The books of Daniel and Revelation are the same book, in the same sense that the Bible is one book, consisting of the Old Testament and the New Testament.
தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஒரே புத்தகமாகும்; அதேபோலவே, பரிசுத்த வேதாகமமும் பழைய ஏற்பாடும் புதிய ஏற்பாடும் அடங்கிய ஒரே புத்தகமாக இருக்கிறது.
“The history of the life, death, and resurrection of Jesus, as that of the Son of God, cannot be fully demonstrated without the evidence contained in the Old Testament. Christ is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. The one testifies of a Saviour to come, while the other testifies of a Saviour that has come in the manner predicted by the prophets. In order to appreciate the plan of redemption, the Scripture of the Old Testament must be thoroughly understood. It is the glorified light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Jesus are a proof of his divinity; but the strongest proofs that he is the world’s Redeemer are found in the prophecies of the Old Testament compared with the history of the New. Jesus said to the Jews ‘Search the Scriptures; for in them ye think ye have eternal life, and they are they which testify of me.’ At that time there was no other scripture in existence save that of the Old Testament; so the injunction of the Saviour is plain.” Spirit of Prophecy, volume 3, 211.
“தேவனுடைய குமாரனாகிய இயேசுவின் வாழ்க்கை, மரணம், உயிர்த்தெழுதல் ஆகியவற்றின் வரலாறு, பழைய ஏற்பாட்டில் அடங்கியுள்ள சாட்சியமின்றி முழுமையாக நிரூபிக்கப்பட முடியாது. புதிய ஏற்பாட்டில் கிறிஸ்து எவ்வளவு தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்படுகிறாரோ, அதே அளவு தெளிவாக அவர் பழைய ஏற்பாட்டிலும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறார். ஒன்று வரவிருக்கும் இரட்சகரைப் பற்றிச் சாட்சி கூறுகிறது; மற்றொன்று தீர்க்கதரிசிகள் முன்னறிவித்தபடியே வந்திருக்கும் இரட்சகரைப் பற்றிச் சாட்சி கூறுகிறது. மீட்பின் திட்டத்தை மதித்து உணருவதற்குப் பழைய ஏற்பாட்டின் வேதவசனங்கள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். தீர்க்கதரிசனமிக்க கடந்தகாலத்திலிருந்து ஒளிரும் மகிமையான ஒளியே, கிறிஸ்துவின் வாழ்க்கையையும் புதிய ஏற்பாட்டின் போதனைகளையும் தெளிவுடனும் அழகுடனும் வெளிப்படுத்துகிறது. இயேசு செய்த அற்புதங்கள் அவருடைய தெய்வீகத்திற்குச் சான்றாக உள்ளன; ஆனால் அவர் உலகத்தின் மீட்பர் என்பதற்கான மிக வலிமையான சான்றுகள், பழைய ஏற்பாட்டின் தீர்க்கதரிசனங்களை புதிய ஏற்பாட்டின் வரலாறுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது காணப்படுகின்றன. இயேசு யூதரிடம், ‘வேதவசனங்களை ஆராயுங்கள்; அவைகளில் உங்களுக்கு நித்தியஜீவன் உண்டு என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்; என்னைக்குறித்து சாட்சி கூறுகிறவைகளும் அவைகளே’ என்று கூறினார். அந்தக் காலத்தில் பழைய ஏற்பாட்டைத் தவிர வேறு எந்த வேதமும் இல்லை; ஆகையால் இரட்சகரின் இந்தக் கட்டளை தெளிவானது.” Spirit of Prophecy, volume 3, 211.
The strongest evidence of who and what Christ is, is when the prophecies of the Old Testament are compared with the fulfillment of those prophecies in the history of the New Testament. So too, with the relationship of the books of Daniel and Revelation.
கிறிஸ்து யார் என்பதற்கும் அவர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதற்கும் மிக வலிமையான சாட்சி, பழைய ஏற்பாட்டின் தீர்க்கதரிசனங்கள் புதிய ஏற்பாட்டின் வரலாற்றில் அவை நிறைவேறிய விதத்துடன் ஒப்பிடப்படும்போதுதான் வெளிப்படுகிறது. அதுபோலவே, தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஆகிய புத்தகங்களுக்கிடையேயான தொடர்பும் ஆகும்.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation.” Acts of the Apostles, 585.
“வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தில் வேதாகமத்தின் எல்லாப் புத்தகங்களும் ஒன்றுகூடி முடிவடைகின்றன. இங்கே தானியேல் புத்தகத்திற்கான பூரணமாக்கல் இருக்கிறது. ஒன்று தீர்க்கதரிசனம்; மற்றொன்று வெளிப்படுத்தல்.” அப்போஸ்தலர் செயல்கள், 585.
The word “complement” means to bring to perfection. The fulfillment of the prophecies of the Old Testament were “the strongest” “proof” of Christ’s “divinity.” The strongest evidence of the divinity of the prophecies in the book of Daniel, are the fulfillment of those prophecies as represented in the book of Revelation. The prophecies in Daniel are continued in the book of Revelation, and they are brought to perfection in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed.
“Complement” என்ற சொல் பரிபூரணத்திற்குக் கொண்டுவருதல் என்று பொருள். பழைய ஏற்பாட்டின் தீர்க்கதரிசனங்களின் நிறைவேற்றம் கிறிஸ்துவின் “தெய்வீகத்துவத்திற்கான” “மிக வலிமையான” “சான்றாக” இருந்தது. தானியேல் புத்தகத்திலுள்ள தீர்க்கதரிசனங்களின் தெய்வீகத்துவத்திற்கான மிக வலிமையான சான்று, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டபடி அந்தத் தீர்க்கதரிசனங்கள் நிறைவேறுதலே ஆகும். தானியேலில் உள்ள தீர்க்கதரிசனங்கள் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் புத்தகத்தில் தொடர்கின்றன; இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாடு முத்திரை நீக்கப்படும் கடைசி நாட்களில் அவை பரிபூரணத்திற்குக் கொண்டுவரப்படுகின்றன.
“Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.
“வெளிப்படுத்தின விசேஷம் முத்திரையிடப்பட்ட ஒரு புத்தகம்; ஆனாலும் அது திறக்கப்பட்ட ஒரு புத்தகமுமாகும். இந்தப் பூமியின் வரலாற்றின் கடைசி நாட்களில் நடைபெறவிருக்கும் அதிசயமான நிகழ்வுகளை அது பதிவு செய்கிறது. இந்தப் புத்தகத்தின் போதனைகள் உறுதியானவையே அன்றி மர்மமானதும் புரிந்துகொள்ள முடியாததுமல்ல. இதில் தானியேலில் உள்ள அதே தீர்க்கதரிசன வரிசையே மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. சில தீர்க்கதரிசனங்களை தேவன் மறுபடியும் கூறியுள்ளார்; அவற்றிற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்பதை இதன்மூலம் அவர் காட்டுகிறார். மிகுந்த விளைவில்லாத விஷயங்களை கர்த்தர் மறுபடியும் கூறுவதில்லை.” Manuscript Releases, volume 9, 8.
In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. Daniel 1:1.
யூதாவின் ராஜாவாகிய யெகோயாக்கீமின் ஆட்சியின் மூன்றாம் ஆண்டில் பாபிலோன் ராஜாவாகிய நேபுகாத்நேச்சார் எருசலேமுக்கு வந்து அதனை முற்றுகையிட்டான். தானியேல் 1:1.
The first verse of the book of Daniel has a wealth of prophetic information when rightly considered. We will begin our consideration with Jehoiakim.
தானியேல் புத்தகத்தின் முதல் வசனம் சரியான முறையில் கருத்தில்கொள்ளப்படும்போது, அதில் தீர்க்கதரிசனத் தகவல்களின் பெரும் செல்வம் அடங்கியுள்ளது. எங்கள் ஆராய்ச்சியை யெகோயாகீமுடன் ஆரம்பிப்போம்.
Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah. As such, he represents the first angel’s message. His son Jehoiachin, who was also known as Jeconiah or Coniah, represented the second angel’s message. Jehoiachin was followed by Zedekiah, the last of the three final kings of Judah. Zedekiah represents the third angel’s message. There are several prophetic witnesses that uphold that Jehoiakim is a symbol of the first angel’s message. It is important to understand these proofs, for it identifies that the first verse of chapter one of Daniel is identifying the first angel’s message, and that fact is an anchor that allows the first chapter to be understood as the first angel’s message of Revelation fourteen. We will begin in second Chronicles.
யூதாவின் கடைசி மூன்று அரசர்களில் முதலாவதாக யெகோயாக்கீம் இருந்தான். ஆகையால், அவன் முதல் தூதனுடைய செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். அவனுடைய மகனாகிய யெகோயாக்கீன், யெகோனியா அல்லது கோனியா என்றும் அறியப்பட்டவன், இரண்டாம் தூதனுடைய செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினான். யெகோயாக்கீனுக்குப் பின்பு யூதாவின் இறுதியான மூன்று அரசர்களில் கடைசியான செதேக்கியா வந்தான். செதேக்கியா மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். யெகோயாக்கீம் முதல் தூதனுடைய செய்தியின் ஒரு சின்னம் என்பதை உறுதிப்படுத்தும் பல தீர்க்கதரிசனச் சாட்சிகள் உள்ளன. இந்தச் சான்றுகளைப் புரிந்துகொள்வது முக்கியமானது; ஏனெனில், தானியேல் முதல் அதிகாரத்தின் முதல் வசனம் முதல் தூதனுடைய செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதை அது அடையாளப்படுத்துகிறது; மேலும், அந்த உண்மை பதினான்காம் வெளிப்படுத்தின விசேஷத்தின் முதல் தூதனுடைய செய்தியாக முதல் அதிகாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள அனுமதிக்கும் ஒரு நங்கூரமாக உள்ளது. நாம் இரண்டாம் நாளாகமத்தில் தொடங்குவோம்.
And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:20, 21.
பட்டயத்திலிருந்து தப்பித்திருந்தவர்களை அவன் பாபிலோனுக்குக் கொண்டு சென்றான்; அங்கே அவர்கள் அவனுக்கும் அவன் மகன்களுக்கும் பாரசீக ராஜ்யத்தின் ஆட்சி வரும்வரை ஊழியக்காரராக இருந்தார்கள். இது எரேமியாவின் வாயினால் கர்த்தர் சொல்லிய வார்த்தை நிறைவேறும்படியாக இருந்தது; தேசம் தன் ஓய்வுநாட்களை அனுபவிக்கும் வரையில் அவ்வாறு நடந்தது; அது பாழாய்க் கிடந்த காலமெல்லாம் ஓய்வுநாளைக் காக்கிறதாயிருந்து, எழுபது ஆண்டுகள் நிறைவேறின. 2 நாளாகமம் 36:20, 21.
The captivity in Babylon for seventy years was so the land could enjoy the sabbaths that had not been fulfilled in agreement with Leviticus twenty-five. Seventy years of sabbaths amounts to four hundred and ninety years, that ancient Israel had disregarded the direction of Leviticus twenty-five. Four hundred and ninety years of rebellion preceded seventy years of captivity. At the ending of the four hundred and ninety years, three kings would be placed into subjection by Nebuchadnezzar.
லேவியராகமம் இருபத்தைந்து அதிகாரத்தின்படி நிறைவேற்றப்படாமல் போன சப்தங்களை தேசம் அனுபவிக்கும்படியாகவே பாபிலோனில் எழுபது ஆண்டுகளுக்கான சிறைப்பட்டிருத்தல் நிகழ்ந்தது. எழுபது ஆண்டுகளான சப்தங்கள், பண்டைய இஸ்ரவேல் லேவியராகமம் இருபத்தைந்து அதிகாரத்தில் உள்ள கட்டளையை அலட்சியப்படுத்திய நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளுக்குச் சமமானவை. எழுபது ஆண்டுகளான சிறைப்பட்டிருத்தலுக்கு முன்னதாக நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளான கலகம் இருந்தது. அந்த நானூற்று தொண்ணூறு ஆண்டுகளின் முடிவில், மூன்று ராஜாக்கள் நேபுகாத்நேச்சருக்குக் கீழ்ப்படுத்தப்படுவார்கள்.
