தானியேல் புத்தகம் - எண்பத்தைந்து

1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சிக்குப் பிந்தைய நூற்று இருபத்தாறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1989 ஆம் ஆண்டில் தானியேல் பதினொன்றின் கடைசி ஆறு வசனங்கள் முத்திரை நீக்கப்பட்டன. அந்த ஆண்டில் முதன்முதலில் முத்திரை நீக்கப்பட்ட அறிவு, புனித வரலாற்றின் சீர்திருத்த வரிகளை அறிதலும், அவையெல்லாம் ஒன்றுக்கொன்று இணைநிலையாக இருப்பதெனும் வெளிப்பாடும் ஆகும். பின்னர் 1992 ஆம் ஆண்டில், கடைசி ஆறு வசனங்களின் ஒளி விரியத் தொடங்கியது. இந்தச் சத்தியங்களின் முதல் பொதுக் காட்சிப்படுத்தல்கள் 1994 ஆம் ஆண்டில் இடம்பெற்றன; அவற்றின் பொருள் சீர்திருத்த வரிகள் என்பதாக இருந்தது. 1996 ஆம் ஆண்டில், The Time of the End¸ என்ற தலைப்பில் ஒரு இதழ் வெளியிடப்பட்டது; அது தானியேல் பதினொன்றின் கடைசி ஆறு வசனங்களை அடையாளங்காட்டியது.

1996 ஆம் ஆண்டு, அந்தச் செய்தி முறையாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஆண்டாக இருந்தது; இது 1831 ஆம் ஆண்டில் வில்லியம் மில்லரின் செய்தி முறையாக வடிவமைக்கப்பட்டதற்கு இணையாக நிற்கும் ஒரு வழிக்குறியாகும். மில்லரின் செய்தி, நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தை அறிவித்ததாகும்; தானியேல் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தின் கடைசி ஆறு வசனங்கள், நியாயத்தீர்ப்பின் முடிவை அறிவித்ததாகும். மில்லரின் செய்தியின் பொருள், வேதாகமத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட தீர்க்கதரிசனக் காலமாக இருந்தது. தானியேல் பதினொன்றின் கடைசி ஆறு வசனங்களின் பொருள், நவீன ரோமம் (வடக்கின் அரசனின் போலிக்கூறு) ஆகும். மில்லருக்குப் வெளிப்படுத்தப்பட்ட முறைவியல், அவரது தீர்க்கதரிசன விளக்கத்தின் 14 விதிகளாகும். 1989 ஆம் ஆண்டில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட முறைவியல், சீர்திருத்த இயக்கங்களின் “வரி மேல் வரி” என்பதாகும்.

மில்லரின் பணி, ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளாக உலகத்தில் அமலில் இருந்த போப்பரசரின் மரபுகளுக்கும் வழக்கங்களுக்கும் மாறாக, தேவனுடைய வார்த்தையை அதிகாரப்பூர்வமானதாக நிறுவுவதை உள்ளடக்கியிருந்தது. இந்தக் காரணத்தினாலே, மில்லரின் செய்தி முதன்முதலில் 1831 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது (அவ்வாறு மில்லரின் செய்தி அதிகாரப்பூர்வமாக்கப்பட்டது); அது கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமம் உருவாக்கப்பட்டதற்கு அடுத்துத் துல்லியமாக இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பின் நிகழ்ந்தது. ஃபியூச்சர் ஃபார் அமெரிக்கா செய்த பணி, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் போது, போப்பரசரின் கொடிய காயத்தைச் சுகப்படுத்துவதில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் பங்கை அடையாளம் காண்பதாக இருந்தது. இந்தக் காரணத்தினாலே, *The Time of the End* மாத இதழ் 1996 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது (அவ்வாறு அந்தச் செய்தி அதிகாரப்பூர்வமாக்கப்பட்டது); அது 1776 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகள் ஆரம்பமானதிலிருந்து துல்லியமாக இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பின் நிகழ்ந்தது.

