தானியேல் புத்தகம் - எண் எட்டு

தானியேலும் வெளிப்படுத்தலும் ஒரே புத்தகமாகும்; தானியேல் புத்தகத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட அதே தீர்க்கதரிசன வரிசைகள் வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்திலும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றன. இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல், கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாகவே முத்திரை நீக்கப்படும் இறுதியான தீர்க்கதரிசனச் செய்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

வெளிப்படுத்தின புத்தகத்திலிருந்து கடந்த காலத்தில் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டிருந்தும், பழக்கவழக்கமும் பரம்பரியமும் காரணமாக முத்திரையிடப்பட்டுவிட்ட சத்தியங்கள் இன்னும் சத்தியங்களாகவே உள்ளன; இன்று அவை யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கத்தினால் மீண்டும் முத்திரை நீக்கப்படுகின்றன, மேலும் அந்தச் சத்தியங்கள் இப்போது தங்களுடைய பரிபூரண நிறைவேற்றத்தை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.

கடந்த காலத்தில் தானியேல் புத்தகத்திலிருந்து சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டிருந்தும், வழக்கங்களாலும் பரம்பரைகளாலும் முத்திரையிட்டு மறைக்கப்பட்டிருந்த சத்தியங்கள் இன்னும் சத்தியங்களாகவே உள்ளன; இன்று அவை யூதா கோத்திரத்தின் சிங்கத்தினால் மீண்டும் முத்திரை நீக்கப்படுகின்றன, மேலும் அந்தச் சத்தியங்கள் இப்போது தங்களுடைய பரிபூரண நிறைவேற்றத்தை வெளிப்படுத்திக்கொண்டு இருக்கின்றன.

இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இரண்டு புத்தகங்களில் முதலாவது தானியேல் ஆகும்.

யெகோயாக்கீம் என்பது ஒரு சீர்திருத்த இயக்கத்தில் முதல் செய்தி அதிகாரமளிக்கப்படுவதற்கான ஒரு அடையாளமாகும். மேலும், அவர் உடன்படிக்கையின் ஒரு அடையாளமுமாவார்; ஏனெனில், ஒரு பெயர் மாற்றம் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக ஒரு உடன்படிக்கை உறவின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. முன்பு தேவனுடைய உடன்படிக்கை ஜனங்களாக இல்லாத ஒரு ஜனங்களோடு தேவன் ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் அந்த உடன்படிக்கை உறவு, முதல் செய்தி அதிகாரமளிக்கப்படுவதிலேயே தொடங்குகிறது.

ஒரு பெயர் மாற்றப்படுவது உடன்படிக்கை உறவைச் சுட்டிக்காட்டும் அடையாளமாக இருப்பது, ஆபிராமின் பெயர் ஆபிரகாமாகவும், சாராயின் பெயர் சாராளாகவும், யாக்கோபின் பெயர் இஸ்ரவேலாகவும், சவுலின் பெயர் பவுலாகவும் மாற்றப்பட்டதன் மூலம் நிறுவப்பட்டுள்ளது. இந்த அடையாளத்திற்குப் பிற சாட்சிகளும் உள்ளன; ஆனால் தானியேலின் முதல் அதிகாரத்தில், தானியேலின் பெயர் பெல்தெஷாச்சாராகவும், அனனியாவின் பெயர் சாத்திராக்காகவும், மீஷாயேலின் பெயர் மேஷாக்காகவும், அசரியாவின் பெயர் ஆபேத்நேகோவாகவும் மாற்றப்படுகிறது.

கர்த்தர் ஒரு ஜனத்தாருடனே உடன்படிக்கை உறவிற்குள் பிரவேசிக்கும் போது, அதே சமயத்தில் அவர் முந்தைய ஒரு உடன்படிக்கை ஜனத்தாரைக் கடந்து செல்கிறார். கடந்து செல்லப்படுகிற உடன்படிக்கை ஜனத்தாரை யெகோயாக்கீம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; பின்னர் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிற உடன்படிக்கை ஜனத்தாரை தானியேல், அனனியா, மீசாயேல், அசரியா ஆகியோர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்கள். ஜனங்கள் உடன்படிக்கை உறவிற்குள் பிரவேசிக்கும் போது, அவர்கள் அந்த உடன்படிக்கையின் நிபந்தனைகளை நிலைநிறுத்துவார்களா என்பதில் பின்னர் சோதிக்கப்படுகிறார்கள். அந்தச் சோதனை, உண்பதெனும் செயலில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது.

