எலியா - எண் பதிமூன்று

முந்தைய கட்டுரையில், 1798 முதல் 1844 வரையிலான வரலாற்றோடு எலியாவை நாம் ஒப்பிணைத்துக் கொண்டிருந்தோம். முதல் தூதனுடைய செய்தியை அறிவிக்க வில்லியம் மில்லர் எழுப்பப்பட்டபோது, அந்த வரலாற்றுக்குள் எலியா அடையாளரீதியாக நுழைகிறார். சாரெபாத்தின் விதவை, இரண்டு குச்சிகளைச் சேகரித்து வருகிற விசுவாசமுள்ள சபையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறாள்; அல்லது 1844 அக்டோபர் 22 அன்று ஒரே தேசமாக ஆகவிருந்த இரண்டு தேசங்களை அவள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறாள்.

எசேக்கியேல் இரண்டு கோல்களுக்கு—அதாவது, ஒரு ஜாதியாக ஆகும் இரண்டு ஜாதிகளுக்கு—வாக்குத்தத்தமாக அளிக்கப்பட்டுள்ளதாக அடையாளப்படுத்தும் பல ஆசீர்வாதங்கள் உள்ளன. அவற்றில் நான்கினைப் பற்றி நாம் ஆராயத் தொடங்குவோம்; அவற்றை சகோதரி வைட் நான்கு “வருகைகள்” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்; இவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில், 1844 அக்டோபர் 22 அன்று, நிறைவேற்றப்பட்டன.

சகோதரி வைட் குறிப்பிடும் முதல் “வருகை” என்பது, இருபத்துமூன்று நூறு ஆண்டுகளின் முடிவில் நடைபெறவிருந்த “பரிசுத்தஸ்தலத்தின் சுத்திகரிப்பிற்காக” மகா ஆசாரியர் வருவதாகும். “நித்திய பலியைக் குறித்தும், பாழாக்கும் மீறுதலைக் குறித்தும், பரிசுத்தஸ்தலமும் சேனையும் மிதிக்கப்படும்படியாக ஒப்புக்கொடுக்கப்படுவது எத்தனை காலம்?” என்று கேட்கும் தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதின்மூன்றாம் வசனத்தின் கேள்விக்கான பதிலை அந்த வசனம் வழங்குகிறது. பதினான்காம் வசனம், இருபத்துமூன்று நூறு ஆண்டுகளின் முடிவில் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் சுத்திகரிப்பு ஆரம்பமாகும் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. எசேக்கியேல் கூறுவதாவது, தேவன் “இஸ்ரவேல் புத்திரர் போயிருந்த புறஜாதிகளின் நடுவிலிருந்து அவர்களை எடுத்துக்கொண்டு, அவர்களை எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் கூட்டி வருவார், … அப்படிக் கூட்டிவரப்பட்ட ஜாதி இனி தங்களைத் தீட்டுப்படுத்திக்கொள்ளாது”; ஏனெனில் தேவன் “அவர்களைச் சுத்திகரிப்பார்; அவர்கள் என் ஜனமாக இருப்பார்கள், நான் அவர்களுடைய தேவனாயிருப்பேன்.”

1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று, சகோதரி வைட் குறிப்பிட்ட இரண்டாவது “வருகை” என்பது தானியேல் ஏழாம் அதிகாரம், பதிமூன்றாம் வசனத்தின் நிறைவேற்றமாகும்; அந்த வசனம், மனுஷகுமாரன் ஒரு இராஜ்யத்தைப் பெறுவதற்காக பழமையான நாட்களுடையவரிடத்தில் வருவார் என்று அடையாளப்படுத்துகிறது. எசேக்கியேல், தேவன் “அவர்களை இஸ்ரவேல் மலைகளின்மேல் தேசத்தில் ஒரே ஜாதியாக்குவேன்; அவர்களெல்லாருக்கும் ஒரே ராஜா ராஜாவாயிருப்பான்” என்று கூறுகிறார். “என் தாசனாகிய தாவீது அவர்களுக்குமேல் ராஜாவாயிருப்பான்” என்று சொல்லும்போது, எசேக்கியேல் கிறிஸ்துவை “தாவீது” என்ற பெயரால் ராஜாவாகக் குறிக்கிறார். மேலும், கிறிஸ்து, தாவீதாயிருந்து, அவர்களுக்குப் “ஒரே மேய்ப்பன்” ஆக இருப்பார் என்றும், அவருடைய “தாசனாகிய தாவீது” “என்றென்றைக்கும் அவர்களுக்குப் பிரபுவாயிருப்பான்” என்றும் அவர் அடையாளப்படுத்துகிறார். வரையறையின்படி, ஒரு ராஜாவுக்கு ராஜாவாகிய தன் பட்டம் தேவை; மேலும் ஆளப்பட வேண்டிய ஒரு ஆதிக்கப்பரப்பும், தன் இராஜ்யத்துக்குரிய குடிமக்களும் அவனுக்குத் தேவை. குடிமக்கள் இல்லாவிட்டால், இராஜ்யமும் இருக்காது.

