தானியேல் புத்தகம் - எண் ஐந்து

யூதாவின் கடைசி மூன்று ராஜாக்களில் முதலாவனாக யெகோயாகீம் இருந்தான்; அவன் பாபிலோனியரால் ஜெயிக்கப்பட்டபோது, தெற்கு ராஜ்யத்துக்கான எழுபது ஆண்டுகால அடிமைத்தனம் ஆரம்பமானது. அந்த எழுபது ஆண்டுகள், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முதல் ராஜ்யமான பாபிலோன் ஆட்சி செய்யும் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. ஏசாயா இருபத்துமூன்றாம் அதிகாரத்தில், தீரின் வேசி எழுபது குறியீட்டுக் ஆண்டுகள் மறக்கப்பட்டிருப்பாள்; அவை தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒரே ஒரு ராஜாவின் நாட்களாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டன. வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு ராஜா என்பது ஒரு ராஜ்யமே; ஆகையால், எழுபது ஆண்டுகளாக இருந்த வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒரே ராஜ்யத்தின் நாட்கள் பாபிலோனே ஆகும்.

அந்த வரலாற்றுக் காலத்தில், திருச்சபைத்தலைமையாட்சியைச் சுட்டிக்காட்டும் தீருவின் வேசி மறக்கப்பட்டிருப்பாள். அடையாளார்த்தமான எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவில், அவள் நினைவுகூரப்பட்டு வெளிப்பட்டு, பூமியின் எல்லா இராச்சியங்களோடும் விபசாரம் செய்வாள். ஆவிக்குரிய விபசாரம் என்பது திருச்சபையும் அரசும் சேர்ந்து ஏற்படுத்தும் சட்டவிரோத உறவாகும். அடையாளார்த்தமான எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவில், திருச்சபைத்தலைமையாட்சி, தீருவின் வேசி அந்த அடையாளார்த்தமான எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவில் விபசாரம் செய்கிற எல்லா ராஜாக்களாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையுடன் உறவுக்குள் வரும். அந்த அடையாளார்த்தமான எழுபது ஆண்டுகளின் காலத்தில் ஆட்சி செய்கிற இராச்சியம், இரண்டு கொம்புகளையுடைய பூமி மிருகமான ஐக்கிய அமெரிக்க நாடுகளாகும்.

தானியேல் முதல் அதிகாரம் முதல் ஐந்தாம் அதிகாரம் வரையிலான பகுதிகள் பாபிலோனின் எழுபது ஆண்டுகளின் வரலாற்றை விளக்குகின்றன; ஆகையால், அந்த அதிகாரங்கள் பூமி மிருகத்தின் இரு கொம்புகளின் வரலாற்றையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன. நான்காம் மற்றும் ஐந்தாம் அதிகாரங்கள் பாபிலோனின் முதல் அரசனையும் கடைசி அரசனையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன; இவ்விரு அதிகாரங்களும் சேர்ந்து பூமி மிருகத்தின் வரலாறையும் அதன் இரு கொம்புகளின் வரலாறையும் அடையாளப்படுத்துகின்றன. இரு கொம்புகளின் நியாயத்தீர்ப்பும், பூமி மிருகத்தினுடைய நியாயத்தீர்ப்பும், முதல் அரசனும் கடைசி அரசனும் பெற்ற நியாயத்தீர்ப்பினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. நெபுகாத்நேச்சாரின் நியாயத்தீர்ப்பு “ஏழு காலங்களுக்கு” துரத்திப்போடப்படுதல் ஆகும்; அந்தக் காலத்தில் அவர் இருபத்திஐந்நூற்று இருபது நாட்கள் புல்லையும் பனித்துளியையும் சார்ந்து காட்டு மிருகம்போல் வாழ்ந்தார். பெல்ஷாத்சாரின் நியாயத்தீர்ப்பு சுவரின் மேல் எழுதப்பட்டது; அது இருபத்திஐந்நூற்று இருபது என்ற எண்ணிக்கையுடன் ஒப்பிடப்பட்டது; இதனால் பூமி மிருகத்தினதும் அதன் இரு கொம்புகளினதும் நியாயத்தீர்ப்பு லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்களால்” பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது என்பது அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. இது இரு அரசர்களின் சாட்சியின் அடிப்படையில் அமைந்தது; அந்த இரு சாட்சிகளும் முதல் மற்றும் கடைசியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