ஆதாமும் ஏவாளும் உண்ணும் செயலில் அந்தச் சோதனையில் தோல்வியடைந்தார்கள்; தேவன் முதன்முதலாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களோடு உடன்படிக்கைக்குள் நுழைந்தபோது, மன்னாவினால் அவர்களைச் சோதித்து அந்த உறவை ஆரம்பித்தார். பண்டைய இஸ்ரவேல் இறுதியில் அந்தச் சோதனையில் தோல்வியடைந்தது; ஆனால் அப்படிச் செய்ததன் மூலம், உடன்படிக்கைச் சோதனை என்பது ஒரு தனித்த சோதனை அல்ல, மாறாக அது ஒரு சோதனைச் செயல்முறை என்பதற்கான முதல் குறிப்பையும் முதல் சாட்சியையும் அவர்கள் வழங்கினர். பத்தாவது சோதனைக்குள் வந்தபோது, அடுத்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்குள் வனாந்தரத்தில் மரிக்கும்படியாக அவர்கள் நியமிக்கப்பட்டார்கள். பின்னர் தேவன் யோசுவாவுடனும் காலேபுடனும் உடன்படிக்கைக்குள் நுழைந்தார்; இவ்வாறு, கர்த்தர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களோடு உடன்படிக்கைக்குள் நுழையும் போது, அவர் ஒரு முந்தைய உடன்படிக்கை ஜனங்களைத் தாண்டிச் செல்கிறார் என்பதற்கும் சாட்சி அளிக்கப்பட்டது. பண்டைய இஸ்ரவேலின் முடிவிலும், அது ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் தொடக்கமுமாக இருந்த அந்த நிலையிலும், பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கான கடைசி சோதனைச் செயல்முறை, ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலுக்கான முதல் சோதனைச் செயல்முறையாக இருந்தது; அது பரலோக அப்பமாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. முதல் உடன்படிக்கைச் சோதனைச் செயல்முறையில் அது மன்னாவினால் முன்னடையாளமாகக் காட்டப்பட்டிருந்தது.

முதலாவதும் கடைசியுமான அந்தச் சோதனைச் செயல்முறையில், தம்முடைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்களாயிருப்பவர்கள் தமது மாம்சத்தைப் புசித்தும் தமது இரத்தத்தைப் பானம்பண்ணியும் ஆக வேண்டும் என்று அவர் கூறியபோது, இயேசு வானத்துப் அப்பத்தின் சோதனையை அடையாளப்படுத்தினார். தமது ஊழியத்தில் வேறு எந்த நேரத்திலும் இழந்ததைக் காட்டிலும், அந்த முன்வைப்பின் போது அவர் அதிகமான சீஷர்களை இழந்தார். அவருடைய ஊழியத்தில் எழுந்த அந்தச் சர்ச்சையே உடன்படிக்கைச் சோதனைச் செயல்முறையின் உவமையின் உச்சநிலையாக இருந்தது; மேலும் *The Desire of Ages* என்னும் நூலில் “The Crisis in Galilee” என்ற அதிகாரத்தின் கீழ், சகோதரி வைட் அந்த நிகழ்வைப் பற்றி விரிவாகக் கருத்துரைக்கிறார். “Galilee” என்ற பெயருக்கு “ஒரு கீல்” அல்லது “ஒரு திருப்புமுனை” என்று அர்த்தம்; அந்த அதிகாரத்தில், சீஷர்கள் ஏன் அவரைவிட்டு விலகினர் என்பதை அவர் விளக்குகிறார். தமது மாம்சத்தைப் புசித்தலும் தமது இரத்தத்தைப் பானம்பண்ணுதலும் அவசியம் என்ற அவருடைய சாட்சியைச் சரியான தீர்க்கதரிசன முறைமையின் படி பொருத்திப் பயன்படுத்துவதற்கு அவர்கள் மறுத்தார்கள். பண்டைய இஸ்ரவேலின் வேதாகமப் புரிதலுக்குள் சாத்தான் ஊன்றியிருந்த தீர்க்கதரிசனக் கருத்துகளின் பழக்கவழக்கங்களையும் மரபுகளையும் அவர்கள் பற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். அந்தத் தவறான புரிதல்கள், அவருடைய வார்த்தைகளை ஆவிக்குரிய வகையில் அல்லாமல் சொற்பொருள் படியேப் பயன்படுத்துவதற்கு, தாங்கள் நினைத்தபடி, அவர்களுக்கு ஒரு காரணத்தை வழங்கின. மேலும், யோவான் 6-ஆம் அதிகாரத்தில் (யோவான் 6:66) அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கிற இயேசுவைவிட்டு “திரும்பி” விலகினவர்கள் (Galilee), இனி ஒருபோதும் அவரோடு நடக்கவில்லை என்றும் அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

