தானியேலின் புத்தகம் - எண் எழுபத்து நான்கு

எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் நான்கு அருவருப்புகளும், தேவனுடைய கடைசி நாட்களின் லவோதிக்கேயா சபையின் தலைமையினர் சூரியனை வணங்குவதற்கு வழிநடத்தி, இவ்வாறு மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறச் செய்கின்றன. அடுத்த அதிகாரம், அதே தரிசனமாக இருந்து, தேவனுடைய கடைசி நாட்களின் சபையில் தேவனுடைய முத்திரையைப் பெறுகிறவர்களை விளக்குகிறது. எசேக்கியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தின் முத்திரையிடுதல், வெளிப்படுத்தல் ஏழாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள அதே முத்திரையிடுதலே என்று சகோதரி ஒயிட் நமக்குத் தெரிவிக்கிறார். தேவன் ஒரு ஜாதியை அதன் மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் தலைமுறைகளில் நியாயந்தீர்க்கிறார்; எசேக்கியேலின் நான்கு அருவருப்புகள் 1863 ஆம் ஆண்டில் ஆரம்பமான கலகத்தின் நான்கு தலைமுறைகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன. அப்போது லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசம், தேவனுக்கும் அவருடைய ஜனங்களுக்கும் இடையிலான உடன்படிக்கை உறவின் அடையாளமாக அளிக்கப்பட்டிருந்த ஹபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளுக்குப் பதிலாக ஒரு கள்ளப்போலியை அறிமுகப்படுத்தியது; இதேபோலப் பண்டைய இஸ்ரவேலின் தொடக்கத்தில் பத்துக் கற்பனைகளின் இரண்டு பலகைகளும் அளிக்கப்பட்டிருந்தன.

ஆரோனின் பொற்கன்றுக் கன்றிப்பு ஒரு கள்ளப்படிமமாக இருந்து, தேவன் பொறாமையின் உண்மையான படிமத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் இரண்டு பலகைகளை உண்டாக்கிக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட கிளர்ச்சியின் சின்னமாக இருந்தது. ஆரோனின் பொற்கன்று, லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” என்பதையும், பிற காலத்தீர்க்கதரிசனங்களையும் செய்தியிலிருந்து நீக்கிவிட்ட போலியான 1863 அட்டவணைக்கு முன்னுருவாயிருந்தது. ஆகையால், லவோதிக்கேய அத்வெந்தியம், பண்டைய இஸ்ரவேலின் ஆரம்ப வரலாற்றில் ஆரோன் செய்ததுபோலவும், எபிராயீமின் வடக்கராஜ்யத்தின் ஆரம்ப வரலாற்றில் யெரொபெயாம் செய்ததுபோலவும், தன் வரலாற்றின் தொடக்கத்திலேயே பொறாமையின் ஒரு படிமத்தை நிறுவியது.

லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள “ஏழு காலங்கள்” என்பது, மில்லர் புரிந்துகொள்ள வழிநடத்தப்பட்ட காலத்தீர்க்கதரிசனங்களில் முதன்மையானதாக இருந்தது; மேலும் 1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியில் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட தீர்க்கதரிசனக் காலத்தின் முதல் மாணிக்கமாகவும் அது இருந்தது. 1863, மில்லரின் கனவில் காணப்பட்ட மாணிக்கங்களை மூடி மறைக்கும் செயலின் தொடக்கத்தையும், போலியான மாணிக்கங்களும் நாணயங்களும் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதையும் குறித்தது. “ஏழு காலங்கள்” என்பது கட்டிடக்காரர்கள் புறக்கணித்த மூலைக்கல்லாக இருந்தது. 1863 ஆம் ஆண்டில், மில்லரைட் ஆலயத்தின் கட்டிடக்காரர்களாயிருந்தவர்களே “ஏழு காலங்கள்” என்ற மூலைக்கல்லை ஒதுக்கி வைத்தார்கள்; ஆனால் கடைசி நாட்களில் அந்தக் கல் இப்போது மூலையின் தலைக்கல்லாக இருக்கிறது. அந்தக் கல் யுகங்களின் கன்மலையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது; மேலும் அது கர்த்தர் உண்டாக்கிய நாளினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது, ஏனெனில் அது தேசத்திற்கான ஓய்வுநாளின் அடையாளமாக இருந்தது. 1844 ஆம் ஆண்டில், மில்லரைட் அட்வென்டிசம், யெரொபெயாமின் பொய்யான ஆராதனை முறையை கண்டித்தது; மேலும் முதல் ஏமாற்றத்தின் மேல் “மகிழ்ந்த” “பரியாசக்காரரின் சபையிலிருந்து” தன்னைப் பிரித்துக்கொண்டது.