“ஏழு காலங்கள்” என்பதே அட்வென்டிசத்திற்கு இடறற்கல்லாக உள்ளது; ஆகையால் அது தெளிவாக அங்கே இருந்தபோதிலும் அங்கீகரிக்கப்பட முடியாது—பார்க்க விரும்புகிறவர்களுக்கு அது வெளிப்படையாக இருக்கிறது. அது எழுபது ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்த ஜாதியின் (பாபிலோன்) நியாயத்தீர்ப்பின் அடையாளமாகும்; மேலும் எழுபது அடையாள ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்யும் ராஜ்யத்தின் நியாயத்தீர்ப்பின் அடையாளமாகவும் உள்ளது. வில்லியம் மில்லர், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” குறித்த தமது புரிதலை முன்வைத்தபோது, தானியேல் நான்காம் அதிகாரத்தில் நேபுகாத்நேச்சார் மிருகம்போல் வாழ்ந்த இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது நாட்களை, லேவியராகமம் 26-இன் “ஏழு காலங்கள்” என்பதை நிலைநிறுத்தும் தீர்க்கதரிசனச் சாட்சிகளில் ஒன்றாகப் பயன்படுத்தினார். “ஏழு காலங்கள்” என்பது சகரியா நான்காம் அதிகாரத்தில் அடித்தளக்கல்லும் தலைக்கல்லும் ஆகும். இயேசு, சகோதரி வைட், எசாயா, மற்றும் பேதுரு இதனை மூலையின்தலையாக ஆகிற கல் என்று அடையாளப்படுத்துகின்றனர். இது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் கிரீடக்கோட்பாடாக இருக்கிறது; இருந்தபோதிலும், தங்களை மூன்றாம் தூதனின் செய்தியாளர்கள் என்று அறிவிப்பவர்களால் அது அடிப்படையாகக் காணப்படாமற்போயுள்ளது.

தானியேல் புத்தகத்தின் முதல் ஆறு அதிகாரங்களை நாம் ஆராயத் தொடங்கும்போது, ஆரம்பத்திலிருந்தே “ஏழு காலங்கள்” அடையாளப்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பதை உணருவது முக்கியமானதாகும். யெஹோயாக்கீம் பாபிலோனால் வீழ்த்தப்பட்டபோது, எழுபது ஆண்டுகளான சிறைப்பட்ட காலம் தொடங்கியது. அவர்கள் ஏன் எழுபது ஆண்டுகள் சிறைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார்கள் என்பதை நாளாகமப் புத்தகம் விளக்குகிறது.

அடிமைத்தனத்தில் இருந்த எழுபது ஆண்டுகள், “தேசம் தன் ஓய்வுநாட்களை அனுபவிக்கும் வரைக்கும்; அது பாழாயிருந்த காலமெல்லாம் ஓய்வுநாள் கொண்டாடினது” என்ற எரேமியாவின் வார்த்தை நிறைவேறுவதற்காக இருந்தன. நாம் மேற்கோள் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் நாளாகமத்தில் உள்ள வசனத்தைத் தவிர, தேசம் தன் ஓய்வுநாட்களை “அனுபவித்தது” என்று குறிப்பிடும் வேறு ஒரே பகுதி தேவனுடைய வார்த்தையில் உள்ளது. அந்த பகுதி லேவியராகமம் இருபத்தைந்து மற்றும் இருபத்தாறு அதிகாரங்களில் காணப்படுகிறது. இருபத்தைந்தாம் அதிகாரம், தேசம் தன் ஓய்வுநாள் இளைப்பாறுதலை எவ்வாறு அனுபவிக்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கான கட்டளையை வழங்குகிறது; இருபத்தாறாம் அதிகாரம், அந்த உடன்படிக்கைக் கட்டளைகள் பின்பற்றப்படாவிட்டால் வரும் “ஏழு மடங்கு” சாபத்தை வரையறுக்கிறது.

