தானியேலின் புத்தகம் - எண் ஐம்பத்தி ஐந்து

எரேமியா தீர்க்கதரிசனத்தில் கூறப்பட்ட எழுபது ஆண்டுகால சிறைப்பிடிப்பையும், மோசேயின் சத்தியத்தையும் சாபத்தையும் தானியேல் புரிந்துகொண்ட பின்பு, கபிரியேல் அவனிடத்திற்கு வந்தான்.

தானியேல் பயன்படுத்திய, “சத்தியப்பிரமாணம்” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அந்தச் சொல், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் மோசே பயன்படுத்திய, “ஏழு மடங்கு” என்று மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அதே சொலாகும். ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில், எரேமியாவின் எழுபது ஆண்டுகளான காலப்பகுதியும் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளான காலப்பகுதியும் ஒருவருக்கொருவர் எவ்வாறு சம்பந்தப்பட்டுள்ளன என்பதைத் தானியேல் அறிய முயன்றுக் கொண்டிருந்தான் என்று சகோதரி ஒயிட் எமக்கு அறிவிக்கிறார். எட்டாம் அதிகாரத்தில், இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்களின் தரிசனத்தைத் தானியேல் புரிந்துகொள்ளும்படி செய்யும்படி காபிரியேலுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டிருந்தது; ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் அவர் மீண்டும் வரும்போது, தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அந்தப் பணியை நிறைவு செய்து, ஏழாம், எட்டாம், மேலும் ஒன்பதாம் அதிகாரங்களின் பொருளாக இருந்த இரண்டு தரிசனங்களையும் மனத்தில் தனித்தனியாகப் பிரித்தறியும்படி தானியேலுக்கு அறிவுறுத்துகிறார். அந்த இரண்டு தரிசனங்களே 1798-இல் முத்திரை நீக்கப்பட்ட “அறிவின் பெருக்கத்தின்” பொருளாக உள்ளன.

எரேமியாவின் எழுபது ஆண்டுகளும் மோசேயின் “சாபமும்” இரண்டும், மோசேயின் “சத்தியப்பிரமாணம்” மூலம் குறிக்கப்படும் “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கான சின்னங்களாகும்; ஆனால் காபிரியேல் இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளைக் கொண்ட காலப்பகுதியின் பிரிவினையை முன்வைக்க இருக்கிறார். மிதித்தழிக்கப்படுதல் பற்றிய தரிசனம் (“chazon”) மற்றும் தோற்றம் பற்றிய தரிசனம் (“mareh”) ஆகியவற்றின் தொடர்பு சரியாகப் பிரிக்கப்பட்டாலே அது முறையாகப் பிரிக்கப்பட முடியும். யூதர்களுக்காக நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளைக் கொண்ட ஒரு சோதனைக் காலம் அளிக்கப்பட்டது என்பதை அடையாளப்படுத்துவதன் மூலம் காபிரியேல் தொடங்கினார். அந்தக் காலப்பகுதி, எழுபது ஆண்டுகளைக் கொண்ட சிறைப்பிடிப்பை உண்டாக்கிய கலகத்தின் நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டு காலப்பகுதியே ஆகும்.

இருபத்திநான்காம் வசனத்தில் உள்ள “தீர்மானிக்கப்பட்டது” என்ற சொல், கி.மு. 457-இல் மூன்றாம் ஆணை வெளிவந்த காலத்திலிருந்து கி.பி. 34-இல் ஸ்தேவான் கல்லெறிந்து கொல்லப்பட்ட காலம் வரை உள்ள காலப்பகுதியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; ஆனால் இருபத்தாறு மற்றும் இருபத்தேழாம் வசனங்களில் உள்ள “தீர்மானிக்கப்பட்டது” என்ற சொல், அக்கிரம வெறுமையாக்கும் சக்திகளான புறமதத்தையும் பாப்பாட்சியையும் அடையாளப்படுத்துகிறது.