கட்டிடக்காரர்கள் “ஏளனக்காரரின் சபைக்கு” ஒருபோதும் திரும்பிச் செல்லக்கூடாது என்று கட்டளையிடப்பட்டனர்; யூதேய தீர்க்கதரிசிக்குப் 1844 ஆம் ஆண்டிற்குத் தன்னை நடத்திவந்த பாதையிலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு வழியால் எருசலேமிற்குத் திரும்பும்படி கட்டளையிடப்பட்டதுபோல. அவரை 1844 ஆம் ஆண்டிற்குக் கொண்டுவந்த பாதை, அவர் வெளிவந்திருந்த பாதையே ஆகும்; அதாவது, அது புரொட்டஸ்டண்டிசம்; மேலும் அந்த வரலாற்றில் புரொட்டஸ்டண்டிசம் மததுரோகமான புரொட்டஸ்டண்டிசமாக மாறியிருந்தது. கட்டிடக்காரர்கள் “ஏளனக்காரரின் சபைக்கு” ஒருபோதும் திரும்பிச் செல்லக்கூடாது என்று கட்டளையிடப்பட்டனர்; மேலும் அவர்கள் அவர்களுடைய அப்பத்தை உண்ணவோ அவர்களுடைய தண்ணீரைக் குடிக்கவோ கூடாது என்று அறிவுறுத்தப்பட்டனர். கட்டிடக்காரர்கள் 1840 ஆம் ஆண்டில் தூதனின் கையில் இருந்த சிறியப் புத்தகத்தை உண்டிருந்தனர்; அந்த உணவு அவர்களுடைய வாய்களில் இனிமையாக இருந்தது.

தீர்க்கதரிசனத்தின் உண்ணுதலும் குடித்தலும் வேதாகமத்தை ஆய்வு செய்வதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் முறையியலைக் குறிக்கின்றது. மில்லரைட்டுகளுக்குத் தேவனுடைய வார்த்தையை ஆய்வு செய்வதற்கான ஒரு குறிப்பிட்ட வழி வழங்கப்பட்டது; அந்த விதிமுறைகள், கெட்டுப்போன தங்களின் முறையியலால் விசுவாசத் துரோகம் செய்த புராட்டஸ்தாந்திரமும் கத்தோலிக்கத்துவமும் சார்ந்த தெய்வவியலாளர்கள் உருவாக்கிய செய்தியிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு வேதாகமச் செய்தியை உருவாக்கின. கட்டுநர்கள், யூதேய தீர்க்கதரிசியுமாயிருந்த அவர்கள், விசுவாசத் துரோகம் செய்த புராட்டஸ்தாந்திரம் அல்லது கத்தோலிக்கத்துவம் ஆகிய இரண்டினதும் முறையியலுக்குத் திரும்பி அதன் உண்ணுதலிலும் குடித்தலிலும் பங்குகொள்ளக் கூடாதவர்கள். யூதேய தீர்க்கதரிசி அதையே செய்தான்; இதன்மூலம், கி.பி. 1863-இல் லவோதிக்கேய அட்வென்டிசம் அதையே செய்யும் என்பதை அவன் அடையாளப்படுத்தினான்; ஏனெனில் 1863-இல் அவர்கள் மில்லர் “ஏழு காலங்கள்” என்பதற்கு அளித்த பயன்பாட்டை நிராகரிப்பதற்காக விசுவாசத் துரோகம் செய்த புராட்டஸ்தாந்திரத்தின் தெய்வவியல் வாதங்களைப் பயன்படுத்தினர்; இவ்வாறு ஆரோனின் மற்றும் யெரொபெயாமின் பொறாமையின் சிலைகளை நிறுவினர். அப்பொழுது லவோதிக்கேய அட்வென்டிசத்தின் முதல் தலைமுறை ஆரம்பமாயிற்று.