ஒவ்வொரு சீர்திருத்த இயக்கத்தின் கருப்பொருளையும் ஒரு வரலாற்றுச் சுட்டுப்புள்ளியுடன் இணைத்திருந்த இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளின் அடையாளம் 2001 செப்டம்பர் 11க்கு மிகவும் பின்னர்தான் அறியப்பட்டது; ஏனெனில் அந்தத் தேதியில் மூன்றாம் ஐயோ வந்தடைந்தபோதுதான் கர்த்தர் தமது ஜனங்களை எரேமியா ஆறாம் அதிகாரம், பதினாறாம் மற்றும் பதினேழாம் வசனங்களில் கூறப்பட்ட பழைய பாதைகளுக்கு மீண்டும் நடத்தினார். அங்கேயே “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய ஒளி மறுபடியும் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது; அந்த ஒளி விரிவடைந்தபோது, தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதின்மூன்றாம் மற்றும் பதினான்காம் வசனங்களை ஒன்றோடொன்று இணைக்கும் எண் இருநூற்று இருபது என்பதும் வெளிப்பட்டது. பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் “chazon” தரிசனம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது; பதினான்காம் வசனத்தில் “தோற்றம்” என்பதற்குரிய “mareh” தரிசனம் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த இரண்டு வசனங்களுக்கிடையேயான தொடர்பையே காபிரியேல் தானியேலுக்குப் போதிக்க வந்தான்; மேலும் தானியேல், அந்த இரண்டு தரிசனங்களுக்கிடையேயான தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ள வருகிற கடைசி நாட்களிலுள்ள தேவஜனங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான்.

பதின்மூன்றாம் வசனத்தின் தரிசனம் “ஏழு காலங்களை” (இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள்) குறிக்கிறது; பதினான்காம் வசனத்தின் தரிசனம் இரண்டாயிரத்து முன்னூறு நாட்களை (ஆண்டுகளை) குறிக்கிறது. யூதா, எருசலேம் மற்றும் பரிசுத்தஸ்தலத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் தெற்கத்திய ராஜ்யமான யூதாவுக்கு விரோதமான அந்த “ஏழு காலங்கள்” கி.மு. 677 இல் ஆரம்பமானது; எருசலேமும் பரிசுத்தஸ்தலமும் மீள்நிலைப்படுத்தப்படுதலை அடையாளப்படுத்தும் இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுகள் கி.மு. 457 இல் ஆரம்பமானது.

இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் இந்த இரு தரிசனங்களையும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கின்றன; மேலும், இருநூற்று இருபது என்ற எண், புறமதமும் பாப்பரசாட்சியும் ஆகிய பாழாக்கும் ஆட்சிகளால் சேனையும் பரிசுத்த ஸ்தலமும் மிதிக்கப்படுதல்—அதாவது சிதறடித்தலும் தேவனுடைய கோபமும் எனச் சித்தரிக்கப்படுவது—இவற்றிற்கிடையேயான தொடர்பின் அடையாளமாக அறியப்பட்டது. அந்த இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள், பரிசுத்த ஸ்தலத்தை மிதித்தழிக்கும் சாத்தானிய செயலின் தரிசனத்தையும், அதே ஆலயத்தை மீளப் புனரமைக்கும் தேவபக்தியுள்ள செயலின் தரிசனத்தையும் ஒன்றிணைத்தன. ஆகையால், இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் என்பது ஒரு பரிசுத்தமான தொடர்பைக் குறிக்கும் அடையாளமாகும்.

மில்லரைட் இயக்கம் 1863 ஆம் ஆண்டின் கிளர்ச்சியில் முடிவடைந்ததுபோல, அதற்கு பின்னர் நூற்று இருபத்தாறு ஆண்டுகள் கழித்து மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கம் வந்தடைந்தது; இவ்வாறு அந்த இரு இயக்கங்களும் “ஏழு காலங்கள்” (நூற்று இருபத்தாறு) என்னும் குறியீட்டினால் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டிருந்தன என்பதை அது வலியுறுத்தியது. அதேபோல, இருநூற்று இருபது ஆண்டுகள் என்னும் காலப்பகுதி, 1831 இல் மில்லர் வேதாகமச் செய்தியை நிறுவியதையும், 1611 இல் கிங் ஜேம்ஸ் வேதாகமம் உருவாக்கப்பட்டதையும் இணைத்ததுபோல், அமெரிக்காவின் முடிவை அடையாளப்படுத்தியபோது, அதே காலப்பகுதியே Future for America என்பதைக் அமெரிக்காவின் தொடக்கத்தோடும் இணைத்தது.