“மேசியா” “வெட்டப்படுவார்” என்பதற்குப் “பிறகு,” “வரவிருக்கும் அரசனுடைய ஜனங்கள் நகரத்தையும் பரிசுத்த ஸ்தலத்தையும் அழித்துவிடுவர்” என்று கபிரியேல் தானியேலுக்கு அறிவிக்கிறார். கி.பி. 66 முதல் 70 வரை துல்லியமாக மூன்றரை ஆண்டுகள் நீடித்த முற்றுகையில், புறஜாதி ரோமா அந்த “நகரத்தையும் பரிசுத்த ஸ்தலத்தையும்” அழித்தது. “யுத்தத்தின் முடிவு” “ஒரு பெருவெள்ளத்தோடு” இருக்கும் என்றும், அந்த யுத்தம் “பாழாக்குதல்களால்” அமையும் என்றும் கபிரியேல் அடையாளப்படுத்துகிறார். எருசலேமும் பரிசுத்த ஸ்தலமும் எதிராக நிறைவேற்றப்பட்ட அந்த யுத்தம், புறஜாதித்தனத்தாலும் பாப்புத்துவத்தாலும் நிகழ்த்தப்பட்ட மிதித்தழித்தலாக இருந்தது. ஆரம்பத்தில் எருசலேமை அழிக்கும் புறஜாதி வல்லமை பாபிலோன் ஆகும்; ஆனால் மேசியா சிலுவையில் அறையப்பட்ட பிறகு அதை அழித்த புறஜாதி வல்லமை புறஜாதி ரோமா ஆகும். ஆனால் பரிசுத்த ஸ்தலத்திற்கும் சேனையின்மேலும் நிகழ்த்தப்பட்ட யுத்தம் பாழாக்கும் இரு வல்லமைகளினால் நிறைவேற்றப்பட்டது; வேதாகமங்களில் காணப்படும் அந்த இரு பாழாக்கும் வல்லமைகளில் இரண்டாவது பாப்புத்துவமே ஆகும்.

“பெருகி வரும் தண்டனைக்கோல்” என்று பிரதிநிதிப்படுத்தப்படும் அதிகாரம் பாப்பாட்சியே ஆகும்; அதுவே தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் நாற்பதாம் வசனத்தில் “பெருகி வந்து கடந்து செல்லும்” அதிகாரமாகும். பாபிலோனினால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட எருசலேமின் மிதித்தழித்தல், மேலும் உபாகமத்தில் மோசே பிரதிநிதிப்படுத்தியபடி இருள் நிறைந்த வார்த்தைகளைப் பேசின இரும்பு ஜாதியால் தொடரப்பட்டபின், அதற்கு அடுத்ததாகப் பாப்பாட்சி வந்தது. மிதித்தழித்தலின் முடிவுவரை “பாழாக்குதல்கள்” “நியமிக்கப்பட்டிருந்தன.” இருபத்தேழாம் வசனத்தில், கிறிஸ்து அநேகரோடு ஒரு வாரத்திற்குப் உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துகிறார். அந்த வாரத்தின் நடுவில், கிறிஸ்து பரலோகத்திலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தில் தம்முடைய மகா யாஜக ஊழியத்தை ஆரம்பித்தபோது, பூமியிலிருந்த பலியிடும் முறை நிறுத்தப்படும். யூதர்களுக்காக வெட்டிக்கொடுக்கப்பட்டிருந்த சோதனைக்காலத்தில் அவர்கள் கீழ்ப்படியாமையினால், பரிசுத்தஸ்தலமும் நகரமும் மறுபடியும் பாழாக்கப்பட வேண்டியிருந்தது.