யெகோயாக்கீமின் விதி, தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் மோசேயின் “சாபமும்” “சத்தியப்பிரமாணமும்” என்று குறிப்பிட்டதின் ஒரு கூறாகிய சிறைப்பட்டுத்தலின் தொடக்கத்தைக் குறித்தது. “ஏழு காலங்கள்” என்ற சாபத்தைத் தானியேல் உணர்ந்திருந்தான்; ஏனெனில் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் அவன் சாட்சி அளிப்பதாவது, எரேமியாவின் எழுபது ஆண்டுத் தீர்க்கதரிசனத்தைத் தனது ஆய்வின் மூலம், தேவனுடைய ஜனங்கள் பாபிலோனில் எத்தனை ஆண்டுகள் அடிமைப்படுத்தப்படுவார்கள் என்பதை அவன் அறிந்துகொண்டான்.

தானியேல் எழுபது ஆண்டுகளை “புஸ்தகங்களினால்” அறிந்தான்; அது எரேமியாவின் புத்தகம் மட்டும் அல்ல. அவன் புரிந்துகொண்ட மற்ற புத்தகம் மோசேயின் எழுத்துகளே; ஏனெனில் தன் ஜெபத்தில், எழுபது ஆண்டுகால அடிமைத்தனத்தின் “சாபம்” என்பது மோசேயின் “சத்தியப்பிரமாணம்” என்பதைக் குறிப்பாக அடையாளப்படுத்துகிறான். தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் “சத்தியப்பிரமாணம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் “ஏழு மடங்கு” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அதே சொல்லாகும். யூதா பாபிலோனில் எழுபது ஆண்டுகள் சிறைப்படுத்தப்பட்டிருந்தது, இக்காலத்திய எந்தத் தெய்வீக அறிஞர் எவ்வாறு வாதிட்டாலும், “ஏழு மடங்கு” என்னும் சாபத்தின் நிறைவேற்றமாக இருந்தது. இதுவோ பகலொளிபோல் தெளிவானது; ஆனால் அதை காண மனம் உடையவர்களுக்கே அது தென்படும்.

நிலத்துக்கு ஓய்வு அளிக்க வேண்டிய கட்டளைகளில், நிலத்தை ஆறு ஆண்டுகள் பயிரிட்டு, ஒரு ஆண்டு நிலத்தை ஓய்வில் விடும் ஏழு சுழற்சிகள் நாற்பத்தொன்பதாம் ஆண்டுவரை தொடர்கின்றன என்பதை காணுவது முக்கியமானது; அந்நேரத்தில் ஏழு ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஏழு சுழற்சிகளின் நிறைவேற்றத்தை அடையாளப்படுத்தும் யூபிலி இருக்க வேண்டியிருந்தது. கவனிக்க வேண்டிய தீர்மானகரமான அம்சம் என்னவெனில், யூபிலியின் எக்காளம் பாவநிவாரண நாளிலேயே ஊதப்பட வேண்டியிருந்தது; ஆகையால், முன்மாதிரிக்கு எதிரான பாவநிவாரண நாள் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று தொடங்கியபோது, “ஏழு காலங்கள்” என்ற சுழற்சியைச் சுட்டிக்காட்டும் யூபிலி எக்காளமும் அப்பொழுதே ஊதப்பட வேண்டியிருந்தது என்பதைக் இது அடையாளப்படுத்துகிறது. கி.மு. 677 இல் மனாச்சே பாபிலோனுக்கு சிறையெடுத்து செல்லப்பட்டபோது தொடங்கிய “ஏழு காலங்கள்,” இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டியது; அவை முன்மாதிரிக்கு எதிரான பாவநிவாரண நாளில் முடிவுற்றன. காண விரும்பாதவர்களால் மட்டுமே இந்த இணைப்பு தவறவிடப்படும். “ஏழு காலங்கள்” என்ற சுழற்சி, இரண்டாயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகளுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