At the end of the seventy years of captivity, the Lord raised up Cyrus, who was the first of the three kings that would decree that Israel could return and rebuild Jerusalem. Artaxerxes was the third of those three kings and he made the third decree in 457 BC. The third decree began the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. In 1798, the first end of the indignation ended, the book of Daniel was unsealed and the first of the three angels arrived. The third angel arrived on October 22, 1844.
எழுபது ஆண்டுகளான சிறைப்பிடிப்பின் முடிவில், இஸ்ரவேல் திரும்பி வந்து எருசலேமை மறுபடியும் கட்டலாம் என்று ஆணையிடவிருந்த மூன்று ராஜாக்களில் முதலாவனாகிய கோரேசை ஆண்டவர் எழுப்பினார். அந்த மூன்று ராஜாக்களில் மூன்றாவனாகிய அர்த்தசஷ்டா கி.மு. 457 ஆம் ஆண்டில் மூன்றாவது ஆணையைப் பிறப்பித்தான். அந்த மூன்றாவது ஆணை தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதினான்காம் வசனத்தில் கூறப்பட்ட இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் தொடக்கமாக இருந்தது. 1798 ஆம் ஆண்டில், கடுஞ்சினத்தின் முதல் முடிவு நிறைவுற்றது; தானியேலின் புத்தகம் முத்திரைநீக்கப்பட்டது; மேலும் மூன்று தூதர்களில் முதலாவது வந்தடைந்தான். மூன்றாவது தூதன் 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று வந்தடைந்தான்.
The three last kings of Judah were all confronted by Nebuchadnezzar, and at Jehoiakim’s captivity, the seventy years began. It continued until Babylon was destroyed, and the general (Cyrus) that had destroyed Babylon, and who shortly thereafter became the king, passed the first of three decrees. The third decree began the prophecy of the evenings and mornings that ended with the arrival of the third of three angels. Christ always identifies the end with the beginning.
யூதாவின் கடைசி மூன்று அரசர்களும் நேபுகாத்நேச்சாரால் எதிர்கொள்ளப்பட்டார்கள்; யெகோயாகீமின் சிறைப்பிடிப்பின் போது எழுபது ஆண்டுகள் ஆரம்பமானது. அது பாபிலோன் அழிக்கப்பட்டதுவரை நீடித்தது; பாபிலோனை அழித்த தளபதியான (கோரேஸ்), அதற்குப் பிறகு விரைவில் அரசனானவன், மூன்று கட்டளைகளில் முதலாவது கட்டளையைப் பிறப்பித்தான். மூன்றாவது கட்டளை, மூன்று தூதர்களில் மூன்றாமவரின் வருகையோடு முடிவடைந்த மாலைகளும் காலைகளும் பற்றிய தீர்க்கதரிசனத்தை ஆரம்பித்தது. கிறிஸ்து எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தோடு அடையாளப்படுத்துகிறார்.
The beginning of the seventy years took place with Nebuchadnezzar’s first attack against Jerusalem. The ending of the seventy years was marked by the destruction of Babylon. The final and complete destruction of Jerusalem was brought upon the third of three kings who had all been attacked by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem was progressive. The last three kings represent one prophetic symbol, in the sense that they all had been attacked by Nebuchadnezzar. They typified the three decrees that were all one symbol, as were the three angels at the end of the twenty-three hundred days.
எழுபது ஆண்டுகளின் ஆரம்பம், நேபுகாத்நேச்சார் எருசலேமுக்கு எதிராக மேற்கொண்ட முதல் தாக்குதலினால் நிகழ்ந்தது. எழுபது ஆண்டுகளின் முடிவு, பாபிலோன் அழிக்கப்பட்டதினால் குறிக்கப்பட்டது. நேபுகாத்நேச்சாரால் தாக்கப்பட்ட மூன்று ராஜாக்களில் மூன்றாமவனின் மீது, எருசலேமின் இறுதியானதும் முழுமையானதுமான அழிவு வந்திறங்கியது. எருசலேமின் அழிவு படிப்படியாக நிகழ்ந்தது. கடைசி மூன்று ராஜாக்கள் ஒரே தீர்க்கதரிசனச் சின்னத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; அதாவது, அவர்கள் அனைவரும் நேபுகாத்நேச்சாரால் தாக்கப்பட்டிருந்தனர். இரண்டாயிரத்து முந்நூறு நாட்களின் முடிவில் இருந்த மூன்று தூதர்கள் எவ்வாறு ஒரே சின்னமாக இருந்தார்களோ, அதுபோலவே, அவர்கள் அனைத்தும் ஒரே சின்னமாக இருந்த மூன்று ஆணைகளுக்கு முன்னுருவாக இருந்தனர்.
“In the seventh chapter of Ezra the decree is found. Verses 12-26. In its completest form it was issued by Artaxerxes, king of Persia, 457 BC. But in Ezra 6:14 the house of the Lord at Jerusalem is said to have been built ‘according to the commandment [‘decree,’ margin] of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia.’ These three kings, in originating, reaffirming, and completing the decree, brought it to the perfection required by the prophecy to mark the beginning of the 2300 years. Taking 457 BC, the time when the decree was completed, as the date of the commandment, every specification of the prophecy concerning the seventy weeks was seen to have been fulfilled.” The Great Controversy, 326.
