையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

எரேமியாவின் “தரிசன ஆண்டானது” தரியுவை ஏமாற்றிய சதிகாரர்களின் நியாயத்தீர்ப்பாகும். பொய்யான தீர்க்கதரிசிகளும் ஆசாரியர்களும் பெறும் நியாயத்தீர்ப்பு தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் ஒரு பொருளாகும். மேலும், கிறிஸ்துவுக்கு விரோதமாக ரோம அதிகாரிகளை வழிநடத்தி ஏமாற்றியது எவ்வாறேனும் ஒரு கெட்டுப்போன ஆசாரியத்துவமாக இருந்ததுபோல, தானியேல் ஆறாம் அதிகாரத்திலுள்ள சதி அத்தகைய தீர்க்கதரிசனச் சத்தியத்தையே உரையாடுகிறது.

தானியேல் புத்தகத்தின் ஐந்தாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசன வரிகள், ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது குடியரசுக் கொம்பின்மேலும் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடு என்னும் தேசத்தின்மேலும் நிறைவேற்றப்பட்ட நிர்வாகத் தீர்ப்பை முன்வைக்கின்றன. அந்தத் தீர்ப்பு, பாதுகாப்பின்றி இருந்த தெற்குச் சுவரின் வழியாக இராஜ்யத்திற்குள் ஒளிந்து நுழைந்த மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாமினால் நிறைவேற்றப்படுகிறது. தானியேல் புத்தகத்தின் மூன்றாம் அதிகாரத்தில் உள்ள ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வரி, அதே நேரத்தில் தேவனுடைய ஜனங்கள் முழு உலகிற்கும் ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படுவதை அடையாளப்படுத்துகிறது. ஆறாம் அதிகாரம், அதே வரலாற்றிலேயே பொய்தீர்க்கதரிசிகள்மேல் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்ப்பின்மீது கவனம் செலுத்துகிறது.

அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் ஞாயிறு சட்டத்தின் போது, மததுரோகமான புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பு இரண்டு வகுப்புகளால் அமைக்கப்படுகிறது: ஒன்று, ஞாயிற்றுக்கிழமையை ஆராதனையின் நாளாக நிலைநிறுத்துவது; மற்றொன்று, சப்தத்தை ஆராதனையின் நாளாக நிலைநிறுத்துவதாக வீணாக அறிக்கையிடுவது. குடியரசுக் கொம்புக்குள் இவற்றுக்குச் சேர்ந்த ஒத்த உருவங்கள் ஜனநாயக மற்றும் குடியரசுக் கட்சிகள் ஆகும். இந்த இரண்டு மததுரோகக் கொம்புகளும் கிறிஸ்துவின் காலத்தில் சத்தூகேயரும் பரிசேயரும் மூலம் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டன. தரியுவின் வஞ்சகத்தில் இடம்பெற்ற இரண்டு மததுரோக ஜனாதிபதிகளும் நூற்று இருபது ஆசாரியர்களும், புராட்டஸ்டண்ட் மதத்தின் மததுரோகக் கொம்பின் இந்த இரண்டு வகைப்பாடுகளையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். கதை நிகழ்ந்த காலத்தில் அவர்கள் உண்மையில் அரசியல் பிரமுகர்களாயிருந்த போதிலும், தீர்க்கதரிசனச் சூழல் அரசை ஏமாற்றுவது மததுரோகமான சமய அதிகாரமே என்பதைக் குறிப்பாக அடையாளப்படுத்துகிறது.

கர்மேல் மலையில் எடுத்துக்காட்டப்பட்டபடி, இந்த நிகழ்ச்சி இரண்டு வகையான பொய்த் தீர்க்கதரிசிகளை அடையாளப்படுத்துகிறது: பாகாலின் தீர்க்கதரிசிகளையும் தோப்பின் தீர்க்கதரிசிகளையும் (அஷ்டரோத்). இவ்விருவரும் ஒன்றிணைந்து சபையும் அரசும் இணைந்திருப்பதற்கான அடையாளமாக நிற்கின்றனர்; ஏனெனில் பாகால் ஆண் தெய்வமாகவும் அஷ்டரோத் பெண் தெய்வமாகவும் இருக்கிறார். இறுதியில் எலியா கர்மேல் மலையின் பொய்த் தீர்க்கதரிசிகளை வதம்பண்ணினார்; அதுபோலவே தானியேல் ஆறாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் கூட்டுச் சதியில் இருந்தவர்கள் சிங்கங்களின் குகைக்குள் எறியப்பட்டார்கள்.