லேவியராகமம் இருபத்தைந்து அதிகாரத்தின் முதல் ஒன்பது வசனங்களில் உள்ள உடன்படிக்கைக் கட்டளைகளுக்குள், தேவனுடைய வார்த்தையில் ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு என்ற கோட்பாட்டின் மிக ஆழமான எடுத்துக்காட்டு இருப்பதையும் காணுவது முக்கியமானதாகும். திரளான மக்களை பாபிலோனின் திராட்சரசத்தால் மயக்கமடைந்தவர்களாக வைத்திருக்கத் தெய்வவியல் அறிஞர்கள் முன்வைக்கும் கற்பனைக் கதைகளின் கலவையானது, இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் வரும் “ஏழு காலங்கள்” என்ற நியாயத்தீர்ப்பு, “ஏழு காலங்கள்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள எபிரேயச் சொல்லின் அர்த்தத்தைப் பற்றிய தவறான புரிதலாகும் என்பதேயாகும். அந்த வாதம் உண்மையல்ல. அந்தச் சொல்லின் எபிரேய அர்த்தம், அதை எண்ணியல் முறையில் பொருத்திப் பயன்படுத்துவதற்கான நியாயத்தைத் தனது வரையறைக்குள்ளேயே முழுமையாக உள்ளடக்கியிருக்கிறது; ஆனால் எபிரேய இலக்கணத்தில் தாமே அறிவித்துக் கொண்ட நிபுணத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட தவறான முன்னூன்றலைத் தாங்கி நிறுத்தும் அவர்களின் குற்றமிக்க வாதம், வெறுமனே திசைதிருப்பும் வாதமே ஆகும்.

இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் “ஏழு காலங்கள்” என்று சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள நியாயத்தீர்ப்பு, அந்த வசனப்பகுதியின் சூழலால் அறியப்படுகிறது; எபிரெய மொழியை வலுக்கட்டாயமாக மாற்றிப் பொருள் கூறும் இக்காலத் தெய்வவியல் அறிஞர்களால் அல்ல. வில்லியம் மில்லர், எபிரெய மொழியை எவ்விதத்திலும் மேற்கோள் கொள்ளாமல் தமது முடிவை உருவாக்கினார்; மேலும், அவருடைய புரிதல் சரியானது என்று தூண்டுதல் அங்கீகரித்தது. “ஏழு காலங்கள்” என்ற நியாயத்தீர்ப்பு அமைந்துள்ள அந்த அதிகாரத்தின் சூழலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, எபிரெய மொழியை அல்ல, தூதர்கள் அவருடைய புரிதலை வழிநடத்தினர்.

இருபத்தைந்தாம் அதிகாரத்தின் சூழல், உடன்படிக்கைக்கான அறிவுறுத்தல்கள் அடையாளப்படுத்தப்படும் இடமாகும்; பின்னர் இருபத்தாறு அதிகாரம், அந்த உடன்படிக்கை அறிவுறுத்தல்களை கைக்கொள்வதற்கான வாக்குத்தத்த ஆசீர்வாதத்தை வழங்குகிறது; அதன்பிறகு, அந்த அறிவுறுத்தல்களுக்கு கீழ்ப்படியாமைக்காக தானியேல் “மோசேயின் சாபம்” என்று அழைப்பதையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

சூழல் என்பது வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு நாள் ஒரு ஆண்டைக் குறிக்கும் என்னும் கோட்பாட்டின் கருப்பொருள் ஆகும். லேவியராகமம் இருபத்தைந்து ஆம் அதிகாரத்தின் அந்த ஆரம்ப வசனங்கள், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு நாள் ஒரு ஆண்டைக் குறிக்கிறது என்பதை அடையாளப்படுத்துகின்றன. யாத்திராகமப் புத்தகத்தில், மனிதனுக்கும் மிருகத்திற்கும் உரிய ஏழாம் நாள் சப்த ஓய்விற்கும், நிலத்திற்குரிய ஏழாம் ஆண்டு சப்த ஓய்விற்கும் இடையிலான தொடர்பை மோசே தெளிவாகக் குறிப்பிட்டுக் காட்டுகிறார்.