“எஸ்றாவின் ஏழாம் அதிகாரத்தில் அந்த ஆணை காணப்படுகிறது. வசனங்கள் 12-26. அதன் மிக முழுமையான வடிவில் அது பாரசீக ராஜாவாகிய அர்தக்சஷ்டாவினால், கி.மு. 457 ஆம் ஆண்டில் பிறப்பிக்கப்பட்டது. ஆனால் எஸ்றா 6:14-இல், எருசலேமிலுள்ள கர்த்தருடைய ஆலயம் ‘பாரசீக ராஜாவாகிய கோரேசு, தாரியு, அர்தக்சஷ்டா ஆகியோரின் கட்டளையின்படி [ஓரக்குறிப்பு: “ஆணை”]’ கட்டப்பட்டது என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. இந்த மூன்று ராஜாக்கள், அந்த ஆணையை ஆரம்பித்து, மறுபடியும் உறுதிப்படுத்தி, பூர்த்திசெய்ததன் மூலம், 2300 ஆண்டுகளின் தொடக்கத்தைக் குறிக்கும்படி தீர்க்கதரிசனம் வேண்டியிருந்த பரிபூரண நிலைக்கு அதைக் கொண்டு வந்தார்கள். ஆணை பூர்த்தியடைந்த காலமாகிய கி.மு. 457 ஆம் ஆண்டை அந்தக் கட்டளையின் தேதியாக எடுத்துக்கொள்ளும்போது, எழுபது வாரங்களைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒவ்வொரு குறிப்பும் நிறைவேறியிருந்தது என்பது காணப்பட்டது.” The Great Controversy, 326.
Sister White identifies that the three decrees were necessary for the perfection of the prophecy. She defines their relation to each other, and in so doing, identifies the grammatical characteristics of the Hebrew word “truth.” She says the first decree originated, the second decree reaffirmed, and the third decree completed “every specification of the prophecy concerning the seventy weeks.” The Hebrew word “truth” is created by the combination of the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first decree originated, the second reaffirmed and the last decree completed the prophecy. The three decrees contain the signature of Alpha and Omega, and they were fulfilled at the end of the seventy-year prophecy of the captivity in Babylon, even though the third decree arrived well after the seventy years ended. The three decrees were progressive, and though they were three decrees, they were still one prophetic symbol.
தீர்க்கதரிசனத்தின் பூரணத்திற்காக அந்த மூன்று கட்டளைகளும் அவசியமானவை என்று சகோதரி வைட் அடையாளப்படுத்துகிறார். அவை ஒன்றுக்கொன்று கொண்டுள்ள தொடர்பை அவர் வரையறுக்கிறார்; அப்படிச் செய்வதன்மூலம், எபிரெய மொழியின் “சத்தியம்” என்ற சொல்லின் இலக்கணப் பண்புகளையும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். முதல் கட்டளை தோன்றச் செய்தது, இரண்டாம் கட்டளை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது, மூன்றாம் கட்டளை “எழுபது வாரங்களைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனத்தின் ஒவ்வொரு குறிப்பையும்” பூர்த்தி செய்தது என்று அவர் கூறுகிறார். எபிரெய மொழியின் “சத்தியம்” என்ற சொல், எபிரெய எழுத்துமாலையின் முதல், பதின்மூன்றாம், மற்றும் கடைசி எழுத்துகளின் சேர்க்கையால் உருவாக்கப்படுகிறது. முதல் கட்டளை தோற்றுவித்தது, இரண்டாம் கட்டளை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது, கடைசி கட்டளை தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றியது. அந்த மூன்று கட்டளைகளும் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் எனும் கையொப்பத்தை உடையவையாக இருந்தன; மேலும், மூன்றாம் கட்டளை எழுபது ஆண்டுகள் முடிந்த பின்பு மிகவும் பின்னரே வந்திருந்தபோதிலும், அவை பாபிலோனில் இருந்த சிறைப்பிடிப்பின் எழுபது ஆண்டுத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவில் நிறைவேற்றப்பட்டன. அந்த மூன்று கட்டளைகளும் படிப்படியானவையாக இருந்தன; அவை மூன்று கட்டளைகளாக இருந்தபோதிலும், இன்னும் அவை ஒரே தீர்க்கதரிசனச் சின்னமாகவே இருந்தன.
The first angel arrived in 1798, the second angel arrived in the spring of 1844, and the third angel arrived on October 22, 1844. Those three angels are one prophetic symbol, representing the everlasting gospel of Revelation chapter fourteen.
முதல் தூதன் 1798 ஆம் ஆண்டில் வந்தான்; இரண்டாம் தூதன் 1844 ஆம் ஆண்டின் வசந்த காலத்தில் வந்தான்; மூன்றாம் தூதன் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று வந்தான். அந்த மூன்று தூதர்களும் ஒரே தீர்க்கதரிசனச் சின்னமாக இருந்து, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் நித்திய சுவிசேஷத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன.
“The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.
“முதல் மற்றும் இரண்டாம் செய்திகளும் 1843 மற்றும் 1844-ஆம் ஆண்டுகளில் வழங்கப்பட்டன; இப்போது நாம் மூன்றாம் செய்தியின் அறிவிப்பின் கீழ் இருக்கிறோம்; ஆனால் இந்த மூன்று செய்திகளும் இன்னும் அறிவிக்கப்பட வேண்டியவைகளாகவே உள்ளன. சத்தியத்தைத் தேடிக்கொண்டிருப்போருக்குப் அவை மீண்டும் அறிவிக்கப்படுவது, இதுவரை எப்போதும் இருந்ததுபோல இப்போதும் அத்தியாவசியமானதே. எழுத்தாலும் குரலாலும் நாம் அந்த அறிவிப்பை முழங்க வேண்டும்; அவற்றின் வரிசையையும், நம்மை மூன்றாம் தூதனுடைய செய்திவரை கொண்டு வரும் தீர்க்கதரிசனங்களின் பயன்பாட்டையும் வெளிப்படுத்தி காட்ட வேண்டும். முதல் மற்றும் இரண்டாம் செய்திகளின்றி மூன்றாம் ஒன்று இருக்க முடியாது. இந்த செய்திகளை நாம் உலகத்திற்கு வெளியீடுகளிலும் உபதேசங்களிலும் அளிக்க வேண்டும்; தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் ஓட்டத்தில் நிகழ்ந்தவைகளையும் நிகழவிருப்பவைகளையும் எடுத்துக்காட்டி.” Selected Messages, book 2, 104, 105.
