தானியேல் புத்தகம் - எண்பத்து நான்கு

உண்மை என்பது இரண்டு அல்லது மூன்று சாட்சிகளின் சாட்சியத்தின் மேல் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது; மேலும் எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தில் கூறப்பட்டுள்ள நான்கு அருவருப்புகளையும் லயோதிகேய அத்வென்டிசத்தின் நான்கு தலைமுறைகளாகப் பொருத்திப் பயன்படுத்துதல் பல சாட்சிகளால் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. முந்தைய கட்டுரைகளில், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் அதிகாரங்களில் உள்ள ஏழு சபைகள், அப்போஸ்தலர்களின் காலத்திலிருந்து உலகத்தின் முடிவுவரை நவீன இஸ்ரவேலின் வரலாற்றை மட்டுமன்றி, மோசேயின் காலத்திலிருந்து கிறிஸ்துவின் காலம் வரை பண்டைய இஸ்ரவேலின் வரலாறையும் அந்த ஏழு சபைகள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகின்றன என்பதும் அடையாளப்படுத்தப்பட்டது.

எபேசு திருச்சபை ஆரம்பகால கிறிஸ்தவ திருச்சபையையும், மேலும் மோசேயின் காலத்திலிருந்து நீதியாதிபதிகளின் காலம் வரையிலான பண்டைய இஸ்ரவேலையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. ஸ்மிர்னா திருச்சபை சீஷர்களின் காலத்திலிருந்து ரோமப் பேரரசர் கான்ஸ்தந்தீன் வரையிலான உபத்திரவக் காலத்தையும், மேலும் ஒவ்வொருவனும் தன் கண்களுக்கு நியாயமென்று தோன்றியதையே செய்த நீதியாதிபதிகளின் காலத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. பெர்கமு திருச்சபை கான்ஸ்தந்தீனின் காலத்திலிருந்து கி.பி. 538-இல் நிறுவப்பட்ட பாப்பாட்சிவரை நீண்ட சமரசக் காலத்தைக் குறித்ததோடு, மேலும் பண்டைய இஸ்ரவேல் தேவனை நிராகரித்து ஒரு ராஜாவைத் தேர்ந்தெடுத்து, தங்களைச் சூழ்ந்திருந்த அயோக்கிய ஜாதிகளின் ராஜ்யங்களுடன் இடைவிடாது சமரசம் செய்த காலத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. யெசபெலால் அடையாளப்படுத்தப்பட்ட நான்காவது திருச்சபையான தியத்தீரா, கி.பி. 538 முதல் 1798 வரை நீண்ட பாப்பாட்சியின் ஆட்சிக்காலத்தையும், மேலும் பண்டைய இஸ்ரவேலின் பாபிலோனிய எழுபது ஆண்டுச் சிறைப்பிடிப்பையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது.

அந்த நான்கு சபைகளும் அட்வென்டிசத்தின் நான்கு தலைமுறைகளையும் குறிக்கின்றன; மேலும் எசேக்கியேலின் நான்கு அருவருப்புகளையும் அந்த நான்கு தலைமுறைகளுக்கு பொருத்திப் பயன்படுத்துவதற்கான ஒரு சாட்சியத்தையும் அளிக்கின்றன. 1863 ஆம் ஆண்டின் கலகம், ஆரோனின் பொற்கன்றுக் கலகத்தால் விளக்கப்படுகிறபடி, பண்டைய இஸ்ரவேலின் முதல் தலைமுறையால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. முதல் தலைமுறையில் எபேசு சபைக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆலோசனை அடங்கியுள்ளது; அதில், தேவனுடைய மக்கள் தங்களுடைய முதல் அன்பை விட்டுவிட்டார்கள் என்றும், மனந்திரும்பி தங்களுடைய முதல் அன்பிற்குத் திரும்ப வேண்டும் என்றும் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. 1863 இல், வில்லியம் மில்லரின் நகைகள் (அடித்தள சத்தியங்கள், குறிப்பாக “ஏழு காலங்கள்”) மூலம் குறிக்கப்படும் அந்த முதல் அன்பு ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டது; மேலும் தேவனுடைய மக்கள் திரும்ப வருமாறு ஆலோசிக்கப்பட்டார்கள்.