அந்த மூன்று வசனங்களுக்குள், மனிதருக்கும் மிருகங்களுக்கும் உரிய ஓய்வு நாள், தேசத்திற்குரிய ஓய்வு ஆண்டுக்கு ஒப்பானது என்பதை அறியலாம். லேவியராகமம் இருபத்தைந்து அதிகாரத்தின் முதல் ஐந்து வசனங்களில், யாத்திராகமம் இருபது அதிகாரம் எட்டு முதல் பதினொன்று வசனங்கள் வரையிலான சப்தாக் கட்டளையில் காணப்படும் அதே இலக்கண அமைப்பை நாம் காண்கிறோம்.

இரண்டு சப்தக் கட்டளைகளும் ஒன்றிணைந்து லேவியராகமம் இருபத்தைந்து மற்றும் இருபத்தாறு அதிகாரங்களின் சூழலைக் குறிப்பிடுகின்றன. வரியின்மேல் வரியாக அவை ஒன்றுசேர்ந்து சாட்சி அளிப்பதாவது: “ஆறு நாட்கள் நீ உழைத்து, உன் எல்லா வேலையையும் செய்யக்கடவன்,” என்றும், “ஆறு ஆண்டுகள் நீ உன் வயலை விதைத்து, ஆறு ஆண்டுகள் உன் திராட்சைத்தோட்டத்தை வெட்டி ஒழுங்குபடுத்தி, அதின் கனியைச் சேர்த்துக்கொள்ளக்கடவன்,” என்றும். “ஆனால் ஏழாம் நாள் உன் தேவனாகிய கர்த்தருக்குரிய சப்தம்,” என்றும், “ஏழாம் ஆண்டு தேசத்திற்குச் சப்த ஓய்வாயிருக்கும், கர்த்தருக்குரிய சப்தமாயிருக்கும்” என்றும்.

மனிதர்களுக்கான ஓய்வுநாளாயினும் நிலத்திற்கான ஓய்வுநாளாயினும், ஓய்வுநாள் கட்டளைகளில் “ஏழாம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள இரு சொற்களும், லேவியராகமம் இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரத்தில் “ஏழு மடங்கு” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அதே எபிரெய மொழிச்சொல்லாகும். லேவியராகமம் இருபத்தைந்து மற்றும் இருபத்தாறு ஆம் அதிகாரங்களின் சூழல், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு நாள் ஒரு ஆண்டைக் குறிக்கும் என்ற தீர்க்கதரிசன விதியின் அமைப்புக்குள் வைக்கப்பட்டுள்ளது. அதற்கு இணையாக முக்கியமானது, முதற்குறிப்பின் தீர்க்கதரிசன விதியும் ஆகும்.

இந்த இரண்டு அதிகாரங்களில் முதலில் குறிப்பிடப்படுவது “ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு” என்ற கோட்பாடாகும். கபிரியேலும் மற்ற தூதர்களும் வழிநடத்தலினால், வில்லியம் மில்லர் லேவியராகமத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பது இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளுக்கான ஒரு அடையாளம் என்பதை அறிந்தார்; மேலும், இருபத்தைந்தாம் அதிகாரத்தின் முதல் ஐந்து வசனங்களில் முன்வைக்கப்பட்டுள்ள “ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு” என்ற கோட்பாடே இவ்வதிகாரங்களின் சூழலாக இருப்பதனால், இது அந்தச் சூழலோடு முழுமையான ஒற்றுமையில் உள்ளது.

நாளாகமத்தின் ஆசிரியர், தெற்குத் ராஜ்யமான யூதாவை பாபிலோன் சிறையிலே கொண்டு செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டதற்கான காரணத்தைச் சுட்டிக்காட்டியபோது, அந்த தேசம் தன் சப்த ஓய்வை அனுபவிக்கும்படியாகவே அது நடந்தது என்று கூறினார். தேவனுடைய வார்த்தையில், தேசம் ஓய்வை அனுபவிப்பதாகக் குறிப்பிடப்படும் வேறு ஒரேயொரு இடம் லேவியராகமம் இருபத்தைந்தாம் மற்றும் இருபத்தாறாம் அதிகாரங்களிலேயே காணப்படுகிறது. வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முதல் ராஜ்யமாகப் பாபிலோன் ஆண்ட எழுபது ஆண்டுகள், வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் ராஜ்யமாக பூமியின் மிருகம் ஆண்டிருக்கும் அடையாளார்த்த ஆண்டுகளை மட்டும் முன்வைப்பதல்ல; அந்த எழுபது ஆண்டுகள் மோசேயின் சாபத்தில் கூறப்பட்ட “ஏழு காலங்களுக்கு” நேரடியான ஒரு குறிப்பு ஆகும்.