யோவான் ஸ்நானகரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அதே கர்மேல் மலையின் நிகழ்ச்சியில், வஞ்சகப்படுத்தும் அதிகாரம் மகளாகும். இரு நிகழ்ச்சிகளும் வஞ்சகப்படுத்துகிறவர்களை நடனமாடுகிறவர்களாக அடையாளப்படுத்துகின்றன; கர்மேல் மலையில் தங்களுடைய காணிக்கையைச் சுற்றி நடனமாடியதிலோ, அல்லது ஏரோதுவின் மதுவெறி நிறைந்த பிறந்தநாள் விருந்திலோ, அங்கே சலோமே தன் வஞ்சகத்தின் நடனத்தை ஆடியதிலோ. இந்த இரு கோடுகளும் சேர்ந்து, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முழுமையாக உருவாகும் திருச்சபையும் அரசும் இணைந்த கூட்டை அடையாளப்படுத்துகின்றன; மேலும், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய திருச்சபைகள், கத்தோலிக்கத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஏரோதியாளின் மகள்களாகவும், அவளே யேசபெலாகவும் இருப்பதை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஏரோதுவின் பிறந்தநாள், பூமி மிருகத்தின் ஆறாவது ராஜ்யத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது; ஆனால் அதே சமயத்தில், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஏழாவது ராஜ்யத்தின் (ஐக்கிய நாடுகள் சபை) பிறந்தநாளையும் குறிக்கிறது.

சலோமிக்கே அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதியிலேயே, ஹேரோது தன் ராஜ்யத்தின் பாதியை சலோமிக்குக் கொடுக்க ஒப்புக்கொள்கிறான்; இதன் மூலம் ஏழாவது ராஜ்யம் அரைச்சபையும் அரைஅரசும் சேர்ந்த ஒரு கூட்டிணைப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. யோவானின் தலை ஹேரோதியாளிடம் ஒப்படைக்கப்படும் போது அந்த ராஜ்யம் தொடங்குகிறது. இந்தக் காரணத்தினாலே, ஏழாவது ராஜ்யம் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினேழாம் அதிகாரத்தில், “கொஞ்சக்காலம்” மட்டுமே நீடிப்பதாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில்தான் அந்த மூவகைச் சங்கமம் நிறுவப்படுகிறது; ஏனெனில் அங்கே பத்து ராஜாக்கள் தங்கள் குறுகிய ஆயுளுடைய ராஜ்யத்தை ஒரு “மணிநேரம்” மிருகத்துக்குக் கொடுக்க ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். அந்த ஒரு “மணிநேரம்” என்பது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் “மணிநேரம்” ஆகும்; அது ஐக்கிய அமெரிக்காவில் தொடங்கி, மிகாயேல் எழுந்தருளும் போது முடிவடைகிறது.

ஏரோதால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அந்த பத்து ராஜாக்கள், ஏழாவது ராஜ்யத்தின் பிறந்தநாளில், “ஒரு மணி” என்று பிரதிநிதிக்கப்படும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்ட நெருக்கடியின் காலத்தில், தங்கள் ராஜ்யத்தின் பாதியை மிருகத்துக்குக் கொடுக்க ஒப்புக்கொள்கிறார்கள். அந்த “மணியில்,” பெல்ஷாத்சாரின் சுவரில் கைஎழுத்து எழுதப்படுகிறது. அந்த “மணியில்,” ஷத்ராக், மேஷாக், ஆபேத்நேகோ ஆகியோர் அக்னிக்குழியில் எறியப்படுகிறார்கள்; மேலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினொன்றில் குறிப்பிடப்படும் இரண்டு சாட்சிகளைப்போல அவர்கள் மேகத்தில் உயர்த்தப்படுகிறார்கள். மனிதர்களின் பார்வைக்கு முன்னால் வானத்திலிருந்து நெருப்பை இறக்கிவரச் செய்கிற பூமியின் மிருகம் நிகழ்த்தும் வஞ்சகத்தினால், அந்த மும்மடங்கு ஐக்கியம் ஒன்றுசேர்க்கப்படுகிறது.