மில்லரைட்டுகள், எரேமியா “ஏளனக்காரரின் சபை” என்று அழைத்த விசுவாசவிலகிய புரொட்டஸ்டண்டிசத்துடன் போராடியிருந்தார்கள்; மேலும், தரிசனம் வரும்வரை அதற்காக மனஅமைதியுடன் காத்திருந்தார்கள், ஏனெனில் அது வந்தபோது பொய்யுரைக்காது. “ஏளனக்காரரின் சபை” என்பது, எரோபேயாமின் கள்ள ஆராதனைக்கு எதிராகக் கண்டனத்தை அறிவித்த யூதாவின் தீர்க்கதரிசியிடம் பொய் பேசிய முதிய தீர்க்கதரிசியால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டது.

ஸ்மிர்னாவின் இரண்டாம் சபை, ஆரம்பகால கிறிஸ்தவ சபையில் நிகழ்ந்த துன்புறுத்தலின் காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டியது; அந்தக் காலம் உண்மையான இரத்தசாட்சிகளையும், பரிசுத்தமல்லாத உந்துதல்களினால் தமக்கே துன்புறுத்தலை வரவழைத்த சிலரையும் கொண்டிருந்தது. மேலும், அது பண்டைய இஸ்ரவேலில் ஒவ்வொருவனும் தன் கண்களுக்கு நியாயமாய்த் தோன்றியபடியே நடந்த நியாயாதிபதிகளின் காலத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. 1888-ல் தொடங்கிய கலகத்தின் தலைமுறை, தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆவிக்கு, அந்த நேரத்திற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தூதுவர்களுக்கு, மற்றும் பரிசுத்த ஆவிக்கு எதிரான துன்புறுத்தலின் ஒரு காலத்தை அடையாளப்படுத்தியது. கெல்லொக், பிரெஸ்காட், மற்றும் டேனியல்ஸ் போன்ற மனிதர்களால் சாட்சியமாகக் காணப்படுவதுபோல, அது லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் பண்டைய மனிதர் தங்கள் சொந்தக் கண்களுக்கு நியாயமாய்த் தோன்றியபடியே செய்வதைக் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு காலத்தை அறிமுகப்படுத்தியது.

அந்தக் காலத்தில் உண்மையுள்ள சிலர், தங்களை யூதர்கள் என்று கூறிக்கொண்டிருந்தும் அப்படியல்லாத ஒரு வகுப்பினருக்கு எதிராக, மரண ஆபத்துள்ள ஆவிக்குரிய போராட்டத்தில் இருக்க வேண்டியிருந்தது. தலைமைப் பதவிகளில் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் சாத்தானின் சபையைச் சேர்ந்தவர்கள்; ஏனெனில், சிலர் “பரலோகத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட தூதர்களால்” வழிநடத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள் என்று சகோதரி வைட் சாட்சியமாக அடையாளம் காட்டினார். அவர்கள் தங்களை ஞானிகள் என்று கூறிக்கொண்டார்கள்; ஆனால் அவர்கள் மூடர்களாயிருந்தார்கள். அந்தக் காலப்பகுதியில் ஞானிகள்மேல் எந்தக் கண்டனமும் வைக்கப்படவில்லை; மாறாக, மரணம் வரையிலும் உண்மையுள்ளவர்களாயிருக்கும்படி ஊக்கப்படுத்தப்பட்டது. 1915-ஆம் ஆண்டில், சகோதரி வைட் இறுதியாக உச்சரித்த வார்த்தைகள், “நான் யாரிடத்தில் விசுவாசம் வைத்திருக்கிறேனோ அவரை அறிவேன்” என்பவையாக இருந்தன; ஏனெனில், அவர் மரணம் வரையிலும் உண்மையுள்ளவராயிருந்தார்.