அந்த வசனம் இவ்வாறு கூறுகிறது: “அருவருப்புகளின் பெருக்கினால் அவன் அதை பாழாக்குவான்; முடிவுவரையும் அப்படியே இருக்கும்; நிர்ணயிக்கப்பட்டது அந்தப் பாழானதின்மேல் ஊற்றப்படும்.” யூதர்கள் தங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட சோதனைக் காலத்தின் கிண்ணத்தை இறுதியில் விளிம்புவரை நிரப்பியபோது, நகரமும் பரிசுத்த ஸ்தலமும் யுத்தத்தின் முடிவுவரை பாழடைந்திருக்க வேண்டியிருந்தது. கி.பி. 1798 இல் மிதிக்கப்படுதல் “முடிவுக்கு” வந்தபோது, பாப்பரசாட்சிக்கு ஒரு கொடிய காயம் ஏற்படும் என்று “நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தது.” அப்பொழுது, மூன்று கட்டளைகளின் கீழ் யூதர்கள் நேர்மையான பாபிலோனிலிருந்து வெளியே வந்தபோது முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டதுபோல, நகரமும் பரிசுத்த ஸ்தலமும் மீளப் புதுப்பிக்கப்பட்டு மறுகட்டப்பட வேண்டியிருந்தது.

அந்தப் போரின் நிறைவு வரையிலும், எருசலேம் பாப்பரசரின் அதிகாரத்தினால் மிதிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளுக்குள் அமைந்துள்ள தனித்தனி காலப்பகுதிகளை உருவாக்கும் தீர்க்கதரிசனக் காலங்கள், பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மீள்நிலைப்படுத்தப்படுதல் குறித்த தரிசனத்தோடு தொடர்புபடுத்தி எழுபது ஆண்டுகளின் மிதிக்கப்படுதல் குறித்த தரிசனத்தின் உறவு எவ்வாறு உள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்போதுமே சரியாக அறியப்பட முடியும். மோசேயின் சாபத்தின் சிதறடிப்பு குறித்த தரிசனத்தை நிராகரிப்பது, ஒன்று சேர்த்தல் குறித்த தரிசனத்தையே நிராகரிப்பதாகும். எழுபது ஆண்டுகளின் தரிசனம் சிதறடிப்பின் தரிசனம் ஆகும். இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளின் தரிசனம் ஒன்று சேர்த்தலின் தரிசனம் ஆகும். எழுபது ஆண்டுகளின் தரிசனம் சிதறடிப்பின் “chazon” தரிசனம்; இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளின் தரிசனம் ஒன்று சேர்த்தலின் “mareh” தரிசனம் ஆகும்.

இரண்டு தரிசனங்களும் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒன்றிணைக்கப்பட்டுள்ளன; ஆகையால் ஒன்றை நிராகரிப்பது அவையிரண்டையும் நிராகரிப்பதற்குச் சமம். இந்த உண்மை, அட்வென்டிசம் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுத் தீர்க்கதரிசனத்தைத் தாங்கள் நிலைநிறுத்துகிறோம் என்று கூறினாலும், 1863-இல் அவர்கள் “ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் நிராகரித்ததுபோலவே, அட்வென்டிசத்தின் மையத் தூணையே அவர்கள் நிராகரித்திருக்கிறார்கள் என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. யூதர் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தை காக்கிறோம் என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லைவா? பண்டைய இஸ்ரவேல் மேசியாவைப் எதிர்நோக்குகிறோம் என்று அறிக்கை செய்யவில்லைவா? தேவனுடைய வார்த்தையை நிலைநிறுத்தாத வெளிப்படை அறிக்கை அர்த்தமற்றது.

முடிவில் மில்லரைட்டுகள் 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியை இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு நாட்கள் காலப்பகுதியின் முடிவாக அடையாளங்கண்டார்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய புரிதல் வரையறுக்கப்பட்டதாக இருந்தது. அந்த மகா ஏமாற்றத்திற்குப் பிறகே, பரலோக பரிசுத்தஸ்தலம் பற்றியும், அந்தத் தேதியில் கிறிஸ்து மகா பரிசுத்த ஸ்தலத்தில் தோன்றியதையும் குறித்து வெளிச்சம் வந்தது. அந்தத் தேதிக்குப் பிறகே அவர்கள் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியையும் தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்தையும் கண்டார்கள்.

இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளோடு தொடர்புடைய தீர்க்கதரிசன ஒளியை அதிகரிக்கவே கர்த்தர் எண்ணியிருந்தார்; 1856 ஆம் ஆண்டில், மேலும் ஒளிக்கான வாசலை அவர் திறந்தார்; அதன்பின் வந்த ஏழு ஆண்டுகளுக்குள் அட்வென்டிசம் அந்த வாசலை மூடியது. 2001 செப்டம்பர் 11க்குப் பிறகே, தீர்க்கதரிசனத்தை ஆராயும் மாணவர்களை ஹைரம் எட்சன் எழுதிய கட்டுரைகளிடத்திற்கு கர்த்தர் மீண்டும் வழிநடத்தினார்; அப்போது “ஏழு காலங்கள்” எனும் ஒளி மறுபடியும் அதிகரிக்கத் தொடங்கியது.

இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்திற்கும் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பைக் காண மறுத்ததினால், அட்வென்டிசம் அக்டோபர் 22, 1844-ஐ குறுகியதும் முழுமையற்றதுமான விதத்தில் புரிந்துகொள்ள வந்தது.

ஒருமுறை எஸ். எஸ். ஸ்னோ சிலுவைப்பாட்டிற்கான தேதியை உறுதிப்படுத்தியபின், 1844 அக்டோபர் 22 என்ற தேதி நிர்ணயிக்கப்பட்டது.

மில்லரைட்டுகள் சிலுவையில் அறையப்பட்டதற்கான சரியான தேதியை அறிந்துகொண்டார்கள்; பின்னர் இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் காலப்பகுதியின் முடிவும் அடையாளம் காணப்பட்டது. யூதர்கள் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட சோதனைக்காலத்தின் பாத்திரத்தை உச்சிவரை நிரப்பியதினால், “அருவருப்புகளின் பெருகுதல்” மூலம் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, கிறிஸ்து “உடன்படிக்கையை” உறுதிப்படுத்திய அந்த “வாரத்தின் நடுப்பகுதியில்” நிகழ்ந்த “மேசியாவின் அகற்றப்படுதல்” என்பதும் அடையாளம் காணப்பட்டது. நள்ளிரவின் முழக்கச் செய்தியை அறிந்துகொள்வதில் அத்தியாவசியமான வரலாற்றுக் குறிக்கல்லாக சிலுவை அமைந்தது.

தேவனுடைய வல்லமையின் இத்தகைய வல்லமையான வெளிப்பாட்டை உருவாக்கிய அந்த வசனங்களில் இருந்த வெளிச்சத்தின்போதிலும், இரு தரிசனங்களுக்கிடையிலான உறவைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற தானியேலின் விருப்பத்தால் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட அந்த வசனங்களின் புரிதலை மில்லரைட்டுகள் ஒருபோதும் எட்டவில்லை. கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய அந்த வாரம் இரண்டு காலப்பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது; பின்னாளில் சகோதரி வைட், அவை கிறிஸ்துவின் மூன்றரை ஆண்டுகளான தனிப்பட்ட ஊழியத்தையும், அதனைத் தொடர்ந்து சீஷர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அவருடைய ஊழியத்தையும் குறிக்கின்றன என்று அடையாளப்படுத்தினார். சிலுவையின் வரலாற்றுச் சின்னம் 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியை நிர்ணயிப்பதற்கான நங்கூரமாக அமைந்தது என்பதை அவர்கள் கண்டார்கள்; ஆனால் அதே சமயம் அது மூன்றரை ஆண்டுகள் கொண்ட ஒரே மாதிரியான இரண்டு காலப்பகுதிகளின் மையத்தையும் குறிக்கிறது என்றும், ஆகையால் தேவன் மோசேயின் மூலம் “அவருடைய உடன்படிக்கையின் சச்சரவு” என்று அழைத்த “ஏழு காலங்களை” அதுவே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்றும் அவர்கள் காணவில்லை.