1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று, உடன்படிக்கையின் தூதர் திடீரென தாம் 1798 முதல்—முதல் கொந்தளிப்பின் முடிவிலிருந்து—1844 வரை, அதாவது கடைசி கொந்தளிப்பின் முடிவுவரை, நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளில் எழுப்பியிருந்த ஆலயத்திற்குள் வந்தார். அவருடைய ஆலயப் பிரவேசத்திற்கு முன்பாக, நள்ளிரவுக் கூக்குரல் இயக்கத்தில் பரிசுத்த ஆவியின் பொழிவு நிகழ்ந்திருந்தது; அது கிறிஸ்து எருசலேமுக்குள் மகிமையுடன் பிரவேசித்ததினால் முன்நிழலிடப்பட்டிருந்தது. அந்த இரண்டு சாட்சிகளும், நள்ளிரவுக் கூக்குரல் இயக்கம் கடைசி நாட்களில் மீண்டும் நிகழும்போது, கிறிஸ்து நூற்று நாற்பத்து நான்காயிரம் பேரின் ஆலயத்தை எழுப்பியிருப்பார் என்பதை நிறுவுகின்றன. பத்து கன்னியர் உவமையில் உள்ள நள்ளிரவுக் கூக்குரல் நிறைவேறும் அந்த இரண்டு இயக்கங்களும் ஒன்றுக்கொன்று இணையானவையாக உள்ளன.

மில்லரைட்களின் வரலாறு (முதல் தூதனுடைய இயக்கம்), 1798 ஆம் ஆண்டில் தானியேலின் புத்தகம் முத்திரையிழக்கப்பட்டபோது தொடங்கிய தேவனுடைய வல்லமையின் உயர்ந்து விரிவடைந்த வெளிப்பாட்டை எடுத்துக்காட்டுகிறது. 1840 ஆகஸ்ட் 11 அன்று வெளிப்படுத்தல் பத்தாம் அதிகாரத்திலுள்ள தூதன் இறங்கியபோது அந்த வல்லமை அதிகரித்தது. பின்னர் 1844 ஏப்ரல் 19 ஆம் தேதியிலான முதல் ஏமாற்றம் வந்தது; இறுதியில் அது 1844 ஆகஸ்ட் 12 அன்று எக்செட்டர் முகாம் கூட்டத்தில் ஆரம்பமான பரிசுத்த ஆவியின் பொழிவிற்கு வழிவகுத்தது; அது 1844 அக்டோபர் 22 வரை தேசமெங்கும் அலைமோதும் பெருவெள்ளம்போல் தொடர்ந்து பரவியது.

Future for America (மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கம்) எனும் வரலாறு, 1989 ஆம் ஆண்டில் தானியேல் புத்தகம் திறக்கப்பட்டபோது ஆரம்பமான தேவனுடைய வல்லமையின் நாளுக்கு நாள் தீவிரமடைந்த வெளிப்பாட்டை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதினெட்டாம் அதிகாரத்தின் தூதன் இறங்கியபோது அந்த வல்லமை அதிகரித்தது. பின்னர் 2020 ஜூலை 18 ஆம் தேதியின் முதல் ஏமாற்றம் வந்தது; அது இறுதியில் பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றலுக்குக் காரணமாகி, மிகாயேல் எழுந்தருளி மனுஷருக்கான கிருபைக்காலம் முடிவடையும் வரையில், அது காட்டுத்தீபோல் பூமி முழுவதும் தொடர்ந்து பரவிச் செல்லும்.

1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று பல தீர்க்கதரிசனங்கள் நிறைவேறின; இதன்மூலம் விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் வேளையில் பல தீர்க்கதரிசனங்கள் மீண்டும் நிறைவேறும் என்பது அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. அந்தத் தீர்க்கதரிசனங்களில் ஒன்றாக, ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள தரிசனத்தின் தாமதம் உள்ளது. ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரம் முதல் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களின் இயக்கங்களிரண்டின் அனுபவத்தையும் அடையாளப்படுத்தியது. இந்த இரு இயக்கங்களும், இயக்கத்தின் பிரதிநிதிகளுக்கும் விவாதத்தின் நிகழ்வின்போது புறக்கணிக்கப்பட்டு கடந்து செல்லப்படுகிற முன்னாள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களுக்கும் இடையில் நடைபெறும், வேதாகமத்தின் சரியான முறையியலைக் குறித்த ஒரு விவாதத்தை எதிர்கொள்கின்றன.