பெர்கமு சபை என்பது, பேரரசர் கொன்ஸ்டாந்தீன் காலத்தில், சத்தியமும் பிழையும், புறமதமும் கிறிஸ்தவமும் இடையிலான சமரசத்தையும், மேலும் அரசர்களின் வரலாற்றுக் காலத்தில் நிகழ்ந்த பண்டைய இஸ்ரவேலின் சமரசத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. அது சத்தியமும் பிழையும் கலந்த நிலையைக் குறித்தது; அத்தகைய கலப்பு பிழையையே மட்டுமே உண்டாக்க முடியும். அது 1919 ஆம் ஆண்டின் வேதாகம மாநாட்டினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது; அப்போது “The Doctrine of Christ” எனும் நூலின் வெளியீடு ஏற்படுத்தப்பட்டது, அதன்மூலம் விசுவாசத்திலிருந்து விலகிய புராட்டஸ்டன்டிசத்தின் பொய்யான சுவிசேஷத்தை இன்னும் நெருக்கமாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஓர் அட்வென்டிஸ்ட் செய்தியை உருவாக்கும் நோக்கம் கொண்டிருந்தது. சத்தியத்தின் மகத்தான சமரசங்கள் நிகழ்ந்தது அட்வென்டிசத்தின் மூன்றாம் தலைமுறையிலேயே.

1919 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிய அந்தத் தலைமுறையில்தான், சபை *Church Manual* ஐ உருவாக்கிய சமரசத்தை ஆரம்பித்தது. 1919 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கிய அந்தத் தலைமுறையில்தான், சபை சுகாதாரமும் மதமும் சார்ந்த பள்ளிகளில் அங்கீகாரத்தைத் தேவையாக்கிய சமரசத்தை ஆரம்பித்தது. நவீன கத்தோலிக்க அடிப்படையிலான வேதாகமங்களுக்கான நகர்வு ஆரம்பிக்கப்பட்டதும் அந்தத் தலைமுறையில்தான். வெளிப்படையாக கிறிஸ்துவுக்கு விரோதமான ஆட்சி முறைகளுடன் உறவுகளை நிறுவுவதற்கான தலைமையின் மனப்பாங்கு வெளிப்பட்டதும் அந்த வரலாற்றில்தான்.

அமெரிக்க வரலாற்றிலேயே மிகக் கொடிய போராகிய உள்நாட்டுப் போரின்போது, படையில் கட்டாயமாக சேர்க்கப்படவிருந்த திருச்சபையின் இளம் ஆண்களுக்கு மேம்பட்ட விளைவு ஏற்படுவதற்காக லவோதிக்கேயத் தலைமையகம் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் அரசாங்கத்துடன் ஒரு சட்டரீதியான உறவை ஏற்படுத்தியபோது, அந்த நடைமுறை தன் பால்ய நிலையில் தோன்றியது; அதே நடைமுறை, முதல் உலகப் போரின் தொடக்கத்திலும் மறுபடியும் நிகழ்ந்தது. அப்போது ஜெனரல் கான்பரன்ஸின் தலைவர் A. G. Daniells ஜெர்மன் அரசாங்கத்துடன் தொடர்புகொண்டு, ஜெர்மனி இளம் ஆண்களை படையில் கட்டாயமாக சேர்த்து இராணுவத்தில் பணியாற்றவும், ஆயுதங்களை ஏந்தவும், சப்தத்தைப் புறக்கணிக்கவும் வற்புறுத்துவதற்கு தனது ஒப்புதலை அளித்தார். Daniells மேற்கொண்ட அந்த நடவடிக்கையே, இன்றளவும் இருந்து வரும் Seventh-day Adventist Reform இயக்கத்தின் பல்வேறு பிளவுப் பிரிவுகளை உருவாக்கிய ஒரு பிரிவினைக்குக் காரணமானது.

அந்த சமரசம் ஹிட்லரின் நாசி ஜெர்மனியுடனும் தொடர்ந்து, அதன் பின்பு சோவியத் ஒன்றியத்தை அமைத்த நாடுகளுடனும் நீடித்தது; இன்று கூட அது சீனா போன்ற ஆட்சிமுறைகளில் நிலைநிறுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. அரசியற் ஆட்சிக் களத்துடனான அதன் உறவின் நிலையில் மூன்றாம் தலைமுறையின் சமரசம், பெர்காமு சபையில் குறியீடாகச் சித்தரிக்கப்பட்டபடி, பண்டைய இஸ்ரவேல் ராஜாக்களினதும் கான்ஸ்டண்டைனினதும் சமரசத்தால் முன்மாதிரியாகக் காட்டப்பட்டிருந்தது. அந்தக் காலம், பிரெஸ்காட்டின் “The Doctrine of Christ” என்பதினால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட சமாதானமும் பாதுகாப்பும் என்ற பொய்ச் சுவிசேஷத்துடனான அதன் சபை நிர்வாகச் சமரசத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது.