உலகம் வஞ்சிக்கப்படுவது, அவன் செய்ய வல்லமையுடையிருந்த அற்புதங்களினாலேயன்றி, “அந்த அற்புதங்களின் சாதனங்களினால்” இன்னும் அதிகமாகும். “அந்த அற்புதங்களின் சாதனங்கள்” என்ற வெளிப்பாடு சேர்க்கப்பட்ட சொற்றொடராகும்; ஆனாலும் அது அற்புதங்களின் மேல் இருக்க வேண்டிய சரியான வலியுறுத்தலைக் கொடுக்கிறது; இதை கவனமாகக் குறிப்பெடுக்க வேண்டும். பொய்யான செய்தி (வானத்திலிருந்து நெருப்பு) உலகத்தை எவ்விதமாக வஞ்சிக்கிறது என்பதை அறிதல் முக்கியமானது; ஏனெனில், இப்போது நாம் இருப்பது பூமி கிரகத்தின் மக்கள்தொகைகள், பூமியின் உலகமயவாத வணிகர்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டும் கையாளப்பட்டும் வரும் ஒரு “தகவல் அதிவேக நெடுஞ்சாலை” மூலமாக மயக்கப்படுகின்ற வரலாற்றின் நடுப்பகுதியிலேயே ஆகும். அந்தப் பொருளை பின்னர் வரும் கட்டுரைகளுக்கு ஒத்திவைக்கிறோம்; ஆனால் இப்போது நாம் வெறுமனே சுட்டிக்காட்டுவது என்னவெனில், தரியுவின்மேல் நிகழ்த்தப்பட்ட தலைவர்களும் பிரபுக்களும் செய்த வஞ்சகம், ஒன்றோடொன்று தொடர்புடைய பல கூறுகளை உட்கொண்டிருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட தீர்க்கதரிசனப் பொருளாகும்; அவை அறியப்பட வேண்டியவையாகும்.

மூன்றடங்கிய ஒன்றிப்பு, ஏரோதின் பிறந்தநாள் விருந்தில் ஆட்சியாளர்களுக்கு முன்பாக சாலோமே ஆடிய காமத் தூண்டுதலான நடனத்தின் வஞ்சகத்தினால் ஒன்றுகூட்டப்பட்டது. பிலாத்துவின் மீது வற்புறுத்தப்பட்ட அந்த வஞ்சகம், இயல்பில் இருமடங்கானதாக இருந்தது; அதாவது, கிறிஸ்து அரசாட்சியின் அதிகாரத்திற்கு விரோதமாக கலகத்தை ஏற்படுத்தியும் ஊக்குவித்தும் வருகிறார் என்ற குற்றச்சாட்டு, மேலும் அவர் சமய அதிகாரத்திற்கு எதிராக தேவநிந்தனை செய்கிறார் என்ற குற்றச்சாட்டும் ஆகும். அந்த வரலாற்றில் மூன்று விரோதிகள் ஒன்றுகூடினர். ரோம அதிகாரம் (அரசு), பரப்பாஸ், ஒரு பொய்க் கிறிஸ்து (பொய்த் தீர்க்கதரிசி), மற்றும் மததுறந்த யூதச் சபை (மிருகம்). மததுறந்த சபை, கலகம் மற்றும் தேவநிந்தனை என்ற இருமடங்கான பொய்யினால் ரோம அதிகாரத்தை (அரசை) வஞ்சித்தது.

இறுதியில் தன்னை ஏமாற்றியவர்களின் உந்துதலை தரியு உணர்ந்தபோது, தானியேலை சிங்கங்களின் குகைக்குள் எறிய வேண்டிய கட்டாயத்தில் ஆழ்த்தப்படுகிறான். தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்துக்குக் கீழ்ப்படிந்ததினால், தானியேல் அரசின் சட்டத்தை மீறினான். தரியுவின் முன் வைக்கப்பட்ட பொய், தரியுவின் பெருமையை உயர்த்துவதன் மூலம் நிறைவேற்றப்பட்டது; இதனால், தன்னை ஏமாற்றியவர்களின் உந்துதலை அவன் அறிந்துகொள்ள முடியாமல் போனான். தானியேலும் சிங்கங்களின் குகையும் பற்றிய வரலாற்றிலுள்ள அந்தப் பொய்யும் வஞ்சகமும், தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிதலை தெய்வநிந்தனையும் ராஜதுரோகமும் என்று அடையாளப்படுத்துகிறது; இதுவே சிலுவையின் நிகழ்வில் இருந்த அதே இருவகை வஞ்சகமாகும்; மேலும், சிலுவையின் வழிக்குறி ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வழிக்குறியோடு ஒத்திசைகிறது.

மதத்தை ஏமாற்றும் அதிகாரத்தின் தண்டனை வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு பொருளாக உள்ளது; அதைப் போலவே, அந்த மதஅதிகாரம் அரசஅதிகாரத்தை ஏமாற்றுகிறது என்பதும் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரு உண்மையாகும்.