முதல் தூதனுடைய வரலாற்றின் காவலர்களால் காக்கப்பட வேண்டிய செய்தி என்பது, இறுதியில் 1843 மற்றும் 1850 ஆம் ஆண்டுகளின் இரு புனிதமான விளக்கப்படங்களில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட சத்தியங்களை (மில்லரின் இரத்தினங்கள்) அடையாளம் காணுதலாகும். அந்த விவாதத்தின் ընթացலில், ஒருவருக்கொருவர் விரோதமான இரு வகுப்புகளிடமிருந்து பிரிவைச் சுட்டிக்காட்டும் ஒரு ஏமாற்றம் உண்டாகும்; மேலும் விசுவாசிகளுக்குத் தீவிரமான அர்ப்பணிப்பிற்கான ஒரு அழைப்பும் உண்டாகும்.

அதன் பின், அடித்தளச் சத்தியங்கள் சோதிக்கப்பட்ட செயல்முறையில் தொடர்புடையிருந்த இரு தரப்புகளுக்கிடையிலான வேறுபாட்டை ஹபக்கூக்கு அடையாளப்படுத்துகிறார். 1844 அக்டோபர் 22 அன்று மௌனமடைந்த அந்த இரு தரப்புகளுக்கிடையிலான விவாதத்தையும் உள்ளடக்கியிருந்த அந்தச் சோதனைச் செயல்முறை, ஹபக்கூக்கு இரண்டாம் அதிகாரம் முடிவடைந்த அதே இடத்திலேயே முடிவுற்றது.

கர்த்தர் தமது மில்லரைட் ஆலயத்திற்குத் திடீரெனப் பிரவேசித்தார்; அப்பொழுது, நிஜப் பாவநிவாரண நாளானது வந்திருந்ததாலும், இறந்தோரின் நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பித்திருந்ததாலும், பூமியெங்கும் மவுனமாயிருக்க வேண்டியிருந்தது. ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசன வரலாறு 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று முடிவடைந்தது; மேலும், இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை மற்றொரு காரியத்தின் ஆரம்பத்தோடு அடையாளப்படுத்துகிறார். இரண்டாயிரத்து ஐந்நூற்று இருபது ஆண்டுகள் பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதிக்கப்படுவதற்கான இரண்டு தரிசனங்களின் ஆரம்பமும், பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மீளப் பூர்வநிலைக்குக் கொண்டுவரப்படுவதற்கான தரிசனத்தின் ஆரம்பமும், ஒன்றாகவே தொடங்கின; ஆனால் அவை இருநூற்று இருபது ஆண்டுகளால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன; அவை முடிவடைந்தபோது, அவை முடிவடைந்தவையாக ஆபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரம் இருபதாம் வசனத்தில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டன.

விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தின் சமயத்தில், பல தீர்க்கதரிசனங்கள் நிறைவேறும். அவற்றில் ஒன்றாக, ஹபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளபடி, தரிசனம் தாமதிப்பது என்ற தீர்க்கதரிசனம் இருக்கும். ஹபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரம் முதல் மற்றும் மூன்றாம் தூதர்களின் இயக்கங்களின் அனுபவத்தை இரண்டையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. இரு இயக்கங்களும், அந்த இயக்கத்தின் பிரதிநிதிகளுக்கும், விவாதத்தின் நிகழ்வின்போது புறக்கணிக்கப்பட்டு கடந்து செல்லப்படுகிற முந்தைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனங்களுக்கும் இடையில் நடைபெறும், வேதாகமத்திற்கு உரிய சரியான முறையியலைக் குறித்த விவாதத்தை எதிர்கொள்கின்றன.