கிறிஸ்து அநேகருடனான உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருந்தபோது, அது கட்டளைக்கீழ்ப்படியாத யூதர்களுடன் அவர் விவாதம் கொண்டிருந்த உடன்படிக்கையே ஆகும். அவரது “உடன்படிக்கையின் விவாதம்” கி.மு. 723-இல், அசீரியர் வடக்கு ராஜ்யத்தை சிறைபிடித்துச் சென்றபோது தொடங்கியது; பின்னர் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது தீர்க்கதரிசன நாட்கள் முழுவதும், புறமதம் சொற்பொருளான இஸ்ரவேலை மிதித்தது. அந்த மிதித்தல் தொடர்ந்து, மேலும் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது தீர்க்கதரிசன நாட்கள், பாப்பரச ஆட்சிமுறை ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலை மிதித்ததனால் பின்பற்றப்பட்டது.

கிறிஸ்து உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்திய தீர்க்கதரிசன வாரம், இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் தரிசனத்தை நிறைவேற்றியதோடு, இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளின் தரிசனத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. மில்லரைட்டுகள், இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தில் போதிய அளவு உணர்ந்து, “நள்ளிரவு கூக்குரல்” செய்தியைச் சரியாக அறிவித்தார்கள்; ஆனால் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் காபிரியேலின் விளக்கம் எடுத்துரைக்க வேண்டியிருந்த ஒளியின் ஒரு பகுதியை அவர்கள் நிராகரிக்கத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

“விஷயம்” மற்றும் “தரிசனம்” என்று குறிக்கப்பட்டிருந்த அந்த இரு தரிசனங்களையும் சரியாகப் பிரித்தறிந்து (மனதில் தனித்தனியாகப் பிரித்து) கொள்ளும்படி காபிரியேல் தானியேலுக்கு போதித்திருந்தான்; அந்த அறிவுரையின் நிறைவேறுதலாக, “ஏழு காலங்களின்” ஒரு சின்னமாகிய எழுபது வாரங்களுக்கும், இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளுக்கும் உள்ள தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ளத் தானியேல் முயன்றபோது, அதுவே அவனுடைய பிரதான சுமையாக இருந்தது என்று சகோதரி வைட் நமக்குத் தெரிவிக்கிறார்.

“ஏழு காலங்கள்” என்பதைக் அட்வென்டிசம் நிராகரித்தது, அவர்களை அத்தகைய நிலையில் நிறுத்தியது; அதனால், இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளிலிருந்து வெட்டப்பட்ட முதல் நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளுடைய காலப்பகுதி, மோசே “அவருடைய உடன்படிக்கையின் சண்டை” என்று அடையாளப்படுத்தும் உடன்படிக்கையின் கலகத்தைக் குறிக்கிறது என்பதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

வாரத்தின் நடுப்பகுதியில் நிகழ்ந்த சிலுவையில் அறையப்படுதல் வெறுமனே தேதியை மட்டும் சுட்டிக்காட்டியதல்ல; அது உடன்படிக்கையின் இரத்தத்தினால் இஸ்ரவேலின் கீழ்ப்படியாமைக்கு எதிராக கிறிஸ்துவுக்கிருந்த வழக்கின் மையப்புள்ளியையே அடையாளப்படுத்தியது என்பதை அறிந்துகொள்ளுவதிலிருந்தும் அவர்கள் தடுக்கப்பட்டிருந்தார்கள். சிலுவையில் அநேகருக்காகச் சிந்தப்பட்ட அந்த இரத்தம், அவருடைய உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்தியதோடு, லேவியராகமம் இருபத்தைந்து மற்றும் இருபத்தாறு ஆகிய அதிகாரங்களில் முன்வைக்கப்பட்ட உடன்படிக்கையையும் உறுதிப்படுத்தியது என்ற உண்மைக்குப் அவர்கள் குருடர்களாயிருந்தார்கள்.