The last three kings of Judah were one symbol, for they were all brought into various degrees of subjection by the king of Babylon. The last three kings of Judah, the three decrees and the three angels, though distinctly three are also represented as one prophetic symbol.
யூதாவின் கடைசி மூன்று ராஜாக்களும் ஒரே அடையாளமாக இருந்தார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் அனைவரும் பாபிலோன் ராஜாவினால் பல்வேறு அளவுகளில் கீழ்ப்படுத்தப்பட்டனர். யூதாவின் கடைசி மூன்று ராஜாக்கள், மூன்று கட்டளைகள், மற்றும் மூன்று தூதர்கள்—தெளிவாக மூன்றாக இருந்தபோதிலும்—ஒரே தீர்க்கதரிசன அடையாளமாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகின்றனர்.
The last three kings are part of the prophetic setting of the beginning of the prophecy of seventy years of captivity, and as such they become part of the beginning that illustrates the end of the seventy years of captivity. The captivity began with the progressive subjection of three kings, ending with the destruction of the kingdom and its capital city. The end of the prophecy marks the destruction of the nation and capital of Babylon, which marks the arrival of the three progressive decrees. The beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy is marked by three progressive decrees, and it illustrates the ending of the twenty-three hundred year prophecy, which consists of three progressive messages.
கடைசி மூன்று ராஜாக்கள் எழுபது ஆண்டுகளான சிறைப்பிடிப்பின் தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கத்தின் தீர்க்கதரிசனச் சூழலின் ஒரு பகுதியாக உள்ளனர்; ஆகையால், அவர்கள் எழுபது ஆண்டுகளான சிறைப்பிடிப்பின் முடிவை விளக்கும் அந்த ஆரம்பத்தின் ஓர் அங்கமாகவும் ஆகின்றனர். சிறைப்பிடிப்பு மூன்று ராஜாக்கள் படிப்படியாக கீழ்ப்படுத்தப்பட்டதினால் தொடங்கி, இறுதியில் ராஜ்யமும் அதன் தலைநகரமும் அழிக்கப்பட்டதுடன் முடிந்தது. அந்தத் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவு பாபிலோன் ஜாதியும் தலைநகரமும் அழிக்கப்படுவதைக் குறிக்கிறது; அதுவே படிப்படியாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட மூன்று கட்டளைகளின் வருகையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளான தீர்க்கதரிசனத்தின் தொடக்கம் படிப்படியாக வழங்கப்பட்ட மூன்று கட்டளைகளால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; அது, படிப்படியாக வழங்கப்பட்ட மூன்று செய்திகளைக் கொண்டிருக்கும் இரண்டாயிரத்து மூன்றுநூறு ஆண்டுகளான தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவை விளக்குகிறது.
The three angels, and their respective three messages, had been typified by three kings and their three progressive decrees. The three kings that proclaimed their respective three decrees had been typified by three progressive kings, who had each presented their messages of rebellion against Nebuchadnezzar. Three messages of rebellion, typified three decrees, that in turn typified three messages. One begins the prophecy of seventy years, that in turn ends with the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy, that ends at the arrival of the third angel in 1844. The seventy years that the land was to enjoy its Sabbath cannot be separated from October 22, 1844.
மூன்று தூதர்களும், அவர்களுக்குரிய மூன்று செய்திகளும், மூன்று ராஜாக்களாலும் அவர்களின் முற்போக்கான மூன்று கட்டளைகளாலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்தன. தமக்குரிய மூன்று கட்டளைகளை அறிவித்த அந்த மூன்று ராஜாக்கள், நெபுகாத்நேச்சாருக்கு எதிரான தங்களது கலகச் செய்திகளை ஒவ்வொருவரும் முன்வைத்த மூன்று முற்போக்கான ராஜாக்களால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்தனர். கலகத்தின் மூன்று செய்திகள், மூன்று கட்டளைகளுக்கு முன்மாதிரியாக இருந்தன; அவை மறுபடியும் மூன்று செய்திகளுக்கு முன்மாதிரியாக இருந்தன. ஒன்று எழுபது ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தை ஆரம்பிக்கிறது; அது மறுபடியும் இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனம் ஆரம்பிப்பதுடன் முடிவடைகிறது; அது 1844-இல் மூன்றாம் தூதரின் வருகையின்போது முடிவடைகிறது. தேசம் தன் ஓய்வுநாளை அனுபவிக்க வேண்டியிருந்த அந்த எழுபது ஆண்டுகளை 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது.
Jehoiakim represents Cyrus’ first decree and also the first angel’s message of Revelation chapter fourteen. Beyond this, the three witnesses of the last three Judean kings, the three decrees and the three angel’s messages, provide precise information of the symbol of Jehoiakim, for the prophetic history of the three angels has been very carefully marked by inspiration. All three messages have a historical arrival and thereafter a historical empowerment.
யெகோயாக்கீம், கோரேஷின் முதல் ஆணையையும் வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் பதினான்காம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் முதல் தூதனின் செய்தியையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். இதற்கும் அப்பால், யூதாவின் கடைசி மூன்று அரசர்களின் மூன்று சாட்சிகள், மூன்று ஆணைகள், மற்றும் மூன்று தூதர்களின் செய்திகள், யெகோயாக்கீமின் அடையாளத்தைப் பற்றிய துல்லியமான தகவலை வழங்குகின்றன; ஏனெனில் மூன்று தூதர்களின் தீர்க்கதரிசன வரலாறு ஈர்ப்பினால் மிகவும் கவனமாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. இந்த மூன்று செய்திகளும் ஒவ்வொன்றாக ஒரு வரலாற்றுப் பிரவேசத்தையும் அதன் பின்பு ஒரு வரலாற்றுச் சக்தியூட்டலையும் உடையவையாகும்.
The first angel arrived in 1798, and was empowered on August 11, 1840, with the confirmation of the day for a year principle.