மூன்றாம் தூதனுடைய வரலாற்றின் காவலர்களால் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய செய்தி என்பது, இறுதியில் 1843 மற்றும் 1850 ஆகிய ஆண்டுகளின் இரு புனித வரைபடங்களில் பிரதிநிதிப்படுத்தப்பட்ட சத்தியங்களை (மில்லரின் நகைகள்) அடையாளங்காணுதலாகும். அந்த விவாதத்தின் செயல்முறையில், ஒருவருக்கொருவர் விரோதமான இரு வர்க்கங்களுக்கிடையில் பிரிவைச் சுட்டிக்காட்டிய ஒரு ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது; மேலும், உண்மையுள்ளவர்களுக்குத் தீவிரமான பிரதிஷ்டைக்கான ஒரு அழைப்பும் உண்டானது. பின்னர், அடித்தளச் சத்தியங்களின் சோதனைச் செயல்முறையில் ஈடுபட்டிருந்த அந்த இரு வர்க்கங்களுக்கிடையேயான வேறுபாட்டை ஹபக்கூக் அடையாளப்படுத்துகிறார். அந்தச் சோதனைச் செயல்முறை, அந்த இரு வர்க்கங்களுக்கிடையேயான விவாதத்தால் பிரதிநிதிப்படுத்தப்பட்டது; அது, ஹபக்கூக் இரண்டாம் அதிகாரம் முடிவடைந்த அதே இடத்திலேயே, விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முழுமையாக நிறைவுறும்.

கர்த்தர் திடீரென ஒரு நூற்று நாற்பத்து நான்கு ஆயிரத்தவர்களின் ஆலயத்திற்குள் பிரவேசிப்பார்; அப்பொழுது முழு பூமியும் மவுனமாயிருக்கும்; ஏனெனில் எதிருருவமான பாவப்பரிகார நாளானது ஜீவனுள்ளோரின் நியாயத்தீர்ப்பை அடையும். ஆபகூக் இரண்டாம் அதிகாரத்தின் தீர்க்கதரிசன வரலாறு விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிற்றுக்கிழமைச் சட்டத்தில் முடிவடைகிறது; மேலும், இயேசு எப்போதும் ஒரு காரியத்தின் முடிவை ஒரு காரியத்தின் ஆரம்பத்தோடு இணைத்தே அடையாளப்படுத்துகிறார்.

ஜீவனுள்ளோரின் நியாயத்தீர்ப்பு 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று ஆரம்பமானது; ஆயினும் அந்த நியாயத்தீர்ப்பு ஒரு நிகழ்முறை ஆகும். அந்த நிகழ்முறை தேவனுடைய வீட்டிலிருந்து தொடங்கி, பின்னர் தேவனுடைய வீட்டிற்கு வெளியில் இருப்போர்மேல் நியாயத்தீர்ப்பு வருகிற நிலைக்கு எட்டுகிறது. நியூயார்க் நகரத்தின் பெரிய கட்டிடங்கள் இடிக்கப்பட்டபோது, எருசலேமின் வழியாகச் சென்று, சபையில் செய்யப்படும் அருவருப்புகளுக்காகப் புலம்பி அழுகிறோர்மேல் ஒரு அடையாளம் இடுகிற முத்திரையிடும் தூதனால் சித்தரிக்கப்படும் நியாயத்தீர்ப்பும், அத்துடன் தேசத்தில் செய்யப்படும் அருவருப்புகளின்மேலான நியாயத்தீர்ப்பும் ஆரம்பமானது. விரைவில் வரவிருக்கும் ஞாயிறு சட்டத்தின் நேரத்தில், நூற்று நாற்பத்திநான்காயிரம் பேரின் ஆலயத்தை எழுப்பும் கிரிஸ்துவின் பணி நிறைவடைந்திருக்கும்; அப்பொழுது அழிக்கும் தூதர்கள் எருசலேமின்மேல் நியாயத்தீர்ப்பை நிறைவேற்றுவார்கள்.

அதன்பின், நூற்று நாற்பத்திநாலாயிரம் பேர் ஒரு கொடியாக உயர்த்தப்படுகிறார்கள்; அப்பொழுது, தானியேல் அதிகாரம் பதினொன்று, வசனம் நாற்பத்தொன்றில் ஏதோம், மோவாப், அம்மோன் புத்திரரின் பிரதானர்கள் ஆகியோரால் குறிக்கப்படுகிற மற்ற மந்தைக்காக உயிருள்ளோரின் நியாயத்தீர்ப்பு ஆரம்பமாகிறது.