அந்த விபசாரம் என்பது, அவசியமான பணிச்சார்ந்த உறவுகளைப் பேண வேண்டுமென்ற பெயரில், நாசி ஜெர்மனி மற்றும் சோவியத் ஒன்றியம் போன்ற ஜாதிகளுடன் தங்களைச் சீரமைத்துக் கொண்ட பொதுக் மாநாட்டின் செயலைக் குறிக்கிறது; இவ்வாறு அவர்கள் இணைந்திருந்த பல்வேறு ஆட்சிகளினால் துன்புறுத்தலுக்குள்ளான அந்த ஜாதிகளிலிருந்த விசுவாசிகளை அவர்கள் புறக்கணித்தார்கள். விக்கிரகங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட உணவு என்பது, மதத்திலும் ஆரோக்கியத்திலும் விசுவாசதுரோகமான முறைகளின் வழிகாட்டுதல்களின்படி ஆளப்பட ஒப்புக்கொண்டிருந்த லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் பல்கலைக்கழகங்களில் அப்போது உறுதியாக நிறுவப்பட்டிருந்த, விசுவாசதுரோகப் புராட்டஸ்தாந்தமும் கத்தோலிக்கத்துவமும் சார்ந்த பொய்யான முறையியலைக் குறித்தது.

இயேசு மூன்றாம் தலைமுறையின் முடிவைக், அவர் அதன் ஆரம்பத்துடன் செய்ததுபோலவே, எடுத்துக்காட்டினார்; ஏனெனில் 1957-ல் வெளியிடப்பட்ட *Questions on Doctrine* என்னும் புத்தகத்தின் வெளியீட்டினால் அவர் நான்காம் தலைமுறையின் வருகையைச் சுட்டிக்காட்டினார். அந்தப் புத்தகம், சத்தியத்திற்கும் விசுவாசதுரோகப் புராட்டஸ்தாந்தமும் கத்தோலிக்கமும் கொண்டுள்ள தவறான கருத்துக்களுக்கும் இடையில் நிலவும் இரட்சிப்பின் அடிப்படை வேறுபாட்டை முற்றிலும் நிராகரித்தது. அந்தப் புத்தகத்தில், நிச்சயமாக, பல தவறான போதனைகள் உள்ளன; ஆனால் அதன் சாராம்சம் என்னவெனில், ஒருவர் இரண்டாம் வருகையின்போது அதிசயமாக மாற்றப்படும்வரை கிறிஸ்துவில் வெற்றியோடு வாழ்வது இயலாதது என்று அது போதிக்கிறது. அந்தப் புத்தகம், இருபத்திஐந்து பண்டைய மனிதர் சூரியனை வணங்குவதற்காகத் தலைவணங்க வேண்டியிருந்த தலைமுறையின் தொடக்கத்தை அடையாளப்படுத்தியது. விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைக் சட்டத்தின் வேளையில் ஞாயிற்றுக்கிழமையை ஆராதிப்பதை லவோதிகேயா அத்வென்டிஸ்ட் சபை ஏற்றுக்கொள்ள அனுமதிக்கத் தேவையான அரசியல் மற்றும் மத சார்ந்த கூறுகள் வந்துவிட்டிருந்தன.

எசேக்கியேலில் காணப்படும் நான்காவது அருவருப்பான கிரியை, ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில் விசுவாசமுள்ள சிலருக்குத் தங்கள் நெற்றிகளின்மேல் முத்திரை இடப்படுகின்ற வேளையில், அழிக்கும் தூதர்கள் தங்கள் செயலை ஆரம்பிக்கும்முன் நிகழ்கிறது. இந்த தரிசனம் எட்டாம் அதிகாரத்தின் முதல் வசனத்தில், ஆறாம் ஆண்டின் ஆறாம் மாதத்தின் ஐந்தாம் நாளில் ஆரம்பிக்கிறது. சூரியனை வணங்குகிறவர்கள்மேல்—அது பாப்பரசரின் அதிகாரத்தின் அடையாளமாகும்; அவனுடைய பெயரின் எண் “666”—நியாயத்தீர்ப்பின் நிறைவேற்றம் நடைபெறும் நாளுக்கு முந்தின நாளிலேயே இந்த தரிசனம் ஆரம்பிக்கிறது.