சோதனைக்காலம் முடிவுறும் பின் சமயத் தலைவர்கள்மேல் மக்கள் திரும்புகிறார்கள்; ஏனெனில் சமயத் தலைவர்கள் பரப்பிய பொய்யினால் தாங்கள் ஏமாற்றப்பட்டிருந்ததாக அவர்களுடைய கூட்டத்தார் உணர்கிறார்கள். தலைவர்களும் பிரபுக்களும், அவர்களுடைய குடும்பங்களுடன் சேர்ந்து, தாங்கள் பரப்பிய அந்தப் பொய்க்காக அதே பிரதிகாரத் தீர்ப்பைச் சந்தித்தார்கள். எலியா கர்மேல் மலையில் பொய்தீர்க்கதரிசிகளை வெட்டிக்கொன்றபோது, அதே பிரதிகாரம் வெளிப்படுத்தல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் “பெரிய பூகம்பத்தில்,” “ஏழாயிரம்” பேர் வீழ்த்தப்படுகிற நிகழ்வில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் மகா நிலநடுக்கத்தின் நிறைவேற்றத்தில், கொல்லப்பட்ட ஏழாயிரம் பேர் பிரான்சின் அரசாட்சியைக் குறித்தனர். அந்த மகா நிலநடுக்கத்தின் “மணி”—அதாவது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம்—வரும் வேளையில், கொல்லப்படும் ஏழாயிரம் பேர் ரோமாவுக்கு வணங்கும் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்; ஏனெனில், ஏழாம் நாள் சபாத்தின் பொறுப்புணர்வை அறிந்திருப்பவர்களே ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் வரும்போது மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறுகிறார்கள்.

பெரிய பூகம்பத்தின் “மணிநேரத்தில்”, அதாவது ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில், வீழ்த்தப்படுகிற “ஏழாயிரம்” பேர், எலியாவின் காலத்தில் யெசபெலுக்கு முன்பாகத் தலைவணங்க மறுத்த “ஏழாயிரம்” பேருடன் ஒப்புமையாகவும் நிறுத்தப்படுகிறார்கள்.

ஏழாயிரம் என்ற எண்ணைக் குறித்த முதல் குறிப்பிடுதல், யேசபெலுக்கு வணங்க மறுத்த விசுவாசமுள்ள ஒரு கூட்டத்தைக் அடையாளப்படுத்துகிறது; கடைசி குறிப்பிடுதல், யேசபெலுக்கு வணங்குகிற மீதிக்கூட்டத்தைக் குறிக்கிறது. ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, பாப்பரசாட்சி மகிமையான தேசத்தை (வெளிப்படுத்தல் பதின்மூன்றின் பூமி மிருகம்) வெல்லும் வேளையில், ஒரு வர்க்கம் “கவிழ்க்கப்படுகிறது,” மற்றொரு வர்க்கம் பாபிலோனின் கட்டுப்பாட்டுக் கையிலிருந்து தப்பிக்கிறது; ஏனெனில் அப்போது பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வரும்படி அழைக்கும் செய்தி ஆரம்பிக்கிறது.

“நாடுகள்” என்ற சொல் சேர்க்கப்பட்ட ஒரு சொலாகும்; ஏனெனில் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் அமல்படும் வேளையில் அநேக நாடுகள் “கீழ்மேலாக்கப்படுவதில்லை”; ஆனால் அநேக தனிநபர் ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகள் அப்படியாகிறார்கள்; ஏனெனில் அந்தத் தருணத்தில் மூன்றாம் தூதனின் ஒளிக்குப் பொறுப்புக்கூறுவோராய் இருப்பவர்கள் அவர்கள் மட்டுமே. அவர்களே அந்த “அநேகர்”; ஏனெனில் அவர்கள் தேவனுடைய முத்திரையைப் பெற்றவர்களில் உட்பட்டவர்களாய் அழைக்கப்பட்டிருந்தார்கள்; ஆனால் அந்த அழைப்பை அவர்கள் நிராகரித்தார்கள்.

தானியேல் ஆறாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அரசகுமாரர்களும் பிரதான அதிகாரிகளும் செய்த வஞ்சகம், அரச அதிகாரத்தை ஏமாற்றுகின்ற மத அதிகாரத்தின் தண்டனையை அடையாளப்படுத்துகிறது.

அடுத்த கட்டுரையில் தானியேல் புத்தகத்தைத் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.