சகோதரி வைட் குறிப்பிட்ட மூன்றாவது “வருகை” என்னவெனில், கிறிஸ்து “உடன்படிக்கையின் தூதராக” லேவியின் குமாரரைச் சுத்திகரிப்பதற்காக தம் ஆலயத்திற்குத் திடீரென வந்த வருகையாகும். எசேக்கியேல் கூறுவது: கிறிஸ்து “அவர்களைச் சுத்திகரிப்பார்; அப்பொழுது அவர்கள் எனக்கு ஜனமாக இருப்பார்கள், நான் அவர்களுக்குத் தேவனாயிருப்பேன்”; மேலும் “அதோடு” அவர் “அவர்களோடே சமாதான உடன்படிக்கை” செய்வார்; அது “நித்திய உடன்படிக்கையாக” இருக்கும். தேவன் தமது “பரிசுத்த ஸ்தலத்தை அவர்களின் நடுவில்” “நிறுவும்” போது அந்த உடன்படிக்கை நிறைவேறும்; மேலும் “என் பரிசுத்த ஸ்தலம் அவர்களின் நடுவில் இருக்கும்போது, கர்த்தராகிய நான் இஸ்ரவேலைப் பரிசுத்தப்படுத்துகிறேன் என்பதை பிறஜாதியார் அறிந்துகொள்வார்கள்.”

கிறிஸ்துவுக்காக வழியை ஆயத்தப்படுத்திய தூதன், அதாவது 1798 முதல் 1844 வரை உள்ள வரலாற்றில் “உடன்படிக்கையின் தூதன்,” வில்லியம் மில்லரால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்ட எலியா ஆவார். கிறிஸ்து திடீரென தமது ஆலயத்திற்கு வந்தபோது, அவர் “உருக்குகிறவனின் நெருப்பாக” “லேவியின் குமாரரை” சுத்திகரித்தார்.

1844 அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவேறிய மற்றொரு “வருகை” மணமகனின் வருகையாகும். இருமுறை எசேக்கியேல், இரண்டு குச்சிகளிலிருந்து ஒன்று சேர்க்கப்பட்ட அந்த ஜாதி தேவனுடைய “ஜனமாயிருக்கும்;” மேலும் அவர் “அவர்களுடைய தேவனாயிருப்பார்” என்று அடையாளப்படுத்துகிறார். இது திருமணத்தினால் நிறைவேற்றப்பட்டது. 1844 அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவேறியதாக சகோதரி வைட் குறிப்பிடும் நான்கு தீர்க்கதரிசனங்களும், எசேக்கியேலின் இரண்டு குச்சிகளின் சாட்சியத்தால் அனைத்தும் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன.

உடன்படிக்கையின் தூதருக்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்தும் தூதனை எலியா பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். கிறிஸ்து, தமது முதலாம் வருகைக்கான வழியை ஆயத்தப்படுத்திய தூதனாக யோவான் ஸ்நானகரனை அடையாளப்படுத்தினார். சகோதரி வைட், வில்லியம் மில்லரை எலியாவாக அடையாளப்படுத்தினார்; மேலும், “மகா ஆசாரியராக,” “மனுஷகுமாரனாக,” “உடன்படிக்கையின் தூதராக,” மற்றும் “மணவாளனாக” வருகிற கிறிஸ்துவுக்கான வழியை மில்லர் ஆயத்தப்படுத்தினார்.

மூன்று ஆண்டுகளும் அரை ஆண்டும் கடந்தபின், விதவையுடனும் அவளுடைய மகனுடனும் தங்கியிருந்த சாரெப்தாவிலிருந்து எலியா வந்து, ஆகாப் இஸ்ரவேல் முழுவதையும் கர்மேலுக்கு அழைக்கும்படி கட்டளையிட்டான். இரண்டு கோல்களிலிருந்து ஒன்றிணைக்கப்பட்ட ஜனத்தின் நடுவில் தமது பரிசுத்தஸ்தலத்தை நிறுவும் போது, தேவன் தேவனாயிருக்கிறார் என்பதை பிறஜாதியார் அறிந்துகொள்வார்கள் என்று எசேக்கியேல் கூறுகிறார். கர்மேல் மலையில், தேவன் தேவனோ, அல்லது பாகால் தேவனோ என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும்படி எலியா இஸ்ரவேலிடம் கூறினான்; ஆனால் அவன் அந்தக் கேள்வியை உண்மையான தேவன் யார் என்ற சூழலில் மட்டும் அல்லாமல், உண்மையான தீர்க்கதரிசி யார் என்ற சூழலிலும் வைத்தான்.

ஆகாபையும் உட்பட இஸ்ரவேலர் அனைவரும், எலியாவின் காணிக்கையை விழுங்கும்படி பரலோகத்திலிருந்து அக்கினி இறங்கியபோது, எலியாவின் தேவனே தேவன் என்பதை அறிந்தார்கள். கர்மேல் மலையின் மேல் அக்கினி இறங்கிய நிகழ்வு, இரண்டு கோல்களால் ஆன ஜனத்தின் நடுவில் தேவன் தமது பரிசுத்தஸ்தலத்தை நிறுவிய காலத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. கர்மேல் மலையில் நிகழ்ந்த அக்கினியின் அதிசயம், தேவனே தேவன் என்றும், பாகால் பொய்த் தெய்வம் என்றும் வெளிப்படுத்தியது.