பண்டைய இஸ்ரவேலின் பழைய உடன்படிக்கைச் சோதனைச் செயல்முறையிலும், கடைசி உடன்படிக்கையின் சோதனைச் செயல்முறையிலும் போலவே, தேவன் தேர்ந்தெடுத்த ஜனங்களோடு உடன்படிக்கை உறவிற்குள் நுழையும் போது, அதே சமயத்தில் அவர் முந்தைய உடன்படிக்கை ஜனங்களைத் தாண்டிச் செல்கிறார் என்பதை நாம் காண்கிறோம். மேலும், அவர் அந்த ஜனங்களை ஒரே ஒரு தனிப்பட்ட சோதனையினால் அல்ல, சோதனைகளின் ஒரு செயல்முறையினாலேயே சோதிக்கிறார் என்பதையும் காண்கிறோம். அந்தச் சோதனைச் செயல்முறை உண்ணப்பட வேண்டிய ஒன்றினால் சித்தரிக்கப்படுகிறது என்பதையும் நாம் காண்கிறோம். மேலும், அந்த ஆகாரம் தேவனுடைய வார்த்தையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது என்பதையும், அந்தச் சோதனை உண்ணுவதற்கான இருவகை ஆகாரங்களில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முடிவை உள்ளடக்கியது என்பதையும் காண்கிறோம். தேவன் நாம் உண்ணலாம் என்று கூறியுள்ள ஒவ்வொரு மரத்திலிருந்தும் நாம் உண்ணுகிறோமா, அல்லது நாம் உண்ணக்கூடாது என்று தடைசெய்யப்பட்ட மரத்திலிருந்து உண்ணுகிறோமா? மேலும், எதை உண்ணுவது என்ற தேர்வு, நமக்குப் பரிமாறப்பட்ட ஆகாரத்தை நாம் எவ்வாறு உண்ணுகிறோம் என்ற சோதனையையும் உட்கொள்கிறது என்பதையும் நாம் காண்கிறோம்.

ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் முடிவில், மில்லரைட் இயக்கத்தின் காலத்தில், முதல் செய்தி 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று வல்லமையடைந்தது. அங்கே யெகோயாக்கீம், பின்னர் பாபிலோனுக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டு அவளுடைய குமாரத்திகளாக ஆகின்ற புரொட்டஸ்டண்டுகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறான். வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கி, தன் கையில் ஒரு சிறு புத்தகத்தைத் திறந்தபடி இருந்தபோது, அவர்கள் ஒரு சோதனையினால் எதிர்கொள்ளப்பட்டனர். யெகோயாக்கீம் நெபுகாத்நேச்சாரின் கோரிக்கைகளுக்கு விரோதமாகக் கிளர்ச்சி செய்ததுபோல, அதன் பின்னர் சிறையிருப்புக்குள் கொண்டு செல்லப்பட்டதுபோலவும், புரொட்டஸ்டண்டுகள் இருள் யுகங்களிலிருந்து தமக்குடன் கொண்டு வந்த மரபுகளையும் வழக்கங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு, அந்தத் தூதனின் கையில் இருந்த ஆகாரத்தை உண்ண மறுத்தார்கள்.