இஸ்லாமின் மூன்றாம் ஐயோவினால் நிறைவேற்றப்பட்ட பூமிப் மிருகத்தின் மேல் நிகழ்ந்த தாக்குதலுடன், ஒரு நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரம் பேரை முத்திரையிடும் பணி 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று ஆரம்பமானது. அந்தத் தாக்குதல் ஜாதிகளை கோபமடையச் செய்தது; மேலும் அது பின்மழையின் வருகையை அடையாளப்படுத்தியது. ஆனால், இஸ்லாமின் மூன்று ஐயோக்களும் அடித்தளச் சத்தியம் என்பதை அறிய அட்வென்டிசத்தின் அடித்தளங்களுக்குத் திருப்பிக் கொண்டு செல்லப்படுவோராலேயே அந்தப் பின்மழை அறியப்படும். அந்தக் காலப்பகுதியில், எரேமியா “இளைப்பாறுதல்” என்று அடையாளப்படுத்தும் பழைய பாதைகளுக்குத் திருப்பிக் கொண்டு செல்லப்பட்டவர்கள் (அதுவே பின்மழை), மூன்றாம் ஐயோவின் எக்காளத்தை ஊதும் காவற்காரர்களாக ஆகவோ, அல்லது எக்காளத்தின் சத்தத்தைக் கேளாமல் இருக்க மறுத்தவர்களாக, இவ்வாறு பழைய பாதைகளில் நடக்க மறுப்பவர்களாகவோ இருப்பார்கள்.

அதன்பின் அவர்கள், தங்கள் பிதாவின் 1863-ஆம் ஆண்டுக் கலகப்பாவத்தினால் சோதிக்கப்பட்டார்கள். அதே காலக்கட்டத்திலேயே, “மெய்யான விசுவாசத்தினால் நீதிகரிக்கப்படுதல்” எனப்படும் கிறிஸ்துவின் நீதியைப் பற்றிய ஒரு செய்தி வந்தடைந்தது. அது ஜோன்ஸ் மற்றும் வாக்னர் அவர்களின் லவோதிக்கேயா செய்தியாக இருந்தது; மேலும் அது “நான்கு காற்றுகளிலிருந்து” வந்த எசேக்கியேலின் உலர்ந்த எலும்புகளுக்கான செய்தியாகவும் இருந்தது; அந்த “நான்கு காற்றுகள்” என்பது மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாமுக்கான ஒரு அடையாளமாகும் (“வெகுண்ட குதிரை” கட்டை அறுத்து விடுபட முற்படுவது போல). பின்னர், நியூயோர்க் நகரத்தின் பெரிய கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்டபோது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் வல்லமையுள்ள தூதன் இறங்கினான்; அப்பொழுது வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 18:1–3 நிறைவேறிய நிலையில், அந்த விசுவாசமுள்ள சிலர் தங்கள் பிதாவின் 1888-ஆம் ஆண்டுக் கலகப்பாவத்தினால் சோதிக்கப்பட்டார்கள்.

அவர்களுக்குப் பின்னர் பிந்திய மழையின் செய்தியை அடையாளம் காணுதலால் சோதனை வந்தது. பிந்திய மழை கடந்த யுகங்களில் இருந்ததுபோல தேவனுடைய வல்லமையின் ஒரு வெளிப்பாடாக இருந்ததா, அல்லது தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்பாடுகள் கடந்தகாலத்திலே மட்டும் இருந்தவையா? 1919-ஆம் ஆண்டில் அவர்களுடைய பிதாக்களின் கலகத்தின் கலகத்தினாலே அந்நேரத்தில் விசுவாசமுள்ள சிலர் சோதிக்கப்பட்டார்கள். அந்த மூன்று சோதனைகளின் வழியாக விசுவாசமுள்ள சிலர் எவ்வாறு கடந்து செல்கிறார்கள் என்பதே, அவர்கள் தங்கள் நெற்றிகளில் தேவனுடைய முத்திரையைப் பெறுவார்களா, அல்லது லவோதிகேயா அட்வென்டிசத்தின் இருபத்தைந்து மூப்பர்களோடு சூரியனுக்கு முன்பாக வணங்கிக்கொண்டிருப்பவர்களாகத் தங்களை காண்பார்களா என்பதைக் தீர்மானிக்கிறது.