சாரெப்தாவில் நிகழ்ந்த அதிசயத்தில், எலியா விதவையின் இறந்துபோன மகன்மேல் மூன்று முறை படுத்தபோது, எலியா தேவனுடைய மனிதன் என்பதை அது அவளுக்குச் நிரூபித்தது; கர்மேலில் நிகழ்ந்த அதிசயமும் அதே காரியத்தை நிறைவேற்றியது. கர்மேலின் அக்கினி தேவனே தேவன் என்பதை மட்டும் நிரூபித்ததல்ல; பாகாலின் தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் தோப்புகளின் தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் மாறாக, எலியா தேவனுடைய உண்மையான தீர்க்கதரிசி என்பதையும் அது வெளிப்படுத்தியது. 1840 முதல் 1844 வரையிலான வரலாற்றில், மில்லரும் மில்லரைட்டுகளும் உண்மையான தீர்க்கதரிசிகள் என நிரூபிக்கப்பட்டனர்; அதே வரலாற்றிலேயே தாங்கள் யெசபெலின் மகள்கள் என்பதை வெளிப்படுத்திய மததுரோகப் புரொட்டஸ்டண்டுத்துவத்தின் பொய்த்தீர்க்கதரிசிகளுக்குப் மாறாக.

கார்மேலில் எலியா, உண்மையான புராட்டஸ்டண்ட் கொம்பை அடையாளம் காணும் பணியைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்; ஏனெனில் வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாவது இராச்சியம், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில் கூறப்படும் பூமி மிருகம், புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் ஒரு கொம்பையும் குடியரசுவாதத்தின் ஒரு கொம்பையும் உடையதாக இருக்கிறது; மேலும் அது 1798 ஆம் ஆண்டிலேயே தன் ஆட்சியைத் தொடங்கியிருந்தது. 1798 ஆம் ஆண்டில், ஏசபெலின் ஆட்சியின் மூன்றரை ஆண்டுகளின் முடிவில், பூமி மிருகத்தின் மேல் எந்தச் சபை புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் கொம்பாக இருந்தது என்பதைத் தெளிவாக வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்காக எலியா சாரெப்தாவிலிருந்து வந்தான்.

சாரெப்தாவின் விதவை, தியாகீராவின் வரலாற்றிலிருந்து திருமணத்தினிடமாகப் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தாள்; அங்கே அவளுடைய விதவைத்தனம் நீக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. அவளுடைய உயிர்த்தெழுந்த மகன், மூன்றரை ஆண்டுகளான வறட்சிக் காலத்தில் யேசபேல் கொலை செய்தவர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறான். அவள் நெருப்புக்காகச் சேகரித்துக் கொண்டிருந்த இரண்டு குச்சிகள், ஒரே ஜனமாக ஒன்றுசேர்க்கப்பட வேண்டியிருந்த சொற்பொருளான இஸ்ரவேலின் இரண்டு வீடுகளாக இருந்தன; அந்த ஜனமே ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலாயிருந்தது. விதவை அந்த இரண்டு குச்சிகளைப் பயன்படுத்தி நெருப்பை ஏற்றப்போகிறாள்; அது கர்மேலில் நிகழ்ந்ததோடு, கி.பி. 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியிலும் நிகழ்ந்தது; அப்போது உடன்படிக்கையின் தூதன், “சுத்திகரிப்பவனின் நெருப்பினால்” லேவியின் புத்திரரைச் சுத்திகரித்தான்.

நெருப்பு என்பது தேவனுடைய ஆவியின் பொழிவின் ஒரு குறியீடாகும்; அது கர்மேலில் நிகழ்ந்ததுபோலவும், 1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று உச்சத்தை எட்டிய நடு இரவின் கூக்குரலிலும் நிகழ்ந்ததுபோலவும் உள்ளது.

ஆவியின் ஊற்றிவிடுதல் ஒரு செய்தியின் அறிவிப்பைக் குறிக்கிறது; விதவை ஒரு நெருப்பை ஏற்றப் போகிறாள், அதனால் அவள் உண்ணுவதற்காக சில உணவை ஆயத்தப்படுத்த முடியும்; அதுவும் ஒரு செய்தியே ஆகும்.

ஆகாப் உடனடியாக யெசபெலுக்குப் பிரகடனப்படுத்திய செய்தி இதுவாகும்: எலியாவின் தேவனே மெய்யான தேவன்; ஏனெனில் எலியாவின் தேவன் அக்கினியினால் பதிலளித்ததைக் ஆகாப் இப்போதுதான் கண்டு அறிந்திருந்தான். 1844 அக்டோபர் 22 அன்று உடனடியாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட செய்தி மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியாகும். எந்தச் சூழலிலும் ஆகாபால் அறிவிக்கப்பட்ட செய்தியாயினும், அல்லது மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தியாயினும், அது யெசபெலைக் கடும் சினமூட்டுகிறது.

தானியேலின் “கிழக்கிலும் வடக்கிலும் இருந்து வரும் செய்திகள்” என்பது வடக்கின் ராஜாவாகிய யெசபெலைக் கோபமூட்டும் செய்தியைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது; அவளே பூமியின் வரலாற்றின் இறுதித் துன்புறுத்தலைத் தொடங்குகிறாள். அந்தச் செய்தி, யெசபெலுக்கு ஆகாப் அனுப்பிய செய்தியினாலும், 1844-ல் நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தில் மூன்றாம் தூதனுடைய செய்தி வந்தடைந்ததினாலும், பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது.