1844 ஆம் ஆண்டின் வசந்தகாலத்திற்குள், யெஹோயாக்கீமும் புராட்டஸ்டண்டர்களும் அனுபவித்த சோதனைச் செயல்முறை ஒரு “திருப்புமுனையை” எட்டியிருந்தது; ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலுக்கான முதல் சோதனைச் செயல்முறையில் நிகழ்ந்ததுபோலவே, அவர்களும் “திரும்பி,” இனி இயேசுவோடு நடக்கவில்லை. அந்த வரலாற்றில், தானியேல், ஹனனியா, மீஷாயேல், அசரியா ஆகியோர் மில்லரைட்டுகளை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்; அவர்கள் தங்கள் வாயில் இனிமையாக இருந்தும், தங்கள் வயிற்றில் கசப்பானதாக மாறிய சிறு புத்தகத்தை உண்ணத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

ஆதாமையும் ஏவாளையும் சேர்த்துக் கொண்டால், சோதனை உண்பதின் செயலால் பிரதிநிதிக்கப்படுகிறது என்பதற்கான நான்கு பாரம்பரியச் சாட்சிகள் நமக்குக் கிடைக்கின்றன. முதல் மற்றும் கடைசியின் முத்திரையையும் தாங்கிய பல தீர்க்கதரிசனச் சாட்சிகள் நமக்குண்டு. மன்னா சோதனையின் சாட்சி ஒரு முதல் சாட்சியாகும்; பரலோக அப்பத்தின் சோதனை, ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலுக்கான ஒரு முதல் சோதனையாக இருப்பதோடு, பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கான கடைசி சாட்சியாகவும் உள்ளது. சிறிய புத்தகத்தின் சோதனை முதல் சாட்சியும் கடைசி சாட்சியும் ஆகும். அது வனாந்தரத்திலிருக்கும் சபையாகிய ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் அலைச்சலின் முடிவாகவும், தேவனுடைய இறுதி பிரிவினப் பெற்ற ஜனமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களின் தொடக்கமாகவும் உள்ளது. புராட்டஸ்தாந்த மதத்தின் உண்மையான கொம்பாக அடையாளம் காணப்பட வேண்டிய தேவனுடைய பிரிவினப் பெற்ற ஜனத்தின் ஆரம்பம் மில்லரைட்டுகளே. முதல் செய்தி வல்லமையூட்டப்படும்போது தொடங்கும் சோதனைச் செயல்முறைக்கான பல சாட்சிகள் உள்ளன.

அந்தச் சோதனைச் செயல்முறைகளில், கிட்டத்தட்ட எல்லா சீஷர்களும் விலகிச் செல்லும் ஒரு “திருப்புமுனை” வந்து சேர்கிறது. யோசுவாவும் காலேபும் அளித்த சாட்சியின் வேளையில், இஸ்ரவேலர் அனைவரும் விலகி எகிப்திற்குத் திரும்பிச் செல்ல முயன்றனர். கலிலேயாவில் இருந்த சபையிலும், சீஷர்களில் பெரும்பான்மையோர் விலகிச் சென்றனர். இயேசு அல்பாவும் ஓமேகாவும் ஆகையால், சோதனைச் செயல்முறையின் முடிவில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் அந்த “திருப்புமுனை”, சோதனைச் செயல்முறையின் தொடக்கத்திலும் விளக்கப்படுகின்றது. பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கு மன்னா முதன்முதலாக அளிக்கப்பட்டபோது, உடனடியாகவே அந்தக் கட்டளைகளிலிருந்து விலகிச் சென்றவர்களும் இருந்தனர். கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தில், அவர் விலகி வனாந்தரத்துக்குச் சென்றார். சகோதரி வைட், ஒரு திருப்புமுனையின் குறியீட்டை மிகவும் அறிவூட்டும் வகையில் பயன்படுத்துகிறார்.

பண்டைய இஸ்ரவேலுக்கு மன்னா முதன்முதலில் அளிக்கப்பட்டபோது, அந்த வரலாற்றிற்கான வெளிச்சம் அளிக்கப்பட்டது. கிறிஸ்துவின் ஞானஸ்நானத்தின் போது, அந்த வரலாற்றிற்கான வெளிச்சம் அளிக்கப்பட்டது. 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று, அந்த வரலாற்றிற்கான வெளிச்சம் அளிக்கப்பட்டது. அந்தத் திருப்புமுனைகளில் ஒவ்வொன்றும், இறுதியில் இன்னொரு திருப்புமுனையில் முடிவுறும் ஒரு சோதனைச் செயல்முறையின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அப்போது முன்பிருந்த உடன்படிக்கையின் ஜனங்கள் விலகிச் சென்று, இனி கிறிஸ்துவோடு நடக்கமாட்டார்கள்.