லவோதிகேயன் அட்வென்டிசத்தின் நான்கு தலைமுறைகளின் சகலக் கிளர்ச்சிகளுக்கும் 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று அவற்றின் எதிரொப்பம் காணப்படுகிறது. ஏசாயா “கிழக்குக் காற்றின் நாள்” என்று அடையாளப்படுத்திய அந்தத் தேதி, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்துநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடும் காலத்தின் தொடக்கத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; மேலும் முத்திரையிடும் காலம் என்பது ஒரு காலப்பகுதியாகும். அந்தக் காலப்பகுதியின் முடிவு, அதன் தொடக்கத்தினால் விளக்கப்பட்டிருக்கிறது; ஏனெனில் இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை, ஒரு காரியத்தின் தொடக்கத்தினால் விளக்குகிறார். முத்திரையிடும் செயல்முறையின் இறுதி நகர்வுகளில், அந்தக் காலப்பகுதியின் தொடக்கத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட சோதனைகள் மறுபடியும் மீண்டும் நிகழ்கின்றன.

2001 செப்டம்பர் 11 அன்று, எசேக்கியேலின் நான்கு அருவருப்புகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் லவோதிக்கேய அத்வென்டிசத்தின் கிளர்ச்சியாளர்களாலும், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் அதிகாரங்களின் முதல் நான்கு சபைகளாலும் தோல்வியுறப்பட்ட சோதனைகள் வந்தடைந்தன; இதனால், ஏழாம் நாள் அத்வென்டிஸ்தர்கள் எனத் தங்களை அறிவிப்போருக்காக, மிருகத்தின் முத்திரையிலோ அல்லது தேவனுடைய முத்திரையிலோ இட்டுச் செல்லும் ஒரு சோதனைச் செயல்முறை ஆரம்பமானது.

லவோதிக்கேயா அட்வென்டிசத்தின் தலைமையினர் தங்களுடைய சொந்த வஞ்சகங்களின் கயிறுகளால் சிக்கிப்போயுள்ளனர்; ஆகையால், அட்வென்டிசத்தை உருவாக்கிய சீர்திருத்த இயக்கத்தையும் உட்பட, முந்தைய சீர்திருத்த இயக்கங்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்பாட்டின் மறுமுறை நிகழ்வை அவர்கள் “அறிந்து கொள்ளுதல்” என்பது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றதாகியுள்ளது. பண்டைய மனிதர்கள், மில்லரின் நகைகளால் குறிக்கப்படுகிற போதனைகளை போலி நாணயங்களாலும் போலி நகைகளாலும் சிதறடித்து மூடி மறைத்தனர். கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமத்தின் நகைப்பெட்டி பழமையான மொழியின் காலங்களுக்குரியதாகத் தள்ளப்பட்டு, அதற்குப் பதிலாக பாவமனுஷனின் சொற்களாடலில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட நவீன மொழி வேதாகமங்கள் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன.

பழங்கால மனிதர்களில் யாரேனும் பிற்கால மழையின் செய்தி சமாதானமும் பாதுகாப்பும் பற்றிய செய்தி அல்ல என்ற சாத்தியத்தை எண்ணிக் கொள்ளத் தயாராயிருந்தாலும், கடந்த பரிசுத்த வரலாறுகளில் வெளிப்பட்ட தேவனுடைய வல்லமையின் வெளிப்பாடுகளே ஒரு நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலைத் துல்லியமாக அடையாளப்படுத்துகின்றன என்பதை அவர்கள் உணருவது கிட்டத்தட்ட இயலாததாக இருக்கும். அதைவிடவும் அவர்கள் உணரத் துன்பமானது, ஒரு நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதலை மிகவும் நேரடியாக அடையாளப்படுத்தும் அந்தப் பரிசுத்த வரலாறுகளே மல்கியா அதிகாரம் மூன்றை நிறைவேற்றும் வரலாறுகள் என்பதே; ஏனெனில் மல்கியா அதிகாரம் மூன்று, உடன்படிக்கையின் தூதர் திடீரென்று வருவதற்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்துகிற ஒரு தூதன் எப்போதும் இருப்பதை நிறுவுகிறது. அந்தத் தூதன் தீர்க்கதரிசியான எலியாவால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டான்; அவன் தன் வரலாற்றில் மழை இருக்காது என்றும், அது வந்தாலும் தன் ஊழியத்தின் மூலமாகத்தான் வரும் என்றும் தைரியமாக அறிவித்தான்.