ஒரு குறியீடாக எலியா, கி.பி. 538 முதல் 1798 வரையிலான வனாந்தரக் காலப்பகுதியினூடாக பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறார். பின்னர் 1798 இல், எலியா வரலாற்றில் வில்லியம் மில்லராக வெளிப்படுகிறார். 1844 இல், எலியா நள்ளிரவின் கூக்குரலின் அக்கினியை வானத்திலிருந்து இறக்க அழைக்கிறார். பின்னர் 1863 இல், எலியாவும் அவரது செய்தியும் நிராகரிக்கப்பட்டன. அவரது செய்தி, “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய மோசேயின் செய்தியாகும்; அது எசேக்கியேலின் இரண்டு கோல்களின் செய்தியினாலும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. அவை சிதறிப்போனதின் முடிவில் அந்த இரண்டு கோல்களும் ஒன்றுகூடுதல், சரேபாத்தின் விதவையின் செய்தியாக இருந்தது; மேலும் அவள் ஒரு உணவை ஆயத்தப்படுத்துவதற்கு முன்பாகவே அந்த இரண்டு கோல்களையும் சேர்த்தாள்.

ஜேம்ஸும் எலன் வைட்டும் கூறியபடி, மில்லரைட் அட்வென்டிசம் 1856 ஆம் ஆண்டில் லவோதிக்கேய அட்வென்டிசமாக மாறியது; அதன் பின்னர் 1863 ஆம் ஆண்டில் மோசேயின் “ஏழு காலங்கள்” குறித்த எலியாவின் செய்தியை அவர்கள் நிராகரித்தபோது, 1856 ஆம் ஆண்டில் (ஹைரம் எட்சனின் முடிவுறாத எட்டு கட்டுரைகளின் மூலம்) தேவன் வெளிக்கொணர விரும்பியிருந்த “ஏழு காலங்கள்” பற்றிய அறிவின் அதிகரிப்பை உணர்ந்துகொள்ளும் தர்க்கரீதியான திறனை அவர்கள் அகற்றிவிட்டார்கள். தர்க்கத்தின் கட்டாயத்தால், தூதர்கள் வில்லியம் மில்லரைக் கொண்டு ஒன்றுசேர்க்க வழிநடத்திய சத்தியங்களின் அடித்தள அமைப்பை அவர்கள் இடிக்கத் தொடங்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள். மில்லர் கண்டறிந்த முதல் ‘கல்’, லவோதிக்கேய அட்வென்டிசம் தனது முழு வரலாற்றிலும் இடறிக் கொண்டே இருக்கும் அடித்தளக் கல்லாக இருந்தது. அந்த முதல் சத்தியக் கல்லை நிராகரித்ததே லவோதிக்கேயாவின் குருடுத்தனத்தை உண்டாக்கியது; அது குணமாகக்கூடிய ஒரு அறிகுறி, ஆனால் அரிதாகவே தேடப்படுகிறது.

1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று ஆரம்பமான ஆலயத்தின் சுத்திகரிப்பு, தானியேல் 8:13 இல் பரிசுத்தஸ்தலத்தோடு கூட மிதித்துத் தாழ்த்தப்பட்டிருந்த “சேனையினுடைய” சுத்திகரிப்பையும் உட்படுத்தியது. அந்த சேனை, சரெபாத்தின் விதவை நெருப்பிற்காகச் சேகரித்திருந்த “இரண்டு குச்சிகள்” மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டது. அந்த இரண்டு குச்சிகள், பண்டைய சொற்பொருள் உடைய இஸ்ரவேலின் இரண்டு வீட்டாராயிருந்தன. சொற்பொருள் உடைய எபிராயீமும் யூதாவும், நியாயத்தீர்ப்பின் தொடக்கத்தில் உடன்படிக்கையின் தூதனால் ஒன்றான ஒரு ஆவிக்குரிய ஜாதியாகச் சேர்க்கப்பட்டு சுத்திகரிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. அந்த இரண்டு ஜாதிகளே மிதித்துத் தாழ்த்தப்பட்டிருந்த “சேனை” ஆகும்.

எசேக்கியேலின் வாக்குத்தத்தம் என்னவென்றால், தேவன் “இஸ்ரவேல் புத்திரரை அவர்கள் போயிருக்கிற புறஜாதிகளினிடமிருந்து எடுத்து,” அவர்களை “சேகரித்து,” “அவர்களுடைய சொந்த தேசத்திற்குள் கொண்டுவருவார்” என்பதாகும். சொற்பொருளான இஸ்ரவேலின் தேசம் மகிமையான தேசம், அல்லது வாக்குத்தத்தம் செய்யப்பட்ட தேசம், அல்லது யூதா ஆகும். 1798 ஆம் ஆண்டில் ஆவிக்குரிய மகிமையான தேசம், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட இரண்டு கொம்புகளையுடைய பூமியின் மிருகத்தின் தேசமாக இருந்தது.

இஸ்ரவேலின் இரண்டு சொற்பொருளான வீடுகள், “எல்லா தேசங்களினதும் மகிமை” என அழைக்கப்பட்டதுமான, “பாலும் தேனும் ஓடுகிற” தேசத்தில் வாழ்ந்தன. இஸ்ரவேலின் அந்த இரண்டு சொற்பொருளான வீடுகள் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலாக ஒன்றுகூட்டப்பட்டபோது, அவை தங்களுக்குரிய தேசத்தில் வைக்கப்படும் என்று வாக்குத்தத்தம் அளிக்கப்பட்டது. ஆவிக்குரிய “மகிமையான தேசம்” என்பது, பூமி மிருகத்தின் ஆட்சிக்காலத்தில், ஆரம்பத்தில் மில்லரைட் இயக்கமும் முடிவில் நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேருடைய இயக்கமும் அமைந்துள்ள இடமாகும். நூற்று நாற்பத்துநாலாயிரம் பேரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் இயக்கம், பூமி மிருகத்தின் தேசத்திலேயே மட்டுமே எழுப்பப்பட முடியும். வேறெந்த தேசத்திலிருந்தும் தாம் மூன்றாம் தூதனுடைய இயக்கம் எனக் கூறும் இயக்கம் கள்ளப்போலியானதே; ஏனெனில் அல்பாவும் ஒமேகாவும் எப்போதும் முடிவை ஆரம்பத்தின் மூலம் விளக்குகின்றன.

தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம், பதின்மூன்றும் பதினான்கும் வசனங்கள், பரிசுத்த ஸ்தலமும் சேனையும் இரண்டும் மிதிக்கப்பட்டதைக் குறிப்பிடுகின்றன. அந்த சேனை என்பது யதார்த்த இஸ்ரவேலின் இரு வீடுகளாகும். இருண்ட யுகங்களின் ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளின்போது எருசலேம் மிதிக்கப்படப்பட்டது.

வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தின் பதினொன்றாம் அதிகாரத்தில், யோவான் ஆலயத்தை மட்டுமல்ல, “அதிலே ஆராதிக்கிறவர்களையும்” அளக்கும்படி சொல்லப்படுகிறார். ஆலயத்தையும் அதிலே ஆராதிக்கிறவர்களையும் அளக்கும்படி கட்டளையிடப்பட்டபோது, யோவான் தீர்க்கதரிசன ரீதியாக 1844 அக்டோபர் 22 ஆம் தேதியில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தார்.

வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பத்தாம் அதிகாரத்தின் பத்தாம் வசனத்தில், 1844 அக்டோபர் 22-ஆம் தேதியின் கசப்பான ஏமாற்றத்தை யோவான் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார்; உடனே அவர் பரிசுத்த ஸ்தலத்தையும் சேனையையும் அளக்கும்படி சொல்லப்பட்டார். தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம் பதிமூன்றாம் வசனத்தின் கேள்வியின் பொருள், பரிசுத்த ஸ்தலமும் சேனையும் இரண்டும் மிதிக்கப்படுதலாகும். “புறஜாதியார்” “பரிசுத்த நகரத்தை” “நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள்” “காலின் கீழ் மிதிப்பார்கள்” என்று யோவான் நமக்குத் தெரிவிக்கிறார். அந்த நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் எலியாவின் மூன்றரை ஆண்டுகளாகும். அது 538 முதல் 1798 வரையான இருண்ட யுகங்களாக இருந்தது. தீர்க்கதரிசன ரீதியாக 1844 அக்டோபர் 22-இல் நின்றபடி, யோவானுக்கு முற்றத்தை விட்டு, “அதை அளவாதே; ஏனெனில் அது புறஜாதியாருக்குக் கொடுக்கப்பட்டது; அவர்கள் பரிசுத்த நகரத்தை நாற்பத்திரண்டு மாதங்கள் காலின் கீழ் மிதிப்பார்கள்” என்று சொல்லப்பட்டது.

யோவான் “ஆலயத்தையும், பலிபீடத்தையும், அதில் தொழுதுகொள்கிறவர்களையும்” அளக்கும்படி சொல்லப்பட்டபோது, தானியேல் எட்டாம் அதிகாரம் பதின்மூன்றாம் வசனத்தின் வார்த்தைகளின்படி, பரிசுத்தஸ்தலத்தையும் சேனையையும் அளக்கும்படி அவனுக்குச் சொல்லப்பட்டது. யோவானுக்கு ஆயிரத்து இருநூற்று அறுபது ஆண்டுகளை எண்ண வேண்டாம் என்று சொல்லப்பட்டிருந்தால், அப்பொழுது அவன் 1798 முதல் 1844-இல் தான் நின்றிருந்த இடம் வரையில் அளக்க வேண்டியிருந்தது. 1798 முதல் 1844 வரை அளந்தால், அது நாற்பத்து ஆறு ஆண்டுகளைக் குறிக்கிறது. அந்த நாற்பத்து ஆறு ஆண்டுகளின் ஆரம்பம் 1798-இல் இருந்தது; அப்பொழுது வடக்கு இஸ்ரவேல் வீட்டாருக்கு விரோதமாக மோசேயின் “ஏழு காலங்கள்” நிறைவேறின. அந்த நாற்பத்து ஆறு ஆண்டுகளின் முடிவு 1844-இல் இருந்தது; அப்பொழுது தெற்கு இஸ்ரவேல் வீட்டாருக்கு விரோதமாக மோசேயின் “ஏழு காலங்கள்” நிறைவேறின. யோவானின் அளவீடு நாற்பத்து ஆறு ஆண்டுகளுக்குச் சமமாகும். நாற்பத்து ஆறு என்ற எண் ஆலயத்தைக் குறிக்கிறது. “இந்த ஆலயத்தை இடித்துப்போடுங்கள்; மூன்று நாட்களில் அதை எழுப்புவேன்” என்று இயேசு கூறினார்; ஆனால் வாதாடிக்கொண்டிருந்த யூதர்கள், அந்த ஆலயம் நாற்பத்து ஆறு ஆண்டுகளில் கட்டப்பட்டது என்று எதிர்வாதம் செய்தார்கள்.