இந்தப் பலவகையான சோதனைச் செயல்முறைகள் முன்னைய உடன்படிக்கையின் ஜனங்களுக்கும் புதிய உடன்படிக்கையின் ஜனங்களுக்கும் உரிய சோதனைச் செயல்முறையை ஒரே நேரத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதால், சோதனைச் செயல்முறைக்கு இரண்டு முடிவுகள் உள்ளன. சோதனைச் செயல்முறையின் முடிவு, ஆகையால் Millerite வரலாற்றில் இருந்த Protestants களுக்கான இறுதியான திருப்புமுனை, 1844 ஆம் ஆண்டின் வசந்தகாலமாக இருந்தது. சோதனைச் செயல்முறையின் முடிவு (1844 ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர்காலத்தில்), அல்லது Millerites தாமே அனுபவித்த திருப்புமுனை, தேவனுடைய முன்னைய ஜனங்களுக்கான திருப்புமுனைக்கு பின்பு வந்தது.

கிறிஸ்துவின் வரலாற்றில், அவருடைய சோதனைக் காலம், அவர் ஆலயத்தை இருமுறை சுத்திகரித்ததினால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; ஒருமுறை அவரது ஊழியத்தின் தொடக்கத்தில், பின்னர் மறுமுறை அவரது ஊழியத்தின் முடிவில்.

கிறிஸ்துவின் ஆலயத்தைச் சுத்திகரித்த இரு நிகழ்வுகளின் சோதனைச் செயல்முறை, தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவியின் எழுத்துகளில், மல்கியா மூன்றாம் அதிகாரத்துடன் ஒத்திசைக்கப்படுகிறது.

தேவனுடைய ஜனங்கள் சுத்திகரிக்கப்படுதல் என்பது தீர்க்கதரிசனத்தின் பல வரிகளோடு மீண்டும் மீண்டும் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் சோதனைச் செயல்முறையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. ஆதாமும் ஏவாளும் தொடங்கி மில்லரைட் வரலாறு வரையிலான ஒவ்வொரு குறிப்பிடுதலும், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் சுத்திகரிப்பையே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரத்தினரின் சுத்திகரிப்பு நிகழ்முறை, மனிதருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கிருபைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாகவே முத்திரை நீக்கப்படும் இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்பாட்டை ஒன்றிணைந்து பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இரண்டு புத்தகங்களில் முதலாவது புத்தகமான தானியேல் புத்தகத்தில் காணப்படும் முதல் குறிப்பாகும். நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரத்தினரின் சுத்திகரிப்பு நிகழ்முறை, முத்திரையிடும் நிகழ்முறையாகவும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. நூற்று நாற்பத்து நாலாயிரத்தினரின் சுத்திகரிப்பு, முத்திரையிடும் நிகழ்முறையின் முதல் செய்தி 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று ஆரம்பித்தபோது, அது சபைக்காகவும் உலகத்திற்காகவும் ஒரு திருப்புமுனையாக இருந்தது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் அதிகாரம் பதினெட்டில், தன் மகிமையினால் உலகத்தை ஒளியூட்டும் அந்தத் தூதன் அப்போது வந்தடைந்தான். ஆயினும் வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டில், அந்தத் தூதன் தன் கையில் உண்ணுவதற்கான எதையாவது வைத்திருப்பவனாகச் சித்தரிக்கப்படவில்லை—ஆனால் அது அங்கே இருக்கிறது. அந்தச் சிறு புத்தகம் அங்கே இருக்கிறது. “வரி மீது வரி” என்று தீர்க்கதரிசியான ஏசாயா பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய முறைமையை உண்ணத் தேர்ந்தெடுக்கும்வர்களால் அதை எளிதில் அறிந்துகொள்ள முடியும்.