யூதேயாவிலிருந்து வந்த தீர்க்கதரிசி யெரொபெயாமுடன் தொடர்புகொண்ட பிறகு, யூதேயாவிற்குத் திரும்பும் தனது பயணத்தை ஆரம்பித்தான்; ஆனால் அவன் அங்கே ஒருபோதும் சென்றடையவில்லை. அந்தத் தீர்க்கதரிசி லவோதிக்கேய அட்வென்டிஸத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்; அது, தெய்வீகத் தூண்டுதலின்படி, 1856 ஆம் ஆண்டில் மில்லரைட் இயக்கத்திற்குள் வந்தது. சகோதரி வைட், அட்வென்டிஸத்தை லவோதிக்கேயாவாக அடையாளப்படுத்துவதிலிருந்து ஒருபோதும் பின்வாங்கவில்லை; மேலும் லவோதிக்கேயா எப்போதாவது மாறுகிறது என்பதற்கான எந்த வேதாகமச் சான்றும் இல்லை. தங்களுடைய தனிப்பட்ட லவோதிக்கேய அனுபவத்தை விட்டு வெளியேறும் சில தனிநபர்கள் இருக்கலாம்; ஆனால் சபையாகிய லவோதிக்கேயா, கர்த்தரின் வாயிலிருந்து கக்கிவிடப்பட வேண்டியதாக இருக்கிறது; ஏனெனில் லவோதிக்கேயா என்பதன் பொருள் “நியாயந்தீர்க்கப்பட்ட மக்கள்” என்பதாகும். அட்வென்டிஸம், இந்த வரையறையைப் பயன்படுத்தி, பரலோகப் பரிசுத்தஸ்தலத்தில் நடைபெறும் நியாயத்தீர்ப்பின் காலப்பகுதியில் நிலவும் சபையைத் தாம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றதாகக் கூறுகிறது. அவர்களுடைய குருட்டுத்தனத்தில், லவோதிக்கேயா என்ற பெயரின் அர்த்தத்தில் உள்ள விசாரணை நியாயத்தீர்ப்பின் கூறை அவர்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்; ஆனால் தங்களுடைய பெயரிலேயே தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ள நிறைவேற்று நியாயத்தீர்ப்பை அவர்கள் காண முடியவில்லை.

யூதேயாவின் தீர்க்கதரிசி, தன் உணவை உண்ணவும் தன் பானத்தைப் பருகவும் தன்னை வஞ்சித்த பொய்த் தீர்க்கதரிசியோடே இறுதியில் அடக்கம் செய்யப்படுகிறான். அவர்கள் இருவரும் ஒரே கல்லறையில் முடிவுறுகின்றனர்; மேலும் பெத்தேலின் பொய்யுரைக்கும் தீர்க்கதரிசி (போலியான சபை), அவன் இறக்கும் போது அவனை “சகோதரன்” என்று அழைக்கிறான்.

1844 ஆம் ஆண்டின் கோடைக்காலத்தில் அறிவிக்கப்பட்ட இரண்டாம் தூதனின் செய்தி, புராட்டஸ்டண்ட் திருச்சபைகள் வீழ்ந்து, கத்தோலிக்க மதத்தின் மகள்களாகி விட்டன என்பதை அடையாளப்படுத்துவதில் இருந்தது. மில்லரைட் அட்வென்டிசம், அந்தத் தனித்தனியான சமயப்பிரிவுகளை விட்டுவிட்டு வெளியேறும்படி ஆண்களையும் பெண்களையும் அழைத்தது; ஏனெனில் அவற்றில் தங்கி இருப்பது ஆவிக்குரிய மற்றும் நித்திய மரணத்தைக் குறித்தது. பேத்தேலின் பொய்யான தீர்க்கதரிசி, யெரொபெயாம் பேத்தேலில் நிறுவிய மத அமைப்பை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். அது மிருகத்திற்கு ஓர் உருவத்தை நிறுவிய ஒரு அமைப்பாக இருந்தது; நகலெடுக்கப்பட்ட அந்த மிருகம் கத்தோலிக்க மதத்தின் மிருகமே. புராட்டஸ்டண்டுகள் தங்களைப் புராட்டஸ்டண்டுகள் எனத் தொடர்ந்து அடையாளப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள்; ஆனால் அதே சமயம், அவர்கள் வழிபாட்டுநாளாகச் சூரியனின் நாளையே தொடர்ந்து அனுசரித்தார்கள்; அது கத்தோலிக்க மதத்தின் அதிகாரத்தின் அடையாளமாகும்.