ஆதாம் வீழ்ந்தபின், அவரிடமிருந்து பரம்பரையாக வந்திருந்த எல்லா சீர்கேடுகளுடனும் கூடிய ஆதாமின் மாம்சத்தை இயேசு ஏற்றுக்கொண்டார்; அவர் வென்றதுபோல நாமும் வெல்லும்படியாக ஒரு முன்மாதிரியை நிலைநிறுத்துவதற்காகவே அவ்வாறு செய்தார். இரண்டு சாட்சிகளின் அடிப்படையில், கிறிஸ்துவின் மாம்சத்தில் நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளாகச் சேர்ந்து வந்த பாவத்தின் பரம்பரைச் சீர்கேடுகள் இல்லை என்று போதிப்பது பாபிலோனின் திராட்சரசத்தைப் பரப்புவதாகும்; ஏனெனில் கிறிஸ்து அந்தப் பரம்பரைப் பலவீனங்களை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்று போதிப்பது கத்தோலிக்கத்தின் பிரதான உபதேசங்களில் ஒன்றாகும்.

கிறிஸ்துவின் சரீரத்தின் ஆலயம் ஒவ்வொரு மனிதனின் சரீரத்திற்கும் ஆலயமாக இருந்தது.

யோவான் இரண்டாம் அதிகாரத்தில், கிறிஸ்து தமது உடலை ஒரு ஆலயமாகக் குறித்து பேசினார்; அவருடைய உடல்-ஆலயம், நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகளாகச் சேர்ந்து வந்த பலவீனத்தின் சிதைவுகளைக் கொண்டிருந்த ஒரு மனிதனுடையதாயிருந்தது. கிறிஸ்து குறிப்பிட்ட அந்த மனித ஆலயம் நாற்பத்தாறு குரோமோசோம்களால் அமைந்துள்ளது. ஆலயத்தை எழுப்புவதற்கான நியாயப்பிரமாணத்தையும் கட்டளையையும் பெறுவதற்காக மோசே சீனாய் மலையின் மேல் சென்றபோது, அவர் மலையில் நாற்பத்தாறு நாட்கள் இருந்தார். எசேக்கியேல், கிறிஸ்து தமது ஆலயத்தை இரண்டு கோல்களின் “நடுவில்” நிலைநிறுத்துவதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். யோவான் அளக்கும்படி கட்டளையிடப்பட்ட வடக்கு இராஜ்யமும் தெற்கு இராஜ்யமும் ஆகியவற்றின் ஏழு காலங்களின் முடிவுகளுக்கிடையிலான காலப்பகுதி நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளாயிருந்தது; அது 1798 மற்றும் 1844 ஆகிய ஆண்டுகளுக்கிடையிலான “நடுவை” அல்லது காலப்பகுதியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. அந்த நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளில், இயேசு ஆவிக்குரிய ஆலயத்தை எழுப்பினார்; உடன்படிக்கையின் தூதனாக அவர் வரும்போது அதைக் திடீரெனச் சுத்திகரிப்பார். உடன்படிக்கையின் தூதனாக, அவர் தமது ஜனங்களின் இருதயங்களின் மேல் தமது நியாயப்பிரமாணத்தை எழுதுவார். அந்த நியாயப்பிரமாணம் இரண்டு பலகைகளால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. முதல் பலகையில் நான்கு கட்டளைகள் உள்ளன; இரண்டாம் பலகையில் ஆறு உள்ளன. இவை இரண்டும் சேர்ந்து நாற்பத்தாறு என்ற எண்ணைக் குறிக்கின்றன.

1798 முதல் 1844 வரையிலான காலத்தில் ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் சேர்க்கை, ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலின் சேர்க்கையையே குறிக்கிறது; ஆனால் அது ஒரு ஆலயத்தின் நிறுவலையும் குறிக்கிறது.

1798 முதல் 1844 வரை எழுப்பப்பட்ட ஆலயம், கீழ்ப்படியாமைக்கென்று “நியமிக்கப்பட்ட” ஒரு வர்க்கத்தை உள்ளடக்கியது. அவர்களின் கீழ்ப்படியாமை, “ஏழு காலங்கள்,” “மூலைக்கல்,” “கட்டிடக்காரர் நிராகரித்த கல்,” அதாவது “இடறலின் கன்மலை” மற்றும் “தடுமாற்றத்தின் கல்” ஆகியவற்றை அவர்கள் நிராகரித்ததினால் வெளிப்பட்டது.

“தேவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட” அந்த வகுப்பு, “மனுஷரால் நிராகரிக்கப்பட்ட” “கல்லை,” “ஜீவனுள்ள கல்” என்றும், “தேவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதும்” “விலையுயர்ந்ததும்” ஆன “கல்” என்றும் அறிந்துகொண்டது. “தேவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டோர்,” “தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சந்ததி,” “முன்னொரு காலங்களில்” “ஜனமல்லாதவர்களாயிருந்தும்,” பின்னர் “தேவனுடைய ஜனமாக” இருக்க வேண்டியவர்களாயினர். தேவன் அந்த இரண்டு கோல்களையும் ஒன்றுசேர்த்தபோது, அவர் அவர்களை “புறஜாதிகளிடமிருந்து” வெளியே கொண்டுவந்தார். 1798 முதல் 1844 வரை உள்ள நாற்பத்தாறு ஆண்டுகளின்போது, அவர் அந்த இரு ஜாதிகளையும் ஒன்றாக இணைத்தபோது, அவர்கள் அவருடைய ஜனமாக ஆக வேண்டியிருந்தது.