பண்டைய இஸ்ரவேல் ஜனங்கள், “கர்த்தர் சொன்னதெல்லாம் நாங்கள் செய்வோம்” என்ற தங்களுடைய அறிவிப்பையே உடன்படிக்கையாக வரையறுத்துக் கொண்டு, தாங்கள்மேல் ஒரு உடன்படிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்; ஆனால் கிறிஸ்து அளித்துக் கொண்டிருந்த அந்த உடன்படிக்கை, அவருடைய நியாயப்பிரமாணம் இருதயத்தில் எழுதப்பட வேண்டும் என்பதை அவர்கள் முற்றிலும் அறியாதவர்களாயிருந்தார்கள். உடன்படிக்கையின் நிபந்தனைகளைப் பற்றிய அவர்களுடைய பரிசேயர் சார்ந்த வரையறை, உண்மையான உடன்படிக்கையை அவர்கள் புரிந்துகொள்வதையும் ஏற்றுக்கொள்வதையும் தடுத்தது.

நவீன இஸ்ரவேல், வாரத்தின் நடுப்பகுதியில் சிலுவையின் இரத்தத்தை, தாங்கள் மேசியாவை நிராகரித்து தங்களுக்கு அரசனாக சீசரையே அன்றி வேறொருவரும் இல்லை என்று அறிவித்தபோது பண்டைய இஸ்ரவேலின் மீது வந்திருந்த அதே குருட்டுத்தன்மையை நவீன இஸ்ரவேலுக்கும் உண்டாக்கும் வகையிலான சொற்களால் வரையறுத்துள்ளது.

காபிரியேல் தானியேலுக்குக் கோடிட்டுக் காட்டிய வரலாறு உடன்படிக்கையின் உறுதிப்படுத்துதலை மட்டுமல்ல, அந்த உடன்படிக்கையை நிராகரிப்போர்மேல் வரவழைக்கப்படும் சிதறடிக்கப்படுதலையும் உள்ளடக்குகிறது என்பதற்கு நவீன இஸ்ரவேல் குருடாயுள்ளது; ஏனெனில் வரவிருந்த பிரபுவாகிய அந்நியஜாதி ரோம் நகரத்தையும் பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் அழித்துவிடும் என்றும், பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்துப் போட்ட யுத்தத்தின் முடிவுவரை “பாழாக்குதல்கள்” என்று பன்மையில் நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தன என்றும் அந்த வசனங்கள் அடையாளப்படுத்துகின்றன.

அநேகர் நிமித்தமாக உடன்படிக்கையை உறுதிப்படுத்துவதற்காக கிறிஸ்து தமது இரத்தத்தைச் சிந்திய வரலாற்றில், புறமத ரோமும் பாப்பரச ரோமும் ஆகிய பாழாக்கும் இரு வல்லமைகளும் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. சிலுவையில் சிந்தப்பட்ட அந்த இரத்தமே கிறிஸ்து பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்திற்குள் கொண்டு வருவது; மேலும் அது இருபத்துமூன்று நூறு ஆண்டுகளைக் கொண்ட “mareh” தரிசனத்தால் சித்தரிக்கப்படும் அவருடைய கிரியையின் ஒரு அடையாளமாகும். அந்த வரலாறு, பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் மிதித்தழிக்கும் பாழாக்கும் அந்த இரு வல்லமைகளால் சித்தரிக்கப்படும் இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகளைக் கொண்ட “chazon” தரிசனத்தின் வரலாற்றுடன் பின்னிப்பிணைந்துள்ளது.