“வரிக்கு மேல் வரி” வைத்து நாம் புரிந்துகொள்வது என்னவெனில், கிறிஸ்து 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று இறங்கியபோது, அவரிடத்தில் “சிறிய புத்தகம்” ஒன்றும் இருந்தது; அது “மன்னா”, “வானத்தின் அப்பம்”, மற்றும் “சிறிய புத்தகம்” என்று பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. ஆனால் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, யெகோயாக்கீம் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட முன்னைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்கள், அட்வென்டிசத்தின் பழக்கவழக்கங்களையும் மரபுகளையும் பற்றிக்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள்; பின்னர் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் நிறைவேறும் பாபிலோனின் சிறைப்பிடிப்பிற்குள் தங்களுடைய பயணத்தைத் தொடங்கினார்கள்.

2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, “இறைவனுடைய வல்லமையின் திருப்பலும் தலைகீழாக்கலும் மூலம்” “நியூயோர்க்” நகரத்தின் “மகத்தான கட்டிடங்கள்” “தரையிறக்கப்பட்டபோது,” வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதனின் ஒளி முழு பூமியையும் நிரப்பியது; ஏனெனில் வெளிப்படுத்தல் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தின் பூமியிலிருந்து எழும் மிருகத்தின் வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனை வந்திருந்தது.

வெளிப்படுத்தல் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதரின் ஒளி 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வந்தபோது, அந்த ஒளியை ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் ஆவிக்குரிய முறையில் முன்னேறினர்; அந்த ஒளியை நிராகரித்தவர்கள் ஆவிக்குரிய முறையில் வீழ்ச்சியடைந்து, ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டம் என்ற தங்களுடைய இறுதியான திருப்புமுனையை நோக்கி தங்கள் கலகமிக்க பயணத்தைத் தொடரத் தொடங்கினர்; அங்கே அவர்கள் மூன்றாம் தூதரின் தூதுவர்கள் என்ற தங்களுடைய அறிக்கையை என்றென்றைக்கும் முறித்துப்போடுகின்றனர். யோவான் 6:66-இல் திரும்பிச் சென்று இனி கிறிஸ்துவோடு நடக்காதிருந்த கலிலேயாவில் இருந்தவர்கள், அவர் ஞானஸ்நானம் பெற்றபோது முதலில் வந்த ஒளியிலிருந்தே விலகிச் சென்றுகொண்டிருந்தனர்; அந்தச் சோதனைக்குரிய வரலாற்றின் முதல் செய்தி அதிகாரமடைந்த இடம் அதுவே. தானியேல் முதல் அதிகாரத்தில், முதல் செய்தி அதிகாரமடையும் வரலாற்றில் ஆராதகர்களின் இரண்டு வகுப்புகள் எடுத்துக்காட்டப்படுகின்றன. யெகோயாக்கீம் விசுவாசத்தை முறித்துப்போடுகிறவர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; தானியேல், அனனியா, மிஷாயேல், அசரியா ஆகியோர் விசுவாசிகளைக் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

தானியேல், அனனியா, மீஷாயேல் மற்றும் அசரியா ஆகியோர் யூதாவின் புத்திரர்கள் ஆவர். அவர்கள் நபுஞ்சகராக்கப்பட்டார்கள்; இவ்வாறு அவர்கள் அட்வென்டிசத்தின் இறுதித் தலைமுறையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினர். பண்டைய காலத்து பல அரசர்களைப் போல நேபுகாத்நேச்சார், அரசனுடைய மனைவிகளுடனும் மறுமனைவிகளுடனும் அடிமைகளாகச் சேவை செய்து தொடர்புகொள்ளும் வேளையில் அரசனுக்குள் ஏற்படக்கூடிய எந்தக் கவலையும் நீங்கும்படி, அந்த நால்வர் யூத இளைஞர்களையும் கஸ்திரம் செய்யச் செய்தான்.

குறியீட்டார்த்தத்தில் இது அட்வென்டிசத்தின் இறுதி தலைமுறையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது; ஏனெனில் இந்த நான்கின் பின்பு இனி யூதாவின் கோடு இருக்காது. நான்கு என்பது உலகளாவியதற்கான ஒரு குறியீடாகும்; ஆகையால், 2001 செப்டம்பர் 11-ஐ தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் நிறைவேற்றமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் உலகமெங்குமுள்ள ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகளின் இறுதி தலைமுறையை இது பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது.