ஒரே ஒரு அஸ்திவாரம் மட்டுமே உண்டு; அந்த அஸ்திவாரம் இயேசு கிறிஸ்துவே. ஆனால் கீழ்ப்படியாதவர்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட வரலாற்றின் அஸ்திவாரமாக இருந்த “இடறலின் கல்” என்பது, மோசேயின் “ஏழு காலங்கள்” ஆகும். 1863ஆம் ஆண்டு அந்த “ஏழு காலங்கள்” நிராகரிக்கப்பட்டபோது, அது இயேசு கிறிஸ்துவையே நிராகரித்ததாக இருந்தது.

1844 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 22 அன்று ஆரம்பமான பரிசுத்தஸ்தலத்தின் சுத்திகரிப்பு இரண்டாயிரத்து முன்னூறு ஆண்டுத் தீர்க்கதரிசனத்தின் மட்டும் நிறைவேற்றமாக இருந்தது என்று ஊகிக்கும் கட்டுக்கதைகளின் கலவை, வெறுமையான ஒரு பரிசுத்தஸ்தலத்தையும், அதில் தங்கியிருப்போர் இல்லாத ஒரு பரிசுத்தஸ்தலத்தையும், குடிமக்கள் இல்லாத ஒரு ராஜ்யத்தையும் அடையாளப்படுத்துகிறது. பரிசுத்தஸ்தலத்தின் நோக்கம் என்ன என்று தேவன் கூறியிருக்கிறாரோ, அதைவிட உயர்ந்த முன்னுரிமை உடையதாக, தூண்டுதலால் அளிக்கப்பட்ட பரிசுத்தஸ்தலத்திற்கான வேறு எந்த நோக்கமும் இல்லை.

வேதாகமங்களில், தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலம் எப்போதும் அவருடைய ஜனங்களோடே தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளது; அவர்களே சேனை. இரண்டு ஜாதிகளாக அடையாளப்படுத்தப்பட்ட எசேக்கியேலின் இரண்டு குச்சிகள் ஒரே ஜாதியாக ஆக வேண்டியிருந்தது; அப்பொழுது தேவனுடைய பரிசுத்தஸ்தலம் அவர்களுடைய நடுவில் இருக்கும். உண்மையில் அந்தக் கேள்வி என்னைக் கேட்கிறது என்பதை மறைப்பதற்காக, தானியேல் எட்டாம் அதிகாரத்தின் பதின்மூன்றாம் வசனத்திலுள்ள கேள்வியைத் தவறாகப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவது, அதே சமயத்தில், அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும்படி கேட்கப்பட்ட பதின்மூன்றாம் வசனத்திலுள்ள “குறிப்பிட்ட பரிசுத்தவானையும்” நிராகரிப்பதாகும்.

கேள்வி கேட்கப்பட்ட அந்த பரலோக ஜீவி “அந்த குறிப்பிட்ட பரிசுத்தவன்” என்று அழைக்கப்படுகிறார்; இந்தச் சொல்லாக்கம் எபிரெய மொழியின் “பால்மோனி” என்ற சொல்லிலிருந்து மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது; அதற்கு அற்புதமான எண்ணிப்பார்ப்பவன், இரகசியங்களின் எண்ணிப்பார்ப்பவன் என்று பொருள். அட்வென்டிசத்தின் மையத் தூணும் அஸ்திவாரமுமான அந்தப் பகுதியில், கிறிஸ்து தம்மை அற்புதமான எண்ணிப்பார்ப்பவனாகவே வெளிப்படுத்துகிறார். இதனை அவர், வேதாகமத்தில் உள்ள மிக நீண்ட காலத் தீர்க்கதரிசனத்திற்கும் இரண்டாயிரத்து முந்நூறு நாட்களுடைய காலத் தீர்க்கதரிசனத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பை அடையாளப்படுத்தும் அதே இடத்திலேயே செய்கிறார். மிக நீண்ட காலத் தீர்க்கதரிசனம் மோசேயின் சத்தியமாகிய லேவியராகமம் இருபத்தாறு அதிகாரத்தில் உள்ள ஏழு காலங்களாகும். அது, பதின்மூன்றாம் வசனத்தில் மிதிக்கப்பட்டுத் தள்ளப்படும் “சேனை” என்று அடையாளப்படுத்தப்படும் இஸ்ரவேலின் இரு வீட்டாரின் சிதறடிக்கப்படுதலையும் அடிமைப்படுத்தப்படுதலையும் சுட்டிக்காட்டும் தீர்க்கதரிசனமாகும்; இதேவேளை, பதினான்காம் வசனம் பரிசுத்தஸ்தலத்தின் மிதிக்கப்படுதலுக்கான தீர்க்கதரிசனத்தை அடையாளப்படுத்துகிறது. உடன்படிக்கையின் தூதனின் நெருப்பிற்காக சாரெபாத்தின் விதவை இரண்டு கட்டைகளையும் சேர்த்தபின், இவ்விரு தீர்க்கதரிசனங்களும் 1844 அக்டோபர் 22 அன்று நிறைவேறின.