புராட்டஸ்டண்டுகள் தாங்கள் புராட்டஸ்டண்டுகளே என்று உரிமைகோருகின்றனர்; ஆனால் “புராட்டஸ்டண்ட்” என்பதற்கான ஒரே வரையறை ரோமுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதே ஆகும். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், அவர்களுடைய அங்கீகாரக் கூற்று ரோமச் சபையின் ஒரு பிரதிமையாக இருக்கிறது; ஏனெனில், வேதாகம அடிப்படை எதுவும் இல்லாதபோதிலும், அவள் தன்னை ஒரு கிறிஸ்தவ நிறுவனம் என்று உரிமைகோருகிறாள். அவளுடைய உரிமைக்கோரல் மரபும் பழக்கவழக்கமும் எனும் வெற்றான அதிகாரத்தின் மேல் அமைந்துள்ளது; இதுவே, தாங்கள் புராட்டஸ்டண்டுகள் என்று உரிமைகோரும்போது, புராட்டஸ்டண்டிசம் பயன்படுத்தும் அதே பொய்யான அதிகாரமாகும். இதுவே, லவோதிக்கேயர்கள் என்ற நிலையில் இருந்தபோதிலும், தாங்கள் இன்னும் பாதுகாப்பான உடன்படிக்கை உறவில் உள்ளவர்கள் என்று நம்பும்படியாக, ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகளை குருடாக்கிய அதே தர்க்கமாகும். “கர்த்தருடைய ஆலயம், கர்த்தருடைய ஆலயம் நாங்களே” என்று அவர்கள் கூறியபோது, பண்டைய இஸ்ரவேல் அறிவித்ததும்இதே பொய்யான அதிகாரமே ஆகும்.

1863ஆம் ஆண்டில் மில்லரைட் இயக்கம் முடிவுற்றது; ஆனால் அது 1856ஆம் ஆண்டிலேயே பிலடெல்பியர்களின் இயக்கமாக இருப்பதை நிறுத்திவிட்டது. எலியா (வில்லியம் மில்லர்) மூலம் அறிவிக்கப்பட்ட மோசேயின் செய்தி (“ஏழு காலங்கள்”) நிராகரிக்கப்பட்டது; அந்த நிராகரிப்பு பெத்தேலின் பொய்தீர்க்கதரிசியின் முறையியலை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. 1798ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிய அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளின் முடிவாக 1863 அமைந்தது; மேலும் அது ஏசாயா ஏழாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவாகவும் இருந்தது.