மில்லரின் கனவில் நகைகளாகக் காண்பிக்கப்பட்டிருந்த சத்தியங்கள் சூரியனைப்போல் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தன; ஆனால் அவை முழுமையானவை அல்ல. கடைசி நாட்களில், நடுராத்திரி முழக்கம் அச்சரத்துக்குச் அச்சரம் மறுபடியும் ஒலிக்கும்போது, அவ்வதே நகைகள் “அழுக்கு துடைப்பான் மனிதன்” என்பவரால் புதிய, இன்னும் பெரிய பேழைக்குள் இடப்படுவார்கள்; அப்பொழுது அவை ஆரம்பத்தில் இருந்ததைவிட பத்து மடங்கு அதிக பிரகாசத்துடன் ஒளிர்வார்கள். அவையே இறுதியான நடுராத்திரி முழக்கச் செய்தியின் சோதனையாக ஆகின்றன. அந்த நகைகள், ஹபக்கூக்கால் தீர்க்கதரிசனமாகச் சொல்லப்பட்ட இரு சாட்சிகளினால், குறிப்பாகப் பலகைகளாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டன. 1843 மற்றும் 1850 ஆம் ஆண்டுகளின் முன்னோடி விளக்கப்படங்களிலுள்ள அந்த இரு பலகைகளும் “வரி மேல் வரி” என ஒன்றின்மேல் ஒன்று வைக்கப்படும்போது, மில்லரின் நகைகள் தெளிவாக அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன; அவ்வாறு செய்யப்படுவதன் மூலம், அந்த நகைகள் இறுதியான நடுராத்திரி முழக்கத்தின் செய்தியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.

இரு அட்டவணைகளிலும் உள்ள சத்தியங்களின் பெரும்பகுதி, 1844-க்கு முன்னரே நிறைவேறிய தீர்க்கதரிசனங்களை விளக்குகின்றன; உதாரணமாக, தானியேல் ஏழும் எட்டும் அதிகாரங்களிலுள்ள மிருகங்களின் அடையாளம் காண்பித்தல் போன்றவை. தானியேல் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் சிலை அங்கே பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தரிசனத்தை நிலைநிறுத்துவது ரோமாவா அல்லது அந்தியோகுஸ் எப்பிபானேசாவா என்பதைக் குறித்த வாதமும் அங்கே உள்ளது. முதல் ஏமாற்றமும், ஆபக்கூக்கும் பத்து கன்னியரும் குறிக்கும் தாமதக் காலமும் அங்கே உள்ளது. மூன்றாம் தூதனின் வருகையும் அங்கே உள்ளது; அதுபோலவே பரலோக பரிசுத்தஸ்தலமும் அங்கே உள்ளது. “அன்றாடம்” என்பது புறமதத்தின் ஒரு குறியீடாக அங்கே உள்ளது. மேலும், நிச்சயமாக, இஸ்லாமின் மூன்று ஐயோக்களும் அங்கே உள்ளன. இவை ஒன்றாகக் கொண்டுவரப்பட்டபோது, யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கம் ஒரு தீர்க்கதரிசனச் சத்தியத்தின் முத்திரையைத் திறக்கும் வேளையில் நிகழும் “அறிவின் பெருக்கை” விளக்கும் ஓர் எடுத்துக்காட்டாக அந்த அட்டவணைகள் அமைகின்றன.

1798 ஆம் ஆண்டில் முடிவுக் காலத்தில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசன அறிவின் சின்னமாகிய உலாய் நதியின் தரிசனத்தைப் பற்றிய எங்கள் ஆராய்ச்சியை முடிவுறச் செய்யும் இந்த வேளையில், வில்லியம் மில்லரின் கனவில் தோன்றிய புதியதும் பெரிதுமான ஆபரணப் பெட்டியில் உள்ள ரத்தினங்களை அமைக்க அதிகரித்த அந்த அறிவோடு தொடர்புடையதாக, அவர்களுடைய வரலாற்றில் முழுமையடையாத நிலையிலிருந்த மில்லரைட் சத்தியங்களை நாம் மீண்டும் ஆராயப்போகிறோம். அவற்றில் சில, மில்லரைட்டுகள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்த வரலாற்றுக் காலத்தின் காரணமாக முழுமையற்ற நிலையில் விடப்பட்டன; மற்ற சில, மூன்றாம் தூதனுடைய முன்னேறிக்கொண்டிருந்த ஒளியோடு இணைந்து செல்ல மறுத்தவர்களின் கீழ்ப்படியாமையின் மூலம் முழுமையற்றவையாகவே விடப்பட்டன.

இந்த விஷயங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.