முதல் தூதனுடைய மில்லரைட் இயக்கத்தையோ, அல்லது மூன்றாம் தூதனுடைய வல்லமையுள்ள இயக்கத்தையோ கருத்தில் கொண்டாலும்கூட, சீர்திருத்த இயக்கத்தின் முழு வரலாறு பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றிப்பொழிவோடு உச்சிக்குச் சென்று நிறைவுபெறும் உண்மையின் அதிகரித்த வெளிப்பாட்டை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. பரிசுத்த ஆவியின் ஊற்றிப்பொழிவே கடைசி நாட்களின் தீர்க்கதரிசனங்களின் மையக்கருவாகும். இதனாலேயே புத்தியில்லாத கன்னிகைகளுக்கு எண்ணெய் இல்லை, புத்தியுள்ளவர்களோ அதை உடையவர்கள். அந்த எண்ணெயே மழையாகும்.

அந்த உரைப்பகுதியில் (மேலும் அனைத்து தீர்க்கதரிசிகளும் கடைசி நாட்களைப் பற்றியே பேசுகின்றனர்), தேவன் தம்முடைய ஜனங்கள் விபசாரிணியாக நடந்து கொண்டதாக, மேலும் அவர்கள் ஒரு வேசியின் நெற்றியைக் கொண்டிருக்கும் அளவுக்கு சென்றுவிட்டதாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். கடைசி நாட்களின் வேசி என்பது பாப்பரசரின் ஆட்சிச் சக்தியாகும்; நெற்றி என்பது திட்டமிட்ட ஒரு தீர்மானத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்கள் துன்மார்க்கராயிருக்கின்றனர்; இருந்தபோதிலும், அவர்கள் அந்த வேசியைப் போன்ற அதே தீர்மானத்துக்கே வந்துசேர்ந்துவிட்ட நிலையிலும், தேவன் இன்னும் ஒரு இறுதி அழைப்பை வழங்குகிறார். எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் நான்காம் தலைமுறையில் சித்தரிக்கப்பட்டபடி சூரியனை வணங்கத் தயாராயிருக்கும் அளவுக்கு, நான்காம் தலைமுறையால் குறிக்கப்படும் ஒரு குணநலனைக் அவர்கள் வளர்த்துள்ளனர்.

எரேமியா, கடைசி நாட்களின் தேவஜனங்கள் ஏற்கனவே அந்த வேசியின் நெற்றியை உடையவர்களாக இருக்கிறார்கள் என்பதை அடையாளப்படுத்துகிறார். அவர்கள் “தீயவர்கள்” என்பதினால், மிருகத்தின் முத்திரையைப் பெறுவதற்கான விளிம்பிலேயே இருக்கிறார்கள். இப்பொழுது மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ள அந்தப் பகுதியில் சகோதரி வைட் தொடர்ந்து கூறுகிறார்:

கடைசி நாட்களில் சூரியனுக்கு முன்பாக வணங்கப்போகும் தேவனுடைய ஜனங்களை எரேமியா அடையாளப்படுத்துகிறார்; அவர் அவ்வாறு செய்யும்போது, “மழைகள் தடுக்கப்பட்டன; பிந்திய மழை இல்லை; நீ வேசியின் நெற்றியையுடையவளாயிருந்தாய்; வெட்கப்பட மறுத்தாய்” என்று அவர் சுட்டிக்காட்டுகிறார். கடைசி நாட்களில் தேவனுடைய ஜனங்களில் உள்ள “துன்மார்க்கர்” எந்தப் பிந்திய மழையையும் பெறவில்லை; அவர்கள் வெட்கப்பட மறுக்கின்றனர்; ஏனெனில் நோவாவின் வரலாற்றால் சித்தரிக்கப்படுவதுபோலவும், எசேக்கியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் இரண்டாவது அருவருப்பான காரியத்தில் காணப்படும் சித்திர அறைகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவதுபோலவும், அவர்களுடைய எண்ணங்கள் இடைவிடாமல் பொல்லாதவைகளாய்ப் போயிருக்கின்றன.