எட்டாம் வசனத்தின் அறுபத்தைந்து ஆண்டு தீர்க்கதரிசனம், அந்த அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளின் காலவரம்பிற்குள் பத்து கோத்திரங்களைக் கொண்ட வடக்கு ராஜ்யம் சிறையிலே கொண்டு செல்லப்படும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்த தரிசனம் கி.மு. 742 ஆம் ஆண்டில் பதிவுசெய்யப்பட்டது; பத்தொன்பது ஆண்டுகள் கழித்து, கி.மு. 723 ஆம் ஆண்டில், எபிராயீம் சிதறடிக்கப்பட்டு அசீரியரால் சிறையிலே கொண்டு செல்லப்பட்டது. கி.மு. 677 ஆம் ஆண்டில், அந்த அறுபத்தைந்து ஆண்டுகள் முடிவடைந்தபோது, மனாசே ராஜா பிடிக்கப்பட்டு பாபிலோனுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டான். கி.மு. 742 ஆம் ஆண்டிலுள்ள தொடக்கப்புள்ளி, இஸ்ரவேலின் வடக்கு ராஜ்யத்துக்கும் தெற்கு ராஜ்யத்துக்கும் இடையிலான உள்நாட்டுப் போரைக் குறிக்கிறது; அதுபோலவே, 1863 ஆம் ஆண்டு, அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளில் வடக்கும் தெற்கும் இடையில் நடைபெற்ற உள்நாட்டுப் போரின் மையக்காலத்தைக் குறிக்கிறது. இந்த தீர்க்கதரிசனம் இயல்பான மகிமையான தேசத்தில் (யூதா) ஏசாயாவினால் அறிவிக்கப்பட்டது; 1863 ஆம் ஆண்டின் தீர்க்கதரிசனம் ஆவிக்குரிய மகிமையான தேசத்தில் (அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள்) நிறைவேற்றப்பட்டது.

அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளைக் கொண்ட தீர்க்கதரிசனத்திற்குள் மூன்று வழிக்குறிகள் உள்ளன. கி.மு. 742 ஆம் ஆண்டின் உள்நாட்டுப் போர், அதற்கு பின்பு பத்தொன்பது ஆண்டுகள் கழித்து கி.மு. 723 இல் வடக்கு இராச்சியத்தின் சிதறடிக்கப்படுதலால் தொடரப்படுகிறது. அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளின் முடிவில் தெற்கு இராச்சியம் சிதறடிக்கப்பட்டது. இந்தத் தீர்க்கதரிசனம், அதன் ஆரம்பமும் முடிவும் உட்பட, வடக்கு மற்றும் தெற்கு இராச்சியங்களுக்கு எதிரான தேவனுடைய இரு “கோபக்காலங்களையும்” பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; மேலும் அந்த இரு கோபக்காலங்களின் ஆரம்பப் புள்ளிகளுக்கு முன்பாக பத்தொன்பது ஆண்டுகள் அமைந்துள்ளன; பின்னர் அவற்றின் நிறைவேற்றங்களுக்குப் பின்பாக மேலும் பத்தொன்பது ஆண்டுகள் தொடர்கின்றன.

முழு கியாஸ்திக் அமைப்பும் வடக்கும் தெக்கும் இடையே நிகழ்ந்த ஒரு உள்நாட்டுப் போரின் காலப்பகுதியை அடையாளப்படுத்துகிறது; அதுவே தொடக்கத்தையும் முடிவையும் குறிக்கிறது. அந்த தொடக்கமும் முடிவும் ஆகியவற்றின் நடுவில், அந்த உள்நாட்டுப் போரின் இரு விரோதிகளும் அடிமைத்தனத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டார்கள்; மேலும், அவர்கள் பரஸ்பரம் சிதறடிக்கப்பட்டிருந்த அடிமைத்தனத்தின் நிலையிலிருந்து ஒன்றான ஒரு ஜாதியாகக் கூடுகொள்ளும் அந்த அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளில், அவர்கள் அடிமைகளை விடுவித்த விடுதலை அறிவிப்பின் தேதியான 1863 ஆம் ஆண்டை அடைகிறார்கள். சொற்பொருளான யூதாவில் உள்நாட்டுப் போரைப் பற்றிய இந்தத் தீர்க்கதரிசனம் ஆவிக்குரிய யூதாவில் நிகழும் உள்நாட்டுப் போரில் நிறைவு பெறுகிறது; ஏனெனில் இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை, அந்த காரியத்தின் தொடக்கத்தினால் விளக்குகிறார்; அவர் ஆல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகிறார்.