முதல் தூதன் 1798 ஆம் ஆண்டில் வந்தான்; மேலும், ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு என்ற கொள்கையின் உறுதிப்பாட்டினால், 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று அதிகாரமளிக்கப்பட்டான்.
“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’
“1840 ஆம் ஆண்டில், தீர்க்கதரிசனத்தின் இன்னொரு குறிப்பிடத்தக்க நிறைவேற்றம் பரவலான ஆர்வத்தைத் தூண்டியது. அதற்கு இரண்டு ஆண்டுகள் முன்பு, இரண்டாம் வருகையை அறிவித்த முன்னணி ஊழியர்களில் ஒருவரான ஜோசையா லிட்ச், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 9 ஆம் அதிகாரத்தின் ஒரு விளக்கவுரையை வெளியிட்டு, ஒட்டோமன் பேரரசின் வீழ்ச்சியை முன்னறிவித்தார். அவருடைய கணக்கீட்டின்படி, இந்த அதிகாரம் 1840 ஆகஸ்ட் 11 ஆம் தேதியில் கவிழ்க்கப்பட வேண்டியதாக இருந்தது; அப்போது கான்ஸ்டான்டினோப்பிளிலிருந்த ஒட்டோமன் அதிகாரம் முறியடிக்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படலாம். ‘இதுவே அப்படியே இருப்பது கண்டறியப்படும் என்று நான் நம்புகிறேன்.’”
“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.
“குறிப்பிடப்பட்ட அந்தத் துல்லியமான காலத்திலேயே, துருக்கி, தன் தூதுவர்களின் மூலம், ஐரோப்பாவின் கூட்டணி வல்லரசுகளின் பாதுகாப்பை ஏற்றுக்கொண்டது; இவ்வாறு தன்னை கிறிஸ்தவ ஜாதிகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்துக்கொண்டது. அந்த நிகழ்வு முன்னறிவிப்பைத் துல்லியமாக நிறைவேற்றியது. இது அறியப்பட்டபோது, மில்லரும் அவருடைய சகாக்களும் ஏற்றுக்கொண்டிருந்த தீர்க்கதரிசன விளக்கக் கோட்பாடுகள் சரியானவை என்பதில் பெருந்திரளானோர் நிச்சயமடைந்தார்கள்; மேலும் அத்வென்ட் இயக்கத்துக்கு அதிசயமான ஒரு ஊக்கம் அளிக்கப்பட்டது. கல்வியறிவும் உயர்ந்த நிலையுமுள்ளவர்கள் மில்லருடன் இணைந்து, அவரது கருத்துகளைப் பிரசங்கிப்பதிலும் வெளியிடுவதிலும் ஈடுபட்டார்கள்; 1840 முதல் 1844 வரை அந்தப் பணி விரைவாக விரிந்தது.” The Great Controversy, 334, 335.
The first angel arrived announcing the opening of the judgment in 1798, but the message was premised on the validity of William Miller’s identification that a day in Bible prophecy represents a year. That principle was confirmed “on the 11th of August, 1840,” and the first message was empowered. With the failure of the prediction of Christ’s return in the biblical year of 1843, which extended into the year 1844, the second angel of Revelation chapter fourteen arrived. With the failure of the prediction in the spring of 1844, the Protestant churches rejected Miller’s rule of a day for a year, and became the daughters of Babylon. That message was thereafter empowered in the summer of 1844, when it was joined by the message of the Midnight Cry. With the fulfillment of the message of the Midnight Cry on October 22, 1844, the third angel arrived with his message.
முதல் தூதன் 1798 ஆம் ஆண்டில் நியாயத்தீர்ப்பின் துவக்கத்தை அறிவித்தபடி வந்தான்; ஆனால் அந்தச் செய்தி, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தில் ஒரு நாள் ஒரு ஆண்டைக் குறிக்கிறது என்ற வில்லியம் மில்லரின் அடையாளப்படுத்தலின் செல்லுபடியாக்கத்தின் மேல் அடிப்படையாக அமைந்திருந்தது. அந்தக் கொள்கை “1840 ஆகஸ்ட் 11 ஆம் தேதி” உறுதிப்படுத்தப்பட்டது; இதனால் முதல் செய்தி வல்லமையூட்டப்பட்டது. 1843 என்ற வேதாகம ஆண்டில் நிகழும் என்று அறிவிக்கப்பட்ட கிறிஸ்துவின் வருகை, 1844 ஆம் ஆண்டிற்குள் நீண்டுசென்று, அந்த முன்னறிவிப்பு தோல்வியடைந்தபோது, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினான்காம் அதிகாரத்தின் இரண்டாம் தூதன் வந்தான். 1844 ஆம் ஆண்டின் வசந்தகாலத்தில் அந்த முன்னறிவிப்பு தோல்வியடைந்தபோது, புராட்டஸ்டண்ட் சபைகள், ஒரு நாளுக்கு ஒரு ஆண்டு என்ற மில்லரின் விதியை நிராகரித்து, பாபிலோனின் குமாரத்திகளாயின. அதன் பின்னர், 1844 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலத்தில், அந்தச் செய்தி நள்ளிரவு கூக்குரலின் செய்தியோடு இணைக்கப்பட்டபோது வல்லமையூட்டப்பட்டது. 1844 அக்டோபர் 22 ஆம் தேதி நள்ளிரவு கூக்குரலின் செய்தி நிறைவேறியபோது, மூன்றாம் தூதன் தன் செய்தியுடன் வந்தான்.
Due to the disobedience of Laodicean Adventism in 1863, God’s people were assigned to repeat the history of ancient Israel’s wandering in the wilderness. The empowerment of the third message would wait until September 11, 2001. Each of the three messages arrive in history and are thereafter empowered.
1863 ஆம் ஆண்டில் லவோதிக்கேயா அத்வென்டிசத்தின் கீழ்ப்படியாமையினால், தேவனுடைய ஜனங்களுக்கு பண்டைய இஸ்ரவேல் வனாந்தரத்தில் அலைந்த வரலாற்றை மீண்டும் அனுபவிக்கும்படி நிர்ணயிக்கப்பட்டது. மூன்றாம் செய்தியின் வல்லமையூட்டல் செப்டம்பர் 11, 2001 வரை காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. இந்த மூன்று செய்திகளிலும் ஒவ்வொன்றும் முதலில் வரலாற்றில் வந்து, அதன் பின்னர் வல்லமையூட்டப்படுகின்றன.