அந்த ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டுகளே தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையின் பொருளாக இருக்கிறார்கள்; ஏனெனில் ஒருநூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம் என அழைக்கப்படுகிறவர்கள் அவர்களே. ஆயினும், அவர்களுடைய தீர்க்கதரிசன பாரம்பரியம் 1863 ஆம் ஆண்டில் அவர்களுடைய பிதாக்களின் கிளர்ச்சியிலிருந்தே ஆரம்பமானது. அந்த ஆரம்பக் கிளர்ச்சியை அடையாளம் காணுவது கிட்டத்தட்ட இயலாததாக உள்ளது; ஏனெனில் அது படிப்படியாக அதிகரித்துக் கொண்டே வந்த நான்கு தலைமுறைகளின் கிளர்ச்சியின் மரபுகளாலும் பழக்கவழக்கங்களாலும் மூடப்பட்டிருக்கிறது. அதை அறிதல் கடினமானதாயிருந்தாலும், அது கண்டுகொள்ளப்பட்டும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டும் ஆக வேண்டும்; தானியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் இறுதியில் தானியேல் செய்வது போல. அவர் அப்படிச் செய்தது, தேவனுடைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தையில் அமைந்துள்ள சத்தியத்தை உணர்ந்து கொண்டதினாலேயே.

தானியேலும் அந்த மூன்று சிறந்தவர்களும் நேரடியாகப் பிறப்புற்றிருந்த அந்தக் கிளர்ச்சி, அவர்களைச் சூழ்ந்திருந்த பிறஜாதியரின் செல்வாக்குகளிலிருந்து தனித்திருக்க அவர்களின் தந்தை மறுத்ததாயிருந்தது. 1863 ஆம் ஆண்டில், லவோதிக்கேயா அத்வென்டிசம், லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தின் “ஏழு காலங்கள்” குறித்த மில்லரின் அடையாளக் கருத்தை நிராகரித்த தங்கள் நிலைப்பாட்டை நிலைநிறுத்துவதற்காக, சத்தியவழியிலிருந்து விலகிய புராட்டஸ்டாந்து மதமும் கத்தோலிக்க மதமும் கொண்டிருந்த வேதாகம முறைமைக்குத் திரும்பியது. தானியேலுக்கும் அந்த மூன்று சிறந்தவர்களுக்கும் அந்தக் கிளர்ச்சி எசேக்கியா ராஜாவினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது.

இறக்காமல் இருக்கும்படி ராஜாவாகிய எசேக்கியா கர்த்தரிடத்தில் விண்ணப்பித்தான்; கர்த்தர் அவனுக்கு மேலும் பதினைந்து ஆண்டுகள் கொடுத்தபோது அவன் ஜெபம் கேட்கப்பட்டது. அப்படிச் செய்யப்பட்டதன் விளைவாக, அவன் யூதாவின் மிகத் துன்மார்க்கமான ராஜாக்களில் ஒருவனான மனாச்சேயை பெற்றான்; மேலும், யூதாவை முற்போக்கான ஏழு கட்ட வெற்றி கைப்பற்றலும் அடிமைப்படுத்தலும் நோக்கி அழைத்துச் செல்லும் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் ராஜாவும் அவனே. 1856 ஆம் ஆண்டில், உண்மையான சாட்சியாளர் லவோதிக்கேயர் அட்வென்டிசத்தின் கதவைத் தட்ட வரினார்; ஆனால் அவர்கள் சுயத்துக்கு மரிக்காமல் உயிரோடிருக்கத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். 1863 ஆம் ஆண்டிற்குள், அவர்கள் “எரிகோவை” மறுபடியும் கட்டியெழுப்பி, பின்னர் தீவிரமடைந்த கலகத்தை ஆரம்பித்தார்கள்; அதன் இறுதியில், 2001 செப்டம்பர் 11-ஐ அவர்கள் ஆவிக்குரிய பாபிலோனின் அடிமைத்தனத்துக்குள் செல்வதற்கான தங்களுடைய மூன்று-கட்டப் பயணத்தின் தொடக்கமாக அறிய முடியாமல் போனது; அந்தப் பயணம் ஞாயிற்றுக்கிழமையச் சட்டத்தில் முடிவடைகிறது.