இறுதிக் காலங்களில் தேவனுடைய ஜனங்களில் வெட்கமற்ற துன்மார்க்கராயிருப்போரைக் எரேமியா, அந்த “காலத்திலிருந்து” தங்கள் “இளமையின் வழிகாட்டியிடத்தில்” “கூப்பிட”ும்படி சுட்டிக்காட்டுகிறார். அட்வென்டிசத்தின் இளமையின் வழிகாட்டி அபக்கூக்கின் இரண்டு பலகைகளும் அவற்றின்மேல் குறிக்கப்பட்டிருந்த நகைகளும் ஆகும். இறுதிக் காலங்களில் தேவனுடைய ஜனங்களில் உள்ள துன்மார்க்கர்மேல் நித்திய மரணத்தை வரவழைக்கவிருக்கும் அத்துன்மார்க்கத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கான ஒரேயொரு நம்பிக்கை, 1798 ஆம் ஆண்டில் வந்தடைந்த “முடிவுக்காலத்தில்” ஆரம்பத்தில் வழிகாட்டியாக இருந்த தேவனிடத்தில் கூப்பிடுவதே ஆகும்.

முதல் அல்லது மூன்றாம் தூதனுடைய வரலாற்றிலுள்ள கேள்வி என்னவென்றால், நீங்கள் பிற்கால மழையைப் பெறுகிறீர்களா அல்லது பெறவில்லையா என்பதே. 2001 செப்டம்பர் 11 அன்று ஜாதிகள் கோபமடைந்தபோது பிற்கால மழை ஆரம்பமானது.

“பின்மழை,” அது “புத்துணர்ச்சி” என்றும் அடையாளப்படுத்தப்படுவது, ஜாதிகள் கோபமடைந்தபோது ஆரம்பமானது; அந்தவேளையில் “இரட்சிப்பின் வேலை” முடிவடையத் தொடங்கியது. வெளிப்படுத்தின விசேஷம் ஏழாம் அதிகாரத்தில் உள்ள நான்கு தூதர்கள், ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம்பேர் முத்திரையிடப்படுகிற வேலை நிறைவேறிக்கொண்டிருக்கும்போது, நான்கு காற்றுகளையும் அடக்கிக் காத்திருக்கிறார்கள்; எசேக்கியேல் ஒன்பதாம் அதிகாரத்தில், எருசலேமில் செய்யப்படும் அருவருப்புகளினிமித்தம் பெருமூச்சுவிட்டு அழுகிறவர்களின்மேல் தூதர்கள் ஒரு அடையாளத்தை இடுகிறதினால் அந்த வேலை சித்தரிக்கப்படுகிறது. 2001 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 11 அன்று, ஒரு இலட்சத்து நாற்பத்திநான்காயிரம்பேரின் நெற்றிகளின்மேல் அடையாளத்தை இடும் இறுதி வேலைகளைத் தூதர்கள் ஆரம்பித்தார்கள்.

மூன்றாம் தூதனுடைய நிறைவு செயல், “புத்துணர்ச்சி” எனவும் அழைக்கப்படும் பிந்திய மழையின் பொழிவின்போது நிறைவேற்றப்படுகிறது; அது ஒரு செய்தியாகும்.

ஏசாயாவில் அவர்கள் கேட்க மறுக்கும் செய்தி, தடுக்கித் தடுக்கிப் பேசும் நாவுகளினால் அறிவிக்கப்படும் செய்தியாகும்; மேலும் அது “வரி மேல் வரி” என்ற முறையியலை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சோதனைச் செய்தியாகும்.

கர்த்தருடைய வார்த்தை—அதாவது இளைப்பாறுதலும் புத்துணர்ச்சியும் ஆகிய செய்தி (பிந்தைய மழை)—அவர்களை “போயும், பின்னாக விழுந்தும், உடைந்தும், கண்ணியில் சிக்கியும், பிடிபட்டும்” ஆகச் செய்கிறது; அது “எருசலேமிலுள்ள இந்த ஜனத்தை ஆளுகிற பரியாசக்கார மனிதருக்கு” கொடுக்கப்படுகிறது. எருசலேம் என்பது நெஞ்சுருகி உளறியும் அழுதும் கொண்டிருப்போருக்கு மேல் தூதர்கள் அடையாளமிடும் இடமாகும்; தமக்குப் பொறுப்பாக ஒப்படைக்கப்பட்ட நம்பிக்கையைத் துரோகம் செய்த முதியோர் முதலில் விழுந்துபோகிறார்கள்.

1989 ஆம் ஆண்டில் வந்தடைந்த அறிவின் அதிகரிப்பை அடுத்த கட்டுரையில் நாம் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.