Jehoiakim and Cyrus represent the empowerment of the first angel, not its arrival. Though Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and though he represents the first angel’s message, the prophetic characteristics that he, and also Cyrus, demonstrate that they are both symbols of the empowerment of the first angel, and not symbols of the arrival of the first angel. The arrival of the first message in the history of Jehoiakim was Manasseh, the first of the last seven kings of Judah.
யெகோயாகீமும் சீரூசும் முதல் தூதனின் வருகையை அல்ல, அதன் வல்லமையூட்டப்படுதலையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். யூதாவின் கடைசி மூன்று ராஜாக்களில் யெகோயாகீம் முதலாவனாக இருந்தபோதிலும், மேலும் அவர் முதல் தூதனின் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினாலும், அவரும் சீரூசும் வெளிப்படுத்தும் தீர்க்கதரிசனச் சிறப்பியல்புகள், அவர்கள் இருவரும் முதல் தூதனின் வல்லமையூட்டப்படுதலின் அடையாளங்களே அன்றி, முதல் தூதனின் வருகையின் அடையாளங்கள் அல்ல என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. யெகோயாகீமின் வரலாற்றில் முதல் செய்தியின் வருகை, யூதாவின் கடைசி ஏழு ராஜாக்களில் முதலாவனான மனாசே ஆகும்.
Seven kings preceded the complete and final destruction of Jerusalem. Those seven kings represent a progressive history, as was the history they typified from 1798 to 1844. The first angel arrived in 1798, and the third arrived on October 22, 1844. The history of 1798 to 1844, is the history of the first and second angels. The history of the third angel began in 1844. When Sister White identifies the symbolism of the seven thunders of Revelation chapter ten, she says the seven thunders represent the history of the first and second angels, but not the third angel.
எருசலேமின் முழுமையானதும் இறுதியுமான அழிவிற்கு முன்பாக ஏழு ராஜாக்கள் இருந்தனர். அந்த ஏழு ராஜாக்கள், அவர்கள் முன்மாதிரியாகக் காட்டியிருந்த வரலாறு 1798 முதல் 1844 வரை இருந்ததுபோலவே, ஒரு முன்னேற்றமுள்ள வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர். முதல் தூதன் 1798-ல் வந்தான்; மூன்றாவது தூதன் 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதி வந்தான். 1798 முதல் 1844 வரையான வரலாறு, முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் வரலாறாகும். மூன்றாவது தூதனின் வரலாறு 1844-ல் ஆரம்பமானது. Sister White, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தின் ஏழு இடிகளின் குறியீட்டைப் அடையாளப்படுத்தும்போது, அந்த ஏழு இடிகள் முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் வரலாற்றை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன, ஆனால் மூன்றாவது தூதனை அல்ல என்று கூறுகிறார்.
“The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
“ஏழு இடிகளின் மூலம் வெளிப்படுத்தப்பட்டு யோவானுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட விசேஷ ஒளி, முதலாம் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் செய்திகளின் கீழ் நிகழப்போகும் சம்பவங்களின் ஒரு வரைவுரையாக இருந்தது.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
The history of the seven thunders of Revelation chapter ten, emphasize the history of the empowerment of the first angel on August 11, 1840 through to the great disappointment on October 22, 1844, but it none-the-less, includes the entire history of the first and second angels. The general application of the seven thunders is that it represents 1798 through to October 22, 1844. The history of the arrival of the first angel from 1798 to the great disappointment is the history of the first and second angels, and it is prophetically represented as seven thunders. The seven thunders were also typified by the last seven kings of Judah. The last three of those kings were not only identifying sequential kings, but together they are one symbol made up of a first, middle and last.
வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தின் ஏழு இடிகளின் வரலாறு, 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று முதல் தூதன் வல்லமையூட்டப்பட்ட வரலாற்றிலிருந்து 1844 அக்டோபர் 22 அன்று நிகழ்ந்த மகா ஏமாற்றம் வரையிலான வரலாற்றை வலியுறுத்துகிறது; ஆயினும், அது முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் முழு வரலாறையும் உட்கொள்கிறது. ஏழு இடிகளின் பொதுவான பயன்பாடு, அது 1798 ஆம் ஆண்டிலிருந்து 1844 அக்டோபர் 22 வரை உள்ள காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதாகும். 1798 ஆம் ஆண்டிலிருந்து மகா ஏமாற்றம் வரையிலான முதல் தூதனின் வருகையின் வரலாறு, முதல் மற்றும் இரண்டாம் தூதர்களின் வரலாறே ஆகும்; அது தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஏழு இடிகளாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஏழு இடிகள், யூதாவின் கடைசி ஏழு ராஜாக்களாலும் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டன. அந்த ராஜாக்களில் கடைசி மூவர், தொடர்ச்சியான ராஜாக்களை மட்டும் அடையாளப்படுத்தியவர்கள் அல்ல; அவர்கள் ஒன்றிணைந்து முதல், நடு, கடைசி என அமைந்த ஒரே அடையாளமாக இருக்கின்றனர்.
In the history of the three angels, the first message was empowered on August 11, 1840, and both Jehoiakim and Cyrus typified that event.
மூன்று தூதர்களின் வரலாற்றில், முதல் செய்தி ஆகஸ்ட் 11, 1840 அன்று வல்லமையூட்டப்பட்டது; யெகோயாகீமும் கோரேசும் இருவரும் அந்த நிகழ்விற்கு முன்மாதிரிகளாயிருந்தனர்.
We will continue to identify these most important truths in the next article.
அடுத்த கட்டுரையில் இம்மிக முக்கியமான சத்தியங்களை நாம் தொடர்ந்து அடையாளம் காண்போம்.