கர்த்தருடைய ஆலயம் தாங்களே எனும் தங்கள் உரிமைக்கூற்று ஆதாரமற்றது என்றும், திராட்சைத்தோட்டத்திற்கு உரிய கனிகளை விளைவிப்போருக்கே அந்தத் திராட்சைத்தோட்டம் அளிக்கப்பட்டதுபோல, புறக்கணிக்கப்பட்டு வந்த ஒரு ஜனத்தின் உரிமைக்கூற்றையே அது உண்மையில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்றும் ஏற்றுக்கொள்வது, எசேக்கியேலின் எழுபது மூப்பருக்குப் பரிகாசகரமாகத் தோன்றியிருக்கும். மூன்றாம் ஐயோவின் செய்தி, வழியை ஆயத்தப்படுத்துகிற தூதன், திராட்சைத்தோட்டத்தின் பாடல்—இவை அனைத்தும் அவர்கள் தங்கள் நம்பிக்கையை வைத்திருந்த மரபுகளுக்கும் சடங்குகளுக்கும் விரோதமாகச் சாட்சியமளிக்கின்றன; மேலும் பிற்கால மழையை அறிவதற்குத் தாண்டிக்கடக்க முடியாததுபோன்ற ஒரு தடையாகவும் அமைந்திருக்கின்றன.

ஒரு லட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் முத்திரையிடுதல் நிறைவுறுவது, மூன்றாம் ஐயோவின் இஸ்லாமின் பங்கினை “அறிந்துகொண்டோம்” என்று உரிமைகோரியவர்களுக்கான அதே சோதனைகளை வெளிப்படுத்துகிறது. மில்லரைட்டுகளின் இயக்கத்தைத் தொடங்கச் செய்த “அறிவின் பெருக்கம்” 1798-இல் “ஏழு காலங்கள்” முடிவடைந்தபோது ஆரம்பமானது. ஒரு லட்சத்து நாற்பத்திநான்கு ஆயிரம் பேரின் இயக்கத்தைத் தொடங்கச் செய்த “அறிவின் பெருக்கம்” 1989-இல் ஒரு குறியீட்டான “ஏழு காலங்கள்” (நூற்று இருபத்தாறு ஆண்டுகள்) முடிவடைந்தபோது ஆரம்பமானது. மதவிலகல் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்த அந்த நூற்று இருபத்தாறு ஆண்டுகளின் காலத்தில், லவோதேகிய அத்வென்டிசம் தன் நான்காம் மற்றும் இறுதியான தலைமுறையை அடைந்துள்ளது.

ஒரு ஜாதியோ மக்களோ தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பரிசோதனைக் காலத்தின் பாத்திரத்தை நிரப்புவது மூன்றாம் மற்றும் நான்காம் தலைமுறையிலே ஆகும்; அந்தக் காலம் இப்போது வந்துவிட்டது. தானியேல் புத்தகத்திலிருந்து வரும் “அறிவின் பெருக்கம்,” ஹித்தேகேல் நதியினால் குறிக்கப்படுவது, சோதனைக்காலம் முடிவடைவதற்கு முன்பாகவே இயேசு கிறிஸ்துவின் வெளிப்படுத்தல் முத்திரை திறக்கப்படும்போது அதிகரிக்கப்படும் அதே அறிவுமாகும்.

தானியேல் புத்தகத்தின் கடைசி மூன்று அதிகாரங்களை அடுத்த கட்டுரையில் எடுத்துக்கொள்வோம்.