ராஜாவாகிய எசேக்கியாவுக்குப் 1863 என்பது, வாழ வேண்டும் என்ற அவரது ஜெபம் அருளப்பெற்றபோது வந்தது. அவரது ஜெபம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதற்கான ஒரு அடையாளத்தை கர்த்தர் அளித்தார். சூரியனை நகர்த்துவதன் மூலம் தேவன் அந்த ஜெபத்தை உறுதிப்படுத்தினார்; அதன் அர்த்தம் என்னவென்று அறியாதிருந்த போதிலும், வானங்களில் நடந்த தேவனுடைய செயலினை பாபிலோனியர் கண்டார்கள். அப்பொழுது, சூரியனை கட்டுப்படுத்தும் வல்லமை உடைய தேவனைப்பற்றி அறிந்துகொள்ள பாபிலோனியர் எருசலேமுக்கு வந்தார்கள். ஆனால் வானத்தின் தேவனை மகிமைப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, ராஜாவாகிய எசேக்கியா—தன்னைத்தானே மறுத்து மரிக்காமல்—தன் ஆலயத்தையும் நகரத்தையும் மகிமைப்படுத்தத் தேர்ந்தெடுத்தான்; அந்த ஆலயத்திலும் நகரத்திலும் தமது நாமத்தை நிலைநிறுத்தத் தேர்ந்தெடுத்திருந்த தேவனை அல்ல.

அந்தக் கிளர்ச்சி, அவனுடைய இரத்தவழித்தோன்றலில் இருந்து பிறந்த பிள்ளைகள் பாபிலோனில் அடிமைகளாகவும் நப்பினர்களாகவும் ஆகுவார்கள் என்ற தீர்க்கதரிசனத்தை ஏற்படுத்தியது. அந்தப் பிள்ளைகள் தானியேல், அனனியா, மீஷாயேல், அசரியா ஆகியோராயிருந்தனர்; உலகின் ஜாதிகளின் வரலாற்றிலும் திருச்சபையின் வரலாற்றிலும் செப்டம்பர் 11, 2001 என்பதைக் ஒரு திருப்புமுனையாக அறிந்துகொள்ளும், மேலும் ஒரு லட்சத்து நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தைச் சோதித்து முத்திரையிடுவதற்குக் கொடுக்கப்படும் ஒளி வழங்கப்படும் அந்தச் சமயத்தில் இருப்பவர்களாகிய, அந்த ஏழாம் நாள் அட்வென்டிஸ்டர்களின் ஆவிக்குரிய இறுதித் தலைமுறையை அவர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றனர்.

அடுத்த வசனம் இவ்வாறு கூறுகிறது:

இராஜாவாகிய எசேக்கியா கர்த்தருடைய சித்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, தன் வீட்டை ஒழுங்குபடுத்தி, எளிமையாக மரித்திருந்தால் அதின் விளைவு என்னவாயிருக்கும்? அவனுக்குப் பதினைந்து ஆண்டுகள் கூடுதலாகக் கொடுக்கப்பட்டன; மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு துன்மார்க்கனாகிய மனாச்சே பிறந்தான். 1856-ஆம் ஆண்டில், அட்வென்டிசம் பிலடெல்பியாவிலிருந்து லவோதிக்கேயாவுக்கான மாறுதலை ஏற்றுக்கொண்டு, தங்கள் வீட்டை ஒழுங்குபடுத்தி, வில்லியம் மில்லரின் அடிப்படையான சத்தியங்களை குலையாமல் விட்டிருந்தால் என்ன நடந்திருக்குமாயிருந்தது? அந்தக் கேள்விக்கான விடையை நாம் ஒருபோதும் அறியமாட்டோம் என்று நான் கருதுகிறேன்; ஆனால் நாம் அறிந்திருப்பது என்னவென்றால், “தானியேல் தன்னை இராஜாவின் உணவுப் பங்கினாலும், அவன் குடித்த திராட்சரசத்தினாலும் தீட்டுப்படுத்திக்கொள்ளாதிருக்கத் தன் இருதயத்தில் நிர்ணயித்தான்.”

அடுத்த கட்டுரையில் தானியேல் முதலாம் அதிகாரத்தை நாம் தொடர்ந்து பார்ப்போம்.