தானியேலின் முதல் ஆறு அதிகாரங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ள தீர்க்கதரிசனங்களை நாம் ஆராயத் தொடங்கும் போது, “ஏழு காலங்கள்” என்ற சாபமும், “ஏழு காலங்கள்” என்ற ஆசீர்வாதமும், அவற்றில் ஒவ்வொரு அதிகாரத்தினதும் ஒரு கூறாக இருப்பதை அறிதல் அத்தியாவசியமானதாகும்.

ஏழு ஆண்டுகளின் ஏழு சுழற்சிகளைக் கொண்ட காலச்சுழற்சி, ஏழாம் மாதத்தின் பத்தாம் நாளான பரிகார நாளில் யூபிலி எக்காளம் ஊதப்படுவதினால் குறிக்கப்படுகிறது என்பதை நினைவில் கொள்ளுதலும் முக்கியமானது. இந்த உண்மை, “ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதினான்காம் வசனத்தில் உள்ள இரண்டாயிரத்து முன்னூறு நாட்களுடன் ஒன்றிணைக்கிறது. மேலும், ஒரு தீர்க்கதரிசன ஆண்டு முன்னூற்று அறுபது நாட்கள் கொண்டது என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுதல் முக்கியமானது; ஆகையால், “ஏழு காலங்கள்” என முன்னூற்று அறுபது நாட்களை மீண்டும் மீண்டும் கூட்டினால், அது இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது நாட்களுக்கு சமமாகும்.

எரேமியா குறிப்பிடியிருந்த ஆண்டுகளின் எண்ணிக்கையை தானியேல் புத்தகங்களினால் அறிந்தபோது, தேவனுடைய ஜனங்கள் தாங்கள் சத்துருவின் தேசத்தில் சிறைப்பட்டிருப்பவர்கள் என்ற நிதர்சனத்திற்கு ஒருநாளாவது விழித்தெழுந்தால் அவசியமானதாகக் குறிக்கப்பட்ட மனந்திரும்புதலின் பதிலின் ஒவ்வொரு கூறையும் எடுத்துரைக்கும் ஒரு ஜெபத்தை அவர் ஆரம்பித்தார். தானியேலின் லேவியராகமம் இருபத்தாறு சார்ந்த ஜெபத்தின் முடிவில், அவர் “கேட்டிருந்த” தரிசனமான இரண்டாயிரத்து முன்னூறு நாட்களின் தரிசனத்தைத் தானியேல் புரிந்துகொள்ளும்படி செய்ய காபிரியேல் தோன்றினார். காபிரியேல், தானியேலின் ஜனங்களுக்காக எழுபது வாரங்கள் “நியமிக்கப்பட்டன” என்று தானியேலுக்கு அறிவிப்பதன் மூலம் ஆரம்பித்தார்.

இந்த வசனத்தில் “தீர்மானிக்கப்பட்டது” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ள சொல் “வெட்டப்பட்டு ஒதுக்கப்பட்டது” என்று பொருள்படுகிறது; ஆகையால், இரண்டாயிரத்து முன்னூறு நாட்களிலிருந்து எழுபது வாரங்கள் வெட்டப்பட்டு ஒதுக்கப்பட வேண்டியிருந்தது என்பதைக் குறிக்கிறது. கி.மு. 457 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்ட மூன்றாவது கட்டளையிலிருந்து தொடங்கி, தானியேலின் ஜனங்களுக்கு சோதனைக்காலமாக எழுபது தீர்க்கதரிசன வாரங்கள் வழங்கப்பட்டிருந்தன. எழுபது தீர்க்கதரிசன வாரங்கள் என்பது நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளுக்கு சமம். மூன்றாவது கட்டளைக்கு நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகள் பின்னர், பண்டைய இஸ்ரவேல் கி.பி. 34 ஆம் ஆண்டில் ஸ்தேவானை கல்லெறிந்து கொன்று, அவர்கள் தேவனிடமிருந்து முற்றிலும் விவாகரத்து செய்யப்பட்டவர்களாயிருப்பார்கள்.

நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளாகிய பரிசோதனைக்காலத்தின் தொடக்கப் புள்ளியை அடையாளப்படுத்தும் மூன்று அரசாணைகளுக்கு முன்பாக இருந்த சிறைப்பிடிப்பு எழுபது ஆண்டுகளாயிருந்தது. அந்த எழுபது ஆண்டுகள், பண்டைய இஸ்ரவேல் ஒருபோதும் நிறைவேற்றாத சப்தா ஓய்வுகளை தேசம் அனுபவிக்கும்படியாக நிர்ணயிக்கப்பட்டன. தேசத்திற்கான அந்த எழுபது ஆண்டுகளான சப்தா ஓய்வுகள், மோசேயின் சத்தியத்துக்கு விரோதமாக நடந்த நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளான (அல்லது எழுபது வார ஆண்டுகளான) கிளர்ச்சியின் காரணமாக வந்தன.

லேவியராகமம் இருபத்தைந்து ஆம் அதிகாரத்தின் உடன்படிக்கைக்கு விரோதமான நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளான கலகம், தேசம் தன் இளைப்பாறுதலை அனுபவிக்க எழுபது ஆண்டுகள் சிறைப்பிடிப்பை உண்டாக்கியது. அந்த எழுபது ஆண்டுகள் சிறைப்பிடிப்பு, பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கான மேலும் ஒரு நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகள் சோதனைக்காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டிய மூன்று கட்டளைகளுக்குக் காரணமானது. ஆகவே, தலா நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகள் கொண்ட இரண்டு சோதனைக்காலங்களை நாம் காண்கிறோம். அந்த மூன்று கட்டளைகள் மூன்று தூதர்களின் செய்திகளுக்கான முன்மாதிரிகளாக உள்ளன; அவற்றில் முதல் செய்தி வடக்கு ராஜ்யத்தின்மேல் வந்த “ஏழு காலங்களின்” முதல் கடுங்கோபத்தின் முடிவில், 1798 ஆம் ஆண்டில் வந்தது. மூன்றாம் தூதன், மூன்றாம் கட்டளைக்குப் பிறகு இரண்டாயிரத்து முந்நூறு ஆண்டுகள் கடந்தபின், அதாவது 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வந்தான்; அப்போதுதான் “கடுங்கோபத்தின் கடைசி முடிவும்” வந்தது.

முதல் கொந்தளிப்பின் முடிவுக்கும் கடைசி கொந்தளிப்பின் முடிவுக்கும் இடையிலான நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளில், இயேசு மில்லரைட் ஆலயத்தின் அஸ்திவாரத்தைப் பதித்தார்; அந்த அஸ்திவாரக் கல் “ஏழு காலங்கள்” ஆகும். அந்தக் கல் தொடக்கத்தில் அட்வென்டிசத்திற்கு அஸ்திவாரக் கல்லாகவும் (அல்லது இல்லையெனில் இடறலின் கல்லாகவும்), முடிவில் அட்வென்டிசத்திற்கு தலைக்கல்லாகவும் முத்திரைக் கல்லாகவும் (அல்லது இல்லையெனில் கல்லறைக் கல்லாகவும்) இருக்க வேண்டியிருந்தது. 1798 முதல் 1844 வரையிலான வரலாற்றில் மூன்று தூதர்களின் செய்திகள் வந்தடைந்ததைக் குறிக்கும் அந்த மூன்று கட்டளைகள், தானியேல் புத்தகத்தின் முதல் மூன்று அதிகாரங்களையும் குறிக்கின்றன.

அடுத்த கட்டுரையில் முதல் ஆறு அதிகாரங்களை நாம் ஆராயத் தொடங்குவோம்.