கி.மு. 742 ஆம் ஆண்டின் வரலாறினால் 1863 ஆம் ஆண்டின் வரலாறு பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; அப்பொழுது தீர்க்கதரிசியான ஏசாயா, தன் மகனுடன் சேர்ந்து, யூதாவின் துன்மார்க்க ராஜாவான ஆகாசுக்கு ஒரு செய்தியை அறிவித்தான். அந்த பகுதியில் உள்ள கி.மு. 742 ஆம் ஆண்டு, யூதாவின் ராஜாவாக இருந்து தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தல ஆராதனைச் சேவையை நிறுத்திவிட்டு, தன் பிரதான ஆசாரியனால் தேவனுடைய பூமியிலுள்ள பரிசுத்தஸ்தலத்தின் அங்கணங்களிலேயே ஒரு சிரிய ஆலயத்தின் மாதிரியை நிறுவச் செய்த ராஜா ஆகாசின் சாட்சியத்தினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

தீய ராஜாவாகிய ஆகாஸின் வரலாற்றில் (ஏசாயாவின் தீர்க்கதரிசனத்தால் கி.மு. 742 எனக் குறிக்கப்பட்டது), எருசலேமின் தலைவர், எலியாவினால் அறிவிக்கப்பட்ட மோசேயின் செய்தியைத் தள்ளிப்போடுவதற்காக லவோதிக்கேய அத்வென்டிசம் விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய புராட்டஸ்டண்ட்துவத்தின் முறையியலுக்குத் திரும்பியதுபோலவே, தேவனுடைய சபைக்குள் புறமத ஆராதனையை (கத்தோலிக்கம்) அறிமுகப்படுத்தினான். கி.மு. 742 இல், ஏசாயா யூதாவின் அந்தத் தீய ராஜாவை மேல்குளத்தின் வாய்க்காலின் முடிவில், வண்ணாரின் வயலண்டையில் எதிர்கொண்டான்; அவ்வாறு செய்தபோது தன் மகனையும் தன்னுடன் கொண்டு வந்தான். அவன் மகனின் பெயர் ஒரு அடையாளமாக இருந்தது; அதுபோலவே, யூதாவிலிருந்து வந்த தீர்க்கதரிசி ராஜா யெரொபெயாமை எதிர்கொண்டபோதும், அவனுக்கொரு அடையாளத்தை அளித்தான்.

ஏசாயாவின் மகனான “ஷியார்-யாஷூப்” என்ற பெயரின் பொருள், “ஒரு மீதிக்கூட்டம் திரும்பிவரும்” என்பதாகும். இவ்வாறு திரும்பிவரும் அந்த மீதிக்கூட்டத்தை அமைப்போர், தாமதிக்கும் காலத்தில் கர்த்தருக்காகக் காத்திருக்கும்வர்களே ஆவர்.

கி.மு. 742-ஆம் ஆண்டில் ஏசாயா துன்மார்க்க ராஜாவாகிய ஆகாஸுடன் தொடர்புகொள்ளும் போது, அவர் “காத்திருந்த”வர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் தீர்க்கதரிசிகள் அனைவரும் கடைசி நாட்களைப் பற்றியே பேசுகின்றனர், மேலும் கடைசி நாட்களில் “காத்திருக்கிற”வர்கள் முதல் ஏமாற்றத்தைக் அனுபவித்தவர்களே ஆவர். எரேமியா தேவன் பொய்யுரைத்தார் என்றும் மழையை நிறுத்திவைத்தார் என்றும் நினைத்தார்; ஏசாயாவும் தேவன் “யாக்கோபின் வீட்டினிடமிருந்து தமது முகத்தை மறைத்தார்” என்று கருதுகிறார்; ஆனால் ஏசாயா தான் காத்திருந்து, கர்த்தரை நோக்கிப் பார்ப்பேன் என்று தீர்மானிக்கிறார்; இது தரிசனத்தின் தாமத நேரத்தில் இருக்கும் “ஞானிகளைக்” குறிக்கிறது. திரும்பிவந்து, விலையுயர்ந்ததை அற்பமானதிலிருந்து பிரித்தவர்கள், தேவனுடைய வாய்மொழியாக ஆக வேண்டியவர்கள், முத்திரையிடப்பட்டார்கள்; ஆகையால் அவர்கள் மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறுகிறவர்களுடன் முரண்பட்டவர்களாக நிறுத்தப்படுகிறார்கள்.

இந்த ஆய்வை அடுத்த கட்டுரையில் நாம் தொடர்வோம்.