“Strict integrity should be cherished by every student. Every mind should turn with reverent attention to the revealed word of God. Light and grace will be given to those who thus obey God. They will behold wondrous things out of his law. Great truths that have lain unheeded and unseen since the day of Pentecost, are to shine from God’s word in their native purity. To those who truly love God the Holy Spirit will reveal truths that have faded from the mind, and will also reveal truths that are entirely new. Those who eat the flesh and drink the blood of the Son of God will bring from the books of Daniel and Revelation truth that is inspired by the Holy Spirit. They will start into action forces that cannot be repressed. The lips of children will be opened to proclaim the mysteries that have been hidden from the minds of men. The Lord has chosen the foolish things of this world to confound the wise, and the weak things of the world to confound the mighty.
“கடுமையான நேர்மை ஒவ்வொரு மாணவராலும் மதிக்கப்பட வேண்டும். ஒவ்வொரு மனமும் தேவனுடைய வெளிப்படுத்தப்பட்ட வார்த்தையின் பக்கம் பயபக்தியுள்ள கவனத்தோடு திரும்ப வேண்டும். இவ்வாறு தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிவோருக்கு ஒளியும் கிருபையும் அளிக்கப்படும். அவர்கள் அவருடைய நியாயப்பிரமாணத்திலிருந்து அதிசயமான காரியங்களை நோக்கிப் பார்ப்பார்கள். பெந்தெகொஸ்தே நாள்முதல் கவனிக்கப்படாமல் காணப்படாமலிருந்து வந்த மகத்தான சத்தியங்கள், தேவனுடைய வார்த்தையிலிருந்து அவற்றின் சொந்தத் தூய்மையில் பிரகாசிக்க வேண்டியவையாக உள்ளன. தேவனை மெய்யாக நேசிக்கிறவர்களுக்கு, பரிசுத்த ஆவியானவர் மனதில் மங்கிப்போயிருந்த சத்தியங்களை வெளிப்படுத்துவார்; மேலும் முற்றிலும் புதிய சத்தியங்களையும் வெளிப்படுத்துவார். தேவனுடைய குமாரனின் மாம்சத்தை உண்டு, அவருடைய இரத்தத்தைப் பானம்பண்ணுகிறவர்கள், தானியேல் மற்றும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் என்னும் புத்தகங்களிலிருந்து பரிசுத்த ஆவியால் ஏவப்பட்ட சத்தியத்தை எடுத்துவருவார்கள். அவர்கள் அடக்கி ஒடுக்க முடியாத சக்திகளைச் செயல்பாட்டிற்குக் கொண்டுவருவார்கள். மனுஷரின் மனதிலிருந்து மறைக்கப்பட்டிருந்த இரகசியங்களை அறிவிக்கச் சிறுவர்களின் உதடுகள் திறக்கப்படும். இந்த உலகத்தின் ஞானிகளை வெட்கப்படுத்தும்படியாக உலகத்தின் மூடமானவற்றை ஆண்டவர் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்; வல்லவர்களை வெட்கப்படுத்தும்படியாக உலகத்தின் பலவீனமானவற்றையும் தேர்ந்தெடுத்துள்ளார்.
“The Bible should not be brought into our schools to be sandwiched in between infidelity. The Bible must be made the groundwork and subject-matter of education. It is true that we know much more of the word of the living God than we knew in the past, but there is still much more to be learned. It should be used as the word of the living God, and esteemed as first, and last, and best in everything. Then will be seen true spiritual growth. The students will develop healthy religious characters, because they eat the flesh and drink the blood of the Son of God. But unless watched and nurtured, the health of the soul decays. Keep in the channel of light. Study the Bible. Those who serve God faithfully will be blessed. He who permits no faithful work to go unrewarded will crown every act of loyalty and integrity with special tokens of his love and approbation.” Review and Herald, August 17, 1897.
“எமது பாடசாலைகளில் வேதாகமம் அவநம்பிக்கையின் நடுவில் இடுக்கிவைக்கப்படுமாறு கொண்டு வரப்படக் கூடாது. வேதாகமமே கல்வியின் அடித்தளமாகவும் பொருட்சாராம்சமாகவும் ஆக்கப்பட வேண்டும். கடந்த காலத்தில் நாம் அறிந்திருந்ததைவிட ஜீவனுள்ள தேவனுடைய வார்த்தையைப்பற்றி இப்போது மிக அதிகமாக அறிந்திருக்கிறோம் என்பது உண்மை; ஆனால் இன்னும் கற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டியது மிகவும் அதிகம் உள்ளது. அது ஜீவனுள்ள தேவனுடைய வார்த்தையாகவே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்; மேலும் எல்லாவற்றிலும் முதலும், கடைசியும், சிறந்ததுமாக மதிக்கப்பட வேண்டும். அப்பொழுது உண்மையான ஆவிக்குரிய வளர்ச்சி காணப்படும். மாணவர்கள் ஆரோக்கியமான சமயப்பண்புடைய குணங்களை வளர்த்துக்கொள்வார்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் தேவனுடைய குமாரனின் மாம்சத்தை உண்டு, அவருடைய இரத்தத்தைப் பானம்பண்ணுகிறார்கள். ஆனால் கவனிக்கப்பட்டும் பேணப்பட்டும் இல்லாவிட்டால், ஆத்துமாவின் ஆரோக்கியம் சீரழியும். ஒளியின் கால்வாயிலேயே நிலைத்திருங்கள். வேதாகமத்தைப் படியுங்கள். தேவனுக்கு உண்மையோடு சேவை செய்கிறவர்கள் ஆசீர்வதிக்கப்படுவார்கள். உண்மையுள்ள எந்தச் செயலையும் பலனின்றி போக அனுமதிக்காதவர், விசுவாசத்திற்கும் நேர்மைக்கும் உரிய ஒவ்வொரு செயலையும் தம்முடைய அன்பும் அங்கீகாரமும் ஆகிய விசேஷச் சின்னங்களினால் கிரீடமிடுவார்.” Review and Herald, August 17, 1897.