வில்லியம் மில்லருக்குப் புரிந்துகொள்ளத் தூதர்கள் வழிநடத்திய தீர்க்கதரிசனக் காலத்திற்குரிய முதற்பட்சமான சத்தியத்தையே அட்வென்டிசம் நிராகரித்தபோது, அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே குருடாக்கிக் கொண்டார்கள். 1856 ஆம் ஆண்டில், ஹைரம் எட்சனின் எட்டு கட்டுரைகளுடன், பால்மோனி ஏழு காலங்களின் ஒளியை அதிகரிக்க முயன்றார்; ஆனால் பயனின்றிப் போனது. அவர்கள் லவோதிக்கேயாவுக்கான செய்தியை நிராகரித்து, லவோதிக்கேயாவின் ஐந்து தீங்கான வெளிப்பாடுகளை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்; இவ்வாறு தங்களை ஐந்து புத்தியீனக் கன்னிகைகளாக அடையாளப்படுத்திக் கொண்டார்கள்.

எசாயா ஏழாம் அதிகாரத்தில் உள்ள அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனம், அதன் தொடக்கத்தில் கி.மு. 742, கி.மு. 723, மற்றும் கி.மு. 677 ஆகியவற்றைக் குறிப்பதாக இருந்து, அதன் முடிவிற்குரிய வரலாற்றில் 1798, 1844, மற்றும் 1863 ஆகிய ஆண்டுகளில் மீண்டும் நிகழ்ந்தது. அந்த இறுதி வரலாறு, எசேக்கியேல் முப்பத்தேழாம் அதிகாரத்தில் உள்ள இரண்டு கோல்களின் ஒன்றுசேர்த்தலால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது; மேலும், சாரெப்தாவின் விதவை (புதிய ஏற்பாட்டின் கிரேக்கத்தில் அவள் இவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறாள்) என்பது, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராஜ்யத்தின் வரலாற்றுக் காலத்தில், ஆவிக்குரிய யூதாவில் (மகிமையான தேசத்தில்) ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேலுடன் தேவன் உடன்படிக்கை உறவை நிறுவுகிற வரலாறாகும். அந்த வரலாறு, அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளின் தீர்க்கதரிசனத்தின் முடிவாக இருப்பதுடன், வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதிமூன்றாம் அதிகாரத்தில் காணப்படும் பூமி மிருகத்தின் தொடக்கத்தையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராஜ்யத்தின் தொடக்கத்தில், இரண்டு கோல்களின் இணைப்பு, வேதாகமத் தீர்க்கதரிசனத்தின் ஆறாம் இராஜ்யத்தின் முடிவை விளக்குகிறது. அந்த வரலாறு, புராட்டஸ்டண்டிசத்தின் கொம்புக்கும் ரிபப்ளிக்கனிசத்தின் கொம்புக்கும் இடையிலான ஒரு இணைவரலாற்றை உள்ளடக்கியிருக்கிறது.

தீர்க்கதரிசன ரீதியாக, ஒரு வல்லமை, அல்லது ஒரு கொம்பு, அல்லது ஒரு ஜாதி, அல்லது ஒரு ராஜ்யம், அல்லது ஒரு ராஜா, அல்லது ஒரு தலை ஆகியவை, அவை பயன்படுத்தப்படும் சூழலைப் பொறுத்து, பரஸ்பரம் மாற்றிப் பயன்படுத்தப்படும் சின்னங்களாகும். இந்தச் சின்னங்கள் அனைத்தும், எசேக்கியேல் இரண்டு ஜாதிகளாக அடையாளப்படுத்தும் இரண்டு குச்சிகளையும் குறிக்கின்றன. பூமி மிருகத்தின் தீர்க்கதரிசன வரலாற்றின் ஆரம்பத்தில், புராட்டஸ்தாந்து கொம்பு ஒரு ஜாதியாக, அல்லது ஒரு கொம்பாக, ஒன்றிணைக்கப்பட்டது. அதே வரலாற்றின் முடிவில், குடியரசுக் கொம்பு மததுரோகமான புராட்டஸ்தாந்தின் கொம்புடன் ஒன்றுசேர்ந்து ஒரு ஜாதியை உருவாக்கும். அந்த ஜாதி, வெளிப்படுத்தின விசேஷம் பதின்மூன்றாம் அதிகாரத்தின் சமுத்திர மிருகத்திற்கு ஒரு பிரதிமையாக இருக்கும். தர்க்கரீதியாகப் பார்த்தால், ஏழு காலங்களின் சாபத்தின் சாட்சியை (அது நேரடியான இஸ்ரவேலின் இரு வீட்டாருக்கும் எதிராக நிறைவேற்றப்பட்டது) நாம் காண மறுத்தால், கி.பி. 1844 ஆம் ஆண்டில் பண்டைய இஸ்ரவேலின் அந்த இரண்டு நேரடியான வீட்டாரும் எவ்வாறு ஆவிக்குரிய இஸ்ரவேல் ஜாதியாக ஆனார்கள் என்பதை நிச்சயமாகக் காண முடியாது. அந்த வரலாற்றை நாம் காண முடியாவிட்டால், அமெரிக்க ஐக்கிய நாடுகளின் ஆரம்பத்தில் அமைந்த அந்த வரலாறு, முடிவில் எவ்வாறு அடையாளப்படுத்துகிறது என்பதைக் குறித்து நாம் முற்றிலும் “அறிவற்றவர்கள்” ஆகவே இருப்போம்; அப்போது குடியரசுக் கொம்பு, ஆரம்பத்தில் புராட்டஸ்தாந்து கொம்பின் மூலம் விளக்கமாகக் காட்டப்பட்ட ஒன்று திரட்டும் செயல்முறையையும் ஒன்றிணைக்கும் நிகழ்வையும் மீண்டும் செய்கிறது.

இந்த சத்தியங்களை அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்ந்து ஆராய்வோம்.